شادی ها همچون بادکنکهای رنگی در آسمان آزاد و رها می چرخند. بعضی با نخهای بلند و بعضی دیگر بدون نخ. باد آنها را به ما نزدیک و گاهی دور می کند. این ماییم که باید نخ آنها را بگیریم و پیش خود بیاوریم ولی باید مراقب باشیم که با تیزی ها برخورد نکنند.
بادکنکها
شب بو
زمستون که میاد گلهای شب بو از زیر خاک در میاند. شب بو ها عمرشون کوتاهه ولی در عوض آخر فروردین که میشه می تونی از یک شب بو هزار تا تخمشو داشته باشی که اگه اونا را بکاری سال دیگه هزارتا شب بو داری. یا می تونی سال دیگه بری دوباره یکی دیگه بخری ....
آب را گل نکنید
وقتی تشنه است به سمت آب می دود
وقتی با سراب همنشین است
آب را گل می کند
کجایی سهراب !
.
.
.
آب و سراب در کنار هم
توهمی بیش نیست
اینم یه مدل دل شکستن

رنگین کمان
ریه سری آدما کشته میشن چون که خرند
یه سری آدما کشته میشن چون که خر نیستند
یه سری آدما محکومند چون زبونشون کوتاهه
یه سری آدما محکومند چون زبونشون درازه
یه سری آدما را دوست نداریم چون خنگند
یه سری آدما را دوست نداریم چون باهوشند
یه سری آدما سنگینند چون وزنشون زیاده
یه سری آدما سنگینند چون اینجوری جذاب ترند
یه سری آدما بی محبتند چون محبت ندیدند
یه سری آدما بی محبتند چون محبت دیدند
یه سری آدما خود درگیرند چون با خودشون درگیرند
یه سری آدما خود درگیرند چون با دیگران درگیرند
یه سری آدما ترسواند چون ترس را دیدند
یه سری آدما ترسواند چون ترس را ندیدند
یه سری آدما باید بد باشند چون بدی ندیدند
یه سری آدما باید بد باشند چون بدی دیدند
یه سری آدما باید بروند چون ارزش موندن ندارند
یه سری آدما باید بروند چون ارزش موندن دارند
یه سری آدما سکوت میکنند چون حرفی برای گفتن ندارند
یه سری آدما سکوت میکنند چون حرف برای گفتن خیلی دارند
او#او
ولی او نیامد
او فراموش کرده بود
او از رویاهایش خجالت کشید
که
سالها نقش اول را به او داده بود
تولدم مبارک
صبح روزی که به دنیا اومدم، بیست روز از سال نوی 54 گذشته بود.هنوز تبریک های سال نو تمام نشده بود که تبریک به دنیا اومدن من به مامان و بابا شروع شد.
عاشق بازی های پسرونه .عاشق هر چیز شیرین و دمبه کباب که می گفتم ممبه.
پدرم .... مرد تلاش و سختی ... دوست داشت بهم بگه شادی تا شراره ... هرآرزویی داشتم و دارم را برام برآورده می کنه .
مادرم ... زن صبر و آرومی و لبخند ... معلم ادب و تربیتم .
مسعود و مهرداد و شهرام یه عالمه دوستم داشتند و دارند.
مدرسه.... درس خون.... شیطون.... ماجراجو ... در عین حال ترسو .... عاشق انشا و ریاضی متنفر از انگلیسی و عربی.... رفتم دبیرستان .... رشته ریاضی .... برای رو کم کنی.... خیلی خیلی رفیق باز....دانشگاه .... برق ....دوران دانشجویی .... شیطونی و رفیق بازی .... در یک عملیات انتحاری تمام دوستام را گذاشتم کنار برای همیشه .....و شروع کردم به نوشتن ... و پنجاه و چهاری کشف شد.
جامعه.... وقتی واردش شدم اون چیزی که فکر می کردم نبود. ولی واردش شدم.
کار ... تجربه بدست آوردن پول لذت بخش بود....به خودم قول دادم تا زنده ام کار کنم....بهترین تفریحم کاره.
عشق .... رضا .... زندگی.
امروز ....19 فروردین85 ....سی ساله .
فردا .... 20 فروردین 85.... سی و یک ساله.
سی و یک سالگی هیچ عالمی نداره. کم کم دارم به دنیای آدم بزرگا وارد می شم. توی فکر و روان من یکی همیشه میگه ورود به دنیای آدم بزرگا ممنون.همین روزاست که گاو حسن از هندستون بیاد و با خوندن شعر اتل متل توتوله منا از دوره کودکی بیرون بندازه وعمو زنجیر باف به من نخودچی کیشمیش دیگه نده … ولی من بزرگ نمی شم . من به دنیای آدم بزرگا نمی رم.درسته که وقتی بیست فروردین می یاد یعنی یک سال بزرگ شدم…. ولی کور خوندند …من هنوز مشقام خوب می نویسم که بابام به من عیدی بده… اونم یه توپ قلقلی که می زنم زمین هوا بره…
تولدم مبارک
مملکت خرتوخر
واقعیت اینه که حس خوبی به امسال ندارم.....
توی این سیزده روز هر چی بهش نگاه می کنم می بینم که خیلی مظلوم تر وخیلی ساکت شده.عموما اخلاقش اینه که خیلی با کسی قاطی نمی شه به آدمهایی که خیلی دوستشون داره لبخند می زنه ودر برابرآدمهایی که دوستشون نداره سکوت می کنه.ته دلش هیچی نیست .... و فقط سالی یک بار همدیگر را می بوسیم . البته اون با نگاهش هر روز و هر شب منا می بوسه .... درد را همیشه تحمل میکنه ...توی اتاق تنهایی اش یه عالمه کتاب داره که بعضی هاش چند بار خونده .عادت داره اول آخر کتاب را بخونه و بعد از اول شروع به خوندن می کنه.توی اتاقش یه کمد داره که هیچ وقت ما توی اونا ندیدیم . برای خودش تلویزیونی داره که اختیار داره شبکه هاش خودشه. به در و دیوار اتاقش عکسهای بچه هاش و مدارک تحصیلی وهر مدرک و تشویقی که گرفته باشند آویزونه.آخه اینا تنها چیزیه که از عمر رفته اش باقی مونده.....
آدمی نیست موقع درد حرف بزنه ولی اون روز.... 2 فروردین یک دفعه قلبش گرفت و خواست برسونیمش به بیمارستان. نمی دونم با اون لرزشی که دست و پاهام پیدا کرده بود چه جوری لباس پوشیدم. تازه اون منا دل داری می داد که چیزی نیست معده است بابا، قلب نیست ....نمی دونستیم به کجا بریم ...ما همیشه عادت داشتیم موقع بیماری به مسعود برادرم زنگ بزنیم و اون چون خودش پزشک بود همه چیز و می سپردیم به اون.ولی مسعود نبود...تازه داشتم مردمی که مسعود ندارند را درک می کردم به نزدیکترین بیمارستان دم خونه رسیدیم.آزمایش ... نوار قلب .... یه کمی هم تب داشت. دکترعمومی گفت چون ایام عیده بستری نمی کنیم ولی برین خونه و سه روز استراحت کنه.رفتیم خونه و او مظلوم تر از همیشه شده بود . نگران بودم ولی نمی تونستم کاری بکنم .همه جا تعطیل بود . سعی کردم تنهاش نذارم.... سعی کردم وانمود کنم اتفاقی نیافتاده .در واقع دکترعمومی هم به ما همین را گفت. بعد از سه روز چند باری می بردمش بیرون یا خونه افرادی که دوست داره تا اینکه مسعود از سفر برگشت.یه آرامش خاطر پیدا کردم.به امید این بودم که نوار قلبش را ببینه و بگه بابا معده ات مشکل داشته و ... با دیدن نوار قلب رنگ از روی صورتش پرید و گفت بعد تعطیلات باید آنژیو کنی . خود بابا هم یه جورای رنگش پرید . مسعود اون لحظه به من نگاه بدی کرد و گفت کدوم احمقی این نوار را دید و اجازه خروج از بیمارستان را داد. تازه فهمیدم که چی شده ... بابای مظلومم سکته خفیفی کرده بود که ما نفهمیده بودیم . به یاد آوردم 2 فروردین را همون روز کزایی ... چند ساعت بعد که از بیمارستان اومدیم وقتی براش آب میوه بردم و بیدارش کردم پا شد و گفت بابا من چیزیم نیست میخوای بریم مهمونی ...اون می خواست دل منو بدست بیاره .... حالا یه جورای نگرانشم ولی سعی می کنم اون متوجه نشه و دلم به حال مردم این مملکت می سوزه که مسعود ندارند و آواره این بیمارستانها هستند و اگه توی این مملکت پارتی نداشته باشی کلاهت پس معرکه است ... مخصوصا اینکه اگه توی ایام تعطیل مریض بشی باید بری بمیری توی این مملکت خرتوخر
هفت سین خونه ما
او
بعضی وقتها بعضی چیزها دست ما نیست. مثلا ما چه بخواهیم چه نخواهیم بهار از راه می رسه. اگه می یاد قدمش به روی چشم. ولی کاشکی با خودش جز گل و شکوفه چیزهای دیگه هم می آورد. درسته که گل قشنگه و شکوفه بوی عطر و تازگی می ده ولی آیا مشکل همه انسانها همینه؟ وقتی او دلش پر غم و قصه است آیا چشماش ، صورتی گلها را می بینه....؟ به خدا نه... برای اون شکوفه بهاری با گل یخ زمستونی یکیه.
نمی خوام بهار را محکوم بکنم . ولی تا کی بهار می خواد بیاد و حرف تکراری بزنه ؟ چشمهای خسته اون زن که الان چند ماهه که داره خونه من و تو را پاک میکنه تا بهار بیاد، بهارو نمی بینه. کی دل خسته اونا پاک میکنه؟ کی خونه کوچکش رو پاک میکنه؟ اصلا او خونه ای داره که کسی پاک بکنه؟
چشمای او دخترک گیس مشکی را می گم ، فقط باباشو پشت میله ها می بینه نه گل سنبل و ماهی . تو فکرش بهار نمی یاد . اون فقط می خواد میله ها هر روز لاغر تر و لاغر تر شوند تا باباش بتونه از لای اونا رد بشه و به خونه برگرده. نمی گم پول خوشبختی می یاره ولی اگه نباشه بدبختی می یاره. نمی گم کاشکی بهار با خودش پول می آورد. نمی گم قانون خوبه ولی بی قانونی سردر گمی یه.
کاشکی بهار باخودش قانون می آورد. قانونی که همیشه ، همه جا ، برای همه کس یه جور باشه. قانونی که یه چشمش کور باشه تا بتونه همه را یه جور ببینه ... اونوقت توی خونه همه عید بود و همه می تونستند بوی بهار را حس کنند و به شکوفه ها لبخند بزنند و دیگه اویی وجود نداشت.
صبح شنبه
صبح شنبه که آدم اینجوری حالش گرفته بشه .... اون هفته معرکه است.شما قضاوت کنید.دو ماه پیش در یک جلسه ای در شرکت قرار شد سمیناری با موضوع جی پی اس توسط من برگزار بشه. از فردای اون روز من تمام کارهای روزانه را تعطیل کردم و شروع کردم به جستجوی مطلب در اینترنت و مطالعه چند تا کتاب و ترجمه یه سری متون به صورت دست و پا شکسته (چون زبان توپی دارم).... وبعدش هم تهیه یک پاورپوینت 95 صفحه ای .... و ..... دو ماه گذشت و قرار شد 21 اسفند ماه این سمینار برگزار بشه.و امروز 20 اسفند متوجه شدم که ممنوع السمینار شدم بنا به اینکه مدیریت اعلام کرده آخر ساله و فرصت نیست..... یعنی کشک اونم نه پاستوریزه .....شما جای من بودید چه حالی می شدید.
قسمت2 -فرشته ای از جنس پیرمرد

قسمت1- شیطان یا فرشته؟
من از خودم متشکرم
به درخواست یکی از دوستام قرار شد یک نامه تشکر آمیز از خودم بنویسم.... ولی هر چی فکر می کنم
نمی دونم چرا نمیشه نوشت ....چون احساس می کنم شاید بقیه فکر کنند مغرورم ....ولی دوستم چون احساس می کرد من اعتماد به نفسم را از دست دادم این پیشنهاد را کرد .... نمی دونم کارم درسته یا نه....
می نویسم....
من از خودم متشکرم که مغرور نیستم
من از خودم متشکرم که دروغ نمی گویم
من از خودم متشکرم که صادقم هر چند چوبش را می خورم
من از خودم متشکرم که دل کسی را نمی شکنم
من از خودم متشکرم که شجاعت عذر خواهی کردن را دارم
من از خودم متشکرم که می تونم در مشکلات آدما بهشون کمک کنم
من از خودم متشکرم که می تونم تنهایی دوستام را پر کنم
من از خودم متشکرم که می تونم هر شب دلقک بشم و مامان و بابام را بخندونم
من از خودم متشکرم که واقعا از ته دل رضا را دوست دارم
من از خودم متشکرم که می تونم همه را دوست داشته باشم
من از خودم متشکرم که می تونم همه را ببخشم
من از خودم متشکرم که اجازه می دم وجدانم با من زندگی کنه
من از خودم متشکرم که سنگ صبورم
من از خودم متشکرم که درسم را خوندم
من از خودم متشکرم که از صبح تا شب کار می کنم
من از خودم متشکرم که خودم را دوست دارم
من از خودم متشکرم که همیشه از خدا تشکر می کنم
من از خودم متشکرم که در زندگی ام قانعم
من از خودم متشکرم که از زندگی ام راضی ام
من از خودم متشکرم که در ناراحتی هام کسی را شریک نمی کنم
من از خودم متشکرم که در شادی هام همه را شریک می کنم
من از خودم متشکرم که .....
یک ایمیل جالب
بعدا
چشمای آبی
روزکه می شه
به خورشید لبخند می زنم
شب که می شه
به ستاره چشمک می زنم
دریا که برم
به چشمای آبی اش می نگرم
ابر که باشه
بارون بیاد
اشک می ریزم
وقتی تنها می شم
به خودم فکر می کنم
پس کی نوبت من میشه
تا کی باید از لایه میله ها
لبخند بزنم
دیروز دلم تنگ بود
اونقدر که از لابه لای
میله ها بیرون اومد....
ولی جایی برای رفتن نداشت
و
دوباره برگشت سرجاش
زنان محکوم
سفرنامه..........اتوبوس تایتانیک

بازم توی یک روز سرد زمستونی برو بچه های پردیسان دلشون تنگ یه اردو شد. یک اردویی که بتونه همه را آپ تو دیت کنه. یه اردویی که بچه ها را به هم نزدیکتر کنه و اونم از نوع زمستونی. طبق معمول همیشه، منم رفتم پیش آقای همتی و پیشنهاد بچه ها را گفتم و اونم مثل همیشه قبول کرد و قرار شد که من برنامه ریزی همه کارها را انجام بدم. با پرس و جو و تحقیق و با کمک بهناز یک تور پیدا کردم که قیمتش هم بد نبود و پس از اوکی گرفتن، قرارداد مربوطه بسته شد که روز 14 بهمن ماه 1384 به پیست اسکی چلگرد بریم .البته ما هیچکدوم اسکی باز نبودیم ولی برف پاروکن های ماهری بودیم.طبق معمول من شروع کردم به ثبت نام از بچه ها .... تقریبا 40 نفر ثبت نام کردند. یک هفته مونده بود به رفتن که یک سری پالس منفی برای نرفتن شروع به دادن شد و من مونده بودم چه بکنم با این امت و خدا کمک کرد و لیدر تور تماس گرفت و گفت که اون تاریخ چون در دهه محرمه مجوز نمی دند و خیلیا خوشحال شدند .البته در این میان بعضیا ناراحت شدند که خیلی مهم نبود. تاریخ اردو از 14بهمن به 28 بهمن ماه افتاد چند روز بعد، بنا به حکم یک فرمان 4 نفر خانم ازخارج از شرکت به تیم ما تحمیل شدند . 28 بهمن ماه 1384 ساعت حرکت 6:00 صبح .
از اونجایی که این امت خواب آلوده را من بهتر از خودشون می شناسم به همه گفتم 5:30 اول هزار جریب باشند. پس از تلاش بسیار خودم ساعت 5:45 به اون منطقه رسیدم تقریبا همه بچه ها اومده بودند با شکل و شمایلی غیر از شکل و شمایل داخل شرکت . همه جا تاریک بود ولی می شد بچه ها را تشخیص بدی. در میان بچه ها 4 نفر غریبه بودند که رنگ و بوی ما را نداشتند. یک خانم و سه آقا. قراره ما 4 تا خانم بود که بر اثر یک تغییر ژنتیکی به 3 تا آقا و یک خانم تبدیل شده بودند که ظاهرا و منطقا هیچ ربطی هم به هم نداشتند . بار نگاه ها و چرا های بچه ها روی دوشم سنگینی می کرد ولی سعی کردم به روی خودم نیارم. اتوبوس اومد قرار بود ولوو باشه که اونم تغییر ژنتیکی داده بود و به ایران پیما تبدیل شده بود. سوار شدیم همه به غیر از دو نفر اومدند. من حضور و غیاب کردم. به راه افتادیم یک اتوبوس با اسکورت یک 206 که ستاره وشوهرش در اون بودند و تا هوا تاریک بود ستاره دیده می شد و به محض روشن شدن هوا ستاره نا پدید شد .هوا کم کم داشت روشن می شد و حقیقت دیده می شد. رنگها و چهره ها قابل دید شد . هر کسی یه رنگی بود .آزاده ....صورتی . الهام.....قرمز. الهام خودمون مشکی .رضا ....موزی. آقای حریریان...... قهوه ای .پریسا ...... سرخابی. پگاه و سحر ........سفید وسیاه و...... خودم نارنجی وبهناز یک رنگ تازه داشت و مینا.... رنگ لبخند و بقیه بی رنگ .رنگها خواب و ملایم بودند ولی چهار رنگ ذق در این میان دیده می شد که باید برای دیدنشون عینک آفتابی می زدی که چشم زیاد اذیت نشه. سعی کردیم مهره ها را خوب بچنیم به صورت ناخواسته بعضی ها جاهاشون تغییر کرد و بعضی ها با نگاهشون این اعتراض را به من کردند که چرا ولی چاره ای نبود . خانمها ردیفهای آخر نشستند و آقایون جلو. یه عروسک پوو هم در اتوبوس داشتیم. از دست بر قضا همه یادشون رفته بود نوار بیارند و مجبور شدیم یه سری آهنگ از نوع جفنگ که آقای راننده گذاشته بود را تحمل کنیم همه از نوع آبگوشتی بودند آروم آروم موتور بچه ها داشت روشن می شد. شیطونی ها شروع شد. تمام این شیطونی ها بهونه ای بود برای تخلیه . برای اینکه حد اقل یک روز به هیچی فکر نکنیم. هر چند که همه مون دلهای پری داشتیم از این زندگی ولی قرار بر این شد که به پاس اینکه دل رو به برف می زنیم و نه به دریا همه چیو فراموش کنیم و الهام شروع کننده بود و به دنبالش آزاده و پریسا و منم طبق معمول خوانندگیم گل کرده بود و گوشی موبایلم حکم میکرفون شد و احساس می کردم در یک سن 1000 نفره با یه گروه کر می خونم . در این میون راننده گاهی وقتها ضد حال می زد و همون آهنگهای جفنگش را هم خاموش می کرد. که در این موقع تنها راه نجات ام پی تری موبایل من و پریسا و آهنگ ماچ افشین بود. اوج تخلیه زمانی بود که راننده آهنگ دی جی مریم را گذاشت و دیگه کم مونده بود اتوبوس پرواز کنه. در این میان گاه مورد حمله نگاه های بس غریبانه 4 بیگانه قرار می گرفتیم که خیلی دلشون می خواست ما اونها را تحویل بگیریم ولی دریغ و دریغ که این تکه های پازل در ابعاد و سایز پازل ما نبودند. گاهی وقت ها هم رضا چون پشت سر اونها نشسته بود اخباری از آنها می داد که خیلی خوشایند نبود و گه گاهی هم مورد تهدید قرار می گرفتیم ولی با این حال کسی نمی تونست ما را از میدون به در کنه. در بین راه بودیم که متوجه شدیم از اسکورت 206 خبری نیست که خودش یه سفر نامه جدا گانه می خواد که اصلا دیگه دلم نمی خواد مورد باز خواست آقای همتی قرار بگیرم و بهتره که سکوت کنم. ساعت 8 به پارک تیران رسیدیم برای صرف صبحانه و دستشویی پیاده شدیم. بدون چایی صبحانه میل شد و دوباره به رفتن ادامه دادیم در بین راه یه موجود چاق خپل به ما پیوست. من باورم نمی شد که اینقدر خاطر خواه داشته باشه و اون کسی نبود جز آقا یا خانم تیوپ. ظاهرا رسم بر اینه که هر کی می ره برف بازی حتما باید یک دور هم تیوپ سوار بشه . من که طرفش نرفتم ولی اونایی که رفتند می گفتند خیلی باحاله..... تقریبا ساعت 10به ایست بازرسی رسیدیم .آقایی با لهجه خفن همون منطقه، سوار اتوبوس شد وکلی ما را نصیحت کرد ولی کو گوش شنوا. آخه ما دیگه از این حرفها گوشامون پر شده . کاشکی یکی می یومد و یه حرف تازه می زد. آخه جماعت چقدر تکرار چقدر.........هوا خیلی سرد بود همه تقریبا خودشون را ایزو گام کردند و صورتها را با یک لایه کرم ضد آفتاب آسقالت . طبق معمول که هر جایی می ریم باید حال آزاده یه جورای گرفته بشه..... دستکشهاش گم شد وبرف بازی بدون دستکش یعنی فاجعه ولی از اونجایی که هیچ چیزی آزاده را از پا نمی اندازه محکم و راسخ قدم برداشت. در ابتدا همه خیلی با ادب قدم بر می داشتند. تا اینکه به یک منطقه تقریبا خلوت رسیدیم اولین گوله برف که توی سرم من و رضا خورد از طرف آقای حریریان بود و اون شروع جنگ بود. برف بازی شروع شد به طرز فجیع . رضا و آزاده طبق معمول ثبت خاطرات می کردند. چند تا برف بد جور خوردم یکی از رضا و بقیه از شوهر بهناز و گه گاهی شوهر پریسا که همچون آدم آهنی حمله می کرد . همه به فرماندهی من چند باری به آقای حریریان حمله های بد جور کردند و او همچون اسب فرار می کرد و یک بار....بهتره نگم..... خلاصه رسم مهمون نوازی را به جا آوردیم. گه گاهی از بالای کوه تیوپی از آدم به سمت پایین پرتاب می شد و بدون ترمز و با سرعت زیادی به پایین می افتادند. دستامون یخ زده بود و پاهامون بی حس و چند ثانیه یکبار صدای پریسا به گوش می رسید که می گفت :علیییییی. بعد از دو ساعت برف بازی خودمون را به مکانی که بخاری بود رسوندیم .یه لیوان چایی داغ به اندازه تموم دنیا اونجا ارزش داشت. بادهای شدیدی شروع به وزیدن کرد تقریبا می شد بگی کوران شد و ما که باید خودمون را از بالای کوه به پایین می رسوندیم خیلی وحشتناک بود . اگر در جهت باد حرکت می کردیم مجبور بودیم همراه باد پرواز کنیم و اگر بر خلاف جهت باد می رفتیم باید مدل خرچنگی می رفتیم .خیلی سخت بود ولی خودمون را با چند بار زمین خوردن به پایین رسوندیم. یک سری اسکیمو یخ زده با صورتهای سوخته و لباسهای خیس در اتوبوس دیده می شد. پس از چند دقیقه اتوبوس به راه افتاد. البته قرار نبود ظهر برگردیم ولی به دلیل کوران مجبور شدیم فرار کنیم و طبق معمول فرار از مشکلات .چند متری اتوبوس بیشتر نرفته بود که به علت یخ زدگی زمین لیز خورد و کمی به سمت چپ منحرف شد و در زاویه 45 درجه از زمین به گل نشست و ما که یک پا در هوا و یک پا در زمین داشتیم یک نفر یک نفر پیاده شدیم که اتوبوس بیشتر توی گل نره. یه لحظه به یاد کشتی تایتانیک افتادم و شاید این اتوبوس تایتانیک بود بدون لئوناردو دی کاپریو و کیت وینسلت و شاید هم بودند و من خبر نداشتم در هر حال اتوبوس ما عرشه نداشت که کسی پرواز عشق کنه .....سرمای وحشتناکی بود مخصوصا برای ما که سر تا پا خیس بودیم. تقریبا 1 ساعتی اونجا علاف شدیم هر کس به گوشه ای خزید .یکی با موبایلش حرف می زد یکی شکار لحظه ها می کرد و یکی شکار آدم و..... بگذریم. ما منتظر تریلی بودیم که بیاد و اتوبوس را در بیاره. تنها راه نجات ظاهرا همین بود و اگه نمی یومد ما حتما یخ می زدیم . شده بود که توی زندگیم که با دیدن بعضی افراد خوشحال بشم ولی نه اینقدر که وقتی تریلی را دیدم ...خلاصه به هر جوری بود ما از آب و گل در اومدیم و چون اون منطقه گلی بود ما با کفشهایی مملو از گل به اتوبوس وارد شدیم ...برگ سبزی بود تحفه درویش برای جناب راننده که کمی دقتش را بیشتر کنه. انرژی ها تموم شده بود و جو بدی شد.انگار که از مراسم خاکسپاری بر می گشتیم و شاید هم این چنین بود ..... ما درون سیاه خود را به زیر برفهای سفید مدفون کرده بودیم . از اونجایی که آقایون پردیسان اصلا تلاشی برای بهتر شدن جو نمی کردند باز ما خانمها دست به دست هم دادیم و پس از چند دقیقه محیط رفرش شد. دوباره به پارک تیران رسیدیم خسته و بی حوصله ناهار توپی به یاد ساندویچ های کالباس داخل سینما میل کردیم و باز به راه افتادیم در بین راه در پارک نجف آباد میوه و لبو های مامان الهام را خوردیم. همه مون می دونستیم که نیم ساعت دیگه سفر تموم میشه ولی هنوز کاملا تخلیه نشده بودیم براثر یه عملیات گردشی آزاده تونست توی کیفش نوار آزادی منصور را پیدا کنه و در پشت اتوبوس هم دستکش هاشو و آزادی و فراری منصور و دیگه واویلا...........اون چهار نفر تغییر ژنتیک داده شده غیر پردیسانی پس از اینکه موفق نشدند به تیم ما راه پیدا کنند موفق شدند با شاگردان لیدر تور و راننده ارتباط برقرار کنند وتشکیل یک تیم دهند. از اونجایی که دیگه کم کم به دقایق 90 می رسیدیم و وقت اضافی وجود نداشت و همه در تلاش برای برنده شده بودند و تیم مقابل می خواست یه جورای خودشون را نشون بدند و حال ما را بگیرند ما متحد شدیم و گل گلدون شد شعار ما ...... تلاششون بی فایده بود. در دقایق آخری جنگ بودیم که الهام با گفتن جمله: به افتخار بچه های با کلاس پردیسان سوت پایان مسابقه را کشید و یک هیچ به نفع بچه های پردیسان.
هستی ولی نیستی
هستی ولی نیستی که ببینی دارم تو خودم گریه می کنم
هستی ولی نیستی ببینی که همه دنبال حق گم شده شون از من اند
هستی ولی نیستی که ببینی پرده ها پاره شده و حنجره ها بریده
هستی ولی نیستی که ببینی همه فروشندگان خوبی شده اند
هستی ولی نیستی که ببینی حق گرفتنی شده نه دادنی
هستی ونیستی که ببینی احترام در بند یک تعریفه
هستی و نیستی که ببینی چقدررررررررررررررررتنهام
دیوونگی
جوونیه مرده
موضوع ادبیات
در وبلاگ 4 دیواری خوندم خوشم اومد گفتم شما هم بخونید نظر بدید.
پاول والری: موضوع ادبیات همیشه اینها بوده است:
«تو كسی را که دوست نمیداری، دوست میداری
تو كسی را که دوست میداری، دوست نمیداری
مد امروز
شیرینی دانمارکی
ولنتین................................................valentine
مردمان
مردمان مردگانند چون بمیرند بیدار شوند
مولانا
ای کاش کور بودم و این همه نادیدنی نمی دیدم
ای کاش کر بودم و این همه بی حرفی نمی شنیدم
در روزگاران نه چندان دور
مردمان
آب را به روی من بستند
خورشید را زندانی کردند
و
به ستارگان حکم کردند
چشمک به شراره ممنون
و من خندیدم و خندیدم
به مردمان
زیرا که اصل خدا بود و بس
سالها گذشت
به سکوت و تنهایی و محکومیت
در یه روز گرم تابستون
حکمی صادر شد
و مردمان بی خبر از همه جا
دیدند و شنیدند
آب روان
خورشید آزاد
و
چشمک ستارگان را
و از آن زمان
پنج سال گذشت
و هر کس آب درونش را می خورد
و مردمان در هر زمان
قضاوت میکنند و مردمان مردگانند
در جهالت خود باز می میرند
و امروز
باز قضاوت می کنند
و
ای کاش کور بودم و این همه نادیدنی نمی دیدم
ای کاش کر بودم و این همه بی حرفی نمی شنیدم
و باز مردمان را به خدا می سپارم
که او خود عادل و داناست
و هر کس آب درون خود را می خورد
گاه آب ذلال
گاه آب گندیده.
به نام پدر ........................................................... سفرنامه
به نام پدر
و اين سفر اينچنين آغاز شد که ......
در يک روز سرد زمستانی، همراه با هوای ابری، زمانی که خورشيد به مرخصی رفته بود و آفتاب به مغز من
نمی خورد ناگهان پيشنهادی به مغز من رسيد که با بچه های پاکار پرديسان به جشنواره فيلم فجر برويم و کارگردانان ايرانی را کمی خوشحال کنيم.
پس از مطرح کردن با بچه ها و توافق هفت نفره قرار شد که هر کس ويزای خروج از شهر خود را بگيرد. روز توافقيمان پنجشنبه، ششم بهمن ماه 1384 شد و از اين جهت پنجشنبه که 1 هيچ به نفع ما تا مرخصی.
روز بعد چهار نفر از بچه ها ويزا به دست به شرکت آمدند و خوشحال از اينکه بالاخره سفيرکبير های بزرگ
( همسران و مادران) با خروج يک روزه آنها موافقت کردند و دو نفرديگر هنوز نتوانسته بودند ويزای خود را بگيرند و خود من هم که بايد از سد دو سفير کبير می گذشتم و سفير اول مهر خروج را زد و سفير دوم در دست اقدام بود.
چند روزی گذشت تا بالاخره الهام هم توانست ويزای خود را بگيرد که آن هم خود داستانی داشت و اينچنين شد که آزاده، الهام، پريسا، پريناز، فريده و مينا به سرپرستی من هم پيمان سفر به پايتخت شدند.
و خدا بيامرزد رضا شاه را که قطار را به ايران آورد و ما برای تهيه بليط به ايران تراول رفتيم و يک کوپه و يک نفر بليط گرفتيم.اصفهان- تهران : ساعت 21:25 - 5 بهمن ماه 1384
و از آنجا که حس بزرگتری و ليدری من شکوفا شده بود از يک هفته قبل برای دقيقه به دقيقه روز برنامه ريزی کردم. روزها با اينترنت پر سرعت شرکت به دنبال ليست فيلمهای جشنواره مي گشتم و يافت نشد تا دوستی سايت festivalfajr را معرفی کرد و پس از آن ديگر برنامه فيلمها را داشتيم و مانده بود انتخاب آنها. جلساتی پی در پی در شرکت برگذار شد تا فيلم منتخب مهندسين پرديسان انتخاب شد. به نام پدر..... حاتمی کيا......
و روز موعود فرا رسيد .... بعد از اتمام کلاس Labview در شرکت همه به سمت خانه ها رفتيم. چهار شنبه 5 بهمن ساعت 9 شب در راه آهن قرار گذاشتيم که حضور به هم برسانيم.
ساعت 8:30 من و آزاده و رضا راهی راه آهن شديم ...... روز بد نبينيد حتی شب بد. در راه به مه برخورد کرديم و آن هم نه يک مه معمولی بلکه مه ای که چشم چشم را نمی ديد و با سرعت 40 کيلومتر در ساعت بيشتر نمی شد رانندگی کرد. بر اثر آلودگی مه ای جاده ها ديده نمی شد و در جايي که ماشين بايد می پيچيد نپيچيد و اين چنين شد که وارد اتوبانی شديم که راه خروج نداشت و مجبور شديم يک دور مغرب مشرقی به دور اصفهان بزنيم و ساعت 9:15 ما هنوز نرسيده بوديم. تازه ساعت 9:20 دقيقه به محلی رسيديم که ماشين نپيچيده بود و اين بار پيچيد و در مه ای وحشتناک، شب، با سرعت 80 کيلومتر در ساعت نفسها در سينه به راه خود ادامه داديم. بچه ها تماس گرفتند که نمی رسيم و بهتره عجله نکنيد. ساعت 9:25 تازه به ورودي راه آهن رسيديم و ماشيني را ديديم که در اثر مه زدگی از جاده خارج شده بود. نفسهايمان حبس بود و به صورت چشم بسته رضا رانندگی مي کرد تا اينکه در ساعت 9:30 به درب اصلی رسيديم. به محض ديدن بچه ها که در حيات راه آهن ايستاده بودند اشک از چشمانم جاری شد. شايد اشک نبود و ذرات مه بود که از خوشحالی به قطرات باران تبديل می شد. بدون خداحافظی با سرعت 100 کيلومتر در ساعت می دويديم تا بالاخره بر اثر تاخير 10 دقيقه ای قطار توانستيم پا بر روی رکاب قطار بگذاريم و از آنجايي که واگن ما واگن 1 بود و ما در واگن 10 سوار شده بوديم طي عبور مسيري که به اندازه اتوبان تهران قم بود خود را به واگن 1 و کوپه مورد نظر رسانديم و در بين راه مورد تشويق قرار گرفتيم. واقعا رسيدن ما به قطار يک معجزه بود. پس از آرام شدن تازه متوجه شدم که 6 نفريم و پريناز از آمدن انصراف داده و مينا به آذر تبديل شده است.
يک کوپه دختر همراه با دلهايي به ظاهر شاد، همراه با Mp3 Player تا نيمه شب خنديدن و رقصيدن و به زور خوابيدن. ساعت 4 صبح بود که در اثر ضربه هايي که بر در قطار می خورد از خواب بيدار شديم. مسئول قطار بود که ملافه های زربافت کشمير را از ما خواهان بود و ما با چشمهای خواب آلود و صورتهای پف کرده آنها را به سمت پايين پرتاب کرديم و زير لب غر می زديم و يک ساعت بعد به تهران رسيديم.
و اينچنين شد که 6 اصفهانی در ساعت 5 صبح روز 5شنبه با کوله هايي مملو از آرزو و اميد به تهران رسيدند.
همه جا تاريک بود. ستاره ها در آسمان نبودند زيرا که باران میآمد .با همان کوله های اميد و آرزو به سمت دستشويي حرکت کرديم و هر قدمي که در پله بعدی ميگذاشتيم به بوی خوش آن نزديک میشديم. با چهره خسته و رنگ پريده وارد شديم و بعد از 45 دقيقه با چهره ای زيبا و بشاش خارج شديم و پس از صرف نان و پنير و گردو با چايي به مسير خود ادامه داديم. ساعت 6:30 در زير باران قدم زدن چه حالی داشت. نزديک 2 کيلومتر پياده روی کرديم و حقيقتي است که.....
زير بارون گريه کردم تا تو اشکام نبينی
بين راه کلی شعر و شاعری کرديم و همه خواب بودند و ای کاش هميشه مزاحمان خواب بودند و هيچکس نبود و ما فرياد کشيديم :
خدای آسمونها برس به داد دل عاشق ما جوونها
ساعت 7:00 ميدان شوش - ايستگاه مترو ------- حرکت
ساعت 8:00 ميرداماد------- پايان مترو
پس از خروج از مترو از رودخانه ای از آب و جمعيت به سمت ايستگاه اتوبوس حرکت کرديم. در بين راه دستفروشان موفقی را ديديم که از موقعيتها خوب استفاده ميکنند و در حال فروش چتر بودند و اين شکار لحظه ها بود.سوار اتوبوس شديم. مقصدمان خيابان شريعتی، سينما فرهنگ بود. در اتوبوس بوديم ولی حس زير باران بودن را هنوز داشتيم. پس از چند ثانيه تفکر متوجه شديم که از سقف اتوبوس باران می آيد و ما باز مجبور بوديم زير سقف چترهايمان را باز کنيم و آزاده با چتر در اتوبوس نشسته بود.
ساعت 8:45 در ايستگاهی نزديک سينما فرهنگ پياده شديم. چند دقيقه ای پياده روی کرديم و اکسيژنی تازه. گويا مغز هايمان به مرخصی رفته بودند و ما دور از مشکلات و غمها، سختي ها، بايد ها و نبايد ها قدم مي زديم و اي کاش هر روز اينگونه بود.
به سينما رسيديم جمعيتی با کلاس به ظاهر، در صف بودند. جوانانی با آرزوهاي جوان و با دلهايي گرم و شايد گرم فارغ از غم که در زير باران، سردي و خيسي را حس نمی کردند. ميانسالانی را در صف مي ديديم که به اين بهانه می خواستند جوانی خود را ثابت کنند. دختران و پسرانی که سينما فقط يک بهانه بود و آنها به دنبال عشق گم شده خود بودند و 6 دختر اصفهانی که هر کدام نياز به سفري داشتند که برای يک روز از خود فرار کنند.
با همت و تلاش آزاده ثبت نام کرديم و قرار شد ساعت 11:30 برای گرفتن بليط به اين مکان برگرديم.2 ساعت بيشتر وقت نداشتيم. به سمت تجريش حرکت کرديم و وقتی به آن قطب شمال رسيديم همه جا برف می آمد .به سمت قائم رفتيم و به نام خريد آغاز کرديم شاپينگ گردی را.
همه درهاي فروشگاهها بسته بود و ما مثل هميشه که در زندگی شخصيمان به درهای بسته برخورد ميکنيم اينجا هم به درهای بسته خورديم و باز انتظار......
به ياد شرکت و آقای اميری از دستگاهای مدرنی که در گوشه کنار مرکز خريد قائم مشاهده مي شد درخواست چايي کرديم و با شکلاتهای خوشمزه پريسا به نام شرکت چاي و شکلات خورديم و در طبقات مختلف چرخيديم و هر کس به خريدي پرداخت.
ساعت 10:45 با کيسه هايي نه چندان پر به سمت سينمای فرهنگ حرکت کرديم.باز با همت آزاده و دختران با معرفت تهراني بليط تهيه شد. هر نفر 1500 تومان. وارد سينما فرهنگ شديم. فرهنگ نبود .....با فرهنگ بود. سينما نبود هتل بود آن هم از نوع 5 ستاره. به همراه 2 باکس پاپ کورن وارد سالن شديم و در انتظار آس اين بار حاتمي کيا .
به نام پدر..... و باز حاتمی کيا گل کاشت و هر کس با اشک چشمهايش گل او را آبياری کرد. نمی دانم چرا هر بار هر بار حاتمی کيا گلي مي کارد و ما با اشک چشمهايمان آن گل را بايد آبياری کنيم.
از فيلم چيزي نمي گويم خودتان ببينيد و قضاوت کنيد.
ساعت 2 فيلم تمام شد و همچنين انرژی ما....... با چهره هايي خسته از سينما بيرون آمديم و هر کدام در فاصله 1متری از همديگر کنار خيابان ايستاديم.
باز باران باز ترانه ........باز در انتظار تاکسي.
سوار يک پيکان شخصي شديم. مقصد خيابان جام جم. رستوران جام جم.در راه گوگوش زمزمه مي کرد و همراه او الهام هم صدايي ..... و گه گاهی بر حسب نوع شعر تن صدا بالا و پايين مي رفت و گهگاهی در اين ميان موبايل ها به صدا در مي آيد و ما از زنده بودن خود خبر مي داديم.
به رستوران رسيديم و از بخت بد يا خوب ما رستوران تعطيل بود. دست از پا دراز تر پياده به سمت ميدان ونک به راه افتاديم. تا در راه رستورانی را پيدا کنيم و کرديم. رستوران يا Fast Food ملت. نوع غذا مرغ کنتاکی انتخاب شد و همراه با چهره هايي گرفته ميل شد و گهگاهی لبخندی از جانب پريسا. تا حدی انرژی از دست رفته به دست آمد. چند قدمی از رستوران دور شديم که به بازار صفويه رسيديم که الان به نام ولي عصر شده و نميدانم چرا؟
نيم ساعتی آنجا قدم زديم. برحسب اتفاق آزاده پالتويي که چند ماهی به دنبالش مي گشت و پالتو به دنبال آن
نمي گشت را پيدا کرد و از آنجا که فروشنده کمي بد قلق بود معامله شان نشد. از آنجا خارج شديم همه خسته بودند. آزاده مي خواست برای 1 ساعت از ما جدا شود تا مدارکش را از دوست تهرانيش تحويل بگيرد. بيچاره به محض گفتن پيشنهادش مورد حمله اينجانب قرار گرفت و مانند بچه ای خوب به گوشه ای خزيد و من طبق معمول می خواستم از دلش در بياورم ولی آبی بود که ريخته شده بود.
چند لحظه بعد با يک پرايد به سمت شهرک غرب در حرکت شديم. من و پريسا جلو نشستيم زيرا که ما مکمل هم بوديم و به قول خودش مثل 2 تکه از پازل در هم فرو مي رفتيم. در بين راه همه سکوت کرده بودند. سکوت مرگباری بود و تا 7 ساعت ديگر تحمل چنين وضعی خيلی سخت بود و من باز فکري به مغزم رسيد که .....
شهرک غرب -ميلاد نور - ساعت 4:40 يک مجمع فوری تشکيل شد و من از بچه ها خواستم که خود را Refresh کنند و دمشون گرم همه گوش دادند و در عرض يک چشم به هم زدن همه سرحال شدند و به سمت ميلادنور همراه با ماچ افشين حرکت کرديم.
ميلاد نور که واقعا نور از آن می بارد ديدنی است نه از جهت ساختمان بلکه از جهت جوانانی که ماسکهای روغنی بر چهره دارند.هر کس با کسي به گوشه ای خزيد . هر کس در فروشگاهی برای خود مي چرخيد. گاه با ديدن قيمتها نا اميد مي شديم و گاه لبخندی برلب می زديم.
و من وقتی متوجه شدم بالاخره آزاده موفق به خريد پالتو شد خوشحال شدم و اين خبر را به بقيه رساندم و فقط موضل اصلی چکمه بود و شال و کلاهی برای من و همه چيز برای فريده و نمی دانم چه برای الهام و آذر و پريسا.
زمان مي گذشت و ما خسته تر مي شديم .ساعت 6:30 از ميلاد نور به سمت گلستان خارج شدِيم. پژويي لطف کرد و ما را به آن سمت برد. راننده پژو در بين راه متوجه شد که ما اصفهانی هستيم و اين شد نقل مجلس اون آقا و متلک گويي ها شروع شد و ما هم برای اينکه کمی بخنديم و از خسته گی در بياييم به مقابله به مثل با او پرداختيم.خدا را شکر که مسير کوتاه بود.چند دقيقه ای طول نکشيد .او که بسيار از حاضر جوابی های ما خشنود شده بود در پی آدرس و تلفنی بود و نفهميد که ما عاقل تر و زرنگ تر از اين حرفهاييم و او در جهالت خود بود که ما پياده شديم. به گلستان وارد شديم .جمعيت زيادی از جوانان آنجا بودند. هر کدام به گوشه ای خزيديم. در دقايق 90 بازی به تريايي در همان محل رفتيم به دليل نکشيدن سيگار مجبور بوديم زمان بيشتری روي پا بايستيم تا ميز خالی يافت شود.کافه گلاسه همراه با کيک سفارش داديم. يکی از ليوانها کوچک تر بود و ما تمام خسته گی هايمان را سر گارسون بيچاره خالی کرديم و او هم برای اينکه ما راضي از آنجا برويم يک بستني اضافی تر برايمان آورد و ما اصلا به آن نگاه نکرديم.
از گلستان هم خارج شديم .مقصد راه آهن بود.همراه با پژويي در خيابانهای خلوت به راه افتاديم.کيسه پول ديگر خالي شده بود و جان ما هم...... به راه آهن رسيديم. نيم ساعت فرصت داشتيم.کسي با کسي حرف نمي زد. به سمت دستشويي رفتيم ولي نه با انرژي صبح ...... بليط ها در دست...... باز به سمت واگن 1.
مقصد: اصفهان- ساعت 10:45
در کوپه در گوشه اي لميد.....رنگها پريده.حتی موزيک هم حال نمی داد. پريسا به رسم يادبود هديه هايي برايمان خريده بود.کمی خنديديم نه از ته دل ....عکس گرفتيم .مامور کنترل بليط آمد کمی کل کل کرديم ......خوابيديم بدون صدا و شور و شوق شب قبل.
ساعت 6:00 از گرما بيدار شديم کيسه به دست و کوله بر پشت با يک دنيا حرف، نگاه ، پشيمانی و شادی و باز در انتظار روز ي ديگر ..... با همان نگاهها ، خستگی ها ، لبخندها ......
و به نام پدر جايزه سيمرغ بلورين 24 جشنواره فيلم فجر را از آن خود کرد ....... و ما هم به نام او روزهای تکراری ديگری را آغاز ميکنيم. به اميد سفری ديگر
اعتماد
آنانی که به شما اعتماد میکنند
از آنانی که شما را دوست دارند
یک قدم فرا ترند
بهترین ها
از نظر من.
بهترین تفریح ،کار کردنه.
بهترین دوست در کنار آدم ،خود آدمه.
بهترین غذا،نون و پنیره.
بهترین شیرینی ،شکلات تلخه.
بهترین کتاب ،تقویمه سال پیشه.
بهترین روز ،یک روز مونده به ساله نو.
بهترین شب ،شبی است که روزش یه روزه با آرامشه.
بهترین معلم ،گذشته منه.
بهترین کلاس ،کلاسه بی معلمه.
بهترین موزیک ،زمزمه های خودمه.
بهترین فیلم ،فیلم گذشته هامه.
بهترین سن ،همین الانه.
بهترین خبر،برنده شدن در لاتاریه.
بهترین آرزو،داشتن آرامشه.
و بهترین کار الان تمام کردن این چرندیاته.
جیرجیرک
جیرجیرک به خرس میگه دوست دارم.خرس میگه الان وقت خوابه زمستونیه بعدا صحبت میکنیم.خرس رفت خوابید ولی نمی دونست عمر جیرجیرک 3 روزه.......
این یک مسیج زیبا بود که روی موبایلم گرفتم .نمی دونم کی گفته ولی جای فکر خیلی داره.
آزادی
آزادی را به کسی که دوست دارید تقدیم کنید.
نان را از من بگیر
آب را از من بگیر
هوا را بگیر
ولی من را از خودم نگیر
و
من
بودنت را به تو تقدیم میکنم
و
به
پاس آزادیم
آزادی را
به تو







