گناه عمر انسان‌های بی‌گناه را کوتاه می‌کند

پزشک قانونی مرگ را با سیانور تشخیص داد. بعد‌ها وصیت نامه‌ای پیدا کردند که تیترش نوشته‌شده بود: «گناه عمر را کوتاه می‌کند». جمله‌ای که نوزده سال است که در ذهن من حک شده. یک روزی از روزهای خرداد سال 68، برای همیشه به خوابی عمیق رفت.

همان سال دانشجوی ترم شش رشته‌ی عمران بود. نشنیده بودم کسی در موردش بد بگوید. ولی حرف‌های خوب در موردش زیاد شنیده بودم. همیشه ته ریشی داشت و لباس ساده می‌پوشید؛ مثلا پیراهنی سفید روی شلوار پارچه‌ای. در جمع دوستان و آشنایان بیشتر وقت‌ها سکوت می‌کرد و همیشه لبخند روی لبش بود. در بیشتر مهمانی‌ها حتی از نوع پارتی که شاید برخلاف عقایدش هم بود شرکت می‌کرد، گوشه‌ای می‌نشست و نظاره‌گر بود. شده بود در جمعی که حتی مشروب می‌خوردند حضور داشت اما لب نمی‌زد و البته کسی را هم نهی نمی‌کرد. از هجده، نوزده سالگی گاهی بین دو ترم به جبهه می‌رفت. وقتی خانوادش به این حرکتش اعتراض می‌کردند، می‌خندید و با شوخی رد می‌کرد. هیچ وقت از جبهه حرف نمی‌زد؛ نه خوب نه بد. شاید هم مخاطبی برای حرفهاش پیدا نمی‌کرد. یا شنونده‌ای.

وصیت‌نامه‌ای که بعد از مرگش پیدا کردند، یک وصیت‌نامه‌ی عادی نبود. کسی مخاطبش نبود جز همه‌ی آن‌هایی که اسمشان انسان بود. حرف از ارث و میراث نزده بود. نصیحتی نکرده‌بود. از خودش هم نگفته بود. بیشتر حرف‌دل‌هایی بود که باید در بین جملاتش او را پیدا می‌کردی. بیشتر شبیه نوشته‌های امروز من و تو. کمتر کسی آن جملات را می‌فهمید. زیراکس وصیت‌نامه دست به دست می‌گشت. همه در بین جملات دنبال دلیل می‌گشتند اما کسی جمله‌ای پیدا نمی‌کرد. آن روزها من 14 ساله بودم. خیلی از حرف‌های آدم بزرگ‌ها را نمی‌فهمیدم. بارها از روی وصیت‌نامه خواندم. جملاتش را خوب می‌فهمیدم و خیلی حرف برای گفتن داشتم اما مثل همیشه کسی به حرف‌های من توجهی نمی‌کرد. با آن حس و حال بچه‌گی درگیری شدیدی با اولین جمله‌ی وصیت‌نامه‌ش«گناه عمر را کوتاه می کند» پیدا کرده بودم. حس می‌کردم که درگیر عذاب وجدان بوده. یک سردرگمی که هیچ ‌کس نتوانسته درک کند. و به مرور زمان این سردرگمی، آن دانشجوی نمونه را تبدیل به یک بیمار کرده بوده. نمی توانستم حرفم را برای آدم بزرگ‌ها اثبات کنم. دقیقا مثل این‌روزها.....

حرف‌های زیادی پشت سرش می‌زدند... که مثلا عاشق بوده.... یا از دانشگاه اخراج شده بوده... و هزار حرف کوچه بازاری در همین مایه‌ها. چند سال بعد دو فرضیه برای مرگش فاش شد. یکی از فرضیه‌ها به فرضیه‌ا‌ی که در چهارده‌سالگی در ذهن من بود خیلی نزدیک بود. فرضیه‌ی اول مرگ سیاسی بود که وارد این بحث نمی‌شوم. فرضیه‌ی دوم که مدارک بیشتری برایش بدست آمد این بود؛ یکی از شب‌هایی که در سنگر در کمین دشمن بوده، خوابش برده. ظاهرا خواب می‌بیند که دشمن حمله کرده. شوک زده، از خواب بیدار می‌شود و اسلحه‌ش را به طرف هم‌سنگری‌هایش که فکر می‌کرده دشمنند می‌گیرد و آن‌ها را به رگبار می بندد....

روحت شاد که چه خوب جان کلام را گفتی« گناه عمر را کوتاه می‌کند» اما من می‌گویم : «گناه عمر انسان‌های بی‌گناه را کوتاه می‌کند»

این خانه سیاه است

فروغ:

«

کسی به فکر گل‌ها نیست

کسی به فکر ماهی‌ها نیست

کسی نمی‌خواهد

باور کند که باغچه دارد می‌میرد

که قلب باغچه زیر آفتاب ورم کرده است

که ذهن باغچه دارد آرام آرام

از خاطرات سبز تهی می‌شود

»

فروغ می‌خواندم. به یاد فروغ‌های امروز افتادم. به یاد فروغ‌هایی افتادم که در آستانه‌ی فصلی سرد هستند. به یاد فروغ‌هایی افتادم که بی‌پروا سخن نمی‌گویند ولی بی‌پروا سکوت می‌کنند. به یاد فروغ‌های گم‌نامی افتادم که حتی پس از مرگ‌شان هم بعید می‌دانم کسی باور کند که در آخرین روزهای عمرشان قلب‌شان ورم کرده بود. به یاد فروغ‌هایی افتادم که در هیچ کتابی ثبت نشدند و نخواهند شد. هیچ یادگاری هم به جا نمی‌گذارند. شاید فقط سنگ قبری در بیابانی و نه آرامگاهی در ظهیرالدوله. به یاد فروغ‌هایی افتادم که نوشتن بلد نبودند اما در دلشان زمزمه می‌کردند:«کسی می‌آید، کسی که در دلش با ماست ، در نفسش با ماست ، در صدایش با ماست». به یاد فروغ هایی افتادم که کسی به آفتاب معرفی‌شان نکرد. کسی به مهمانی گنجشک‌ها نبردشان. به یاد فروغ‌هایی افتادم که خودشان را در پس گل‌ها و ماهی‌ها و باغچه‌ها قایم می‌کنند و داد از تنهاییِ گل و ماهی و باغچه می‌زنند تا کسی نفهمد که ماهی فروغ است. گل فروغ است و باغچه فروغ است. عاقبت روزی از همین روزها فروغ‌ها در حادثه‌ای نه الزاما رانندگی می‌میرند و در گورستانی به خاک سپرده می‌شوند.

صدای هر فروغی که به آسمان رفت

گوشی کرد شد

چشمی کور شد

این‌جا شهر مردمان کر و کورنما شد

فروغ‌ها

تا محکوم نشده‌اند به «گداییِ محبت»

باید بمیرند

کسی دیگر شعرهایشان را نمی‌فهمد

کسی دیگر کتاب‌هایشان را نمی‌خرد

این خانه سیاه است

این جذامی تنها است

مردمان در پس برج‌های قرمزند

.

کسی به فکر فروغ‌ نبود

کسی نمی‌خواست باور کند

که فروغ دارد می‌میرد

مردمان

صبح‌ها روزنامه‌ی صبح می‌خواندند

عصرها روزنامه‌ی عصر

و واقعیت را در پس خبر‌های دروغ می‌بینند

دل‌خوش تیترهایند

و کاغذهای تا شده‌یِ سرب کوبیده شده

نه قلب‌های صاف‌تر از آینه

کسی نمی‌خواهد باور کند

که فروغ‌ها دارند می‌میرند

که قلب فروغ‌ها در زیر آفتاب ورم کرده است

که ذهن فروغ‌ها دارد آرام آرام

از خاطرات سبز تهی می‌شود

عاقبت روزی از این روزها...

.

.

بالن؛ سراب

بر روی ابرها به دنبال ردپا می‌گردم

تا شاید از روی آن خاک پیدا کنم

خاک می‌خواهم

شن می‌خواهم

سنگ می‌خواهم

کسی فروشنده نیست

حتی نمی‌دانند خاک چیست

و

چه ارزان خاکم را

فروختم

فروختم

فروختم

.

نشسته بودم در بالن

به نگاهی

به لبخندی

به اشکی

طناب را پاره می‌کردم

و

کیسه‌های شن‌و خاک بودند

که سقوط می‌کردند و

من بالا می‌رفتم

از زمینم دور می‌شدم و

تنهاتر

تنهاتر

تنهاتر

.

امروز اما

به دنبال مشتی خاک

بر روی ابرها

سرگردانم

تا به زمینم سقوط کنم

.

باید از خودم سنگ بسازم

باید

باید

باید

.

.

نمی دونم چه تایتلی بگذارم... پیشنهاد تو چیه؟

پنجره بسته شد

اما

نگاه من باز است

.

.

پ.ن: عکس از خودم. سایز بزرگتر ببینید... اینجا

عینک آفتابی؛ شاهد

کسی باور ندارد

باران را

جز عینک آفتابی

که زنگ زد

و پوسید

.

.

در انتظار بخش قلب

این‌جا بیمارستان است

سکوت را رعایت کنید

این بیمارستان بخش قلب ندارد

سکوت را رعایت کنید

این بیمارستان پزشک ندارد

سکوت را رعایت کنید

این زن یک بیمار قلبی است

سکوت را رعایت کنید

بیماران قلبی همراه ندارند

سکوت را رعایت کنید

این زن همراه ندارد

پس

سکوت را رعایت کنید

.

.

کوه

کوه که ترس نداره عزیزم

همونِ که محکم پشتت ایستاد

همونِ که به‌ش تکیه دادی

همونِ که هرچی میخ تو بدنش زدی آخ نگفت و تحمل کرد و تو رفتی بالا و بالاتر

همونِ که فتحش کردی

همونِ که فتحت کرد

همونِ که مهمون قله‌ش که شدی به عرشت رسوند

همونِ که به خورشید نزدیک‌ترت کرد

همونه که از بالکن قله‌ش نشونت داد، مردمان چقدر کوچکند

همونِ که از چشمه‌ش تو را سیراب کرد

همونِ که یک دفعه غرش کرد

همونِ که زیر پات را خالی کرد

همون‌ِ که زیر سنگ‌ریزهاش دفنت کرد

کوه که ترس نداره عزیزم

. .

پشت خط قرمز

پشت چراغ قرمز

صبوری را می‌شماریم

99

98

97

.

.

.

3

2

1

سبز می‌شود

و

پشت خط قرمز

سکوت را

1

2

3

.

.

.

.

.

بازنده

می‌خواستم بنویسم «بادبادک‌باز»

هنوز «باز»‌ش را ننوشته بودم

که

باد آمد

«بادبادک» را با خود برد

دوباره خواستم بنویسم

که این‌بار

«بادبادک» پیِ باد رفت

حالا من مانده‌ام با «باز»ها

بازنده

. .

چسب برای زخم

شب‌ها کارتون‌خواب بود

صبح‌ها خیابان‌گرد

با زبانش چسب‌زخم می‌فروخت

و با نگاهش چسب ‌‌زخم می‌خرید

حراج کرده بود چسب‌هایش را

یک بسته‌ی ده‌تایی صد تومن

فروشش از صبح تا شب بد نبود

فاصله‌ی میان هر چراغ قرمز تا سبز

3-4 بسته‌ای می‌فروخت

مردمان خریدار بودند

تا فروشنده

هیچ‌کس از نگاهش نمی‌خواند

که دخترکِ چسب‌زخم فروش

نگاهش، خریدار چسب‌ زخمی است

نگاه، همیشه پشت شیشه‌برقی ماشین خشک می‌شد

چراغ سبز می‌شد

ماشین دور می‌شد

.

.

رودخانه

رودخانه‌ را دیده‌ای؟

.

گاه آرام و به گاه پرخروش

بر سنگ‌های سرد می‌لغزد

و خرامان راه خود را می‌گشاید

از میان دشت‌های سهل و کوه‌های صعب

.

رودخانه

با دلی پاک و روشن، چون آب

به زلالی اشک‌های فروخورده و ناخورده

راه خود می‌پوید

.

رودخانه در راه؛

می‌بخشد

می‌خروشد

سبز می‌کند

حیات می‌دهد

.

برای نرگس‌ها

آینه‌ای می‌شود

تا خود را بنگرند

و مستانه‌تر

عشق بورزند

.

سنگ‌های سخت را

می‌شکند

پرغرورترها،

در گذر زمان

در نوازش و یادآوری هماره رودخانه

صیقل می‌خورند

.

رودخانه اما،

خود نمی‌داند

که کیست

و چیست

و چه نیرویی دارد

.

رودخانه

مهر است و ماهور

شور است و شرر

ناز است و نیاز

.

رودخانه را سدی باید

تا بیهوده با دریا نیامزید

سدی باید

تا در ورای آن

اندکی به خود بیاندیشد

و لختی بیاساید

تا خود به چشم خویشتن

ببیند خویشتن خود را

.

رودخانه، پل نیست

گذرگاه هم نیست

.

رودخانه، رودخانه است

.

بی رودخانه

ماهیان، سنگ‌ها و نرگس‌ها

شقایق‌ها، غوکان و مرغکان

.

می‌میرند

.

تو آن رودخانه‌ای ...

.

تولدت مبارک

علی و آیدا

ترانه‌ی تولد

نمی‌دانم در دوزخ عشق کسی می‌سوزم

یا لب‌هایم از شرم بوسه‌ای بر لب‌های کسی می‌سوزد

یا نگاهم از شعله‌ی شمع‌های خاکستری تولدم می‌سوزد

یا گوشم از شراره‌ی آتشین صدای کسی می‌سوزد

که می‌خواند:

« مرا ببوس...مرا ببوس

برای آخرین بار

خدا تو را نگهدار

که می‌روم به سوی سرنوشت»

.

.

فریده، پریسا، آزاده، الهام و رضا ممنونم

هنوز در شوک دیشب هستم. حمام بودم. زیر دوش آب گرم، احساس چاووشی بودن بهم دست داده بود و برای خودم شعر می‌خوندم: «رفیق من سنگ صبور غم‌هام، به دیدنم بیا که خیلی تنهام»«گوشی را بردار تا صدات یک ذره آرومم کنه،این نفسای آخره دلم داره جون می‌کنه».... بعد از اینکه از حمام بیرون آمدم در حالی که آب از موهام می‌ریخت و در حال غر زدن به خاطر دست شکسته‌ام بودم یک مرتبه چند تا از دوستانم با کیک و شمع و فشفشه و جیغ و فریاد از آشپزخونه بیرون آمدند و.... هنوز در شوکم......

فریده، پریسا، آزاده، الهام و رضا ممنونم که به فکرم بودید و شب تولدم که بی‌روح و سیاه بود را به بهترین شب زندگیم تبدیل کردید. کاش بتونم براتون شراره‌ای باشم که دوست دارید.مرسی. مرسی. مرسی

بدون شرح

دریا، مرداب است

و

ساحل، سراب

تنها راه نجات

غرق شدن است

در آن

.

.

به قلبم :

ساکت شو

می‌خواهم بشنوم صدای پایش را

که

دور می‌شود یا نزدیک؟

.

.

دور ... دیر

تیک تاک تیک تاک ...

حالا ثانیه‌ها را نیز به انتطار تو می‌شمارم

ساعت‌ها هم که نقطه ضعف مرا فهمیده‌اند چه دقیق شده‌اند

کُند می‌ روند و با حساب و کتاب

تاپ تاپ تاپ تاپ ...

قلب هم به انتظار می‌تپد و اسم تو را صدا می‌زند

اما مشکل این‌جاست که قلب، مثل ساعت نیست که اگر باطری‌اش تمام شد با باطری تازه، صدایش را بشنوم

اگر دیر بیایی می‌ایستد! به همین سادگی!!!!

تق تق تق ...

تق تق تق ...

.

.

فراموش نکنیم لبخند نرگس‌ها را

زمستان که درخت‌ها خواب بودند

که گلی جرات سر بلند کردن از زیر برف‌ها را نداشت

نرگس‌ها سر بلند کردند

لبخند زدند

غنیمت بود لبخند نرگس‌ها در سرمای زمستان

اما امروز

که درخت‌ها بیدار شدند

که شب‌بوها، زنبق‌ها، رزها، یاس‌ها و سنبل‌ها

سر از خاک بلند کردند

و برای بهار دل‌بری می‌کنند

نامردی است که فراموش کنیم لبخند نرگس‌ها را

.

.

قاب زندان رنگ‌ها

قاب، زندان رنگ‌هاست

خاطره می‌کند تو را

خاطره‌ای سیاه‌وسفید

قاب‌نشین نشو

تا آزاد باشی

تا رنگی

پ.ن: عکس از خودم

گوشی را بردار

دلم را روی سایلنت می‌گذارم

تا کسی نشنود زنگش را

اما زنگ می‌زند

زیرا که

هوا بارانی است

و دلم

از آهن

. .

امروز دریاب

دیروز

آفتاب در چشمانم بود

و نگاه ملتمسانه‌ی

مرد چترفروش را

نمی‌دیدم

امروز

بارانی است

و مرد چتر‌فروش

نگاه ملتمسانه‌‌ام را

نمی‌بیند

.

.

ناگفتنی‌ها

فرار می‌کنم

از واقعیت‌های ناگفتنی

و

به سکوت پناه می‌برم

و

به شعر تکیه می‌دهم

باید چنین کرد، گاهی

.

.

دایره‌ای به شعاع تنهایی

فاصله‌ی میان «من» و «خودم»

شعاع دایره‌ای است به طول تنهایی

من در محیط دایره ایستاده‌ام

و

«خودم»

نقطه‌ای در مرکز دایره

شاید

برای به «خود» رسیدن

گذر باید کرد از شعاع تنهایی

.

.

گدا بود

نه لب گذر بود

نه دعایی بر لب داشت

نه کاسه‌ای در دست

نه زر می‌خواست

و نه اسکناسی

نه چرک و متعفن بود

و نه لباسش کهنه و پاره

اما گدا بود

در گوشه‌ی از ذهنش نشسته بود

بوی عطرش عالمی را مست می‌کرد

و برق لباسش کور

چشمانش مثل زر می‌درخشید

دعایش؛ سکوتش

کاسه‌اش؛ نگاهش بود

.

.

.

اما گدا بود

.

.

دوربین مخفی و لبخند

فکرکن

که

خدا

پشت حدقه‌ی چشم انسان‌ها

جایی نزدیک مغزگاه

دوربینِ مخفی، کار گذاشته

.

.

.

پس هر روز و هر ساعت

در برابر دوربین مخفی

هستیم

لبخند بزنیم

.

.

باید فراموش کرد؛ غم و «خودم»

به غم‌هایم که فکر می‌کنم

«خودم» را به یاد می‌آورم

فراموش‌شان که می‌کنم

«خودم» را نیز فراموش می‌کنم

چیزی شبیه الاکلنگ بازی

یک طرف غم

یک طرف «خودم»

.

.

اتوبان87

در انتهای بن‌بست 86‌ام

تا 9 ساعت دیگر

بن بست، باز می‌شود

و به اتوبان 87 متصل می‌شود

شاید همین است زندگی

از بن‌بستی در بیاییم

و چشم باز کنیم ببینیم وسط اتوبانیم

برویم و بدویم

آهسته

تند

در این رفتن شاید زمین بخوریم

تصادف کنیم

کورس بگذاریم

.

.

تا دوباره به بن‌بستی دیگر برسیم

و در انتظار 9 ساعتی دیگر بشینیم

می ترسم

و خسته‌ام

دستم را بگیر

برای گذشتن از اتوبان 87

حماسه‌ی سال 86

روزی کتابی خواهم نوشت

و نامش را

حماسه‌ی سال 86

خواهم گذاشت

این چنین شروعش خواهم کرد، فصل اول:

خسته‌گی زمستان هنوز در تنم بود که سال 86 را در بیمارستان کنار پدر تحویل کردم،......

در فصل دوم جایی خواهم نوشت: ... سی و دو ساله شدم.......

در فصل سوم حتما می‌نویسم:

تابستان که آمد روزهای سخت زندگی‌ام کلید خورد.....

در فصل چهارم فقط می‌نویسم:

زمستان که آمد تازه یادم افتاد پاییز را فراموش کردم و ندیده رفت.....

فصل پنجم اما:

از زمستان منهای 21 درجه و بچه‌های زمستانش خواهم نوشت.....

فصل ششم:

از خودم، از زندگی از سر نو، خواهم نوشت...

فصل آخر:

یادی از همه‌ی آن‌هایی که خوب یا بد نامشان در آرشیو 86 حک شده، خواهم کرد....

روزی خواهم نوشت حماسه‌ی سال 86 را

و به کسی تقدیم خواهم کرد

که من‌را با رنگ‌ها آشتی داد

پرفروش خواهد شد

.

.

در کوچه پس کوچه‌های 86

بی‌آنکه نشانی از تو داشته باشم

در کوچه پس کوچه‌های هشتادوشش

به دنبالت می‌گردم

هیچ‌کس به یادت نمی‌آورد

گمنامِ گمنامی

.

چه ابلهانه

نام کوچه‌ها و بن‌بست‌ها را می‌خوانم

شاید کسی

به یادت

نام کوچه‌‌اش را گذاشته باشد

«شهید گمنام ....»

.

پنج روز بیشتر فرصت ندارم

اگر پیدایت نکنم

مردود می‌شوم

و

دوباره

دوباره

باید

در کوچه‌پس کوچه‌های هشتادو هفت هم

به دنبالت بگردم

.

دوباره

سر فصل دفترم می‌نویسم

« به دنبال خودم می‌گردم »

زاینده لوت

زاینده رود

صبوری نکرد

و

در چشم انتظاری‌ِ بهار

چشمش به در خشک شد

دختر زاینده رود

اما

صبوری کرد

بهار را دید

اما

سکوت را پیشه کرد

هر دو خشکند امروز

زاینده رود

و دخترکش

پر پرواز

در گذر از «فعل گذشته»

و رسیدن به «فعل آینده»

پرِ پروازت خواهم شد

.

نرسیده به آینده

بعد از پیچ گذشته

بایست

نفسی تازه کن

تا صرف کنیم

فعل حال را

هستم

هستی

هست

هستیم

هستید

هستند

.

.

چیزی شبیه مرگ

تنها مرگ نیست

که تنهایی‌ها

خسته‌گی‌ها

و

دلتنگی‌ها

را

می‌بلعد

صفحه‌ی سفید ورد هم

چیزی شبیه مرگ است

تنهایی‌ها

خسته‌گی‌ها

و

دلتنگی‌ها

را می‌بلعد

باور نمی‌کنی؟

از کی‌برد بپرس

.

.

.

روزی چاپشان خواهم کرد، قصه‌هایم را

دیشب تا دیر وقت بیدار بودم

قصه می‌نوشتم

قصه‌ی آرزوهای خودم را نوشتم

و از خودِ خودم فرار ‌کردم

من در قصه‌ام

خودی دیگر را

دنیایی دیگر را

با رنگ و لعابی دیگر

آرزو کردم

من دیشب

فقط یک قصه نوشتم

قصه‌ای با لیبل قرمز

اما

نمی‌دانم چه شد

که

آخر قصه

قبل از اینکه

بنویسم پایان

لیبل خودم زرد شد . . . .

مادربزرگ هم شدم اما مادربزرگ زرد

شب‌های بلند زمستان است

من مادربزرگ شده‌ام

و نوه‌هایم کنارم

در انتظار شنیدن

اما هنوز

کلید

صندوقچه‌ی

‌اسرارم را

پیدا نکرده‌ام

تا حرف‌های حبس ‌شده را

آزاد کنم

مادربزرگ شده‌ام

عینکم دوربین شده

اما

هنوز

عصرجمعه را

تار می‌بینم

.

.

نشکن تنگ بلور را

I

کوچکم

کوچک‌تر می‌شوم

تا در دستهای بزرگت

که شکل تنگ بلور به خود گرفته

جا شوم

جرعه‌ای آب ده

ماهیِ کوچکِ قرمزِ تشنه را

.

.

.

II

چه کسی گفت

ماهی زنده است به آب؟

اشتباه است اشتباه!!!

تا تنگ نباشد

آب کجاست؟؟

ماهی کجاست؟؟

هیچ‌کس

نمی‌بیند

تنگ بلور را

.

.

زندگی؛ نقطه سرخط

شب‌ها

در پایان یک روز سخت

«نقطه» می‌گذارم

به امید اینکه، نقطه‌هه

«نقطه ته خط» باشد

اما

صبح فرداش

می‌بینم

نقطه‌هه شده

«نقطه سر خط»

شاید بهتر باشد

از امشب

پایان روز

«سه نقطه»

بگذارم

.

.

جرقه همون شراره

دهخدا معنی‌اش را نوشته:

« ریزه‌ی آتش که به هوا می‌پرد؛ جرقه»

شاید

از این معناست

که مردمان می‌ترسند

نزدیکش شوند

اسپندها

اگر

دود شدند

باور کن

آتش بهانه بود

.

.

قیمت لبخند

زن از پشت ویترین مغازه

محو لباسِ قرمزِ

تنِ مانکن شده‌بود

دخترکش اما

محو

لبخندِ مهربانِ مانکن

قیمت آرزوی زن

دویست و پنجاه هزارتومن بود

اما دخترک

نمی‌دانست

قیمت آرزویش را؟

.

.

لباس اتیکت قیمت داشت

اما لبخندِ مهربانِ مانکن

هیچ اتیکتی نداشت

.

راستی

قیمت یک لبخندِ مهربان چند است؟

شانه‌هایت را برای گریه کردن دوست دارم

همدم تنهایی‌هایم را

هر شب

در آغوش می‌گیرم

سرم را روی شانه‌اش می‌گذارم

و

دستانم را

دور کمرش حلقه می‌زنم

شاید

از ابری بودنش است

که همدم خوبی است

برای ابر چشمانم

.

.

.

بالشِ ابری‌ام را می‌گویم

.

.

تو بزرگی و من کوچک

غم‌ وغصه‌هایم را

در چمدانی می‌ریزم

درش را محکم می‌بندم

چمدان را زیر پایم می‌گذارم

.

.

هم‌قدت می شوم

پرواز تا شفق

«از کمال بلندپروازی

بر سپهر آشیانه می‌خواهم»

. .

فاصله میان عروج تا هبوط

چون فرو افتادن مژگانت بر هم است

بهانه؟

پری شکسته و بادی ناخواسته

.

چون مست چشمانت گشوده

و دگر بار نیزکی به دل شوریده من رها کنی

باز پر پروازی یافته

و اوج می‌گیرم

.

تا بادی دیگر و زخمی نو

.

این بار اما؛

خواهم پرید

تا دشت آرزوهای دور

تا جایی که دیگر

تیر نگاهی در پگاهی سرد

بال و پرم نستاند

.

آسوده پرواز می‌کنم

به سمت خورشید

به جایی که

شفق را فلق نیست

.

با من پرواز کن