رنگارنگی

سیب و موز و انار و لیمو و خیار و.... بی اختیار خودشون تویه یه ظرف میوه جا می گیرند . مثلا اول خیار می زاریم بعد میوه های بزرگتر را ته می چینیم و ریز تر ها روی ظرف می چینیم. انگور را از ظرف آویزون می کنیم که قشنگتر بشه . موز را کنار ظرف و ..... پس این میوه های رنگارنگ تونستند کنار هم قرار بگیرند . چرا ما آدما نمی تونیم کنار هم توی یه ظرف بزرگ جا بگیریم ؟ ما هم که هممون رنگارنگیم؟

سه اپیزود

اپیزود1:

بعضی ها را باید با عینک آفتابی نگاهشون کرد.

اپیزود2:

چمن نیستم ولی هر روز له می شم.

اپیزود3 :

تخم مرغه از دستم افتاد و شکست و یه جوجه آزاد شد.

تنگ ماهی از دستم افتاد و شکست و یه ماهی آزاد شد.

هر دوشون آزاد شدند.

ولی یکی شون هست، یکی شون نیست.

کاشکی من هم آزاد می شدم.

پله پله

قدم برداشتم

رفتم پله اول

قدم دوم را برداشتم

رفتم پله دوم

رفتم رفتم پله ها رو بالا

از بالا به پایین نگاه کردم

پایین قشنگ تر بود

سرم گیج رفت

افتادم چند تا پله پایین

نشتم روی همون پله

قشنگ نبود

خسته شدم

پاشدم برم بالا

ولی دیگه توان رفتن نداشتم

مرسی از شما

به دعا خیلی معتقدم ... التماس دعا دارم از شما

بدون شرح

برگرفته از وبلاگ فیلتر شده زن متولد 1357

به قول سهراب

هر که با مرغ هوا دوست شود

خوابش آرام ترین خواب جهان خواهد بود.

روز معلم

من آنچه را که دارم از خویشتن دارم و آنچه را که ندارم به معلمان خویش مدیونم.

پرویز شاپور

هر چند دل خوشی از قشر معلم ندارم ولی روزتون مبارک.

والا چی بگم

در اوایل ماه آوریل یعنی همین دو هفته‌ی پیش در خبرها آمد که در کتاب درسی بچه‌های نوجوان هندی از جمله نوشته شده : یک خر مانند یک زن خانه‌دار است. در واقع خر کمی هم بهتر است، چون زن گاهی غرولند می‌کند و قهر می‌کند و به خانه‌ی پدرش می‌رود اما تو هیچ‌وقت خری را نمی‌بینی که نسبت به صاحبش بی‌وفا باشد بچه‌های هندی در مدرسه یاد می‌گیرند که حیوان از زن بهتر است

بادکنکها

شادی ها همچون بادکنکهای رنگی در آسمان آزاد و رها می چرخند. بعضی با نخهای بلند و بعضی دیگر بدون نخ. باد آنها را به ما نزدیک و گاهی دور می کند. این ماییم که باید نخ آنها را بگیریم و پیش خود بیاوریم ولی باید مراقب باشیم که با تیزی ها برخورد نکنند.

شب بو

زمستون که میاد گلهای شب بو از زیر خاک در میاند. شب بو ها عمرشون کوتاهه ولی در عوض آخر فروردین که میشه می تونی از یک شب بو هزار تا تخمشو داشته باشی که اگه اونا را بکاری سال دیگه هزارتا شب بو داری. یا می تونی سال دیگه بری دوباره یکی دیگه بخری ....

آب را گل نکنید

وقتی تشنه است به سمت آب می دود

وقتی با سراب همنشین است

آب را گل می کند

کجایی سهراب !

.

.

.

آب و سراب در کنار هم

توهمی بیش نیست

اینم یه مدل دل شکستن

اینم یه مدل دل شکستنه.....شکسته شدن سنگ قبر فریدون فروغی و احمد شاملو برای بار سوم....سر جنگ با سنگ سخت سنگ قبر

رنگین کمان

ریه سری آدما کشته میشن چون که خرند

یه سری آدما کشته میشن چون که خر نیستند

یه سری آدما محکومند چون زبونشون کوتاهه

یه سری آدما محکومند چون زبونشون درازه

یه سری آدما را دوست نداریم چون خنگند

یه سری آدما را دوست نداریم چون باهوشند

یه سری آدما سنگینند چون وزنشون زیاده

یه سری آدما سنگینند چون اینجوری جذاب ترند

یه سری آدما بی محبتند چون محبت ندیدند

یه سری آدما بی محبتند چون محبت دیدند

یه سری آدما خود درگیرند چون با خودشون درگیرند

یه سری آدما خود درگیرند چون با دیگران درگیرند

یه سری آدما ترسواند چون ترس را دیدند

یه سری آدما ترسواند چون ترس را ندیدند

یه سری آدما باید بد باشند چون بدی ندیدند

یه سری آدما باید بد باشند چون بدی دیدند

یه سری آدما باید بروند چون ارزش موندن ندارند

یه سری آدما باید بروند چون ارزش موندن دارند

یه سری آدما سکوت میکنند چون حرفی برای گفتن ندارند

یه سری آدما سکوت میکنند چون حرف برای گفتن خیلی دارند

او#او

او مدتها بود منتظر چنین لحظه ای بود

ولی او نیامد

او فراموش کرده بود

او از رویاهایش خجالت کشید

که

سالها نقش اول را به او داده بود

پیام مرسی

به ترتیب حروف الفبا : آزاده - الهام - پریسا و فریده از همتون متشکرم که من را سورپرایز کردید و برای من در شرکت تولد گرفتید.همتون را دوست دارم و ای کاش باور می کردید که خیلی خیلی دوستون دارم.از همه دوستای عزیزم که در پست قبلی تولدم را تبریک گفتند خیلی خیلی مرسی

تولدم مبارک

صبح روزی که به دنیا اومدم، بیست روز از سال نوی 54 گذشته بود.هنوز تبریک های سال نو تمام نشده بود که تبریک به دنیا اومدن من به مامان و بابا شروع شد.

عاشق بازی های پسرونه .عاشق هر چیز شیرین و دمبه کباب که می گفتم ممبه.

پدرم .... مرد تلاش و سختی ... دوست داشت بهم بگه شادی تا شراره ... هرآرزویی داشتم و دارم را برام برآورده می کنه .

مادرم ... زن صبر و آرومی و لبخند ... معلم ادب و تربیتم .

مسعود و مهرداد و شهرام یه عالمه دوستم داشتند و دارند.

مدرسه.... درس خون.... شیطون.... ماجراجو ... در عین حال ترسو .... عاشق انشا و ریاضی متنفر از انگلیسی و عربی.... رفتم دبیرستان .... رشته ریاضی .... برای رو کم کنی.... خیلی خیلی رفیق باز....دانشگاه .... برق ....دوران دانشجویی .... شیطونی و رفیق بازی .... در یک عملیات انتحاری تمام دوستام را گذاشتم کنار برای همیشه .....و شروع کردم به نوشتن ... و پنجاه و چهاری کشف شد.

جامعه.... وقتی واردش شدم اون چیزی که فکر می کردم نبود. ولی واردش شدم.

کار ... تجربه بدست آوردن پول لذت بخش بود....به خودم قول دادم تا زنده ام کار کنم....بهترین تفریحم کاره.

عشق .... رضا .... زندگی.

امروز ....19 فروردین85 ....سی ساله .

فردا .... 20 فروردین 85.... سی و یک ساله.

سی و یک سالگی هیچ عالمی نداره. کم کم دارم به دنیای آدم بزرگا وارد می شم. توی فکر و روان من یکی همیشه میگه ورود به دنیای آدم بزرگا ممنون.همین روزاست که گاو حسن از هندستون بیاد و با خوندن شعر اتل متل توتوله منا از دوره کودکی بیرون بندازه وعمو زنجیر باف به من نخودچی کیشمیش دیگه نده … ولی من بزرگ نمی شم . من به دنیای آدم بزرگا نمی رم.درسته که وقتی بیست فروردین می یاد یعنی یک سال بزرگ شدم…. ولی کور خوندند …من هنوز مشقام خوب می نویسم که بابام به من عیدی بده… اونم یه توپ قلقلی که می زنم زمین هوا بره…

تولدم مبارک

مملکت خرتوخر

واقعیت اینه که حس خوبی به امسال ندارم.....

توی این سیزده روز هر چی بهش نگاه می کنم می بینم که خیلی مظلوم تر وخیلی ساکت شده.عموما اخلاقش اینه که خیلی با کسی قاطی نمی شه به آدمهایی که خیلی دوستشون داره لبخند می زنه ودر برابرآدمهایی که دوستشون نداره سکوت می کنه.ته دلش هیچی نیست .... و فقط سالی یک بار همدیگر را می بوسیم . البته اون با نگاهش هر روز و هر شب منا می بوسه .... درد را همیشه تحمل میکنه ...توی اتاق تنهایی اش یه عالمه کتاب داره که بعضی هاش چند بار خونده .عادت داره اول آخر کتاب را بخونه و بعد از اول شروع به خوندن می کنه.توی اتاقش یه کمد داره که هیچ وقت ما توی اونا ندیدیم . برای خودش تلویزیونی داره که اختیار داره شبکه هاش خودشه. به در و دیوار اتاقش عکسهای بچه هاش و مدارک تحصیلی وهر مدرک و تشویقی که گرفته باشند آویزونه.آخه اینا تنها چیزیه که از عمر رفته اش باقی مونده.....

آدمی نیست موقع درد حرف بزنه ولی اون روز.... 2 فروردین یک دفعه قلبش گرفت و خواست برسونیمش به بیمارستان. نمی دونم با اون لرزشی که دست و پاهام پیدا کرده بود چه جوری لباس پوشیدم. تازه اون منا دل داری می داد که چیزی نیست معده است بابا، قلب نیست ....نمی دونستیم به کجا بریم ...ما همیشه عادت داشتیم موقع بیماری به مسعود برادرم زنگ بزنیم و اون چون خودش پزشک بود همه چیز و می سپردیم به اون.ولی مسعود نبود...تازه داشتم مردمی که مسعود ندارند را درک می کردم به نزدیکترین بیمارستان دم خونه رسیدیم.آزمایش ... نوار قلب .... یه کمی هم تب داشت. دکترعمومی گفت چون ایام عیده بستری نمی کنیم ولی برین خونه و سه روز استراحت کنه.رفتیم خونه و او مظلوم تر از همیشه شده بود . نگران بودم ولی نمی تونستم کاری بکنم .همه جا تعطیل بود . سعی کردم تنهاش نذارم.... سعی کردم وانمود کنم اتفاقی نیافتاده .در واقع دکترعمومی هم به ما همین را گفت. بعد از سه روز چند باری می بردمش بیرون یا خونه افرادی که دوست داره تا اینکه مسعود از سفر برگشت.یه آرامش خاطر پیدا کردم.به امید این بودم که نوار قلبش را ببینه و بگه بابا معده ات مشکل داشته و ... با دیدن نوار قلب رنگ از روی صورتش پرید و گفت بعد تعطیلات باید آنژیو کنی . خود بابا هم یه جورای رنگش پرید . مسعود اون لحظه به من نگاه بدی کرد و گفت کدوم احمقی این نوار را دید و اجازه خروج از بیمارستان را داد. تازه فهمیدم که چی شده ... بابای مظلومم سکته خفیفی کرده بود که ما نفهمیده بودیم . به یاد آوردم 2 فروردین را همون روز کزایی ... چند ساعت بعد که از بیمارستان اومدیم وقتی براش آب میوه بردم و بیدارش کردم پا شد و گفت بابا من چیزیم نیست میخوای بریم مهمونی ...اون می خواست دل منو بدست بیاره .... حالا یه جورای نگرانشم ولی سعی می کنم اون متوجه نشه و دلم به حال مردم این مملکت می سوزه که مسعود ندارند و آواره این بیمارستانها هستند و اگه توی این مملکت پارتی نداشته باشی کلاهت پس معرکه است ... مخصوصا اینکه اگه توی ایام تعطیل مریض بشی باید بری بمیری توی این مملکت خرتوخر

هفت سین خونه ما

با همه خوبی ها و بدی هاش بهار اومد ... پنج روز تکراری را پشت سر گذاشتم ... خوشحالم که به محیط کار برگشتم هر چند هنوز کار مفیدی انجام ندادم. خیلی شعار دادم که دلامون را خونه تکونی کنیم و ....ولی الان که فکر می کنم خیلی هم دلم خونه تکونی نشده .خیلی هم بهار تحولی در من ایجاد نکرده ...فکر کنم من به یک کارواش مغزی نیاز دارم .... با سفره هفت سین خونه ما همراه باشید ... تا بعد

سال نو مبارک

او

بعضی وقتها بعضی چیزها دست ما نیست. مثلا ما چه بخواهیم چه نخواهیم بهار از راه می رسه. اگه می یاد قدمش به روی چشم. ولی کاشکی با خودش جز گل و شکوفه چیزهای دیگه هم می آورد. درسته که گل قشنگه و شکوفه بوی عطر و تازگی می ده ولی آیا مشکل همه انسانها همینه؟ وقتی او دلش پر غم و قصه است آیا چشماش ، صورتی گلها را می بینه....؟ به خدا نه... برای اون شکوفه بهاری با گل یخ زمستونی یکیه. نمی خوام بهار را محکوم بکنم . ولی تا کی بهار می خواد بیاد و حرف تکراری بزنه ؟ چشمهای خسته اون زن که الان چند ماهه که داره خونه من و تو را پاک میکنه تا بهار بیاد، بهارو نمی بینه. کی دل خسته اونا پاک میکنه؟ کی خونه کوچکش رو پاک میکنه؟ اصلا او خونه ای داره که کسی پاک بکنه؟

چشمای او دخترک گیس مشکی را می گم ، فقط باباشو پشت میله ها می بینه نه گل سنبل و ماهی . تو فکرش بهار نمی یاد . اون فقط می خواد میله ها هر روز لاغر تر و لاغر تر شوند تا باباش بتونه از لای اونا رد بشه و به خونه برگرده. نمی گم پول خوشبختی می یاره ولی اگه نباشه بدبختی می یاره. نمی گم کاشکی بهار با خودش پول می آورد. نمی گم قانون خوبه ولی بی قانونی سردر گمی یه.

کاشکی بهار باخودش قانون می آورد. قانونی که همیشه ، همه جا ، برای همه کس یه جور باشه. قانونی که یه چشمش کور باشه تا بتونه همه را یه جور ببینه ... اونوقت توی خونه همه عید بود و همه می تونستند بوی بهار را حس کنند و به شکوفه ها لبخند بزنند و دیگه اویی وجود نداشت.

صبح شنبه

صبح شنبه که آدم اینجوری حالش گرفته بشه .... اون هفته معرکه است.شما قضاوت کنید.دو ماه پیش در یک جلسه ای در شرکت قرار شد سمیناری با موضوع جی پی اس توسط من برگزار بشه. از فردای اون روز من تمام کارهای روزانه را تعطیل کردم و شروع کردم به جستجوی مطلب در اینترنت و مطالعه چند تا کتاب و ترجمه یه سری متون به صورت دست و پا شکسته (چون زبان توپی دارم).... وبعدش هم تهیه یک پاورپوینت 95 صفحه ای .... و ..... دو ماه گذشت و قرار شد 21 اسفند ماه این سمینار برگزار بشه.و امروز 20 اسفند متوجه شدم که ممنوع السمینار شدم بنا به اینکه مدیریت اعلام کرده آخر ساله و فرصت نیست..... یعنی کشک اونم نه پاستوریزه .....شما جای من بودید چه حالی می شدید.

قسمت2 -فرشته ای از جنس پیرمرد

نه شیطان بود نه فرشته .... او یک پیرمرد بود. ساعت 4:30 بود که از شرکت زدیم بیرون. به خاطر کامنتهایی که دوستان عزیزم برامون در پست قبلی گذاشته بودند با آرامش خاطر بیشتری رفتیم به محل مورد نظر یعنی باشگاه بدنسازی بانک سپه .چون محیط یه کمی مردونه بود بهتر دیدیم با موبایلش تماس بگیریم و بعد وارد شویم . تماس گرفتیم و اون پیرمرد دم در باشگاه اومد و خیلی خوب با ما برخورد کرد . اولین جمله ای که به من گفت این بود که ببین دیگه نمی لرزم و من که احساس می کردم با یه بچه روبرو شدم گقتم آفرین آفرین خیلی خوبه. ما وارد باشگاه شدیم . خیلی بد بود وحشتناک و کهنه وقدیمی و بیشتر شبیه حمامهای قدیمی بود .بی اختیار به یاد امیر کبیر افتادم که توی حمام .....به هر طرف نگاه می کردی عکسهای عهد بوق آرنولو و آدمهایی تو اون مایه را می دیدی. روی دو تا صندلی قدیمی نشستیم. پیرمرد همچنان ما را تحویل می گرفت ... گفت چند دقیقه بشینید من الان میام ... هزاران فکر از سرم گذشت .....بد ...خوب....نمی دونستیم کجا رفت ولی چاره ای جز انتظار نبود. بعد از 5 دقیقه برگشت. با دو تا آب میوه پاکتی ...خیالم راحت شد . بعد پیرمرد شروع کرد از گذشته اش و جوونیش و پهلوونی اش بگه و یه جورای خودش را اثبات کنه مثل همه پیرمرد ها و من همچنان که بهش لبخند می زدم نظاره گر همه جا شدم . پس از چند دقیقه رضا اعلام مرخص شدن کرد ... پیرمرد اصرار داشت خسارت ماشین را پرداخت کنه و ما امتنا کردیم و گفتیم ما فقط به اصرار و احترام شما اومدیم نه برای خسارت (البته من بیشتر برای ماجراجویی) و اون هم قبول کرد و به رسم مایه کیسه دو تا 200 تومنی امضا شده به ما داد .... بعد ..... و اما بعد.گفت که من می خوام کاری براتون انجام بدم (اون روی فرشته) ما هم گفتیم خواهش می کنیم چه کاری .... گفت ...من می خوام روی قباله ازدواجتون براتون وام بگیرم ما هم گفتیم مرسی ولی ما گرفتیم گفت نه من بازم می گیرم و پسرم توی بانک رییسه و اینا.... شمام که تازه ازدواج کردید درسته .... شرمنده ما پنج ساله که ازدواج کردیم و این حرف آب سردی بود که بر سر فرشته ریخته شد و اون دوباره به پیرمرد تبدیل شد ....بعد اصرار اصرار به رضا که حتما بیا باشگاه ..... و ما برای اینکه اون دلگیر نشه بهش قول دادیم.... بعد هم چند تا کاغذ به من داد و گفت اینا را دیشب برای شما نوشتم راههای مراقبت از پوست... من هم تشکر کردم بعد هم عکسش را با رضا گرفتم که الان می تونید پایین این پست ببینید و خداحافظی کردیم و رفتیم.راستی یه نصیحت هم کرد و اینکه ماشینتون بی خوده و عوضش کنید ولی اون نمی دونست توی این مملکت رابطه ماشین با درجه تحصیلات آدما رابطه عکس داره و 2تا مهندس به دلیل اینکه محکومند که تحصیل کرده اند و بازاری و .... نبودند اون درآمد های آنچنانی را ندارند که بتونند فلان ماشین را سوار شوند..... خلاصه اینکه نه از چک خبری بود و نه از شیطان بلکه فرشته ای بود از جنس پیرمرد

قسمت1- شیطان یا فرشته؟

دیروز صبح وقتی از خونه به سمت شرکت با رضا می یومدیم یه تصادف کوچیک کردیم . قانونا ما تقصر کار نبودیم چون حق تقدم با ما بود ولی اگه ما سرعتمون کم بود می تونستیم ماشین را کنترل کنیم و لیز نمی خوردیم ولی خوب ....پس از برخورد با یه ماشین کرسیدا سفید که صاحب اون یه آقای مسن 65 ساله بود از ماشین پیاده شدیم و هر سه نفر به ماشین نگریستیم تا پلیس بیاد آقای مسن اولش شروع به شلوغ بازی در آورد و من که این رفتار اون را در تصادف قبلی با یک نفر دیگه دیده بودم و اون فرد تونست با شلوغ بازی هاش سر ما کلاه بزاره سریع عکس العمل شدید نشون دادم که شلوغش نکن و ..... اینا. پس از اینکه پلیس اومد و اون تقصیر کار شد و ما تبرعه یک مرتبه آقای مسن شروع به لرزیدن کرد به حدی که یک لحظه من از ناراحتی و اینکه یه لحظه منو به یاد پدرم انداخت و بد جور دلم براش سوخت و همون وسط خیابون برای اینکه آرومش کنم بی اختیار دستاش و توی دستام گرفتم و منی که چند دقیقه قبلش رفتار بدی با اون داشتم شدم دخترش و نوازش و انتقال آرامش که اصلا چیزی نشده و نترس و ..... البته فکر بدی نکنید اون لحظه اون جای پدرم بود و از اونجایی که من متخصص آروم کردن آدمام اون کمی آروم شد . ما خواستیم بریم و بی خیل شیم که اون اصرار کرد که چراغ شکسته را شما عوض کنید و هر چی خسارتش شد من می دم . ما هم گفتیم باشه . اونم کارت ویزیتش را داد که ظاهرا نشون می داد مدیر یه باشگاه بدنسازی . اون قدر نارحت بود که وقتی من می خواستم شماره موبایلش را بگیرم اون خود موبایلش را می خواست به من بده که من اصلا از خیرش گذشتم و ترسیدم نکنه اینجا خدای نکرده سکته کنه.وقتی آروم شد و ما سوار ماشین شدیم اومد سرش را داخل ماشین کرد و گفت که قهرمان وزنه برداریه ولی چون برادرش توی یک تصادف کشته شده خاطره بدی داره و این عکس العمل از اونجا ناشی میشه.و بعد هم گفت که حتما به دفتر من بیایید با شما کاری دارم و دلم می خواد یک چک به شما هدیه بدم و ما هم کلی کف کردیم و رفتیم .... در راه کلی با رضا خندیدیم چون شب قبل به خاطر یه کاری بد جور به یه پول قلمبه نیاز بود و من فکر می کردم که یقین خدا دلش سوخته و اونا سر راه ما قرار داده. عصر که از شرکت به خونه می رفتیم به فروشگاه تجهیزات پراید رفتیم و یه چراغ خریدیم و چون ماشین ما اونقدر های کلاس نیست قیمت چراغش 2500 شد و ما تصمیم گرفتیم که دیگه پیش اون آقای مسن نریم .وقتی شب رضا باهاش تماس گرفت که بگه منتظر نباشه و چیزی نشد و ما نمی یاییم اون آقا اصرار اصرا که باید فردا بیایید اینجا ... از ما نه .... و از اون آره.و اینقدر اصرار کرد که امروز قرار شد بریم.ولی یه جورایی حس بدی رضا داره. یکی اینکه از اینجور پولا خوشش نمی یاد. یکی اینکه واقعا نمی دونه اون چه فکری توی کله اشه.... من یه جورای فکر میکنم نکنه مثل تو فیلمها این یه شیطانه ...خلاصه چند ساعت بعد رضا تصمیم گرفت نریم چون فکر می کنه این قضیه یه موقع ارامش زندگیمون را به هم می زنه... ولی من اصرار دارم بریم ببینیم قضیه چیه ولی پولی ازش نمی گیریم .....چون دلم می خواد ببینم این کیه.... راست می گه یا دروغ .....شیطانه یا فرشته؟ برامون دعا کنید و بگین چی کار کنیم .....فردا می نویسم که چی شد. تا فردا

من از خودم متشکرم

به درخواست یکی از دوستام قرار شد یک نامه تشکر آمیز از خودم بنویسم.... ولی هر چی فکر می کنم نمی دونم چرا نمیشه نوشت ....چون احساس می کنم شاید بقیه فکر کنند مغرورم ....ولی دوستم چون احساس می کرد من اعتماد به نفسم را از دست دادم این پیشنهاد را کرد .... نمی دونم کارم درسته یا نه.... می نویسم....

من از خودم متشکرم که مغرور نیستم

من از خودم متشکرم که دروغ نمی گویم

من از خودم متشکرم که صادقم هر چند چوبش را می خورم

من از خودم متشکرم که دل کسی را نمی شکنم

من از خودم متشکرم که شجاعت عذر خواهی کردن را دارم

من از خودم متشکرم که می تونم در مشکلات آدما بهشون کمک کنم

من از خودم متشکرم که می تونم تنهایی دوستام را پر کنم

من از خودم متشکرم که می تونم هر شب دلقک بشم و مامان و بابام را بخندونم

من از خودم متشکرم که واقعا از ته دل رضا را دوست دارم

من از خودم متشکرم که می تونم همه را دوست داشته باشم

من از خودم متشکرم که می تونم همه را ببخشم

من از خودم متشکرم که اجازه می دم وجدانم با من زندگی کنه

من از خودم متشکرم که سنگ صبورم

من از خودم متشکرم که درسم را خوندم

من از خودم متشکرم که از صبح تا شب کار می کنم

من از خودم متشکرم که خودم را دوست دارم

من از خودم متشکرم که همیشه از خدا تشکر می کنم

من از خودم متشکرم که در زندگی ام قانعم

من از خودم متشکرم که از زندگی ام راضی ام

من از خودم متشکرم که در ناراحتی هام کسی را شریک نمی کنم

من از خودم متشکرم که در شادی هام همه را شریک می کنم

من از خودم متشکرم که .....

یک ایمیل جالب

ایمیل جالبی از یک دوستی گرفتم گه جالب بود گفتم شما هم بخونید
پيرمردي تنها در مينه سوتا زندگي مي کرد . او مي خواست مزرعه سيب زميني اش راشخم بزند اما اين کار خيلي سختي بود .تنها پسرش که مي توانست به او کمک کند در زندان بود .پيرمرد نامه اي براي پسرش نوشت و وضعيت را براي او توضيح داد :
پسرعزيزم من حال خوشي ندارم چون امسال نخواهم توانست سيب زميني بکارم .
من نمي خواهم اين مزرعه را از دست بدهم، چون مادرت هميشه زمان کاشت محصول را دوست داشت. من براي کار مزرعه خيلي پير شده ام. اگر تو اينجا بودي تمام مشکلات من حل مي شد.من مي دانم که اگر تو اينجا بودي مزرعه را براي من شخم مي زدي .
دوستدار تو پدر
پيرمرد اين تلگراف را دريافت کرد :
پدر, به خاطر خدا مزرعه را شخم نزن , من آنجا اسلحه پنهان کرده ام .4 صبح فردا 12 نفر از مأموران FBI و افسران پليس محلي ديده شدند و تمام مزرعه را شخم زدند بدون اينکه اسلحه اي پيدا کنند .پيرمرد بهت زده نامه ديگري به پسرش نوشت و به او گفت که چه اتفاقي افتاده و مي خواهد چه کند ؟
پسرش پاسخ داد : پدر برو و سيب زميني هايت را بکار، اين بهترين کاري بود که از اينجا مي توانستم برايت انجام بدهم .
نتيجه اخلاقي :
هيچ مانعي در دنيا وجود ندارد . اگر شما از اعماق قلبتان تصميم به انجام کاري بگيريد مي توانيد آن را انجام بدهيد .مانع ذهن است . نه اينکه شما يا يک فرد، کجا هستيد .

بعدا

چي ميشه اگه يه بار جواب بدي... شايد تقصير من بوده..... ولي من يک سال بزرگ شدم .....فکرمم بزرگ شده .....باور نداري .... در هر حال من هميشه اينجام......و هر روز مي بينمت ......هر چند شما من را نمي بيني....چي ميشه اگه جواب بدي.....؟؟؟؟؟ ......... : باشه به موقع باهات حرف ميزنم .....بعدا بعدا بعدا بعدا

چشمای آبی

روزکه می شه

به خورشید لبخند می زنم

شب که می شه

به ستاره چشمک می زنم

دریا که برم

به چشمای آبی اش می نگرم

ابر که باشه

بارون بیاد

اشک می ریزم

وقتی تنها می شم

به خودم فکر می کنم

پس کی نوبت من میشه

تا کی باید از لایه میله ها

لبخند بزنم

دیروز دلم تنگ بود

اونقدر که از لابه لای

میله ها بیرون اومد....

ولی جایی برای رفتن نداشت

و

دوباره برگشت سرجاش

زنان محکوم

تقریبا 16 سال پیش ، سال اول دبیرستان یه دوستی داشتم به اسم ایکس که تقریبا تا سال آخر دانشگاه هم با هم بودیم و بعدا به خاطر یه سری مشکلاتی که پیش اومد مجبور شدیم همدیگر را نبینیم. در دوران دانشجویی که بودیم ، سالهایی که همه جوونها یه دوره عاشق شدن را تجربه می کنند و یا فکر می کند عاشق شدند اونم تقریبا ماه به ماه عاشق می شد و هر بار فکر می کرد که این یکی دیگه عشق واقعیه. نمی دونم چرا ولی اون هر بار از یکی خوشش می یومد و توی ذهنش بزرگش می کرد .اون فرد نشون می داد که از ایکسخوشش نمی یاد و یا اصلا تو این باغا نیست .اون سالها همیشه من توی این فکر بودم که چرا ایکس همیشه دچار این توهم میشه و همیشه دلم می خواست یه جورای کمکش کنم و بفهمم واقعیت چیه ..... و من فقط می تونستم آرومش کنم و نمی تونستم دلیلی براش بیارم . یک بار که خیلی ناراحتش بودم مطلب نیلوفر وحشی را براش نوشتم .حالا سالها از این مسئله می گذره و امروز ه روز وقتی به دنیای اطراف و جامعه نگاه می کنم باز این مشکل را به شکلهای دیگه می بینم ولی این بار فکر می کنم می تونم جوابی برای چراهام پیدا کنم. امروز می بینم جوونهایی که عاشق می شوند ولی جرات بیان ندارند .....درسته که همه، خانمها را محکوم می کنند که جرات و شهامت ندارند ولی سخت در اشتباهند .اون زمان من خیلی خوش بین بودم و همیشه باور می کردم که اینها توهمه و ساخته ذهن ایکس ولی امروز باور نمی کنم که پسرک 10 سال پیش واقعا عاشق نشده بود ، اون عاشق می شد ولی ....امروز می بینم عاشقان فراری را .....چه کسی محکوم است ....دختران جوان یا پسران جوان ؟..... دختری جوانی که با تمام احساس آرزوهایش را در پس نگاهی از او مخفی میکند یا پسرکی که از ترس بار مسئولیت نمی دانم یا از ترس زندانی آزادیهایش و یا ..... یک روز لبخند می زند یک روز اخم می کند یک روز چت میکند و یک روز خداحافظ......چرا چرا؟ امروز که من از همه چیز فارغ شده ام امروز که از من سنی گذشته وقتی به اطرافم نگاه می کنم و اشکهای دختران جوان را می بینم و غم پشت این اشکها را ،با خودم می گویم چه باید کرد؟ چرا او دیروز به ایکس گفت نمی دونم دوست داشتن چیه ؟ و ماه بعد می دیدیم که دوست داشتن را با کسی دیگر تجربه کرده و 2 ماه بعد به یاد ایکس می افتاد و دوست داشتن را فهمیده بود. نمی دانم در پس این همه تناقص شخصیتی چه بود؟توی این رفتنها و اومدن ها ضربه اصلی را چه کسی می خوره ؟ آیا اصلا برای اون افراد مهمه ..... ظاهرا خیلی راحته یک روز بگی دوست دارم یک روز بگی اشتباه کردم دوست داشتم و یک روز بگی خداحافظ و ماه بعد بگی به یاد گذشته سلام.کاشکی اونقدر قدرت داشتم که فریاد بزنم و به همه این جوونها بگم واقعیت چیه؟ .......کاشکی

سفرنامه..........اتوبوس تایتانیک

بازم توی یک روز سرد زمستونی برو بچه های پردیسان دلشون تنگ یه اردو شد. یک اردویی که بتونه همه را آپ تو دیت کنه. یه اردویی که بچه ها را به هم نزدیکتر کنه و اونم از نوع زمستونی. طبق معمول همیشه، منم رفتم پیش آقای همتی و پیشنهاد بچه ها را گفتم و اونم مثل همیشه قبول کرد و قرار شد که من برنامه ریزی همه کارها را انجام بدم. با پرس و جو و تحقیق و با کمک بهناز یک تور پیدا کردم که قیمتش هم بد نبود و پس از اوکی گرفتن، قرارداد مربوطه بسته شد که روز 14 بهمن ماه 1384 به پیست اسکی چلگرد بریم .البته ما هیچکدوم اسکی باز نبودیم ولی برف پاروکن های ماهری بودیم.طبق معمول من شروع کردم به ثبت نام از بچه ها .... تقریبا 40 نفر ثبت نام کردند. یک هفته مونده بود به رفتن که یک سری پالس منفی برای نرفتن شروع به دادن شد و من مونده بودم چه بکنم با این امت و خدا کمک کرد و لیدر تور تماس گرفت و گفت که اون تاریخ چون در دهه محرمه مجوز نمی دند و خیلیا خوشحال شدند .البته در این میان بعضیا ناراحت شدند که خیلی مهم نبود. تاریخ اردو از 14بهمن به 28 بهمن ماه افتاد چند روز بعد، بنا به حکم یک فرمان 4 نفر خانم ازخارج از شرکت به تیم ما تحمیل شدند . 28 بهمن ماه 1384 ساعت حرکت 6:00 صبح . از اونجایی که این امت خواب آلوده را من بهتر از خودشون می شناسم به همه گفتم 5:30 اول هزار جریب باشند. پس از تلاش بسیار خودم ساعت 5:45 به اون منطقه رسیدم تقریبا همه بچه ها اومده بودند با شکل و شمایلی غیر از شکل و شمایل داخل شرکت . همه جا تاریک بود ولی می شد بچه ها را تشخیص بدی. در میان بچه ها 4 نفر غریبه بودند که رنگ و بوی ما را نداشتند. یک خانم و سه آقا. قراره ما 4 تا خانم بود که بر اثر یک تغییر ژنتیکی به 3 تا آقا و یک خانم تبدیل شده بودند که ظاهرا و منطقا هیچ ربطی هم به هم نداشتند . بار نگاه ها و چرا های بچه ها روی دوشم سنگینی می کرد ولی سعی کردم به روی خودم نیارم. اتوبوس اومد قرار بود ولوو باشه که اونم تغییر ژنتیکی داده بود و به ایران پیما تبدیل شده بود. سوار شدیم همه به غیر از دو نفر اومدند. من حضور و غیاب کردم. به راه افتادیم یک اتوبوس با اسکورت یک 206 که ستاره وشوهرش در اون بودند و تا هوا تاریک بود ستاره دیده می شد و به محض روشن شدن هوا ستاره نا پدید شد .هوا کم کم داشت روشن می شد و حقیقت دیده می شد. رنگها و چهره ها قابل دید شد . هر کسی یه رنگی بود .آزاده ....صورتی . الهام.....قرمز. الهام خودمون مشکی .رضا ....موزی. آقای حریریان...... قهوه ای .پریسا ...... سرخابی. پگاه و سحر ........سفید وسیاه و...... خودم نارنجی وبهناز یک رنگ تازه داشت و مینا.... رنگ لبخند و بقیه بی رنگ .رنگها خواب و ملایم بودند ولی چهار رنگ ذق در این میان دیده می شد که باید برای دیدنشون عینک آفتابی می زدی که چشم زیاد اذیت نشه. سعی کردیم مهره ها را خوب بچنیم به صورت ناخواسته بعضی ها جاهاشون تغییر کرد و بعضی ها با نگاهشون این اعتراض را به من کردند که چرا ولی چاره ای نبود . خانمها ردیفهای آخر نشستند و آقایون جلو. یه عروسک پوو هم در اتوبوس داشتیم. از دست بر قضا همه یادشون رفته بود نوار بیارند و مجبور شدیم یه سری آهنگ از نوع جفنگ که آقای راننده گذاشته بود را تحمل کنیم همه از نوع آبگوشتی بودند آروم آروم موتور بچه ها داشت روشن می شد. شیطونی ها شروع شد. تمام این شیطونی ها بهونه ای بود برای تخلیه . برای اینکه حد اقل یک روز به هیچی فکر نکنیم. هر چند که همه مون دلهای پری داشتیم از این زندگی ولی قرار بر این شد که به پاس اینکه دل رو به برف می زنیم و نه به دریا همه چیو فراموش کنیم و الهام شروع کننده بود و به دنبالش آزاده و پریسا و منم طبق معمول خوانندگیم گل کرده بود و گوشی موبایلم حکم میکرفون شد و احساس می کردم در یک سن 1000 نفره با یه گروه کر می خونم . در این میون راننده گاهی وقتها ضد حال می زد و همون آهنگهای جفنگش را هم خاموش می کرد. که در این موقع تنها راه نجات ام پی تری موبایل من و پریسا و آهنگ ماچ افشین بود. اوج تخلیه زمانی بود که راننده آهنگ دی جی مریم را گذاشت و دیگه کم مونده بود اتوبوس پرواز کنه. در این میان گاه مورد حمله نگاه های بس غریبانه 4 بیگانه قرار می گرفتیم که خیلی دلشون می خواست ما اونها را تحویل بگیریم ولی دریغ و دریغ که این تکه های پازل در ابعاد و سایز پازل ما نبودند. گاهی وقت ها هم رضا چون پشت سر اونها نشسته بود اخباری از آنها می داد که خیلی خوشایند نبود و گه گاهی هم مورد تهدید قرار می گرفتیم ولی با این حال کسی نمی تونست ما را از میدون به در کنه. در بین راه بودیم که متوجه شدیم از اسکورت 206 خبری نیست که خودش یه سفر نامه جدا گانه می خواد که اصلا دیگه دلم نمی خواد مورد باز خواست آقای همتی قرار بگیرم و بهتره که سکوت کنم. ساعت 8 به پارک تیران رسیدیم برای صرف صبحانه و دستشویی پیاده شدیم. بدون چایی صبحانه میل شد و دوباره به رفتن ادامه دادیم در بین راه یه موجود چاق خپل به ما پیوست. من باورم نمی شد که اینقدر خاطر خواه داشته باشه و اون کسی نبود جز آقا یا خانم تیوپ. ظاهرا رسم بر اینه که هر کی می ره برف بازی حتما باید یک دور هم تیوپ سوار بشه . من که طرفش نرفتم ولی اونایی که رفتند می گفتند خیلی باحاله..... تقریبا ساعت 10به ایست بازرسی رسیدیم .آقایی با لهجه خفن همون منطقه، سوار اتوبوس شد وکلی ما را نصیحت کرد ولی کو گوش شنوا. آخه ما دیگه از این حرفها گوشامون پر شده . کاشکی یکی می یومد و یه حرف تازه می زد. آخه جماعت چقدر تکرار چقدر.........هوا خیلی سرد بود همه تقریبا خودشون را ایزو گام کردند و صورتها را با یک لایه کرم ضد آفتاب آسقالت . طبق معمول که هر جایی می ریم باید حال آزاده یه جورای گرفته بشه..... دستکشهاش گم شد وبرف بازی بدون دستکش یعنی فاجعه ولی از اونجایی که هیچ چیزی آزاده را از پا نمی اندازه محکم و راسخ قدم برداشت. در ابتدا همه خیلی با ادب قدم بر می داشتند. تا اینکه به یک منطقه تقریبا خلوت رسیدیم اولین گوله برف که توی سرم من و رضا خورد از طرف آقای حریریان بود و اون شروع جنگ بود. برف بازی شروع شد به طرز فجیع . رضا و آزاده طبق معمول ثبت خاطرات می کردند. چند تا برف بد جور خوردم یکی از رضا و بقیه از شوهر بهناز و گه گاهی شوهر پریسا که همچون آدم آهنی حمله می کرد . همه به فرماندهی من چند باری به آقای حریریان حمله های بد جور کردند و او همچون اسب فرار می کرد و یک بار....بهتره نگم..... خلاصه رسم مهمون نوازی را به جا آوردیم. گه گاهی از بالای کوه تیوپی از آدم به سمت پایین پرتاب می شد و بدون ترمز و با سرعت زیادی به پایین می افتادند. دستامون یخ زده بود و پاهامون بی حس و چند ثانیه یکبار صدای پریسا به گوش می رسید که می گفت :علیییییی. بعد از دو ساعت برف بازی خودمون را به مکانی که بخاری بود رسوندیم .یه لیوان چایی داغ به اندازه تموم دنیا اونجا ارزش داشت. بادهای شدیدی شروع به وزیدن کرد تقریبا می شد بگی کوران شد و ما که باید خودمون را از بالای کوه به پایین می رسوندیم خیلی وحشتناک بود . اگر در جهت باد حرکت می کردیم مجبور بودیم همراه باد پرواز کنیم و اگر بر خلاف جهت باد می رفتیم باید مدل خرچنگی می رفتیم .خیلی سخت بود ولی خودمون را با چند بار زمین خوردن به پایین رسوندیم. یک سری اسکیمو یخ زده با صورتهای سوخته و لباسهای خیس در اتوبوس دیده می شد. پس از چند دقیقه اتوبوس به راه افتاد. البته قرار نبود ظهر برگردیم ولی به دلیل کوران مجبور شدیم فرار کنیم و طبق معمول فرار از مشکلات .چند متری اتوبوس بیشتر نرفته بود که به علت یخ زدگی زمین لیز خورد و کمی به سمت چپ منحرف شد و در زاویه 45 درجه از زمین به گل نشست و ما که یک پا در هوا و یک پا در زمین داشتیم یک نفر یک نفر پیاده شدیم که اتوبوس بیشتر توی گل نره. یه لحظه به یاد کشتی تایتانیک افتادم و شاید این اتوبوس تایتانیک بود بدون لئوناردو دی کاپریو و کیت وینسلت و شاید هم بودند و من خبر نداشتم در هر حال اتوبوس ما عرشه نداشت که کسی پرواز عشق کنه .....سرمای وحشتناکی بود مخصوصا برای ما که سر تا پا خیس بودیم. تقریبا 1 ساعتی اونجا علاف شدیم هر کس به گوشه ای خزید .یکی با موبایلش حرف می زد یکی شکار لحظه ها می کرد و یکی شکار آدم و..... بگذریم. ما منتظر تریلی بودیم که بیاد و اتوبوس را در بیاره. تنها راه نجات ظاهرا همین بود و اگه نمی یومد ما حتما یخ می زدیم . شده بود که توی زندگیم که با دیدن بعضی افراد خوشحال بشم ولی نه اینقدر که وقتی تریلی را دیدم ...خلاصه به هر جوری بود ما از آب و گل در اومدیم و چون اون منطقه گلی بود ما با کفشهایی مملو از گل به اتوبوس وارد شدیم ...برگ سبزی بود تحفه درویش برای جناب راننده که کمی دقتش را بیشتر کنه. انرژی ها تموم شده بود و جو بدی شد.انگار که از مراسم خاکسپاری بر می گشتیم و شاید هم این چنین بود ..... ما درون سیاه خود را به زیر برفهای سفید مدفون کرده بودیم . از اونجایی که آقایون پردیسان اصلا تلاشی برای بهتر شدن جو نمی کردند باز ما خانمها دست به دست هم دادیم و پس از چند دقیقه محیط رفرش شد. دوباره به پارک تیران رسیدیم خسته و بی حوصله ناهار توپی به یاد ساندویچ های کالباس داخل سینما میل کردیم و باز به راه افتادیم در بین راه در پارک نجف آباد میوه و لبو های مامان الهام را خوردیم. همه مون می دونستیم که نیم ساعت دیگه سفر تموم میشه ولی هنوز کاملا تخلیه نشده بودیم براثر یه عملیات گردشی آزاده تونست توی کیفش نوار آزادی منصور را پیدا کنه و در پشت اتوبوس هم دستکش هاشو و آزادی و فراری منصور و دیگه واویلا...........اون چهار نفر تغییر ژنتیک داده شده غیر پردیسانی پس از اینکه موفق نشدند به تیم ما راه پیدا کنند موفق شدند با شاگردان لیدر تور و راننده ارتباط برقرار کنند وتشکیل یک تیم دهند. از اونجایی که دیگه کم کم به دقایق 90 می رسیدیم و وقت اضافی وجود نداشت و همه در تلاش برای برنده شده بودند و تیم مقابل می خواست یه جورای خودشون را نشون بدند و حال ما را بگیرند ما متحد شدیم و گل گلدون شد شعار ما ...... تلاششون بی فایده بود. در دقایق آخری جنگ بودیم که الهام با گفتن جمله: به افتخار بچه های با کلاس پردیسان سوت پایان مسابقه را کشید و یک هیچ به نفع بچه های پردیسان.

هستی ولی نیستی

هستی ولی نیستی که ببینی دارم تو خودم گریه می کنم

هستی ولی نیستی ببینی که همه دنبال حق گم شده شون از من اند

هستی ولی نیستی که ببینی پرده ها پاره شده و حنجره ها بریده

هستی ولی نیستی که ببینی همه فروشندگان خوبی شده اند

هستی ولی نیستی که ببینی حق گرفتنی شده نه دادنی

هستی ونیستی که ببینی احترام در بند یک تعریفه

هستی و نیستی که ببینی چقدررررررررررررررررتنهام

بدون شرح

در وبلاگ شمعدانی قدم می زدم که این عکس چشمم را گرفت .نظر شما مهمه

بدون شرح

بدون شرح

و باز هم شاهکاری دیگر از نیک آهنگ کوثر

دیوونگی

این متن را پریسا دوست عزیزم از کانادا برام ایمیل کرده بود خوشم اومد گذاشتم اینجا شما هم بخونید. روزی عشق و دیوونگی و محبت و فوضولی داشتند قایم موشک بازی می کردند.نوبت به دیوونگی رسید. دیوونگی همه رو پیدا کرد اما هر چه گشت اثری از عشق نبود .فوضولی متوجه شد که عشق پشت یه بوته گل سرخ پنهان شده . دیوونگی را خبر کرد. دیوونگی یه خاره بزرگ برداشت و در بوته گل سرخ فرو کرد. صدای ناله عشق بلند شد. وقتی همه به سراغش رفتند دیدند که چشمای عشق کور شده. دیوونگی که خودش را مقصر می دونست تصمیم گرفت همیشه عشق را همراهی کنه. از اون روز به بعد وقتی که عشق بره سراغ کسی دیوونگی هم همراهشه

جوونیه مرده

نمی دونم چرا وقتی این عکس را در سایت فوتوسیگ دیدم بی اختیار دلم خواست مطالبی بنویسم. هر چند صاحب این عکس را نمی شناسم ولی احساس کردم خیلی نگاهش با من حرف داره. بی اختیار به فکر افراد دور و برم افتادم و باز مثل همیشه چرا ....چرا بعضی از عزیزانم یا بهتره کلی بگم چرا اکثر ایرانی ها نمی تونند جوونیشون را حفظ کنند و یا حداقل اینکه چرا نمی تونند خوب زندگی کننند. چرا؟مگه آدم چند بار به دنیا میاد و چند سال عمر می کنه. به نظر من لازمه خوب زندگی کردن خوب فکر کردنه البته ناگفته نمونه که واقعیت اینه که باید پول هم باشه نه خیلی زیاد چون زیادش هم تجربه نشون داده یه مشکلات دیگه ای را پیش میاره . متاسفانه اکثر آدمهای پول دار دور و بر من مشکلشون اینه که نمی تونند از پولشون لذت ببرند بگذریم..... به نظر من خوب زندگی کردن چند تا اصل داره که باید رعایت کرد اول: خوب فکر کنی یعنی بتونی مثبت باشی و مثبت فکر کنی تا نیروی مثبت تولید کنی . دوم : بتونی اول خودت را دوست داشته باشی و بعد مردم را. سوم : بتونی نقاط آرامش زندگیت را پیدا کنی واونا را حس وتقویت کنی . چهارم : لذت بردن از هر چیز و شرایط را یاد بگیری . پنجم: حسود نباشی. ششم :به تصمیمیات و کارهایی که توی زندگی انجام میدی معتقد باشی و افسوس نخوری. هفتم : تغذیه خوب داشته باشی .هشتم : بتونی لبخند بزنی و از ته دل بخندی. نهم: خودت باشی. دهم : یادبگیری چرا باید سفر کنی و ....... خیلی دیگه که کمتر کسی اینا را قبول داره و اون اینه : ازدواج نکنی و اگه بر اثر یه اشتباه ازدواج کردی بچه دار نشی. شرمندم ولی این تزه منه

موضوع ادبیات

در وبلاگ 4 دیواری خوندم خوشم اومد گفتم شما هم بخونید نظر بدید.

پاول والری: موضوع ادبیات همیشه این­ها بوده است:

«تو كسی را که دوست نمی­داری، دوست می­داری

تو كسی را که دوست می­داری، دوست نمی­داری

تو آن­گونه كه خیال می­كنی هستی، نیستی تو آن گونه هستی كه خیال می­كنی نیست

بدون شرح

مد امروز

چند روزی است که در خیابانهای شهر ماشینهای آخرین مدلی را می بینم که بر روی شیشه عقب ماشین با رنگ سفید جملاتی چون یا حسین، حسین شهید، یا ابوالفضل و.... نوشته شده و گاهی با رنگ قرمز قطره های خون بر روی آن ریخته شده. رانندگان این ماشینها هم کسانی نیستند جز یک سری جوون خوش تیپ با لباسهای مشکی مارک دار و موهای سیخ سیخ خروسی و ریشهایی چون یک خط ممتد که به تازگی مد شده به همراه عینک آفتابی که به تازگی شبها هم بر چشم دارند. از کنار این ماشینها که رد میشی صدای موزیکی می شنوی که به تازگی مد شده یه خواننده پاپ داخل کشور که با ریتم برای امام حسین خونده .....و این شده مد دهه عاشورا.که البته این مد ده روز بیشتر طول نمیکشه و چیز جدیدی مد میشه....حالا اینکه واقعا طبق چه اصولی انجام میشه یا اینکه از بی اصولی به اصول رسیدند.نمی دونم ولی فقط اینا میدونم که هر چی به جلو میریم مغز این جوونها کوچیک کوچیک تر میشه و آرزوهاشون بزرگ بزرکتر و تلاش برای رسیدن به آرزوهاشون کمتر و کمتر

شیرینی دانمارکی

در وبلاگ آقای نیک آهنگ کوثر دیدم . جالب بود گفتم شما هم ببینید که در بقیه وبلاگها چی میگذره

ولنتین................................................valentine

آدم گاهی وقتا بینه زمین و هوا گیر میکنه.هوا درسته یا زمین.اینجوری که از ویترین مغازه ها پیداست چند روزه دیگه به والنتین یا روز جهانی عشق نمونده.البته چند ساله پیش این چیزا نبود تازه گی این روزا مد شده.البته نه اینکه من مخالف باشم نه ولی یه جورای وقتی میبینم توی خیابون بعضی ها که ه را از ن تشخیص نمی دند ژست اون ور آبی می گیرند که انگار هفت نسلشون اونوری بوده خیلی خوشم نمی یاد. من بدم نمی یاد آدم یه روز در سال حداقل جرات کنه یا فرصت به اونی که دوستش داره بگه دوست دارم ولی اینکه با این روش که ندونه چرا همه چی قرمزه یا چرا شکلات یا رز قرمز یا ولنتین مقدس کی بوده خیلی زوره.........برای همین آدم میمونه بینه زمین و هوا هر چند که جواب این چرا برای بعضی از ها اصلا مهم نیست