زندگی با کلاه

کلاه فروش نیستم اما به اندازه‌ی یک مغازه‌ی کلاه ‌فروشی کلاه دارم. کلاه‌‌هایم بر سر کسی جز سر خودم نه می‌رود و نه می‌گذارم. هر روز صبح که از خواب بیدار می‌شوم، دست‌ و صورتم را که شستم، لباسم را که پوشیدم جلوی آینه می‌روم. به خودم نگاه می‌کنم. به خط‌های صورتم، به رنگ رخسارم، به رنگ تنم و کلاهی متناسب با آن چهره و آن روز انتخاب می‌کنم و بر سر می‌گذارم. گاها کلاه نقاب‌دار می‌گذارم تا حس نکنم آفتاب بالای سرم را. کلاهی دارم به رنگ سبز ارتشی. بر سر که می‌گذارم به شکل یک مبارز در می‌آیم. راهم را که گم می‌کنم کلاه زردی که چراغی بالای سرش است را بر سر می‌گذارم. رویاهای عاشقانه‌ام را با کلاه حصیری که دور تا دورش روبان قرمزی است، می‌گذرانم؛ فکر می‌کنم با خودم که «کنار دریا می‌دوم و روبان قرمزش عاشقانه با نسیم بهاری می‌رقصد». یخ که می‌شوم کلاه پشمی رنگ‌ورو رفته‌ای می‌گذارم؛ که گرمم کند. با شراره‌‌ای که کفش پاشنه ده سانتی پوشیده و دامنی تا زیر زانو و کتی بلند و از قرار مشکی، کلاه مخملی سیاهی که رویش پُرشده از پَر، بر سر می‌گذارم. تور سیاهی دارد که روی کلاه قرار می‌گیرد گاهی هم جلوی چشمم؛ آن موقع است که دنیا را سیاه می‌بینم. کلاهی دارم که دو گوش دارد، چیزی شبیه گوش‌های خرگوش که بر سر کودک درونم می‌گذارم؛ و کودکم را می‌خوابانم. یادگاری پدربزرگم، کلاه خوودی است که سالی یک‌بار روز عاشورا برای تعزیه بر سر می‌گذاشت و من سالی چند بار، در دلم که غوغا شود می‌گذارم. هرشب قبل از خواب کلاه خواب بر سر می‌گذارم و خواب باد را می‌بینم که کلاهم را از سرم برداشته و سر من بی کلاه است.

تا زود

سوزن پیش تو نبود

پیش تو و تو هم نبود

آره، پیش هیچ تویی نبود

فقط، گم‌شده‌ای بود در انبار کاه

تاریخ مصرف مَثَل‌ها

مثل تاریخ مصرف انسان‌ها

چه زود تمام می‌شود

انبار کاه

در برابر اراده‌ی من هیچ است

سوزن در دست من است

خواهم دوخت

این نخ‌نمای زندگی را

شُکر یا شکایت؟

کلاه « شُکر» را بر ‌می‌دارم

بر سر « شکایت » می‌گذارم

حالا

« شکر » دارم

و « شکایت » می‌کنم

اما «دلیل»، «من» نیستم

هر کس به «دلیلی» منو دوست داره پس هیچ‌کس «منو» دوست نداره.

قهوه‌ی تلخ

هی فرهاد

.

.

.

دیوار بلند است و

دسته‌ی تیشه‌ی من

اما شکسته

رمز شیرینی این قصه کجاست؟

من و تو شاهنامه‌ایم

با «سهراب» گپ می‌زدم

می‌خواستم سرگرمش کنم

تا زودتر «رستم» از راه برسد

حال خوشی نداشت

از خودم، از تو

برایش ‌گفتم تا

«رستم» رسید؛ نوش‌دارو هم

«سهراب» زنده ماند

فردوسی

شاهنامه‌ای دیگر نوشت

از تو

از من

حالا من، «سهرابم»

و

تو «رستم»

آهای گرگ‌ها: شنلم قرمز است و سبدم در دستت

در این‌ برهوت

که

قانونش

قانون جنگل است

و مادربزرگی هم در انتظارت نیست

کافی است

شنل قرمزی بر دوش بیاندازی

و سبدی در دست بگیری

رازهای شیشه‌ای

باور نمی‌کنی

که بگویم

در این هوای چهل‌و‌چند درجه‌ی تیرماه

برف می‌بارد

تا بپوشاند

خاطرات سفید گذشته را

چه کنم که خورشید کم لطف است

و

جاری می‌شوند

آن‌ها که

گذشتند از

من

s o s

نبودن تو

بودن من را

غرق در نبودن

می‌کند

بادِ ایستادهِ همان مرگ است

کویری بود که فقط یک پنجره داشت. تا قبل از اینکه شیشه‌ی پنجره‌ش بشکند کسی نمی‌دانست پشت پنجره بهشت است یا جهنم، دشت است یا کویر. آخه پنجره همیشه بسته بود. یک روزی، او، که اسمش « یک دوست » بود با یک سنگ زد و شیشه‌ی پنجره را شکست. شیشه که شکسته‌ شد، باد از پنجره گذشت و فاتح دل کویر شد. باد تا قبل از آمدنش به کویر فکرمی‌کرد پشت پنجره یک دشت، پُر از گل و سبزه است. اما دید نه، یک کویرِ خشک و بی آب و علف است که هزاران آرزو تو خاکش دفن شده. باد کویر را با همه‌ی خشک بودنش دوست داشت و می‌خواست کویر را گلستان بکند. گاهی آرام، نوازشش می‌کرد. گاهی خشمگین طوفان به پا می‌کرد و ابرها را جابه‌جا. ابرها که جابه‌جا می‌شدند باران می‌بارید. باران که می‌بارید، بوته‌ای سبز می‌رویید. باد دست کویر را می‌گرفت و می‌رفتند کنار بوته، ساعت‌ها همنشین بوته می‌شدند.....

آفتاب به وسط آسمان رسیده بود که با صدای غار غار کلاغ‌ها، کویر، از خواب بیدار شد. نه بادی بود نه بوته‌ای اما پنجره‌‌ی ، شیشه شکسته، بود. از پشت پنجره، باد را دید که همنشین ماه و خورشید و فلک بود....

کاندیدای مرگ

یک روزی: دختر روبروی پسر در کافه‌ای نشسته است. پسر در چشمای خیس دختر که پُر شده از اشک شور و عشقِ به پسر، نگاه می‌کند و می‌گوید:« اشک‌هایت را نگه دار برای شانه‌های من....»
.
دیروز: پدر دو تا دستش را روی عصا گذاشته بود و چانه‌اش را روی دستاش و از پشت عینک ذره‌بینی‌‌‌اش نگاهی مملو از چرا به‌ دخترش می‌کرد. مادر لُپ‌هاش پُر از باد بود و ابروهاش در هم گره خورده و این‌جور وانمود می‌کرد که روزنامه می‌خواند اما دل‌گیری از صورتش مشخص بود. دختر روی کاناپه نشسته بود و با لیوان چایی‌ا‌ش بازی می‌کرد. انگار کسی به دل دختر چنگ می‌زد. چند باری تصمیم گرفت دهان باز کند و حرف بزند ولی هربار که خواست، نتوانست. فضا، فضای سنگینی بود. بارِ چراها و نگاه‌ها بر دوش دختر سنگینی می‌کرد. لیوان چایی نخورده‌ش را روی میز گذاشت و بلند شد. شنل سیاهش را روی دوشش انداخت و شال سفیدش را روی سرش. رو کرد به پدر و درحالی که چشماش پُر از بغض و اشک بود برای آخرین بار نگاهش کرد. نوبت مادر که رسید قبل از اینکه دختر چیزی بگوید مادر بی آنکه سرش را از روی روزنامه بلند کند، گفت خدا نگهدار. دختر از در، که بیرون رفت بغضش ترکید. نشست گوشه‌ی خیابان و دفترچه‌ی یادداشتش را از کیفش درآورد. لیستی از اسامی در صفحه‌ی اول دفترچه‌‌ش نوشته شده بود. روی بعضی از ردیف‌ها خطی قرمز کشیده بود و نوشته بود «تمام شد». جلوی اسم پدر و مادر هم با خودکار قرمز نوشت، «تمام شد». درست روی جمله‌ی «تمام شد» قطره اشکی افتاد. دختر به ساعتش نگاه کرد چند ساعتی بیشتر وقت نداشت. سریع یک تاکسی گرفت و خودش را به خانه‌ رساند. کامپیوترش را روشن کرد. سریع میل‌باکسش را باز کرد و شروع به نوشتن ایمیل کرد. چند خطی بیشتر نشد، آخرِ ایمیل اسمش را نوشت و تاریخ و دکمه‌ی سِند را زد. ایمیل دوم، ایمیل سوم،.... دفترچه‌ی یادداشتش را باز کرد و جلوی اسمهایی که به رمز نوشته‌شده بودند نوشت، «تمام شد» و آهی از ته دل کشید. همان ‌موقع موبایلش زنگ زد. مردی از بنگاه بود که گفت چک برای فردا آماده است. دخترعصبانی شد و گفت که اگر تا یک ‌ساعت دیگر پول نقد به دستش نرسد، فروشنده نیست. نیم‌ساعت بعد بنگاه‌دار با 15 میلیون پول نقد دم در خانه‌ی دختر حاضر شد. دختر پول را گرفت و در چند پاکت گذاشت و روی هر پاکت چیزی نوشت. دختر دفترچه یاداشتش را برداشت و جلوی ردیف بدهکاری‌ها نوشت،« تمام شد». به ساعت موبایلش نگاه کرد. وقت خوبی برای تلفن زدن بود. باید به چند نفر زنگ می‌زد. همه زنگ‌ها خلاصه می‌شد به چند دقیقه احوال‌پرسی، شوخی، خنده و چند قطره اشک. تلفن‌هاش که تمام شد، لیستش هم به آخر رسیده بود. اشکاش به آخر رسیده بود. کلماتش به آخر رسیده بود، آرزوهاش هم به آخر رسیده بود، حتی آخرین نفس‌هاش...
.
. امروز: فضا پر شده بود از صدای گریه و شیون و مردی که پشت میکروفون فریاد می‌زد :به عزت و شرف لا‌اله‌الا‌الله... لا‌اله‌الا‌الله
.
. فردا: دختری روبروی پسری در کافه‌ای نشسته است. پسر در چشمای خیس دختر که پُر شده از اشک شور و عشق به پسر، نگاه می‌کند و می‌گوید:« اشک‌هایت را نگه دار برای شانه‌های من... »

*حیاط‌ِ دلم، اما حیات ندارد

خانه‌ی دلم کوچک بود

تو که آمدی

خانه‌ی دلم را دست تو دادم

و من

کوچ کردم در حیاط

تو صاحب‌خانه‌ی ‌‌دلم شدی

و من مستاجر حیاط

----------------------------------------------------------------

پ.ن: * با اندکی تغییر در اصل جمله‌ی تایتل ...(حیاط زندان، حیات ندارد) از حسین پاکدل

مرگ تدریجی یک رویا

تا چند دقیقه‌ی دیگر هواپیما در فرودگاه می‌نشیند؛ این‌را مهماندار می‌گوید. زن از توی کیف آرایشش آینه‌ی کوچکی که پشتش عکس یک زن مینیاتوری، حک شده را در می‌آورد و برای آخرین بار موها و آرایشش را چک می‌کند و لبخندی پیروزمندانه که نشانه‌ی، همه‌چیز اوکی بودنِ، می‌زند. آینه را بر‌می‌گردونه توی کیفش و از قوطی آدامسی که توی جیب کوله‌اش گذاشته، آدامسی در‌می‌آورد و می‌گذاره توی دهانش و قبل از اینکه جعبه را در جیب کیفش بگذاره متوجه نگاه بغل‌دستی‌اش می‌شود و به‌ش تعارف می‌کنه. طبق عادتی که هیچ‌وقت ساعت روی مچش نمی‌بنده و ساعت را از روی موبایلش می‌دیده به موبایل خاموشش نگاه می‌کند. به حماقتش می‌خنده و موبایلش را روشن می‌کند؛ ساعت 21:08 . یادش می‌افتد که به وقت ایران است. مهماندار خبر فرود هواپیما را می‌دهد. همیشه از این لحظه تا باز شدن چرخ‌های هواپیما می‌ترسیده. دسته‌ی صندلی‌ش را محکم می‌گیرد. چشماش را از ترس می‌بنده. هواپیما می‌نشیند. تا توقف کامل هواپیما چند دقیقه‌ای طول می‌کشد که برای زن حکم چند ساعت. تپش قلب شدیدی پیدا کرده. کوله‌اش را می‌اندازه روی دوشش و می‌رود جلوی هواپیما می‌ایستد تا در ها باز شوند. بالاخره درها باز شدند. مهماندار به ادای احترام دم در ایستاده. زن لبخندی از سر اجبار تحویل مهماندار می‌دهد. مهماندار آرزوی سفری خوش براش می‌کند. زن از این حرف خوشحال می‌شود و برای چند ثانیه رویایی را در ذهنش لود می‌کند. زانوهاش می‌لرزیدند. دستش را می‌گیرد به نرده‌های پله و آرام آرام می‌رود پایین. تا رسیدن به سالن بازرسی راهی نیست. درِ ورودی سالن بازرسی یک در شیشه‌ایِ که زن خودش را توی ‌آن نگاه می‌کند. وارد سالن می‌شود و در صف چک پاسپورت می‌ایستد. رنگش پریده و دستاش می‌لرزه. چند نفری که از گیت رد شدند، نوبتش می‌شود. مسئول گیت نگاهش می‌کند. اسمش را می‌پرسد و او با صدای لرزان جواب می‌دهد. مرد یک نگاه به عکس پاسپورت می‌کند و یک نگاه به زن. چیزی تایپ می‌کند. بعد صفحه‌ی سوم پاسپورتش را مهر می‌زند و همراه با لبخندی، پاسپورت را به دست زن می‌دهد. حالا نوبت چمدان. خیلی معطل نمی‌شود. چمدانش را از روی ریل بر می‌دارد. از این‌جا به بعد قدم‌هاش اسلوموشن می‌شود؛ مثل رویاهاش. زنی با موهای پریشان که عینک شانل بر چشم دارد و کوله‌ی نایکی روی دوشش. با تی‌شرت آبی وشلوارِ لیِ رنگ و رو رفته‌ی آبی که با یک دست، بند کوله‌اش را گرفته و با دست دیگر، چمدانش را می‌کشد. از در آخر هم بعد ازاینکه چمدانش چک شد رد می‌شود. نفسش حبس شده. قلبش تند تند می‌زند. چشم می‌اندازه توی جمعیت؛ راست، چپ، جلو، عقب. عینکش را بر‌می‌دارد و می‌گذارد روی سرش. دوباره نگاه می‌کند؛ راست، چپ، جلو، عقب. هیچ چشمی توی چشمش نمی‌افتد. هیچ رویایی هم به حقیقت نمی‌پیونده و هیچ خوابی هم تعبیر نمی‌شود.

... چند دقیقه بعد

زن: «تاکسی!!!!»

آخرین بازمانده

پ.ن: عکس از خودم

شعر بی‌نقطه

یک عالمه شعر نوشتم. آخرش که تموم شد، چند تا نقطه تو مشتم باقی مانده بود که نمی‌دونستم کجای شعرم بگذارمشون. خواستم بنشونمشون آخرِ، خطِ آخر و بروم سرِ خط ِ بعدی؛ اما ننشستند. حتی قبول نکردند جای خط آخر بشینند. خواستم حرفای دلمو بردارم و جای خالی‌شون را با نقطه‌ها پُر کنم؛ بازم قبول نکردند. گفتم شاه‌نشین شعرم بشین؛ اول خط، نخواستند. گفتم جای اسمم بشینید؛ بازم نشد. حالا من ماندم و یک مشت نقطه و یک عالمه شعر دل‌تنگی که پایانی نداره

غلط‌های جوهری

یادته بچه که بودیم با پاکن غلط‌هامون را توی دفتر مشق‌ِ شب پاک می‌کردیم؟ اگه مشقمون را با مداد نوشته‌بودیم راحت‌تر پاک می‌شد اما اگر با خودنویس یا خودکار نوشته بودیم واویلا بود. گاهی با پاکن اونقدر به جونش می‌افتادیم که کاغذ نازک می‌شد و نتیجتا پاره. بچه بودیم نمی‌فهمیدیم، چسب نواری را بر‌می‌داشتیم که بچسبونیمش. اما بد از بدترش می‌کردیم عاقبت عصبانی می‌شدیم و بدون اینکه بفهمیم این ورقی را که داریم پاره کنیم ورق پشتشم کنده می‌شه، ورق را می‌کندیم، مچاله می‌کردیم و می‌انداخیتم توی سطل آشغال پیش پوسته‌ی هندونه و تفاله‌های چای، آخه زمان من و تو فرهنگ بازیافت نبود که کاغذ‌ها را از آشغال‌ها جدا کنیم و بریزیم توی یک سطل دیگه. دوره‌ای که من و تو یاد گرفتیم « بابا آب داد» دوره‌ی مداد سوسماری بود و پاکن‌های پلیکان و تراش فلزی؛ خبری از لاک غلط‌‌گیر نبود که روی غلط‌های جوهریمون لاک سفید بزنیم و دوباره از سر درستش‌ را بنویسیم. اما امروز چی؟ امروز که من و تو، سی و چند سال سن داریم چی؟ امروز که من و تو مشق‌‌های بقیه را خط می‌زنیم چی؟ چرا باید با پاکن بیافتیم به جون غلط‌های جوهری تا پاکشون کنیم؟ پاکن فقط مداد را پاک می‌کنه و بس. عزیزم، تو فقط فکر می‌کنی که پاکش کردی از جلوی چشمت. تو جوهرشو پخش کردی، کاغذ را نازکش کردی اونقدر که خیلی زود پاره شد. قبول کن که چسب نواری و اُهو هم دوای دردش نیست. باید می‌گذاشتی اون غلط باشه. فقط کافی بود ورق بزنی و بری صفحه‌ی بعد

دوشنبه ـ 20 /3/ 87 - 4:45 بامداد

به تصویر شکسته

در کاسه‌ی آب نگاه می‌کنم

کاسه شکسته نیست

این منم که شکسته‌ام

آب را پشت سرت می‌ریزم

آب ریخته نشد

این منم که ریخته شدم

تو رفتی

با چتر قرآنی که بر سرت گرفتم

و طعم آیه‌الکرسی که در دهانم ماند

تو رفتی و

این منم که مانده‌ام

با یک کاسه‌ی خالی از آب

وعده‌ی دیدار ما

اما

وقتی که نیستم

اینجا

کنار قرآن، نبش کاسه‌ی نشکسته

تا نبینی چهره‌ی شکسته‌ام را

رنگرزی

گوش‌ها که نشنید

کلمه را

با رنگ‌ها

سخن گفتم

شاید چشم‌ها ببینند

کلمه‌هایی را

که

سال‌هاست گم شده‌اند

در دل‌ها

و تنهایم نگذارد

شال سفیدی سر می‌کنم. خودم را در آینه می‌بینم. با دل سیاه من هم‌خوانی ندارد. کاش دریایی بود؛ حریر آبی. اما حریر سُر می‌خورد و تنهایم می‌گذارد. دلم هوای شالی کرده که نوازشم ‌کند اما سُر نخورد و تنهایم نگذارد. دلم هوای یک دسته نرگس کرده که مست عطرش شوم و بوی خوشش تا ساعت‌ها در خانه بماند و تنهایم نگذارد

به رنگ دیوار

چهارچوب نداشت، حتی شیشه. نمی‌خواست شیشه بین او و خودش را فاصله بیاندازه. با چهار تا میخ، میخ‌کوبش کرده بود به دیوار. هر روز نگاهش می‌کرد و حرف تازه‌ای ازش می‌خواند. گاهی مداد دست می‌گرفت و روش یادگاری می‌نوشت و امضایی. باران خیسش می‌کرد و آفتاب زردش. رنگ به رویش نمانده بود اما دل‌خوش بود؛ دل‌خوش به دیواری که مثل کوه پشتش بود. کم کم به رنگ دیوار شد. دیگه دیده نمی‌شد. خشک شده بود. ورقه ورقه پوست می‌انداخت و فرو می‌ریخت. با فوتی معلق در هوا می‌شد و همراه باد... باد برد او را از یادها و دیگر هیچ نماند.

مثل زندگی

شروع کردی به حرف زدن. اما بعد از گفتن چند کلمه پشیمانی از گفته‌ ی خودت. نه می تونی ادامه بدی با سه نقطه نه می تونی تمومش کنی با یک نقطه؛ مثل زندگی

حرف‌های یک پنجاه‌و‌چهاری

درست آمدی. این‌جا خانه‌ی 54ری است. چرا سیاه و سفید؟ رنگ‌و رویش پریده. چرا دیوار؟ جان ندارد، روح ندارد اما محکم‌ترین تکیه‌گاه است. کجا بودی؟ پشت همین دیوار. چه می کردی؟ بنایی؛ پل را شکستم، دیوار ساختم. چرا قفس؟ پرنده‌های قفسی... چرا لبخند؟ آخرین نگاه. حرف جدید؟ از امروز بدون سانسور می‌گویم.

گناه عمر انسان‌های بی‌گناه را کوتاه می‌کند

پزشک قانونی مرگ را با سیانور تشخیص داد. بعد‌ها وصیت نامه‌ای پیدا کردند که تیترش نوشته‌شده بود: «گناه عمر را کوتاه می‌کند». جمله‌ای که نوزده سال است که در ذهن من حک شده. یک روزی از روزهای خرداد سال 68، برای همیشه به خوابی عمیق رفت.

همان سال دانشجوی ترم شش رشته‌ی عمران بود. نشنیده بودم کسی در موردش بد بگوید. ولی حرف‌های خوب در موردش زیاد شنیده بودم. همیشه ته ریشی داشت و لباس ساده می‌پوشید؛ مثلا پیراهنی سفید روی شلوار پارچه‌ای. در جمع دوستان و آشنایان بیشتر وقت‌ها سکوت می‌کرد و همیشه لبخند روی لبش بود. در بیشتر مهمانی‌ها حتی از نوع پارتی که شاید برخلاف عقایدش هم بود شرکت می‌کرد، گوشه‌ای می‌نشست و نظاره‌گر بود. شده بود در جمعی که حتی مشروب می‌خوردند حضور داشت اما لب نمی‌زد و البته کسی را هم نهی نمی‌کرد. از هجده، نوزده سالگی گاهی بین دو ترم به جبهه می‌رفت. وقتی خانوادش به این حرکتش اعتراض می‌کردند، می‌خندید و با شوخی رد می‌کرد. هیچ وقت از جبهه حرف نمی‌زد؛ نه خوب نه بد. شاید هم مخاطبی برای حرفهاش پیدا نمی‌کرد. یا شنونده‌ای.

وصیت‌نامه‌ای که بعد از مرگش پیدا کردند، یک وصیت‌نامه‌ی عادی نبود. کسی مخاطبش نبود جز همه‌ی آن‌هایی که اسمشان انسان بود. حرف از ارث و میراث نزده بود. نصیحتی نکرده‌بود. از خودش هم نگفته بود. بیشتر حرف‌دل‌هایی بود که باید در بین جملاتش او را پیدا می‌کردی. بیشتر شبیه نوشته‌های امروز من و تو. کمتر کسی آن جملات را می‌فهمید. زیراکس وصیت‌نامه دست به دست می‌گشت. همه در بین جملات دنبال دلیل می‌گشتند اما کسی جمله‌ای پیدا نمی‌کرد. آن روزها من 14 ساله بودم. خیلی از حرف‌های آدم بزرگ‌ها را نمی‌فهمیدم. بارها از روی وصیت‌نامه خواندم. جملاتش را خوب می‌فهمیدم و خیلی حرف برای گفتن داشتم اما مثل همیشه کسی به حرف‌های من توجهی نمی‌کرد. با آن حس و حال بچه‌گی درگیری شدیدی با اولین جمله‌ی وصیت‌نامه‌ش«گناه عمر را کوتاه می کند» پیدا کرده بودم. حس می‌کردم که درگیر عذاب وجدان بوده. یک سردرگمی که هیچ ‌کس نتوانسته درک کند. و به مرور زمان این سردرگمی، آن دانشجوی نمونه را تبدیل به یک بیمار کرده بوده. نمی توانستم حرفم را برای آدم بزرگ‌ها اثبات کنم. دقیقا مثل این‌روزها.....

حرف‌های زیادی پشت سرش می‌زدند... که مثلا عاشق بوده.... یا از دانشگاه اخراج شده بوده... و هزار حرف کوچه بازاری در همین مایه‌ها. چند سال بعد دو فرضیه برای مرگش فاش شد. یکی از فرضیه‌ها به فرضیه‌ا‌ی که در چهارده‌سالگی در ذهن من بود خیلی نزدیک بود. فرضیه‌ی اول مرگ سیاسی بود که وارد این بحث نمی‌شوم. فرضیه‌ی دوم که مدارک بیشتری برایش بدست آمد این بود؛ یکی از شب‌هایی که در سنگر در کمین دشمن بوده، خوابش برده. ظاهرا خواب می‌بیند که دشمن حمله کرده. شوک زده، از خواب بیدار می‌شود و اسلحه‌ش را به طرف هم‌سنگری‌هایش که فکر می‌کرده دشمنند می‌گیرد و آن‌ها را به رگبار می بندد....

روحت شاد که چه خوب جان کلام را گفتی« گناه عمر را کوتاه می‌کند» اما من می‌گویم : «گناه عمر انسان‌های بی‌گناه را کوتاه می‌کند»

این خانه سیاه است

فروغ:

«

کسی به فکر گل‌ها نیست

کسی به فکر ماهی‌ها نیست

کسی نمی‌خواهد

باور کند که باغچه دارد می‌میرد

که قلب باغچه زیر آفتاب ورم کرده است

که ذهن باغچه دارد آرام آرام

از خاطرات سبز تهی می‌شود

»

فروغ می‌خواندم. به یاد فروغ‌های امروز افتادم. به یاد فروغ‌هایی افتادم که در آستانه‌ی فصلی سرد هستند. به یاد فروغ‌هایی افتادم که بی‌پروا سخن نمی‌گویند ولی بی‌پروا سکوت می‌کنند. به یاد فروغ‌های گم‌نامی افتادم که حتی پس از مرگ‌شان هم بعید می‌دانم کسی باور کند که در آخرین روزهای عمرشان قلب‌شان ورم کرده بود. به یاد فروغ‌هایی افتادم که در هیچ کتابی ثبت نشدند و نخواهند شد. هیچ یادگاری هم به جا نمی‌گذارند. شاید فقط سنگ قبری در بیابانی و نه آرامگاهی در ظهیرالدوله. به یاد فروغ‌هایی افتادم که نوشتن بلد نبودند اما در دلشان زمزمه می‌کردند:«کسی می‌آید، کسی که در دلش با ماست ، در نفسش با ماست ، در صدایش با ماست». به یاد فروغ هایی افتادم که کسی به آفتاب معرفی‌شان نکرد. کسی به مهمانی گنجشک‌ها نبردشان. به یاد فروغ‌هایی افتادم که خودشان را در پس گل‌ها و ماهی‌ها و باغچه‌ها قایم می‌کنند و داد از تنهاییِ گل و ماهی و باغچه می‌زنند تا کسی نفهمد که ماهی فروغ است. گل فروغ است و باغچه فروغ است. عاقبت روزی از همین روزها فروغ‌ها در حادثه‌ای نه الزاما رانندگی می‌میرند و در گورستانی به خاک سپرده می‌شوند.

صدای هر فروغی که به آسمان رفت

گوشی کرد شد

چشمی کور شد

این‌جا شهر مردمان کر و کورنما شد

فروغ‌ها

تا محکوم نشده‌اند به «گداییِ محبت»

باید بمیرند

کسی دیگر شعرهایشان را نمی‌فهمد

کسی دیگر کتاب‌هایشان را نمی‌خرد

این خانه سیاه است

این جذامی تنها است

مردمان در پس برج‌های قرمزند

.

کسی به فکر فروغ‌ نبود

کسی نمی‌خواست باور کند

که فروغ دارد می‌میرد

مردمان

صبح‌ها روزنامه‌ی صبح می‌خواندند

عصرها روزنامه‌ی عصر

و واقعیت را در پس خبر‌های دروغ می‌بینند

دل‌خوش تیترهایند

و کاغذهای تا شده‌یِ سرب کوبیده شده

نه قلب‌های صاف‌تر از آینه

کسی نمی‌خواهد باور کند

که فروغ‌ها دارند می‌میرند

که قلب فروغ‌ها در زیر آفتاب ورم کرده است

که ذهن فروغ‌ها دارد آرام آرام

از خاطرات سبز تهی می‌شود

عاقبت روزی از این روزها...

.

.

بالن؛ سراب

بر روی ابرها به دنبال ردپا می‌گردم

تا شاید از روی آن خاک پیدا کنم

خاک می‌خواهم

شن می‌خواهم

سنگ می‌خواهم

کسی فروشنده نیست

حتی نمی‌دانند خاک چیست

و

چه ارزان خاکم را

فروختم

فروختم

فروختم

.

نشسته بودم در بالن

به نگاهی

به لبخندی

به اشکی

طناب را پاره می‌کردم

و

کیسه‌های شن‌و خاک بودند

که سقوط می‌کردند و

من بالا می‌رفتم

از زمینم دور می‌شدم و

تنهاتر

تنهاتر

تنهاتر

.

امروز اما

به دنبال مشتی خاک

بر روی ابرها

سرگردانم

تا به زمینم سقوط کنم

.

باید از خودم سنگ بسازم

باید

باید

باید

.

.

نمی دونم چه تایتلی بگذارم... پیشنهاد تو چیه؟

پنجره بسته شد

اما

نگاه من باز است

.

.

پ.ن: عکس از خودم. سایز بزرگتر ببینید... اینجا

عینک آفتابی؛ شاهد

کسی باور ندارد

باران را

جز عینک آفتابی

که زنگ زد

و پوسید

.

.

در انتظار بخش قلب

این‌جا بیمارستان است

سکوت را رعایت کنید

این بیمارستان بخش قلب ندارد

سکوت را رعایت کنید

این بیمارستان پزشک ندارد

سکوت را رعایت کنید

این زن یک بیمار قلبی است

سکوت را رعایت کنید

بیماران قلبی همراه ندارند

سکوت را رعایت کنید

این زن همراه ندارد

پس

سکوت را رعایت کنید

.

.

کوه

کوه که ترس نداره عزیزم

همونِ که محکم پشتت ایستاد

همونِ که به‌ش تکیه دادی

همونِ که هرچی میخ تو بدنش زدی آخ نگفت و تحمل کرد و تو رفتی بالا و بالاتر

همونِ که فتحش کردی

همونِ که فتحت کرد

همونِ که مهمون قله‌ش که شدی به عرشت رسوند

همونِ که به خورشید نزدیک‌ترت کرد

همونه که از بالکن قله‌ش نشونت داد، مردمان چقدر کوچکند

همونِ که از چشمه‌ش تو را سیراب کرد

همونِ که یک دفعه غرش کرد

همونِ که زیر پات را خالی کرد

همون‌ِ که زیر سنگ‌ریزهاش دفنت کرد

کوه که ترس نداره عزیزم

. .

پشت خط قرمز

پشت چراغ قرمز

صبوری را می‌شماریم

99

98

97

.

.

.

3

2

1

سبز می‌شود

و

پشت خط قرمز

سکوت را

1

2

3

.

.

.

.

.

بازنده

می‌خواستم بنویسم «بادبادک‌باز»

هنوز «باز»‌ش را ننوشته بودم

که

باد آمد

«بادبادک» را با خود برد

دوباره خواستم بنویسم

که این‌بار

«بادبادک» پیِ باد رفت

حالا من مانده‌ام با «باز»ها

بازنده

. .

چسب برای زخم

شب‌ها کارتون‌خواب بود

صبح‌ها خیابان‌گرد

با زبانش چسب‌زخم می‌فروخت

و با نگاهش چسب ‌‌زخم می‌خرید

حراج کرده بود چسب‌هایش را

یک بسته‌ی ده‌تایی صد تومن

فروشش از صبح تا شب بد نبود

فاصله‌ی میان هر چراغ قرمز تا سبز

3-4 بسته‌ای می‌فروخت

مردمان خریدار بودند

تا فروشنده

هیچ‌کس از نگاهش نمی‌خواند

که دخترکِ چسب‌زخم فروش

نگاهش، خریدار چسب‌ زخمی است

نگاه، همیشه پشت شیشه‌برقی ماشین خشک می‌شد

چراغ سبز می‌شد

ماشین دور می‌شد

.

.

رودخانه

رودخانه‌ را دیده‌ای؟

.

گاه آرام و به گاه پرخروش

بر سنگ‌های سرد می‌لغزد

و خرامان راه خود را می‌گشاید

از میان دشت‌های سهل و کوه‌های صعب

.

رودخانه

با دلی پاک و روشن، چون آب

به زلالی اشک‌های فروخورده و ناخورده

راه خود می‌پوید

.

رودخانه در راه؛

می‌بخشد

می‌خروشد

سبز می‌کند

حیات می‌دهد

.

برای نرگس‌ها

آینه‌ای می‌شود

تا خود را بنگرند

و مستانه‌تر

عشق بورزند

.

سنگ‌های سخت را

می‌شکند

پرغرورترها،

در گذر زمان

در نوازش و یادآوری هماره رودخانه

صیقل می‌خورند

.

رودخانه اما،

خود نمی‌داند

که کیست

و چیست

و چه نیرویی دارد

.

رودخانه

مهر است و ماهور

شور است و شرر

ناز است و نیاز

.

رودخانه را سدی باید

تا بیهوده با دریا نیامزید

سدی باید

تا در ورای آن

اندکی به خود بیاندیشد

و لختی بیاساید

تا خود به چشم خویشتن

ببیند خویشتن خود را

.

رودخانه، پل نیست

گذرگاه هم نیست

.

رودخانه، رودخانه است

.

بی رودخانه

ماهیان، سنگ‌ها و نرگس‌ها

شقایق‌ها، غوکان و مرغکان

.

می‌میرند

.

تو آن رودخانه‌ای ...

.

تولدت مبارک

علی و آیدا

ترانه‌ی تولد

نمی‌دانم در دوزخ عشق کسی می‌سوزم

یا لب‌هایم از شرم بوسه‌ای بر لب‌های کسی می‌سوزد

یا نگاهم از شعله‌ی شمع‌های خاکستری تولدم می‌سوزد

یا گوشم از شراره‌ی آتشین صدای کسی می‌سوزد

که می‌خواند:

« مرا ببوس...مرا ببوس

برای آخرین بار

خدا تو را نگهدار

که می‌روم به سوی سرنوشت»

.

.

فریده، پریسا، آزاده، الهام و رضا ممنونم

هنوز در شوک دیشب هستم. حمام بودم. زیر دوش آب گرم، احساس چاووشی بودن بهم دست داده بود و برای خودم شعر می‌خوندم: «رفیق من سنگ صبور غم‌هام، به دیدنم بیا که خیلی تنهام»«گوشی را بردار تا صدات یک ذره آرومم کنه،این نفسای آخره دلم داره جون می‌کنه».... بعد از اینکه از حمام بیرون آمدم در حالی که آب از موهام می‌ریخت و در حال غر زدن به خاطر دست شکسته‌ام بودم یک مرتبه چند تا از دوستانم با کیک و شمع و فشفشه و جیغ و فریاد از آشپزخونه بیرون آمدند و.... هنوز در شوکم......

فریده، پریسا، آزاده، الهام و رضا ممنونم که به فکرم بودید و شب تولدم که بی‌روح و سیاه بود را به بهترین شب زندگیم تبدیل کردید. کاش بتونم براتون شراره‌ای باشم که دوست دارید.مرسی. مرسی. مرسی

بدون شرح

دریا، مرداب است

و

ساحل، سراب

تنها راه نجات

غرق شدن است

در آن

.

.

به قلبم :

ساکت شو

می‌خواهم بشنوم صدای پایش را

که

دور می‌شود یا نزدیک؟

.

.

دور ... دیر

تیک تاک تیک تاک ...

حالا ثانیه‌ها را نیز به انتطار تو می‌شمارم

ساعت‌ها هم که نقطه ضعف مرا فهمیده‌اند چه دقیق شده‌اند

کُند می‌ روند و با حساب و کتاب

تاپ تاپ تاپ تاپ ...

قلب هم به انتظار می‌تپد و اسم تو را صدا می‌زند

اما مشکل این‌جاست که قلب، مثل ساعت نیست که اگر باطری‌اش تمام شد با باطری تازه، صدایش را بشنوم

اگر دیر بیایی می‌ایستد! به همین سادگی!!!!

تق تق تق ...

تق تق تق ...

.

.

فراموش نکنیم لبخند نرگس‌ها را

زمستان که درخت‌ها خواب بودند

که گلی جرات سر بلند کردن از زیر برف‌ها را نداشت

نرگس‌ها سر بلند کردند

لبخند زدند

غنیمت بود لبخند نرگس‌ها در سرمای زمستان

اما امروز

که درخت‌ها بیدار شدند

که شب‌بوها، زنبق‌ها، رزها، یاس‌ها و سنبل‌ها

سر از خاک بلند کردند

و برای بهار دل‌بری می‌کنند

نامردی است که فراموش کنیم لبخند نرگس‌ها را

.

.

قاب زندان رنگ‌ها

قاب، زندان رنگ‌هاست

خاطره می‌کند تو را

خاطره‌ای سیاه‌وسفید

قاب‌نشین نشو

تا آزاد باشی

تا رنگی

پ.ن: عکس از خودم