بایگانی خاطرات

چه خوب چه بد، خاطرات سالی که گذشت را تا می‌کنم، تا می‌کنم، تا کوچک و کوچک‌تر شود. اندازه یک حبه‌ی قند. آن‌وقت حبه‌قند کاغذی را در لیوانی که تا نیمه پر از آب است می‌اندازم تا حل شود. حل که نشد هیچ،همه‌ی تا ها، باز شدند و نیمه خالی لیوان پر شد از خاطراتم. دیگر لازم نیست به نیمه پرلیوان نگاه کنم.

باران بهاری

ام‌روز از یک طرف ابرها خانه‌تکانی می‌کردند و باران‌های اضافی‌شان را دور می‌ریختند و از طرف دیگر خورشید فخر می‌فروخت و چشمک می‌‌زد. باران هم از مقابل پرچم رنگین‌کمان گذشت و سرود بهاری سرداد.

در راه کلاس

امروز عصر، ساعت چهار با رضا می‌رفتیم بیمارستان. توی راه، سبزپوشان انتظامی(شاید انتظامی) جلوی ماشین را گرفتند. از ماشین پیاده‌مان کرد. من را به جرم بد حجابی بردند پیش زن سیاه‌پوشی که آن‌طرف خیابان ایستاده بود. بیست‌ تا خانم بد حجاب دیگر مثل من کنارش ایستاده بودند. به‌ش گفتم:«ایراد من چیه؟». گفت:«روسریت قرمزه. رژ هم زدی». گفتم:«پدرم بیمارستان است. دارم می‌روم پیشش. برای روحیه دادن به بیمار باید لباس شاد پوشید. کجای اسلام روسری قرمز حرام است؟». جواب نداد؛ اصلا نفهمید من چی گفتم. فقط گفت:«مانتوت هم کوتاهه». گفتم:«من توی ماشین با همسرم هستم. پیاده که نیستم.». گفت:«ماشین حکم ویترین مغازه داره و تو پشت ویترینی( پیدا کنید پرتقال‌فروش را). امشب می‌برمت سید‌علی‌خان (یک جایی شبیه زندان) تا یاد بگیری لباس چه‌جوری بپوشی.» گفتم:«چه خوب. سوژه جالبی است برای وبلاگم. ولی شما خجالت نمی‌کشید برای روسری قرمز کسی را بازداشت کنید؟». بازهم نفهمید چی گفتم. بعد از چند دقیقه از بردن من پشیمان شد و برگه جریمه‌ش را در آورد و چهارهزارتومان جریمه‌‌ام کرد. بعدش یک برگه دیگه آورد و مشخصات شناسنامه‌ای، آدرس منزل و محل کارم را گرفت. رضا با اشاره گفت که آدرس دقیق نگو ولی من که اصلا خودم را گناه‌کار نمی‌دانستم همه سئوالاتش را درست جواب دادم. سئوالاتش جالب بودند. مثلا آخرین مدرک تحصیلی، رنگ مو، رنگ پوست و رنگ چشم.

پ.ن: امروز بعد از دو روز برگه جریمه‌‌ام را دیدم. دیدم نوشته علت جرم، نبستن کمربند. تو را خدا یکی پرتقال‌فروش را پیدا کند.

دل‌تنگی

دلم برایت تنگ شد. بردمش خیاطی که گشادش کند. خیاط گفت:«فقط نیم‌سانت جا دارد». نیم‌سانتیمتر گشادش کرد. حالا دلم تنگ نیست؛ البته خیلی هم گشاد نیست.

شاید معجزه در کلاس

هر روز ساعت 5، تکنسین رادیولوژی با تانکش که همان دستگاه عکس‌برداری است به کلاس ما می‌آید و عکسی یادگاری از لگن پدر می‌گیرد که به‌ش عکس کنترلی می‌گوید. دیروز هم این عمل تکرار شد. نیم‌ساعت بعدش، پرستار عکس را آورد تا دکتر مربوطه ببیند. از بس‌که این مدت، ما عکس دیدم و تجزیه تحلیل کردیم خودمان یک پا دکتر ارتوپد شدیم. قبل از آمدن دکتر، عکس را با شهرام دیدیم. معجزه‌ای رخ داده بود. تکه‌های لگن، سرجایش، جوش خورده بودند و حتی تَرَک‌های کاسه لگن هم ترمیم شده بودند. خوشحال شدیم که عمل دوم همان تعویض کاسه‌ی لگن کنسل است و دو ماه بستری بودن به پانزده روز می‌رسد که ناگهان در قسمت زانو شکسته‌گی جدیدی دیدیم. نگرانمان کرد . از این‌که دکتر روز اول متوجه این قضیه نشده بود بسیار عصبانی شدیم؛ خوشحالی معجزه‌ی لگن از یک طرف وعصبانیت از دست دکتر طرف دیگر. این به‌هم‌ریخته‌گی، بغض، ناراحتی و هزاربار دیدن عکس و مقایسه با عکس‌های قبلی تا جایی ادامه داشت که به‌ این نتیجه رسیدیم شاید عکس، اشتباها عوض شده‌ باشد... بماند، ساعت‌ها چرخیدن در کلاس‌های مختلف برای پیدا کردن عکس بدون معجزه...تا بالاخره عکس اصلی پیدا شد.

از قضا، شب، وقتی به خانه رسیدم،‌ شبکه یک (فکر کنم یک بود) در حال پخش سریال پرستاران بود. دیدم، خندیدم، افسوس خوردم و به پرستاران ایرانی افتخار کردم.

:(

زردی من از تو، سرخی تو از من

اسفند می‌رود

آن‌قدر آتش‌گردان را می‌چرخانم

تا ذغالِ روسیاه، لُپ‌هایش گُل بیاندازد

آن‌وقت اسفندِ دونه‌‌دونه را

بر روی لُپ‌هایش می نشانم

صدای شور و شعف

بوی خوش

به آسمان می‌رود

اسفند می‌رود

و

بهار می‌آید

جنگ در کلاس

کلاس شماره‌ی 39 میدان جنگ است. پدر در خط مقدم با درد می‌جنگد. گاه به جلو می‌رود و گاه عقب‌نشینی می‌کند. اسلحه‌‌اش صبر است و استقامت. مادر قمقمه‌ا‌ش را آب می‌کند؛ مادر هنوز آب زم‌زم دارد. من و بچه‌ها تیر‌های اسلحه‌ش را تامین می‌کنیم. خسته که می‌شود اسلحه را زمین می‌گذارد، آن‌وقت ما برایش حمل می‌کنیم و نقش هم‌رزم‌هایش را در گروهانش بازی می‌کنیم. شب‌ها در سنگر کمین می‌کنیم و از دور شاهد مبارزه‌اش می‌شویم. این‌جا کسی که کاسه صبرش تَرَک بردارد به پشت جبهه فرستاده می‌شود و نیرویی تازه نفس به خط مقدم اعزام می‌شود. داوطلب برای خط مقدم زیاد است؛ فعلا. زمینِ این‌جا پُر از مین‌های نا امیدی است. ما هر روز این‌جا را مین‌روبی می‌کنیم که نکند، پایش روی مین رود.

تصادف در کلاس شماره‌ی 39

میز فلزیِ کوچکی، زنگ‌زده، از عهد دقیانوس، کنار تخت پدرم است. جایی است برای عینک، داروها، لیوان دندان‌های مصنوعی‌اش و گل‌دانِ سفالیِ زیبایی با گل‌های صورتیِ گلایول. می‌خواستم عینکش را از روی میز بردارم که دستم به گل‌دان خورد؛ افتاد زمین و تکه‌تکه شد. به یاد لحظه تصادف پدرم افتادم. دلم برای گل‌دان سوخت. تکه‌ها را برداشتم، خشک‌شان کردم و با چسب قطره‌ای به هم چسباندمشان؛ دوباره گل‌دان شد ولی زیبا نشد.

از پشت پنجره‌ی کلاس شماره‌ی 39

پنجره‌ی کلاس شماره‌ی 39، مُشرف بر درِ نگه‌بانی است. انسان‌هایی متفاوت با آرزوهایی متفاوت از این در، رد می‌شوند. متفاوت بودنشان را می‌بینم ولی آرزوهای‌شان را حدس می‌زنم. مردی با فرغون وارد بیمارستان می‌شود؛ البته بعد از نیم‌ساعت که نگه‌بانی دمِ در، نگه‌ش می‌دارد. پسرکی در فرغون نشسته و پایش از آن آویزان است. سرتاپایشان خاکی است. بعدا فهمیدم بنا هستند وپسرک از داربست افتاده. چند ثانیه بعد رونیزی با شیشه‌های دودی، می‌ایستد، نگه‌بان در را سریع باز می‌کند و تا کمر خم می‌شود. رونیز وارد بیمارستان می‌شود. پشت‌ سرش می‌نی‌بوسی که ظاهرا سرویس کارکنان بیمارستان است دمِ درِ نگه‌بانی می‌ایستد و زنان و مردانی، پیر و جوان پیاده می‌شوند. نگاه‌شان می‌کنم و به آرزوهای‌شان فکر می‌کنم؛ حتی به آرزوهای خودم. آنقدر در فکر فرو می‌روم که حضور ملاقات‌کننده را در کلاس حس نمی‌کنم. با شنیدن کلمه‌های مسخره‌ی «آخی»،«زبون بسته»و «بی‌چاره» از جانب ملاقات‌کننده به خودم می‌آیم. باز روزی دیگر، ملاقات کننده‌ای دیگر، تضعیف‌روحیه‌کُنِ دیگر.

می‌خواهم بر سردرِ کلاس شماره‌ی 39 بنویسم « قبل از ورود به کلاس، دستگاه تولید انرژی منفی‌‌تان را خاموش کنید؛ لطفا ».

کلاس 39

وقایع عجیبی می‌بینم؛ از جسد نقش بر زمین یک نوجوان در کف اورژانس، تا هنرنمایی پزشکان در زنده‌ کردنش. از التماس بیمار بی‌طاقت از درد به پرستار تا معجزه مرفین و مُسکن. این روزها بازی سرنوشت، توانست همه‌ی ضعیف بودنم را به رخم بکشد و من خوب می‌دانم چقدر می‌توانم شجاع نباشم. این‌ها درس‌هایی است که این روزها کنار تخت شماره 39 می‌گیرم و ای کاش زود فراموش نکنم. حریصانه به پزشکان و پرستاران نگاه می‌کنم. آن‌قدر عمیق به فکر فرو رفته‌ام که وقتی پرستار از من می‌خواهد با پنبه جای زخم آمپول را بگیرم تا خون جاری نشود، مثل کسی که تا‌ به حال این‌کار را نکرده، نگاهش می‌کنم. خون از دستش جاری می‌شود. انگار همه غرورم جاری می‌شود.

التماس دعا

اینجا کسی هست پیش خدایش اعتبار داشته باشد؟ دعا کند که امشب جان من را بگیرد تا از غم فارغ شوم. دیگه تحمل ندارم.من مدتهاست اعتباری ندارم.......برای پدرم دعا کنید

پدرم امروز عصر تصادف کرد. کنار خیابون بش ماشین زده و فرار کرده.حالش خوب نیست . الان از بیمارستان اومدم. من تقصیر کارم. ماشینشو من ازش گرفته بودم و اون پیاده بود. خودمو نمی بخشم. دردش زیاده. صدای آه و ناله اش توی گوشم. عمل سختی در پیش داره. دکترهای اینجا شک دارند به عمل. امشب مدارکشو می بریم تهران تا فردا ظهر نتیجه معلوم می شه.شاید فردا عملش کنند.نمی دونم کی خدا میخواد این بازی ها را امسال با من تموم کنه. سهم من بس نیست؟ بسه دیگه بسه..... خودمو نمی بخشم هیچوقت

چند ساعتی است اومدم خونه. نشد زودتر بیام و خبر بدم. چشمام اصلا باز نمی شد.

مدارک را دیروز صبح ساعت 9 دکتر نوروزی در تهران دید, گفت نمی شود تکانشون داد و حتما باید تا قبل از ظهر عمل بشود و گرنه خطر آمبولی دارد. ساعت 10 در اصفهان بیمارستان شریعتی توسط تیم پزشکی شامل دو ارتوپد و یک ارولوژ عمل شد. 4 ساعت طول کشید. 2 ماه باید در بیمارستان فقط بستری باشد. تکه های لگن را با وزنه های 20 کیلویی بسته اند بعد از دو ماه 3 تا عمل دیگه باید بشه. درد وحشتاناکی دارد. من هیچکار مفیدی انجام نمی دم. فقط یک گوشه نشستم و اشک می ریزم. مسخره ترین کاره می دونم . ولی دست خودم نیست. دلم براش می سوزه. حقش نبود. از خودم و خودخواهی هام متنفرم.عذاب می کشم .جلوی من آه و ناله نمی کنه, وقتی چشمش به من می افته لبخند می زنه مثل همیشه و می گه عزیز دل بابا برو خونه تو. به زندگی ات برس , برو سرکارت..... این یعنی شکنجه. تشکر از شما دوستای عزیزم را می زارم برای بعد..... داستانش مفصل است. براش دعا کنید تحمل کند.....

.....

خودتکانی

بوی الکل، اسید، خاک و آب می‌دهم. عطر جدیدی نیست. عطر خوش خانه‌تکانی است. بوی الکل از شیشه‌ پاک‌کن است. فیش فیش می‌پاشم و با روزنامه‌ی همشهری به جان شیشه‌ها می‌افتم، دلشان را پاک می‌کنم آن‌قدر که باورم نمی‌شود اصلا دلش شیشه‌ای است. در سطلی پر از آب، سفیدکننده و پودر(همان تاید معروف) می‌ریزم، آن‌قدر باش بازی می‌کنم که کف کند. کف‌های سفید را بر می‌دارم و به سروصورت دیوار می‌مالم به یک چشم به‌هم زدن کف‌های سفید، خاکستری می‌شوند و من سریع با حوله‌ای پاک‌شان می‌کنم. دل دیوارها هم پاک می‌شود. همه این‌هایی را که گفتم و آن‌هایی را که نگفتم، بازی جمعه‌های آخر سال من است؛ از صبح تا شب. گاه بین‌اش هم سری به یاهو مسنجر و وبلاگم می‌زنم نه از جهت اعتیاد(دروغ محض)، از این جهت که دل‌تنگی نکنند. شب که می‌شود به خانه نگاه می‌کنم. همه‌جا تمییز، همه‌چیز سر جای خودش، شیشه‌ها برق می‌زنند، بوی خوش سفیدکننده، آب و خاک در فضا پیچیده. اما من، هاشولی، با دست‌هایی که پوست‌شان از اسید قرمزشده و جِزجِز می‌کند، تنی خسته.... .

یادم باشد جمعه‌ای را برای خانه‌تکانی خودم بگذارم.

حرف

حرف‌هایم

گاه تندند و گاه تلخ

گاه شیرینند و گاه بی‌مزه

می‌خورمشان

تند که باشد آتش می‌گیرم

اشکی می‌ریزم

آبی است روی آتش

تلخ‌ها را آن‌قدر می‌جوم که آب شوند

آب که شدند راحت‌تر قورتشان می‌دهم

کمتر به شیرینی بر می‌خورم

از ترس چاق شدن دورشان می‌ریزم

بی مزه‌ها رژیمی‌اند‌

تلخ، تند، بی‌مزه حتی شیرین

مشتری اول و آخرش خودم

سبزه‌ی سفره‌ هفت‌سین 1386

شوخی با خدا

گفتم به خدا « زیاد نزن، زود تمام می‌شود» گوش نداد. هنوز یک ماه دیگر از زمستان باقی مانده و اسپریِ برفِ ‌شادیِ خدا تمام‌ شده‌است. گاهی وقت‌ها هم، شیطنت می‌کند و اسپری، با بوی شب‌بو و سنبل می‌زند.

دل‌تنگِ تنها

1357

امسال، صداوسیمایی‌ها تصویرهای جدیدی از انقلاب را، که تا به امروز رو نکرده بودند را نشان دادند. جذابیت تصویرها برایم آن‌قدر بود، که پدرم دلش برایم سوخت و مجموعه مجله‌های «تهران مصور»اش از سال‌های 57 و58 (همان‌ که مسعود بهنود سردبیرش بود) که او هم تا به حال نشانم نداده بود را به من داد تا ببینم. جالب است که صداوسیما و پدرم هر دو هم‌زمان دست از دل‌شان برداشتند. در تهران‌ مصورها عکس‌هایی از انقلاب، از نگاه کاوه گلستان دیدم؛ بسیار جالب و دیدنی. اگر ترس از فیلترشدن وبلاگم نبود عکس بیشتری می‌گذاشتم؛ ببینید.

پ.ن: یادمان باشد که سِوِن‌آپ سال 57 در ایران آمده و آن سال منِ سه ساله با خودکار قرمز رویش نقش‌ونگار کشیده‌ام؛ پدرم می‌گوید.

متنفرم؛ فوق‌العاده

من پیش‌بینی می‌کنم فرزاد حسنی به عنوان هنرپیشه نقش اول مرد در جشنواره بیست‌و‌هیچم به خاطر بازی در سریال شبانه «فوق‌العاده» انتخاب می‌شود.

تست کنکور

تعبیر شما از عشق و عاشقی(نه از نوع هِندی) چیست؟

---------------------------------------------------------------

1-سود سوزآور

2-سوز سودآور

3- سوز سوزآور

4-سود سودآور

5- هیچ‌کدام

پ.ن: این پست، 199 پست این وبلاگ است؛ (: همین.

مدیریت تغییر

از پازل هزارقطعه‌ام قبلا گفته بودم. هفته گذشته بالاخره در برابر قطعه‌ها تسلیم شدم و از آن به بعد، هر شب دو ساعت برای چیدن‌شان وقت می‌گذارم. سیاه، سفید و خاکستری تنها رنگ‌هایی هستند که در این پازل دیده‌می‌شوند؛ مثل من، تو و او. رنگ‌های سیاه و سفید که بیشتر در نقش انسان‌هایش به‌چشم‌می‌خورد، نقاط امید من برای چیدن‌ هستند. روش چیدن را بر این اساس گذاشتم که ابتدا جای قطعه‌ای را بر روی نقشه که همان عکس است پیدا کنم و سپس در منطقه خودش بگذارم و بعد از اینکه چند تکه در یک منطقه جمع ‌شد به هم وصل‌شان کنم. در ابتدا این روش خوب پیش ‌رفت چون من تکه‌هایی را انتخاب می‌کردم که نقش‌ واضحی داشتند. بعد از چند روز، سخت شد. چشم تیزبین می‌خواست که من نداشتم. تصمیم گرفتم استراتژی‌ام را تغییر دهم وهمانا اساس انتخابم را بر پایه‌ی شکل فیزیکی قطعات گذاشتم. قطعه‌ها را به چهار دسته تقسیم‌شان کردم؛ یک گوشه‌ها، دوگوشه‌های مستطیلی، دوگوشه‌های مربعی و سه‌گوشه‌ها. با تغییر استراتژی سرعت کار بالا رفت و انگیزه من هم برای چیدن بیش‌تر شد. همه این‌ها را گفتم نه برای ساختن پازل، برای این‌که بگویم گاهی در زندگی هم به یک‌نواختی می‌رسیم که نتیجه‌اش سرازیری است. شاید بد نباشد استراتژی‌مان را قبل از رسیدن به سرازیری تغییر دهیم.

جشنواره بیست‌و‌ششم؛ شاید

مجله‌ فیلم، ویژه‌نامه جشنواره بیست‌و‌پنجم فیلم فجر، با عکسی از رادان و مهرجویی روی جلد، را ورق می‌زنم. کم‌وبیش داستان‌ فیلم‌ها را می‌خوانم. فیلم منتخب برای دیدن، در ذهنم زیاد دارم؛ خون‌بازی؛ رییس؛ علی سنتوری(چند ماه پیش علی داشت)؛ پابرهنه در بهشت و... . از جشنواره، در سرما ساعت‌ها در صف‌های شلوغ ایستادن، دیدن شوروحال دختران و پسران جوان که گاهٱ تصنعی است، لوگوی جشنواره، سودای سیمرغ، دیدن نسخه سانسور نشده بعضی فیلم‌ها ( تعجب نکنید، فیلم‌ها‌ تا به اصفهان برسند،‌ از این بلاها زیاد سرشان می‌آید).... را دوست دارم (به یاد پارسال افتادم. من و بروبچ مسافران قطار شدیم. هوا سردتر از امسال بود. برف می‌بارید. با چه بدبختی بلیط به‌نام‌پدر و چهارشنبه‌سوری را گرفتیم و...).

لیست فیلم‌ها و سینما‌ها را از سایت فستیوال فجر پرینت می‌گیرم. آزاده فیلم‌های منتخب (البته از دید خودمان) را ها‌ی‌لایت می‌کند. فقط مانده برنامه‌ریزی، بلیط و مرخصی. همه این‌ها را گفتم، اما امسال حس رفتن و دیدن، ندارم؛ واقعٱ ندارم. پس خداحافظ جشنواره بیست‌وپنجم.

طلاق خاموش

مردِ دوچرخه‌سوار، رکاب زنان، از کنار همسرِ دوچرخه‌سوارش، گذشت و لبخندی سرد تقدیم زن کرد. زن، لبخند مرد را، با نگاهی گذرا پس داد و به رکاب زدن ادامه داد.

خاطرات اورکاتی

وقتی به دنیای مجازی اورکات پا گذاشتم، به‌ندرت فارسی‌زبانی می‌دیدم. هنوز یک‌ سال از آمدن نسخه‌ی بتای اورکات نگذشته بود که فارسی‌زبانان، رکورد‌دار این میدان شدند. از آن به بعد اورکات شبیه خونه‌خاله شد. ایرانی‌ها شاید اولین و تنها جایی بود که بدون هیچ استدلالی به‌‌ش اعتماد کردند. همیشه این سئوال در ذهنم بود که این ملتِِِ بسته‌ای که از فاش کردن هویت اصلی خود در محیط‌های مجازی سر ‌باز‌می‌زدند (به طور مثال وجود هزاران شناسه کاربری جعلی در محیط‌ یاهو مسنجر) و اطلاعات درست در مورد خود به دیگران نمی‌دادند چگونه به اورکات اعتماد کردند؟ حتی به شایعاتی هم که در مورد وابسته بودن اورکات به یک سیستم اطلاعاتی بود‌‌، پشتِ‌‌‌پا زدند و شروع به انتشار اطلاعات شخصی خود کردند. البته عده‌ای هم برای مخفی کردن چهره‌ واقعی خود با نقاب وارد می‌شدند.

ارتباط بین افراد بیشتر از طریق تبادل Scrap بود. خیلی زود Scrapها به شکل آف‌لاین‌های یاهو مسنجر (برای احوال‌پرسی،‌ تبریک، پیغام‌های نیمه‌خصوصی حتی تبلیغات) درآمدند. Testimonialها نان‌های قرضی بودند که در اولین فرصت باید پس‌ داده می‌شدند‌‌‌‌‌. اوائل که هنوز اورکات خونه‌خاله نبود و پروفایل‌ها واقعی و انتخاب Communityها از روی علاقه بود، به‌‌ راحتی می‌شد به خصوصیت‌های افراد پی ‌برد. بعد‌ها انتخاب بعضی ازCommunity‌ها در قالب مد قرار گرفت.

زمانی چنان تب اورکات، من و همکارانم را گرفته بود که به محض ورود به شرکت، ولگردی در اورکات شروع می‌شد و گاهی این ولگردی تا عصر با صدبار رفرش کردن صفحه اورکات ادامه داشت. جستجوی دوستان قدیمی، ارتباط با دیگر زبانان، تبریک‌ اجباری تولد، تبلیغات Scrap‌ی و سَرَک کشیدن به آلبوم‌های عکس افراد که عمومٱ شیک‌ترین عکس‌های خانوادگی و شخصی‌ افراد در این آلبوم‌ها بود، بدون ثبت ردپا، از‌جمله تفریح‌های اورکات بود.

اعتیاد من به اورکات، که همانا به رنگ آبی صفحه، به لیست Friend‌های چندصد‌تایی، به فعالیت درCommunityها بود، روز‌به‌روز بیشتر می‌شد. تا اینکه روزی تحت تاثیر متلکی از جانب دوستی قرارگرفتم و طی یک عملیات انتحاری پروفایلم را دیلیت کردم. روزهای سختی را پشت سرگذاشتم ولی کم‌کم عادت کردم. شش ماه بعد دوباره فیل‌م یاد هندوستان کرد. این‌بار تعداد دوستانم به سی نفر هم نرسید. اورکات دیگر جذابیت قبل را نداشت و چند ماه بعد هم فیل‌تر شد. هنوز گاهی آن‌جا سرکی می‌کشم. این‌روزها در اورکات جای دوستان داخل ایران در ردیف اول عکس‌ها خالی‌ است و گاهی از نبودشان دل‌تنگ‌ می‌شوم. دیروز که به اورکات رفتم، دیدم تولد سه سالگی اورکات است با خودم گفتم «آن روزهای شیطنت چه زود گذشتند».

کات... برداشت دوم

به انتهای خط اول زندگی‌ام نزدیک شده‌ام.

باید نقطه بگذارم و از سر خط بعد، آغاز کنم.

یادم باشد،

انتهای خط اول نقطه بگذارم نه کاما.

پس

نقطه سر خط.

ریا

ماشین‌ها پشت سر هم در یک صف قرار دارند. پسری مشکی پوش با ته‌ریش سه روزه، پارچه‌ای در دست دارد که با آن شیشه‌های عقب ماشین‌های در صف را پاک می‌کند. همکارش پسری است جین پوش با تی‌شرت مشکی و کلاهی با مارک نایک زرد، بر روی صندوق‌عقب پرایدی نشسته و با رنگ سفید بر روی شیشه عقب پراید می‌نویسد « عشق است ابوالفضل ». پسرکی دیگر حدودٱ دوازده،سیزده ساله، او هم مشکی پوش، سطل رنگ در دست، با قلمش بر روی نوشته رنگ قرمز می‌پاشد؛ مثلا خون است. همه این‌ها، صلواتی است.

جبر / اختیار

انتخاب رنگ و جنس پارچه با خیاط بود؛ پارچه‌ی سرنوشتم را می‌گویم. مدل دوختش را من انتخاب کردم. خیاط برش زد، کوک زد و پِرو نکرده، برایم دوخت. پوشیدمش. دوستش نداشتم. به خیاط گفتم:« بشکاف، دوباره بدوز ». خیاط گفت:« نمی شود؛ تو این مدل را انتخاب کردی. نکردی؟ ».

یک قصه نگفته

یکی بود یکی نبود. زیر گنبد کبود غیر از یکیِ مهربان هیچ‌کس نبود. یک روز یکیِ‌ بود، تصمیم گرفت دنبال یکیِ نبود، بگردد. یکیِ مهربان گفت«برو بالا دنبالش بگرد». رفت بالا، ماست بود، ‌راست بود ولی یکیِ نبود، نبود. آمد پایین، دوغ بود، دروغ بود ولی یکیِ نبود، بود. حالا قصه اینه: یکیِ بود، بود؛ یکیِ نبود، هم بود ولی دروغ بود.

قرمز

قلب ‌پارچه‌ای قرمز از جنس مخمل، دو بسته شکلات تخته‌ای، خرسکی از جنس عروسک و بعضی دیگر خری یا سگی، یک شاخه گل رز قرمز از جنس پلاستیک در جعبه‌‌ای مکعبی از جنس پلاستیک شفاف، پُر شده از پوشال، چیده شده بود و روبانی قرمز دورتادور جعبه و پاپیونی به رنگ نقره‌ای روی روبان. این‌ها را پشت ویترین عروسک‌فروشی دیدم و دخترکی که هنوز خط ابرویی نداشت و فرم مدرسه به تن داشت قیمت جعبه‌ی جادوی عشق( این نام را من می‌گویم) را از فروشنده پرسید...

اوه! فهمیدم، روز valentine نزدیک است. دو، سه سالی است این روز مُد شده است(البته در ایران). این مُد را زیاد دوست ندارم ولی والنتین، آن کشیش مهربانِ خوش‌فکر را دوست دارم.

بوی زندگی

اعتراف جدیدی نیست قبلا هم گفته بودم که در حساس‌ترین مراحل زندگی‌ام مانند خرِ زبان‌نفهم تصمیم گرفته‌ام و عمل کرده‌ام ولی حرف تازه‌ام این است که یک روز زندگی خری‌ام را با صد روز زندگی انسانی عوض نمی‌کنم. چون زندگی من فقط بوی پشکل(به دنبال کلمه زیباتری بودم، سَرکین را در دهخدا پیدا کردم ولی خیلی به دلم ننشست؛ شرمندم همان پشکل بهتر است) می‌دهد ولی زندگی انسانی* بوی بی‌معرفتی، نامردی، هم‌نوع‌کُشی و ... حالا نگو «بازم یک حرف خرانه؟».

* کلمه‌ای زیبا و سرگردان در کتاب‌ها و البته دنیای واقعی

دل‌کبابِ سوخته

این‌ها را به شانس می‌گویم: شانس عزیزم، کاش قبل از آمدنت زنگ زده بودی که در خانه بمانم و در را برویت باز کنم. دیر رسیدم؛ رفته بودی. تقصیر من نبود، تقصیر‌کار همان خدای مهربان‌ بود که کسی جرات محکوم کردنش را ندارد و من امروز جراتش را پیدا کرده‌ام و محکومش می‌کنم چون او تنها کسی بود که می‌دانست سال‌هاست که منتظر آمدنت هستم. به‌ گمانم دی‌شب، بزرگ‌خدای(که به بزرگی‌اش شک دارم)، گوشه‌ای نشسته بود و به من، که در پشت برف‌ها مانده بودم و تلاش می‌کردم زودتر به خانه برسم و در را به رویت باز کنم، می‌خندید و به ابرهایش دستور‌می‌داد«ببارید»؛ دی‌شب بازیچه‌اش بودم. رضا می‌گوید:«مصلحت» و من متنفرم از این کلمه‌. سال‌ها نتوانستن‌هایم را بر گردن صلاح و مصلحت انداختم، نتیجه‌ای نداشت جز تسکین موضعی.

راستی شانسی‌جان، تو دی‌شب از کدام راه آمدی که پشت برف نماندی؟

شعار

شاعری، ‌کنار شومینه‌ی گرمش نشسته بود و به گل‌دان‌هایش نگاه می‌کرد و در وصف گُل، شعر می‌سرود بی‌آنکه بداند گل‌هایش تشنه آبند.

لبخند؛ طناب دار

دیروز:

دو ماه پیش تصادف کردم با مردی حدودٱ 37 ساله، سوار بر موتور. از فرعی به اصلی می‌آمد. ندیدمش و ... بَنگ. ترسیده بودم. از ماشین که پیاده شدم دیدم، موتور‌سوار، بی‌هوش، کنار خیابان افتاده و چند متر آن‌طرف‌تر موتورش. هنوز هیاهو و حرف‌های مردم در گوشم است،‌ همان حرف‌هایی که به‌ش می‌گوییم:«فحش».

امروز:

هر بار که به دیدار موتورسوارِ دیروز، اوه نه! ویلچرسوارِ امروز، می‌روم، لبخند می‌زند. گاه من‌را می‌شناسد و گاه، مثل خاطراتش به‌ یاد نمی‌آورد. لبخندش را که می‌بینم احساس خفگی پیدا می‌کنم. هر بار با لبخندش من‌را دار می‌زند. موقعیت غم‌انگیزی است.

فردا:

به خاطره‌هایم نگاه می‌کنم؛ به شاهکارهایم که لابه‌لای آرشیو وبلاگم، گُم شده‌اند؛ چه زود.

رنگ‌خدا

بوی رنگ. اسباب و اثاثیه‌ها وسط اتاق پذیرایی، روی هم مثل کوه ، پارچه‌ای سفید روی‌ش. کف خانه پوشیده از روزنامه و سطل‌های پر از رنگ و تی‌نر. مرد نقاش که شاگردش به‌‌ش می‌گفت:«اوس حمید»، دیوارهای پذیرایی را رنگ می‌زد؛ به‌ش می‌گفت«مغز پسته‌ای». شاگردش درهای اتاق‌ها را رنگ می‌زد؛ سفید. مادر گوشه‌ای ایستاده بود و کاتالوگ رنگ‌ها را نگاه می‌کرد و زیر لب می‌گفت:«صورتی، لیمویی». مرد نقاش گفت:« دیوار اتاق‌خواب صورتی باشد، دل‌بازتره ». مادر همان‌طور که چشمش به کاتالوگ بود گفت:« دیوارها صورتی، سرویس خواب گل‌بهی، سقف هم سفید... خوب‌اه اوس حمید؟». مادر از یکنواختی خسته شده بود. می خواست همه‌چیز را رنگ کند. پسرکی که عینک آفتابی بر چشم داشت رد صدای مادر را گرفت و کورمال کورمال از کنار سطل‌های پر از رنگ گذشت و به مادر رسید و گفت:«مامان، این عصا را هم رنگ می‌کنند؛ از سفید خسته شدم».

تاکسی

از وقتی ایران‌خودرو شاهکارش، سمند را، زرد نقاشی کرد، همه برای سمند دست تکان دادند.

خدایا، صبرم بده تا شب بگذرد

در بین‌تان کسی هست به زبان باغچه‌بان مسلط باشد؟ می‌خواهم عنوان این پست را ترجمه کند و آموزشم دهد.

تیر و سنگ

ساعت 7 شب، در خیابان چهارباغ، منتظر تاکسی بودم. سردم بود. شال‌گردنم را به‌گونه‌ای روی صورتم پیچیده‌ بودم که تنها چشم‌هایم پیدا بودند. پیکانی ترمز کرد؛ شخصی بود. به راننده نگاه کردم. میان‌سال بود، حدودٱ نیم قرنی از به ‌دنیا آمدنش می‌گذشت؛ به‌نظر قابل اعتماد. گفتم:«دربست، آپادانا». گفت:«بیا بالا». سوار شدم. بوی سیگار و عطر‌ در فضای ماشین پیچیده بود؛ شبیه بوی امام‌زاده‌ها. با وجود سرمای بیرون کمی شیشه ماشین را پایین کشیدم و همچنان شالم را روی صورتم بسته نگه ‌داشتم. راننده گفت:« سردتان می‌شود، بیایید جلو بشینید». متوجه منظورش نشدم. گفتم:«نه. مرسی». کمی جلوتر پیچید در خیابان آمادگاه. آهسته حرکت می‌کرد. من تابلوی مطب‌ها را نگاه می‌کردم. پرسید:«حالا آپادانا کجاست؟». با تعجب گفتم:« نمی‌دانید؟ اگر مسیرتان نیست پیاده می‌شوم». جوابی نداد. چند متری هنوز نرفته بود که، راهنما زد، آهسته کنار رفت و ایستاد. سرش را به سمتم چرخاند و گفت:«آب‌میوه میل دارید؟». تازه منظورش را از این سئوال‌و‌جواب‌ها فهمیده‌ بودم. ترسیدم ولی اجازه ندادم متوجه ترسم شود. بی‌اختیار مقنعه‌ام را جلو کشیدم. اخم کردم و با عصبانیت گفتم:«نه‌خیر». به سئوال قبلی‌اش فکر می‌کردم که دوباره پرسید:«شما مجردید؟». گفتم:« متاهلم. سئوالی هست؟». یکدفعه زد روی ترمز و گفت:«فکر کردم مجرد هستید و با هم به گردش می‌رویم. آپادانا مسیرم نیست؛ پیاده شوید». با عصبانیت گفتم:«لطف کنید دور‌ بزنید و سر ایستگاهی که سوارم کردید، پیاده‌ام کنید». حرفی نزد و به راهش ادامه داد. از چراغ سه‌زمانه سر پل‌فردوسی که رد شد با کمال خونسردی پرسید:« شما رفیقی ندارید مجرد و اهل عشق باشد؟». جوابی برای گفتن نداشم. به خودم گفتم:« باید پیاده‌روی در هوای سرد و گوش دادن به صدای باد که لای برگ‌ها می پیچد، لذت‌بخش باشد». از ماشین پیاده شدم. ساعت 7:25 شب، پل فردوسی، پیاده، من به راه خودم رفتم و او به راه خودش.

عروسک‌بازی

دیشب از کنار ماشین‌عروسی رد شدم؛ پژو 206 صندوق‌دار نقره‌ای، همان که از عقب مثل صورت بچه‌ای است که انگار گوشه لپ‌هایش کشکی قایم کرده. ماشین با میوه و عروسک تزئین شده بود نه با گُل. سقفش پُر بود از میوه. به یاد مدل موی خانم‌هایی افتادم که گاهی در عروسی‌ها می‌بینم؛ شینییون را همین‌جوری می‌نویسند؟

آناناسی در وسط و خیار‌هایی دورش چیده شده بود. مثل خورشیدی که در بچگی می‌کشیدیم؛ یک دایره و خطهایی بلند و کوتاه از دایره بیرون زده. روی خیار‌ها، سیب، پرتقال، کیوی، انار و لیموی شیرازی به صورت ناهماهنگ (به قول هنرمندان، کوبیسم) چیده شده بود. گاه موزی در آن بین سرک می‌کشید. مثل منِ فضول که سرک می‌کشیدم دسته‌گل عروس را ببینم. فکر می‌کردم شاید عروس به‌جای گل یک سبد میوه در دست دارد. جلوی کاپوت ماشین هم دو عروسک (از بچگیم می‌گفتم:«خرس» ولی بچه‌های امروز می‌گویند:«تِدی») گذاشته بودند. خرس‌ها در دستشان قلب قرمزی بود که رویش نوشته شده بود:«Love»؛ عروس حدودٱ 20 ساله و داماد 22 ساله بود.

بی‌پایان

قرار بود برای رسیدن به شهر بدوی. وقتی تردمیل را به‌جای زمین انتخاب کردی، دیگر چه انتظاری برای رسیدن داری؟

The son of the sun's land

عارف برادر من و تو است.

اینجا