هفت سین خونه ما

با همه خوبی ها و بدی هاش بهار اومد ... پنج روز تکراری را پشت سر گذاشتم ... خوشحالم که به محیط کار برگشتم هر چند هنوز کار مفیدی انجام ندادم. خیلی شعار دادم که دلامون را خونه تکونی کنیم و ....ولی الان که فکر می کنم خیلی هم دلم خونه تکونی نشده .خیلی هم بهار تحولی در من ایجاد نکرده ...فکر کنم من به یک کارواش مغزی نیاز دارم .... با سفره هفت سین خونه ما همراه باشید ... تا بعد

سال نو مبارک

او

بعضی وقتها بعضی چیزها دست ما نیست. مثلا ما چه بخواهیم چه نخواهیم بهار از راه می رسه. اگه می یاد قدمش به روی چشم. ولی کاشکی با خودش جز گل و شکوفه چیزهای دیگه هم می آورد. درسته که گل قشنگه و شکوفه بوی عطر و تازگی می ده ولی آیا مشکل همه انسانها همینه؟ وقتی او دلش پر غم و قصه است آیا چشماش ، صورتی گلها را می بینه....؟ به خدا نه... برای اون شکوفه بهاری با گل یخ زمستونی یکیه. نمی خوام بهار را محکوم بکنم . ولی تا کی بهار می خواد بیاد و حرف تکراری بزنه ؟ چشمهای خسته اون زن که الان چند ماهه که داره خونه من و تو را پاک میکنه تا بهار بیاد، بهارو نمی بینه. کی دل خسته اونا پاک میکنه؟ کی خونه کوچکش رو پاک میکنه؟ اصلا او خونه ای داره که کسی پاک بکنه؟

چشمای او دخترک گیس مشکی را می گم ، فقط باباشو پشت میله ها می بینه نه گل سنبل و ماهی . تو فکرش بهار نمی یاد . اون فقط می خواد میله ها هر روز لاغر تر و لاغر تر شوند تا باباش بتونه از لای اونا رد بشه و به خونه برگرده. نمی گم پول خوشبختی می یاره ولی اگه نباشه بدبختی می یاره. نمی گم کاشکی بهار با خودش پول می آورد. نمی گم قانون خوبه ولی بی قانونی سردر گمی یه.

کاشکی بهار باخودش قانون می آورد. قانونی که همیشه ، همه جا ، برای همه کس یه جور باشه. قانونی که یه چشمش کور باشه تا بتونه همه را یه جور ببینه ... اونوقت توی خونه همه عید بود و همه می تونستند بوی بهار را حس کنند و به شکوفه ها لبخند بزنند و دیگه اویی وجود نداشت.

صبح شنبه

صبح شنبه که آدم اینجوری حالش گرفته بشه .... اون هفته معرکه است.شما قضاوت کنید.دو ماه پیش در یک جلسه ای در شرکت قرار شد سمیناری با موضوع جی پی اس توسط من برگزار بشه. از فردای اون روز من تمام کارهای روزانه را تعطیل کردم و شروع کردم به جستجوی مطلب در اینترنت و مطالعه چند تا کتاب و ترجمه یه سری متون به صورت دست و پا شکسته (چون زبان توپی دارم).... وبعدش هم تهیه یک پاورپوینت 95 صفحه ای .... و ..... دو ماه گذشت و قرار شد 21 اسفند ماه این سمینار برگزار بشه.و امروز 20 اسفند متوجه شدم که ممنوع السمینار شدم بنا به اینکه مدیریت اعلام کرده آخر ساله و فرصت نیست..... یعنی کشک اونم نه پاستوریزه .....شما جای من بودید چه حالی می شدید.

قسمت2 -فرشته ای از جنس پیرمرد

نه شیطان بود نه فرشته .... او یک پیرمرد بود. ساعت 4:30 بود که از شرکت زدیم بیرون. به خاطر کامنتهایی که دوستان عزیزم برامون در پست قبلی گذاشته بودند با آرامش خاطر بیشتری رفتیم به محل مورد نظر یعنی باشگاه بدنسازی بانک سپه .چون محیط یه کمی مردونه بود بهتر دیدیم با موبایلش تماس بگیریم و بعد وارد شویم . تماس گرفتیم و اون پیرمرد دم در باشگاه اومد و خیلی خوب با ما برخورد کرد . اولین جمله ای که به من گفت این بود که ببین دیگه نمی لرزم و من که احساس می کردم با یه بچه روبرو شدم گقتم آفرین آفرین خیلی خوبه. ما وارد باشگاه شدیم . خیلی بد بود وحشتناک و کهنه وقدیمی و بیشتر شبیه حمامهای قدیمی بود .بی اختیار به یاد امیر کبیر افتادم که توی حمام .....به هر طرف نگاه می کردی عکسهای عهد بوق آرنولو و آدمهایی تو اون مایه را می دیدی. روی دو تا صندلی قدیمی نشستیم. پیرمرد همچنان ما را تحویل می گرفت ... گفت چند دقیقه بشینید من الان میام ... هزاران فکر از سرم گذشت .....بد ...خوب....نمی دونستیم کجا رفت ولی چاره ای جز انتظار نبود. بعد از 5 دقیقه برگشت. با دو تا آب میوه پاکتی ...خیالم راحت شد . بعد پیرمرد شروع کرد از گذشته اش و جوونیش و پهلوونی اش بگه و یه جورای خودش را اثبات کنه مثل همه پیرمرد ها و من همچنان که بهش لبخند می زدم نظاره گر همه جا شدم . پس از چند دقیقه رضا اعلام مرخص شدن کرد ... پیرمرد اصرار داشت خسارت ماشین را پرداخت کنه و ما امتنا کردیم و گفتیم ما فقط به اصرار و احترام شما اومدیم نه برای خسارت (البته من بیشتر برای ماجراجویی) و اون هم قبول کرد و به رسم مایه کیسه دو تا 200 تومنی امضا شده به ما داد .... بعد ..... و اما بعد.گفت که من می خوام کاری براتون انجام بدم (اون روی فرشته) ما هم گفتیم خواهش می کنیم چه کاری .... گفت ...من می خوام روی قباله ازدواجتون براتون وام بگیرم ما هم گفتیم مرسی ولی ما گرفتیم گفت نه من بازم می گیرم و پسرم توی بانک رییسه و اینا.... شمام که تازه ازدواج کردید درسته .... شرمنده ما پنج ساله که ازدواج کردیم و این حرف آب سردی بود که بر سر فرشته ریخته شد و اون دوباره به پیرمرد تبدیل شد ....بعد اصرار اصرار به رضا که حتما بیا باشگاه ..... و ما برای اینکه اون دلگیر نشه بهش قول دادیم.... بعد هم چند تا کاغذ به من داد و گفت اینا را دیشب برای شما نوشتم راههای مراقبت از پوست... من هم تشکر کردم بعد هم عکسش را با رضا گرفتم که الان می تونید پایین این پست ببینید و خداحافظی کردیم و رفتیم.راستی یه نصیحت هم کرد و اینکه ماشینتون بی خوده و عوضش کنید ولی اون نمی دونست توی این مملکت رابطه ماشین با درجه تحصیلات آدما رابطه عکس داره و 2تا مهندس به دلیل اینکه محکومند که تحصیل کرده اند و بازاری و .... نبودند اون درآمد های آنچنانی را ندارند که بتونند فلان ماشین را سوار شوند..... خلاصه اینکه نه از چک خبری بود و نه از شیطان بلکه فرشته ای بود از جنس پیرمرد

قسمت1- شیطان یا فرشته؟

دیروز صبح وقتی از خونه به سمت شرکت با رضا می یومدیم یه تصادف کوچیک کردیم . قانونا ما تقصر کار نبودیم چون حق تقدم با ما بود ولی اگه ما سرعتمون کم بود می تونستیم ماشین را کنترل کنیم و لیز نمی خوردیم ولی خوب ....پس از برخورد با یه ماشین کرسیدا سفید که صاحب اون یه آقای مسن 65 ساله بود از ماشین پیاده شدیم و هر سه نفر به ماشین نگریستیم تا پلیس بیاد آقای مسن اولش شروع به شلوغ بازی در آورد و من که این رفتار اون را در تصادف قبلی با یک نفر دیگه دیده بودم و اون فرد تونست با شلوغ بازی هاش سر ما کلاه بزاره سریع عکس العمل شدید نشون دادم که شلوغش نکن و ..... اینا. پس از اینکه پلیس اومد و اون تقصیر کار شد و ما تبرعه یک مرتبه آقای مسن شروع به لرزیدن کرد به حدی که یک لحظه من از ناراحتی و اینکه یه لحظه منو به یاد پدرم انداخت و بد جور دلم براش سوخت و همون وسط خیابون برای اینکه آرومش کنم بی اختیار دستاش و توی دستام گرفتم و منی که چند دقیقه قبلش رفتار بدی با اون داشتم شدم دخترش و نوازش و انتقال آرامش که اصلا چیزی نشده و نترس و ..... البته فکر بدی نکنید اون لحظه اون جای پدرم بود و از اونجایی که من متخصص آروم کردن آدمام اون کمی آروم شد . ما خواستیم بریم و بی خیل شیم که اون اصرار کرد که چراغ شکسته را شما عوض کنید و هر چی خسارتش شد من می دم . ما هم گفتیم باشه . اونم کارت ویزیتش را داد که ظاهرا نشون می داد مدیر یه باشگاه بدنسازی . اون قدر نارحت بود که وقتی من می خواستم شماره موبایلش را بگیرم اون خود موبایلش را می خواست به من بده که من اصلا از خیرش گذشتم و ترسیدم نکنه اینجا خدای نکرده سکته کنه.وقتی آروم شد و ما سوار ماشین شدیم اومد سرش را داخل ماشین کرد و گفت که قهرمان وزنه برداریه ولی چون برادرش توی یک تصادف کشته شده خاطره بدی داره و این عکس العمل از اونجا ناشی میشه.و بعد هم گفت که حتما به دفتر من بیایید با شما کاری دارم و دلم می خواد یک چک به شما هدیه بدم و ما هم کلی کف کردیم و رفتیم .... در راه کلی با رضا خندیدیم چون شب قبل به خاطر یه کاری بد جور به یه پول قلمبه نیاز بود و من فکر می کردم که یقین خدا دلش سوخته و اونا سر راه ما قرار داده. عصر که از شرکت به خونه می رفتیم به فروشگاه تجهیزات پراید رفتیم و یه چراغ خریدیم و چون ماشین ما اونقدر های کلاس نیست قیمت چراغش 2500 شد و ما تصمیم گرفتیم که دیگه پیش اون آقای مسن نریم .وقتی شب رضا باهاش تماس گرفت که بگه منتظر نباشه و چیزی نشد و ما نمی یاییم اون آقا اصرار اصرا که باید فردا بیایید اینجا ... از ما نه .... و از اون آره.و اینقدر اصرار کرد که امروز قرار شد بریم.ولی یه جورایی حس بدی رضا داره. یکی اینکه از اینجور پولا خوشش نمی یاد. یکی اینکه واقعا نمی دونه اون چه فکری توی کله اشه.... من یه جورای فکر میکنم نکنه مثل تو فیلمها این یه شیطانه ...خلاصه چند ساعت بعد رضا تصمیم گرفت نریم چون فکر می کنه این قضیه یه موقع ارامش زندگیمون را به هم می زنه... ولی من اصرار دارم بریم ببینیم قضیه چیه ولی پولی ازش نمی گیریم .....چون دلم می خواد ببینم این کیه.... راست می گه یا دروغ .....شیطانه یا فرشته؟ برامون دعا کنید و بگین چی کار کنیم .....فردا می نویسم که چی شد. تا فردا

من از خودم متشکرم

به درخواست یکی از دوستام قرار شد یک نامه تشکر آمیز از خودم بنویسم.... ولی هر چی فکر می کنم نمی دونم چرا نمیشه نوشت ....چون احساس می کنم شاید بقیه فکر کنند مغرورم ....ولی دوستم چون احساس می کرد من اعتماد به نفسم را از دست دادم این پیشنهاد را کرد .... نمی دونم کارم درسته یا نه.... می نویسم....

من از خودم متشکرم که مغرور نیستم

من از خودم متشکرم که دروغ نمی گویم

من از خودم متشکرم که صادقم هر چند چوبش را می خورم

من از خودم متشکرم که دل کسی را نمی شکنم

من از خودم متشکرم که شجاعت عذر خواهی کردن را دارم

من از خودم متشکرم که می تونم در مشکلات آدما بهشون کمک کنم

من از خودم متشکرم که می تونم تنهایی دوستام را پر کنم

من از خودم متشکرم که می تونم هر شب دلقک بشم و مامان و بابام را بخندونم

من از خودم متشکرم که واقعا از ته دل رضا را دوست دارم

من از خودم متشکرم که می تونم همه را دوست داشته باشم

من از خودم متشکرم که می تونم همه را ببخشم

من از خودم متشکرم که اجازه می دم وجدانم با من زندگی کنه

من از خودم متشکرم که سنگ صبورم

من از خودم متشکرم که درسم را خوندم

من از خودم متشکرم که از صبح تا شب کار می کنم

من از خودم متشکرم که خودم را دوست دارم

من از خودم متشکرم که همیشه از خدا تشکر می کنم

من از خودم متشکرم که در زندگی ام قانعم

من از خودم متشکرم که از زندگی ام راضی ام

من از خودم متشکرم که در ناراحتی هام کسی را شریک نمی کنم

من از خودم متشکرم که در شادی هام همه را شریک می کنم

من از خودم متشکرم که .....

یک ایمیل جالب

ایمیل جالبی از یک دوستی گرفتم گه جالب بود گفتم شما هم بخونید
پيرمردي تنها در مينه سوتا زندگي مي کرد . او مي خواست مزرعه سيب زميني اش راشخم بزند اما اين کار خيلي سختي بود .تنها پسرش که مي توانست به او کمک کند در زندان بود .پيرمرد نامه اي براي پسرش نوشت و وضعيت را براي او توضيح داد :
پسرعزيزم من حال خوشي ندارم چون امسال نخواهم توانست سيب زميني بکارم .
من نمي خواهم اين مزرعه را از دست بدهم، چون مادرت هميشه زمان کاشت محصول را دوست داشت. من براي کار مزرعه خيلي پير شده ام. اگر تو اينجا بودي تمام مشکلات من حل مي شد.من مي دانم که اگر تو اينجا بودي مزرعه را براي من شخم مي زدي .
دوستدار تو پدر
پيرمرد اين تلگراف را دريافت کرد :
پدر, به خاطر خدا مزرعه را شخم نزن , من آنجا اسلحه پنهان کرده ام .4 صبح فردا 12 نفر از مأموران FBI و افسران پليس محلي ديده شدند و تمام مزرعه را شخم زدند بدون اينکه اسلحه اي پيدا کنند .پيرمرد بهت زده نامه ديگري به پسرش نوشت و به او گفت که چه اتفاقي افتاده و مي خواهد چه کند ؟
پسرش پاسخ داد : پدر برو و سيب زميني هايت را بکار، اين بهترين کاري بود که از اينجا مي توانستم برايت انجام بدهم .
نتيجه اخلاقي :
هيچ مانعي در دنيا وجود ندارد . اگر شما از اعماق قلبتان تصميم به انجام کاري بگيريد مي توانيد آن را انجام بدهيد .مانع ذهن است . نه اينکه شما يا يک فرد، کجا هستيد .

بعدا

چي ميشه اگه يه بار جواب بدي... شايد تقصير من بوده..... ولي من يک سال بزرگ شدم .....فکرمم بزرگ شده .....باور نداري .... در هر حال من هميشه اينجام......و هر روز مي بينمت ......هر چند شما من را نمي بيني....چي ميشه اگه جواب بدي.....؟؟؟؟؟ ......... : باشه به موقع باهات حرف ميزنم .....بعدا بعدا بعدا بعدا

چشمای آبی

روزکه می شه

به خورشید لبخند می زنم

شب که می شه

به ستاره چشمک می زنم

دریا که برم

به چشمای آبی اش می نگرم

ابر که باشه

بارون بیاد

اشک می ریزم

وقتی تنها می شم

به خودم فکر می کنم

پس کی نوبت من میشه

تا کی باید از لایه میله ها

لبخند بزنم

دیروز دلم تنگ بود

اونقدر که از لابه لای

میله ها بیرون اومد....

ولی جایی برای رفتن نداشت

و

دوباره برگشت سرجاش

زنان محکوم

تقریبا 16 سال پیش ، سال اول دبیرستان یه دوستی داشتم به اسم ایکس که تقریبا تا سال آخر دانشگاه هم با هم بودیم و بعدا به خاطر یه سری مشکلاتی که پیش اومد مجبور شدیم همدیگر را نبینیم. در دوران دانشجویی که بودیم ، سالهایی که همه جوونها یه دوره عاشق شدن را تجربه می کنند و یا فکر می کند عاشق شدند اونم تقریبا ماه به ماه عاشق می شد و هر بار فکر می کرد که این یکی دیگه عشق واقعیه. نمی دونم چرا ولی اون هر بار از یکی خوشش می یومد و توی ذهنش بزرگش می کرد .اون فرد نشون می داد که از ایکسخوشش نمی یاد و یا اصلا تو این باغا نیست .اون سالها همیشه من توی این فکر بودم که چرا ایکس همیشه دچار این توهم میشه و همیشه دلم می خواست یه جورای کمکش کنم و بفهمم واقعیت چیه ..... و من فقط می تونستم آرومش کنم و نمی تونستم دلیلی براش بیارم . یک بار که خیلی ناراحتش بودم مطلب نیلوفر وحشی را براش نوشتم .حالا سالها از این مسئله می گذره و امروز ه روز وقتی به دنیای اطراف و جامعه نگاه می کنم باز این مشکل را به شکلهای دیگه می بینم ولی این بار فکر می کنم می تونم جوابی برای چراهام پیدا کنم. امروز می بینم جوونهایی که عاشق می شوند ولی جرات بیان ندارند .....درسته که همه، خانمها را محکوم می کنند که جرات و شهامت ندارند ولی سخت در اشتباهند .اون زمان من خیلی خوش بین بودم و همیشه باور می کردم که اینها توهمه و ساخته ذهن ایکس ولی امروز باور نمی کنم که پسرک 10 سال پیش واقعا عاشق نشده بود ، اون عاشق می شد ولی ....امروز می بینم عاشقان فراری را .....چه کسی محکوم است ....دختران جوان یا پسران جوان ؟..... دختری جوانی که با تمام احساس آرزوهایش را در پس نگاهی از او مخفی میکند یا پسرکی که از ترس بار مسئولیت نمی دانم یا از ترس زندانی آزادیهایش و یا ..... یک روز لبخند می زند یک روز اخم می کند یک روز چت میکند و یک روز خداحافظ......چرا چرا؟ امروز که من از همه چیز فارغ شده ام امروز که از من سنی گذشته وقتی به اطرافم نگاه می کنم و اشکهای دختران جوان را می بینم و غم پشت این اشکها را ،با خودم می گویم چه باید کرد؟ چرا او دیروز به ایکس گفت نمی دونم دوست داشتن چیه ؟ و ماه بعد می دیدیم که دوست داشتن را با کسی دیگر تجربه کرده و 2 ماه بعد به یاد ایکس می افتاد و دوست داشتن را فهمیده بود. نمی دانم در پس این همه تناقص شخصیتی چه بود؟توی این رفتنها و اومدن ها ضربه اصلی را چه کسی می خوره ؟ آیا اصلا برای اون افراد مهمه ..... ظاهرا خیلی راحته یک روز بگی دوست دارم یک روز بگی اشتباه کردم دوست داشتم و یک روز بگی خداحافظ و ماه بعد بگی به یاد گذشته سلام.کاشکی اونقدر قدرت داشتم که فریاد بزنم و به همه این جوونها بگم واقعیت چیه؟ .......کاشکی

سفرنامه..........اتوبوس تایتانیک

بازم توی یک روز سرد زمستونی برو بچه های پردیسان دلشون تنگ یه اردو شد. یک اردویی که بتونه همه را آپ تو دیت کنه. یه اردویی که بچه ها را به هم نزدیکتر کنه و اونم از نوع زمستونی. طبق معمول همیشه، منم رفتم پیش آقای همتی و پیشنهاد بچه ها را گفتم و اونم مثل همیشه قبول کرد و قرار شد که من برنامه ریزی همه کارها را انجام بدم. با پرس و جو و تحقیق و با کمک بهناز یک تور پیدا کردم که قیمتش هم بد نبود و پس از اوکی گرفتن، قرارداد مربوطه بسته شد که روز 14 بهمن ماه 1384 به پیست اسکی چلگرد بریم .البته ما هیچکدوم اسکی باز نبودیم ولی برف پاروکن های ماهری بودیم.طبق معمول من شروع کردم به ثبت نام از بچه ها .... تقریبا 40 نفر ثبت نام کردند. یک هفته مونده بود به رفتن که یک سری پالس منفی برای نرفتن شروع به دادن شد و من مونده بودم چه بکنم با این امت و خدا کمک کرد و لیدر تور تماس گرفت و گفت که اون تاریخ چون در دهه محرمه مجوز نمی دند و خیلیا خوشحال شدند .البته در این میان بعضیا ناراحت شدند که خیلی مهم نبود. تاریخ اردو از 14بهمن به 28 بهمن ماه افتاد چند روز بعد، بنا به حکم یک فرمان 4 نفر خانم ازخارج از شرکت به تیم ما تحمیل شدند . 28 بهمن ماه 1384 ساعت حرکت 6:00 صبح . از اونجایی که این امت خواب آلوده را من بهتر از خودشون می شناسم به همه گفتم 5:30 اول هزار جریب باشند. پس از تلاش بسیار خودم ساعت 5:45 به اون منطقه رسیدم تقریبا همه بچه ها اومده بودند با شکل و شمایلی غیر از شکل و شمایل داخل شرکت . همه جا تاریک بود ولی می شد بچه ها را تشخیص بدی. در میان بچه ها 4 نفر غریبه بودند که رنگ و بوی ما را نداشتند. یک خانم و سه آقا. قراره ما 4 تا خانم بود که بر اثر یک تغییر ژنتیکی به 3 تا آقا و یک خانم تبدیل شده بودند که ظاهرا و منطقا هیچ ربطی هم به هم نداشتند . بار نگاه ها و چرا های بچه ها روی دوشم سنگینی می کرد ولی سعی کردم به روی خودم نیارم. اتوبوس اومد قرار بود ولوو باشه که اونم تغییر ژنتیکی داده بود و به ایران پیما تبدیل شده بود. سوار شدیم همه به غیر از دو نفر اومدند. من حضور و غیاب کردم. به راه افتادیم یک اتوبوس با اسکورت یک 206 که ستاره وشوهرش در اون بودند و تا هوا تاریک بود ستاره دیده می شد و به محض روشن شدن هوا ستاره نا پدید شد .هوا کم کم داشت روشن می شد و حقیقت دیده می شد. رنگها و چهره ها قابل دید شد . هر کسی یه رنگی بود .آزاده ....صورتی . الهام.....قرمز. الهام خودمون مشکی .رضا ....موزی. آقای حریریان...... قهوه ای .پریسا ...... سرخابی. پگاه و سحر ........سفید وسیاه و...... خودم نارنجی وبهناز یک رنگ تازه داشت و مینا.... رنگ لبخند و بقیه بی رنگ .رنگها خواب و ملایم بودند ولی چهار رنگ ذق در این میان دیده می شد که باید برای دیدنشون عینک آفتابی می زدی که چشم زیاد اذیت نشه. سعی کردیم مهره ها را خوب بچنیم به صورت ناخواسته بعضی ها جاهاشون تغییر کرد و بعضی ها با نگاهشون این اعتراض را به من کردند که چرا ولی چاره ای نبود . خانمها ردیفهای آخر نشستند و آقایون جلو. یه عروسک پوو هم در اتوبوس داشتیم. از دست بر قضا همه یادشون رفته بود نوار بیارند و مجبور شدیم یه سری آهنگ از نوع جفنگ که آقای راننده گذاشته بود را تحمل کنیم همه از نوع آبگوشتی بودند آروم آروم موتور بچه ها داشت روشن می شد. شیطونی ها شروع شد. تمام این شیطونی ها بهونه ای بود برای تخلیه . برای اینکه حد اقل یک روز به هیچی فکر نکنیم. هر چند که همه مون دلهای پری داشتیم از این زندگی ولی قرار بر این شد که به پاس اینکه دل رو به برف می زنیم و نه به دریا همه چیو فراموش کنیم و الهام شروع کننده بود و به دنبالش آزاده و پریسا و منم طبق معمول خوانندگیم گل کرده بود و گوشی موبایلم حکم میکرفون شد و احساس می کردم در یک سن 1000 نفره با یه گروه کر می خونم . در این میون راننده گاهی وقتها ضد حال می زد و همون آهنگهای جفنگش را هم خاموش می کرد. که در این موقع تنها راه نجات ام پی تری موبایل من و پریسا و آهنگ ماچ افشین بود. اوج تخلیه زمانی بود که راننده آهنگ دی جی مریم را گذاشت و دیگه کم مونده بود اتوبوس پرواز کنه. در این میان گاه مورد حمله نگاه های بس غریبانه 4 بیگانه قرار می گرفتیم که خیلی دلشون می خواست ما اونها را تحویل بگیریم ولی دریغ و دریغ که این تکه های پازل در ابعاد و سایز پازل ما نبودند. گاهی وقت ها هم رضا چون پشت سر اونها نشسته بود اخباری از آنها می داد که خیلی خوشایند نبود و گه گاهی هم مورد تهدید قرار می گرفتیم ولی با این حال کسی نمی تونست ما را از میدون به در کنه. در بین راه بودیم که متوجه شدیم از اسکورت 206 خبری نیست که خودش یه سفر نامه جدا گانه می خواد که اصلا دیگه دلم نمی خواد مورد باز خواست آقای همتی قرار بگیرم و بهتره که سکوت کنم. ساعت 8 به پارک تیران رسیدیم برای صرف صبحانه و دستشویی پیاده شدیم. بدون چایی صبحانه میل شد و دوباره به رفتن ادامه دادیم در بین راه یه موجود چاق خپل به ما پیوست. من باورم نمی شد که اینقدر خاطر خواه داشته باشه و اون کسی نبود جز آقا یا خانم تیوپ. ظاهرا رسم بر اینه که هر کی می ره برف بازی حتما باید یک دور هم تیوپ سوار بشه . من که طرفش نرفتم ولی اونایی که رفتند می گفتند خیلی باحاله..... تقریبا ساعت 10به ایست بازرسی رسیدیم .آقایی با لهجه خفن همون منطقه، سوار اتوبوس شد وکلی ما را نصیحت کرد ولی کو گوش شنوا. آخه ما دیگه از این حرفها گوشامون پر شده . کاشکی یکی می یومد و یه حرف تازه می زد. آخه جماعت چقدر تکرار چقدر.........هوا خیلی سرد بود همه تقریبا خودشون را ایزو گام کردند و صورتها را با یک لایه کرم ضد آفتاب آسقالت . طبق معمول که هر جایی می ریم باید حال آزاده یه جورای گرفته بشه..... دستکشهاش گم شد وبرف بازی بدون دستکش یعنی فاجعه ولی از اونجایی که هیچ چیزی آزاده را از پا نمی اندازه محکم و راسخ قدم برداشت. در ابتدا همه خیلی با ادب قدم بر می داشتند. تا اینکه به یک منطقه تقریبا خلوت رسیدیم اولین گوله برف که توی سرم من و رضا خورد از طرف آقای حریریان بود و اون شروع جنگ بود. برف بازی شروع شد به طرز فجیع . رضا و آزاده طبق معمول ثبت خاطرات می کردند. چند تا برف بد جور خوردم یکی از رضا و بقیه از شوهر بهناز و گه گاهی شوهر پریسا که همچون آدم آهنی حمله می کرد . همه به فرماندهی من چند باری به آقای حریریان حمله های بد جور کردند و او همچون اسب فرار می کرد و یک بار....بهتره نگم..... خلاصه رسم مهمون نوازی را به جا آوردیم. گه گاهی از بالای کوه تیوپی از آدم به سمت پایین پرتاب می شد و بدون ترمز و با سرعت زیادی به پایین می افتادند. دستامون یخ زده بود و پاهامون بی حس و چند ثانیه یکبار صدای پریسا به گوش می رسید که می گفت :علیییییی. بعد از دو ساعت برف بازی خودمون را به مکانی که بخاری بود رسوندیم .یه لیوان چایی داغ به اندازه تموم دنیا اونجا ارزش داشت. بادهای شدیدی شروع به وزیدن کرد تقریبا می شد بگی کوران شد و ما که باید خودمون را از بالای کوه به پایین می رسوندیم خیلی وحشتناک بود . اگر در جهت باد حرکت می کردیم مجبور بودیم همراه باد پرواز کنیم و اگر بر خلاف جهت باد می رفتیم باید مدل خرچنگی می رفتیم .خیلی سخت بود ولی خودمون را با چند بار زمین خوردن به پایین رسوندیم. یک سری اسکیمو یخ زده با صورتهای سوخته و لباسهای خیس در اتوبوس دیده می شد. پس از چند دقیقه اتوبوس به راه افتاد. البته قرار نبود ظهر برگردیم ولی به دلیل کوران مجبور شدیم فرار کنیم و طبق معمول فرار از مشکلات .چند متری اتوبوس بیشتر نرفته بود که به علت یخ زدگی زمین لیز خورد و کمی به سمت چپ منحرف شد و در زاویه 45 درجه از زمین به گل نشست و ما که یک پا در هوا و یک پا در زمین داشتیم یک نفر یک نفر پیاده شدیم که اتوبوس بیشتر توی گل نره. یه لحظه به یاد کشتی تایتانیک افتادم و شاید این اتوبوس تایتانیک بود بدون لئوناردو دی کاپریو و کیت وینسلت و شاید هم بودند و من خبر نداشتم در هر حال اتوبوس ما عرشه نداشت که کسی پرواز عشق کنه .....سرمای وحشتناکی بود مخصوصا برای ما که سر تا پا خیس بودیم. تقریبا 1 ساعتی اونجا علاف شدیم هر کس به گوشه ای خزید .یکی با موبایلش حرف می زد یکی شکار لحظه ها می کرد و یکی شکار آدم و..... بگذریم. ما منتظر تریلی بودیم که بیاد و اتوبوس را در بیاره. تنها راه نجات ظاهرا همین بود و اگه نمی یومد ما حتما یخ می زدیم . شده بود که توی زندگیم که با دیدن بعضی افراد خوشحال بشم ولی نه اینقدر که وقتی تریلی را دیدم ...خلاصه به هر جوری بود ما از آب و گل در اومدیم و چون اون منطقه گلی بود ما با کفشهایی مملو از گل به اتوبوس وارد شدیم ...برگ سبزی بود تحفه درویش برای جناب راننده که کمی دقتش را بیشتر کنه. انرژی ها تموم شده بود و جو بدی شد.انگار که از مراسم خاکسپاری بر می گشتیم و شاید هم این چنین بود ..... ما درون سیاه خود را به زیر برفهای سفید مدفون کرده بودیم . از اونجایی که آقایون پردیسان اصلا تلاشی برای بهتر شدن جو نمی کردند باز ما خانمها دست به دست هم دادیم و پس از چند دقیقه محیط رفرش شد. دوباره به پارک تیران رسیدیم خسته و بی حوصله ناهار توپی به یاد ساندویچ های کالباس داخل سینما میل کردیم و باز به راه افتادیم در بین راه در پارک نجف آباد میوه و لبو های مامان الهام را خوردیم. همه مون می دونستیم که نیم ساعت دیگه سفر تموم میشه ولی هنوز کاملا تخلیه نشده بودیم براثر یه عملیات گردشی آزاده تونست توی کیفش نوار آزادی منصور را پیدا کنه و در پشت اتوبوس هم دستکش هاشو و آزادی و فراری منصور و دیگه واویلا...........اون چهار نفر تغییر ژنتیک داده شده غیر پردیسانی پس از اینکه موفق نشدند به تیم ما راه پیدا کنند موفق شدند با شاگردان لیدر تور و راننده ارتباط برقرار کنند وتشکیل یک تیم دهند. از اونجایی که دیگه کم کم به دقایق 90 می رسیدیم و وقت اضافی وجود نداشت و همه در تلاش برای برنده شده بودند و تیم مقابل می خواست یه جورای خودشون را نشون بدند و حال ما را بگیرند ما متحد شدیم و گل گلدون شد شعار ما ...... تلاششون بی فایده بود. در دقایق آخری جنگ بودیم که الهام با گفتن جمله: به افتخار بچه های با کلاس پردیسان سوت پایان مسابقه را کشید و یک هیچ به نفع بچه های پردیسان.

هستی ولی نیستی

هستی ولی نیستی که ببینی دارم تو خودم گریه می کنم

هستی ولی نیستی ببینی که همه دنبال حق گم شده شون از من اند

هستی ولی نیستی که ببینی پرده ها پاره شده و حنجره ها بریده

هستی ولی نیستی که ببینی همه فروشندگان خوبی شده اند

هستی ولی نیستی که ببینی حق گرفتنی شده نه دادنی

هستی ونیستی که ببینی احترام در بند یک تعریفه

هستی و نیستی که ببینی چقدررررررررررررررررتنهام

بدون شرح

در وبلاگ شمعدانی قدم می زدم که این عکس چشمم را گرفت .نظر شما مهمه

بدون شرح

بدون شرح

و باز هم شاهکاری دیگر از نیک آهنگ کوثر

دیوونگی

این متن را پریسا دوست عزیزم از کانادا برام ایمیل کرده بود خوشم اومد گذاشتم اینجا شما هم بخونید. روزی عشق و دیوونگی و محبت و فوضولی داشتند قایم موشک بازی می کردند.نوبت به دیوونگی رسید. دیوونگی همه رو پیدا کرد اما هر چه گشت اثری از عشق نبود .فوضولی متوجه شد که عشق پشت یه بوته گل سرخ پنهان شده . دیوونگی را خبر کرد. دیوونگی یه خاره بزرگ برداشت و در بوته گل سرخ فرو کرد. صدای ناله عشق بلند شد. وقتی همه به سراغش رفتند دیدند که چشمای عشق کور شده. دیوونگی که خودش را مقصر می دونست تصمیم گرفت همیشه عشق را همراهی کنه. از اون روز به بعد وقتی که عشق بره سراغ کسی دیوونگی هم همراهشه

جوونیه مرده

نمی دونم چرا وقتی این عکس را در سایت فوتوسیگ دیدم بی اختیار دلم خواست مطالبی بنویسم. هر چند صاحب این عکس را نمی شناسم ولی احساس کردم خیلی نگاهش با من حرف داره. بی اختیار به فکر افراد دور و برم افتادم و باز مثل همیشه چرا ....چرا بعضی از عزیزانم یا بهتره کلی بگم چرا اکثر ایرانی ها نمی تونند جوونیشون را حفظ کنند و یا حداقل اینکه چرا نمی تونند خوب زندگی کننند. چرا؟مگه آدم چند بار به دنیا میاد و چند سال عمر می کنه. به نظر من لازمه خوب زندگی کردن خوب فکر کردنه البته ناگفته نمونه که واقعیت اینه که باید پول هم باشه نه خیلی زیاد چون زیادش هم تجربه نشون داده یه مشکلات دیگه ای را پیش میاره . متاسفانه اکثر آدمهای پول دار دور و بر من مشکلشون اینه که نمی تونند از پولشون لذت ببرند بگذریم..... به نظر من خوب زندگی کردن چند تا اصل داره که باید رعایت کرد اول: خوب فکر کنی یعنی بتونی مثبت باشی و مثبت فکر کنی تا نیروی مثبت تولید کنی . دوم : بتونی اول خودت را دوست داشته باشی و بعد مردم را. سوم : بتونی نقاط آرامش زندگیت را پیدا کنی واونا را حس وتقویت کنی . چهارم : لذت بردن از هر چیز و شرایط را یاد بگیری . پنجم: حسود نباشی. ششم :به تصمیمیات و کارهایی که توی زندگی انجام میدی معتقد باشی و افسوس نخوری. هفتم : تغذیه خوب داشته باشی .هشتم : بتونی لبخند بزنی و از ته دل بخندی. نهم: خودت باشی. دهم : یادبگیری چرا باید سفر کنی و ....... خیلی دیگه که کمتر کسی اینا را قبول داره و اون اینه : ازدواج نکنی و اگه بر اثر یه اشتباه ازدواج کردی بچه دار نشی. شرمندم ولی این تزه منه

موضوع ادبیات

در وبلاگ 4 دیواری خوندم خوشم اومد گفتم شما هم بخونید نظر بدید.

پاول والری: موضوع ادبیات همیشه این­ها بوده است:

«تو كسی را که دوست نمی­داری، دوست می­داری

تو كسی را که دوست می­داری، دوست نمی­داری

تو آن­گونه كه خیال می­كنی هستی، نیستی تو آن گونه هستی كه خیال می­كنی نیست

بدون شرح

مد امروز

چند روزی است که در خیابانهای شهر ماشینهای آخرین مدلی را می بینم که بر روی شیشه عقب ماشین با رنگ سفید جملاتی چون یا حسین، حسین شهید، یا ابوالفضل و.... نوشته شده و گاهی با رنگ قرمز قطره های خون بر روی آن ریخته شده. رانندگان این ماشینها هم کسانی نیستند جز یک سری جوون خوش تیپ با لباسهای مشکی مارک دار و موهای سیخ سیخ خروسی و ریشهایی چون یک خط ممتد که به تازگی مد شده به همراه عینک آفتابی که به تازگی شبها هم بر چشم دارند. از کنار این ماشینها که رد میشی صدای موزیکی می شنوی که به تازگی مد شده یه خواننده پاپ داخل کشور که با ریتم برای امام حسین خونده .....و این شده مد دهه عاشورا.که البته این مد ده روز بیشتر طول نمیکشه و چیز جدیدی مد میشه....حالا اینکه واقعا طبق چه اصولی انجام میشه یا اینکه از بی اصولی به اصول رسیدند.نمی دونم ولی فقط اینا میدونم که هر چی به جلو میریم مغز این جوونها کوچیک کوچیک تر میشه و آرزوهاشون بزرگ بزرکتر و تلاش برای رسیدن به آرزوهاشون کمتر و کمتر

شیرینی دانمارکی

در وبلاگ آقای نیک آهنگ کوثر دیدم . جالب بود گفتم شما هم ببینید که در بقیه وبلاگها چی میگذره

ولنتین................................................valentine

آدم گاهی وقتا بینه زمین و هوا گیر میکنه.هوا درسته یا زمین.اینجوری که از ویترین مغازه ها پیداست چند روزه دیگه به والنتین یا روز جهانی عشق نمونده.البته چند ساله پیش این چیزا نبود تازه گی این روزا مد شده.البته نه اینکه من مخالف باشم نه ولی یه جورای وقتی میبینم توی خیابون بعضی ها که ه را از ن تشخیص نمی دند ژست اون ور آبی می گیرند که انگار هفت نسلشون اونوری بوده خیلی خوشم نمی یاد. من بدم نمی یاد آدم یه روز در سال حداقل جرات کنه یا فرصت به اونی که دوستش داره بگه دوست دارم ولی اینکه با این روش که ندونه چرا همه چی قرمزه یا چرا شکلات یا رز قرمز یا ولنتین مقدس کی بوده خیلی زوره.........برای همین آدم میمونه بینه زمین و هوا هر چند که جواب این چرا برای بعضی از ها اصلا مهم نیست

مردمان

مردمان مردگانند چون بمیرند بیدار شوند

مولانا

ای کاش کور بودم و این همه نادیدنی نمی دیدم

ای کاش کر بودم و این همه بی حرفی نمی شنیدم

در روزگاران نه چندان دور

مردمان

آب را به روی من بستند

خورشید را زندانی کردند

و

به ستارگان حکم کردند

چشمک به شراره ممنون

و من خندیدم و خندیدم

به مردمان

زیرا که اصل خدا بود و بس

سالها گذشت

به سکوت و تنهایی و محکومیت

در یه روز گرم تابستون

حکمی صادر شد

و مردمان بی خبر از همه جا

دیدند و شنیدند

آب روان

خورشید آزاد

و

چشمک ستارگان را

و از آن زمان

پنج سال گذشت

و هر کس آب درونش را می خورد

و مردمان در هر زمان

قضاوت میکنند و مردمان مردگانند

در جهالت خود باز می میرند

و امروز

باز قضاوت می کنند

و

ای کاش کور بودم و این همه نادیدنی نمی دیدم

ای کاش کر بودم و این همه بی حرفی نمی شنیدم

و باز مردمان را به خدا می سپارم

که او خود عادل و داناست

و هر کس آب درون خود را می خورد

گاه آب ذلال

گاه آب گندیده.

به نام پدر ........................................................... سفرنامه

به نام پدر

و اين سفر اينچنين آغاز شد که ......

در يک روز سرد زمستانی، همراه با هوای ابری، زمانی که خورشيد به مرخصی رفته بود و آفتاب به مغز من نمی خورد ناگهان پيشنهادی به مغز من رسيد که با بچه های پاکار پرديسان به جشنواره فيلم فجر برويم و کارگردانان ايرانی را کمی خوشحال کنيم.

پس از مطرح کردن با بچه ها و توافق هفت نفره قرار شد که هر کس ويزای خروج از شهر خود را بگيرد. روز توافقيمان پنجشنبه، ششم بهمن ماه 1384 شد و از اين جهت پنجشنبه که 1 هيچ به نفع ما تا مرخصی.

روز بعد چهار نفر از بچه ها ويزا به دست به شرکت آمدند و خوشحال از اينکه بالاخره سفيرکبير های بزرگ ( همسران و مادران) با خروج يک روزه آنها موافقت کردند و دو نفرديگر هنوز نتوانسته بودند ويزای خود را بگيرند و خود من هم که بايد از سد دو سفير کبير می گذشتم و سفير اول مهر خروج را زد و سفير دوم در دست اقدام بود.

چند روزی گذشت تا بالاخره الهام هم توانست ويزای خود را بگيرد که آن هم خود داستانی داشت و اينچنين شد که آزاده، الهام، پريسا، پريناز، فريده و مينا به سرپرستی من هم پيمان سفر به پايتخت شدند.

و خدا بيامرزد رضا شاه را که قطار را به ايران آورد و ما برای تهيه بليط به ايران تراول رفتيم و يک کوپه و يک نفر بليط گرفتيم.اصفهان- تهران : ساعت 21:25 - 5 بهمن ماه 1384

و از آنجا که حس بزرگتری و ليدری من شکوفا شده بود از يک هفته قبل برای دقيقه به دقيقه روز برنامه ريزی کردم. روزها با اينترنت پر سرعت شرکت به دنبال ليست فيلمهای جشنواره مي گشتم و يافت نشد تا دوستی سايت festivalfajr را معرفی کرد و پس از آن ديگر برنامه فيلمها را داشتيم و مانده بود انتخاب آنها. جلساتی پی در پی در شرکت برگذار شد تا فيلم منتخب مهندسين پرديسان انتخاب شد. به نام پدر..... حاتمی کيا......

و روز موعود فرا رسيد .... بعد از اتمام کلاس Labview در شرکت همه به سمت خانه ها رفتيم. چهار شنبه 5 بهمن ساعت 9 شب در راه آهن قرار گذاشتيم که حضور به هم برسانيم.

ساعت 8:30 من و آزاده و رضا راهی راه آهن شديم ...... روز بد نبينيد حتی شب بد. در راه به مه برخورد کرديم و آن هم نه يک مه معمولی بلکه مه ای که چشم چشم را نمی ديد و با سرعت 40 کيلومتر در ساعت بيشتر نمی شد رانندگی کرد. بر اثر آلودگی مه ای جاده ها ديده نمی شد و در جايي که ماشين بايد می پيچيد نپيچيد و اين چنين شد که وارد اتوبانی شديم که راه خروج نداشت و مجبور شديم يک دور مغرب مشرقی به دور اصفهان بزنيم و ساعت 9:15 ما هنوز نرسيده بوديم. تازه ساعت 9:20 دقيقه به محلی رسيديم که ماشين نپيچيده بود و اين بار پيچيد و در مه ای وحشتناک، شب، با سرعت 80 کيلومتر در ساعت نفسها در سينه به راه خود ادامه داديم. بچه ها تماس گرفتند که نمی رسيم و بهتره عجله نکنيد. ساعت 9:25 تازه به ورودي راه آهن رسيديم و ماشيني را ديديم که در اثر مه زدگی از جاده خارج شده بود. نفسهايمان حبس بود و به صورت چشم بسته رضا رانندگی مي کرد تا اينکه در ساعت 9:30 به درب اصلی رسيديم. به محض ديدن بچه ها که در حيات راه آهن ايستاده بودند اشک از چشمانم جاری شد. شايد اشک نبود و ذرات مه بود که از خوشحالی به قطرات باران تبديل می شد. بدون خداحافظی با سرعت 100 کيلومتر در ساعت می دويديم تا بالاخره بر اثر تاخير 10 دقيقه ای قطار توانستيم پا بر روی رکاب قطار بگذاريم و از آنجايي که واگن ما واگن 1 بود و ما در واگن 10 سوار شده بوديم طي عبور مسيري که به اندازه اتوبان تهران قم بود خود را به واگن 1 و کوپه مورد نظر رسانديم و در بين راه مورد تشويق قرار گرفتيم. واقعا رسيدن ما به قطار يک معجزه بود. پس از آرام شدن تازه متوجه شدم که 6 نفريم و پريناز از آمدن انصراف داده و مينا به آذر تبديل شده است.

يک کوپه دختر همراه با دلهايي به ظاهر شاد، همراه با Mp3 Player تا نيمه شب خنديدن و رقصيدن و به زور خوابيدن. ساعت 4 صبح بود که در اثر ضربه هايي که بر در قطار می خورد از خواب بيدار شديم. مسئول قطار بود که ملافه های زربافت کشمير را از ما خواهان بود و ما با چشمهای خواب آلود و صورتهای پف کرده آنها را به سمت پايين پرتاب کرديم و زير لب غر می زديم و يک ساعت بعد به تهران رسيديم.

و اينچنين شد که 6 اصفهانی در ساعت 5 صبح روز 5شنبه با کوله هايي مملو از آرزو و اميد به تهران رسيدند.

همه جا تاريک بود. ستاره ها در آسمان نبودند زيرا که باران میآمد .با همان کوله های اميد و آرزو به سمت دستشويي حرکت کرديم و هر قدمي که در پله بعدی ميگذاشتيم به بوی خوش آن نزديک میشديم. با چهره خسته و رنگ پريده وارد شديم و بعد از 45 دقيقه با چهره ای زيبا و بشاش خارج شديم و پس از صرف نان و پنير و گردو با چايي به مسير خود ادامه داديم. ساعت 6:30 در زير باران قدم زدن چه حالی داشت. نزديک 2 کيلومتر پياده روی کرديم و حقيقتي است که.....

زير بارون گريه کردم تا تو اشکام نبينی

بين راه کلی شعر و شاعری کرديم و همه خواب بودند و ای کاش هميشه مزاحمان خواب بودند و هيچکس نبود و ما فرياد کشيديم :

خدای آسمونها برس به داد دل عاشق ما جوونها

ساعت 7:00 ميدان شوش - ايستگاه مترو ------- حرکت

ساعت 8:00 ميرداماد------- پايان مترو

پس از خروج از مترو از رودخانه ای از آب و جمعيت به سمت ايستگاه اتوبوس حرکت کرديم. در بين راه دستفروشان موفقی را ديديم که از موقعيتها خوب استفاده ميکنند و در حال فروش چتر بودند و اين شکار لحظه ها بود.سوار اتوبوس شديم. مقصدمان خيابان شريعتی، سينما فرهنگ بود. در اتوبوس بوديم ولی حس زير باران بودن را هنوز داشتيم. پس از چند ثانيه تفکر متوجه شديم که از سقف اتوبوس باران می آيد و ما باز مجبور بوديم زير سقف چترهايمان را باز کنيم و آزاده با چتر در اتوبوس نشسته بود.

ساعت 8:45 در ايستگاهی نزديک سينما فرهنگ پياده شديم. چند دقيقه ای پياده روی کرديم و اکسيژنی تازه. گويا مغز هايمان به مرخصی رفته بودند و ما دور از مشکلات و غمها، سختي ها، بايد ها و نبايد ها قدم مي زديم و اي کاش هر روز اينگونه بود.

به سينما رسيديم جمعيتی با کلاس به ظاهر، در صف بودند. جوانانی با آرزوهاي جوان و با دلهايي گرم و شايد گرم فارغ از غم که در زير باران، سردي و خيسي را حس نمی کردند. ميانسالانی را در صف مي ديديم که به اين بهانه می خواستند جوانی خود را ثابت کنند. دختران و پسرانی که سينما فقط يک بهانه بود و آنها به دنبال عشق گم شده خود بودند و 6 دختر اصفهانی که هر کدام نياز به سفري داشتند که برای يک روز از خود فرار کنند.

با همت و تلاش آزاده ثبت نام کرديم و قرار شد ساعت 11:30 برای گرفتن بليط به اين مکان برگرديم.2 ساعت بيشتر وقت نداشتيم. به سمت تجريش حرکت کرديم و وقتی به آن قطب شمال رسيديم همه جا برف می آمد .به سمت قائم رفتيم و به نام خريد آغاز کرديم شاپينگ گردی را.

همه درهاي فروشگاهها بسته بود و ما مثل هميشه که در زندگی شخصيمان به درهای بسته برخورد ميکنيم اينجا هم به درهای بسته خورديم و باز انتظار......

به ياد شرکت و آقای اميری از دستگاهای مدرنی که در گوشه کنار مرکز خريد قائم مشاهده مي شد درخواست چايي کرديم و با شکلاتهای خوشمزه پريسا به نام شرکت چاي و شکلات خورديم و در طبقات مختلف چرخيديم و هر کس به خريدي پرداخت.

ساعت 10:45 با کيسه هايي نه چندان پر به سمت سينمای فرهنگ حرکت کرديم.باز با همت آزاده و دختران با معرفت تهراني بليط تهيه شد. هر نفر 1500 تومان. وارد سينما فرهنگ شديم. فرهنگ نبود .....با فرهنگ بود. سينما نبود هتل بود آن هم از نوع 5 ستاره. به همراه 2 باکس پاپ کورن وارد سالن شديم و در انتظار آس اين بار حاتمي کيا .

به نام پدر..... و باز حاتمی کيا گل کاشت و هر کس با اشک چشمهايش گل او را آبياری کرد. نمی دانم چرا هر بار هر بار حاتمی کيا گلي مي کارد و ما با اشک چشمهايمان آن گل را بايد آبياری کنيم.

از فيلم چيزي نمي گويم خودتان ببينيد و قضاوت کنيد.

ساعت 2 فيلم تمام شد و همچنين انرژی ما....... با چهره هايي خسته از سينما بيرون آمديم و هر کدام در فاصله 1متری از همديگر کنار خيابان ايستاديم.

باز باران باز ترانه ........باز در انتظار تاکسي.

سوار يک پيکان شخصي شديم. مقصد خيابان جام جم. رستوران جام جم.در راه گوگوش زمزمه مي کرد و همراه او الهام هم صدايي ..... و گه گاهی بر حسب نوع شعر تن صدا بالا و پايين مي رفت و گهگاهی در اين ميان موبايل ها به صدا در مي آيد و ما از زنده بودن خود خبر مي داديم.

به رستوران رسيديم و از بخت بد يا خوب ما رستوران تعطيل بود. دست از پا دراز تر پياده به سمت ميدان ونک به راه افتاديم. تا در راه رستورانی را پيدا کنيم و کرديم. رستوران يا Fast Food ملت. نوع غذا مرغ کنتاکی انتخاب شد و همراه با چهره هايي گرفته ميل شد و گهگاهی لبخندی از جانب پريسا. تا حدی انرژی از دست رفته به دست آمد. چند قدمی از رستوران دور شديم که به بازار صفويه رسيديم که الان به نام ولي عصر شده و نميدانم چرا؟

نيم ساعتی آنجا قدم زديم. برحسب اتفاق آزاده پالتويي که چند ماهی به دنبالش مي گشت و پالتو به دنبال آن نمي گشت را پيدا کرد و از آنجا که فروشنده کمي بد قلق بود معامله شان نشد. از آنجا خارج شديم همه خسته بودند. آزاده مي خواست برای 1 ساعت از ما جدا شود تا مدارکش را از دوست تهرانيش تحويل بگيرد. بيچاره به محض گفتن پيشنهادش مورد حمله اينجانب قرار گرفت و مانند بچه ای خوب به گوشه ای خزيد و من طبق معمول می خواستم از دلش در بياورم ولی آبی بود که ريخته شده بود.

چند لحظه بعد با يک پرايد به سمت شهرک غرب در حرکت شديم. من و پريسا جلو نشستيم زيرا که ما مکمل هم بوديم و به قول خودش مثل 2 تکه از پازل در هم فرو مي رفتيم. در بين راه همه سکوت کرده بودند. سکوت مرگباری بود و تا 7 ساعت ديگر تحمل چنين وضعی خيلی سخت بود و من باز فکري به مغزم رسيد که .....

شهرک غرب -ميلاد نور - ساعت 4:40 يک مجمع فوری تشکيل شد و من از بچه ها خواستم که خود را Refresh کنند و دمشون گرم همه گوش دادند و در عرض يک چشم به هم زدن همه سرحال شدند و به سمت ميلادنور همراه با ماچ افشين حرکت کرديم.

ميلاد نور که واقعا نور از آن می بارد ديدنی است نه از جهت ساختمان بلکه از جهت جوانانی که ماسکهای روغنی بر چهره دارند.هر کس با کسي به گوشه ای خزيد . هر کس در فروشگاهی برای خود مي چرخيد. گاه با ديدن قيمتها نا اميد مي شديم و گاه لبخندی برلب می زديم.

و من وقتی متوجه شدم بالاخره آزاده موفق به خريد پالتو شد خوشحال شدم و اين خبر را به بقيه رساندم و فقط موضل اصلی چکمه بود و شال و کلاهی برای من و همه چيز برای فريده و نمی دانم چه برای الهام و آذر و پريسا.

زمان مي گذشت و ما خسته تر مي شديم .ساعت 6:30 از ميلاد نور به سمت گلستان خارج شدِيم. پژويي لطف کرد و ما را به آن سمت برد. راننده پژو در بين راه متوجه شد که ما اصفهانی هستيم و اين شد نقل مجلس اون آقا و متلک گويي ها شروع شد و ما هم برای اينکه کمی بخنديم و از خسته گی در بياييم به مقابله به مثل با او پرداختيم.خدا را شکر که مسير کوتاه بود.چند دقيقه ای طول نکشيد .او که بسيار از حاضر جوابی های ما خشنود شده بود در پی آدرس و تلفنی بود و نفهميد که ما عاقل تر و زرنگ تر از اين حرفهاييم و او در جهالت خود بود که ما پياده شديم. به گلستان وارد شديم .جمعيت زيادی از جوانان آنجا بودند. هر کدام به گوشه ای خزيديم. در دقايق 90 بازی به تريايي در همان محل رفتيم به دليل نکشيدن سيگار مجبور بوديم زمان بيشتری روي پا بايستيم تا ميز خالی يافت شود.کافه گلاسه همراه با کيک سفارش داديم. يکی از ليوانها کوچک تر بود و ما تمام خسته گی هايمان را سر گارسون بيچاره خالی کرديم و او هم برای اينکه ما راضي از آنجا برويم يک بستني اضافی تر برايمان آورد و ما اصلا به آن نگاه نکرديم.

از گلستان هم خارج شديم .مقصد راه آهن بود.همراه با پژويي در خيابانهای خلوت به راه افتاديم.کيسه پول ديگر خالي شده بود و جان ما هم...... به راه آهن رسيديم. نيم ساعت فرصت داشتيم.کسي با کسي حرف نمي زد. به سمت دستشويي رفتيم ولي نه با انرژي صبح ...... بليط ها در دست...... باز به سمت واگن 1.

مقصد: اصفهان- ساعت 10:45

در کوپه در گوشه اي لميد.....رنگها پريده.حتی موزيک هم حال نمی داد. پريسا به رسم يادبود هديه هايي برايمان خريده بود.کمی خنديديم نه از ته دل ....عکس گرفتيم .مامور کنترل بليط آمد کمی کل کل کرديم ......خوابيديم بدون صدا و شور و شوق شب قبل.

ساعت 6:00 از گرما بيدار شديم کيسه به دست و کوله بر پشت با يک دنيا حرف، نگاه ، پشيمانی و شادی و باز در انتظار روز ي ديگر ..... با همان نگاهها ، خستگی ها ، لبخندها ......

و به نام پدر جايزه سيمرغ بلورين 24 جشنواره فيلم فجر را از آن خود کرد ....... و ما هم به نام او روزهای تکراری ديگری را آغاز ميکنيم. به اميد سفری ديگر

اعتماد

آنانی که به شما اعتماد میکنند

از آنانی که شما را دوست دارند

یک قدم فرا ترند

نمی دونم این جمله از کیه ولی به درد من خیلی خورد

بهترین ها

از نظر من. بهترین تفریح ،کار کردنه. بهترین دوست در کنار آدم ،خود آدمه. بهترین غذا،نون و پنیره. بهترین شیرینی ،شکلات تلخه. بهترین کتاب ،تقویمه سال پیشه. بهترین روز ،یک روز مونده به ساله نو. بهترین شب ،شبی است که روزش یه روزه با آرامشه. بهترین معلم ،گذشته منه. بهترین کلاس ،کلاسه بی معلمه. بهترین موزیک ،زمزمه های خودمه. بهترین فیلم ،فیلم گذشته هامه. بهترین سن ،همین الانه. بهترین خبر،برنده شدن در لاتاریه. بهترین آرزو،داشتن آرامشه. و بهترین کار الان تمام کردن این چرندیاته.

جیرجیرک

جیرجیرک به خرس میگه دوست دارم.خرس میگه الان وقت خوابه زمستونیه بعدا صحبت میکنیم.خرس رفت خوابید ولی نمی دونست عمر جیرجیرک 3 روزه.......

این یک مسیج زیبا بود که روی موبایلم گرفتم .نمی دونم کی گفته ولی جای فکر خیلی داره.

آزادی

آزادی را به کسی که دوست دارید تقدیم کنید.

نان را از من بگیر

آب را از من بگیر

هوا را بگیر

ولی من را از خودم نگیر

و

من

بودنت را به تو تقدیم میکنم

و

به

پاس آزادیم

آزادی را

به تو

تقدیم میکنم

بدون شرح

برداشت شما چیه؟

خودسانسوری

چرا؟ چرا باید وقتی نمی خوای بخندی ،بخندی؟وقتی نمی خوای حرف بزنی ،بزنی؟ و عکسش......چرا باید از بعضی ها ترسید؟چرا همه چی عکسش درسته تا خودش؟چرا ما آدمها را مجبور به خودسانسوری میکنند؟ از وقتی بچه هستیم بهمون میگند اینا بگو اینا نگو.اینا بپوش اونا نپوش.میریم مدرسه میگند اینا بخون اونا نخون،میریم دانشگاه میگند این کارا زشته این کارا خوبه........آخه چرا؟چرا ما آدما را عادت میدید به خودسانسوری.چرا بودن یا نبودن را خودمان تجربه نمیکنیم؟ در کوچه ای تنگ وتاریک ، در یه عصر زمستونی کودکی به دنبال بودن خود می گشت.کودکی که امروز 30 ساله است و در آن کوچه ها به دنبال عروسک گم شده اش میگردد.او همه را عروسکی میداند در مقیاس بزرگتر .ولی او عروسک خودش را میخواهد.همان عروسکی که به او نه نمی گفت و او هر چه می گفت عروسک با لبخند او را همراهی می کرد.او عروسکش را در کوچه های کودکیش جا گذاشته بود.آنها عروسک کودکیش را از او گرفتند وقلم وکاغذی به او دادند و گفتند بنویس بابا آب داد و او نوشت بابا آب نداد .آنها گفتند بنویس آن مرد با اسب آمد و او نوشت آن مرد نیامد......آنها هم خوشحال از نوشتن غافل از اینکه او اشتباه می نویسد برای آنها مهم نوشتن بود ......ولی او اشتباه نوشت نوشت .....حتی سر کلاس مغناطیس و ماشین هم اشتباه نوشت و کسی نگفت چرا؟ او اشتباه مینوشت تا کسی بگوید چرا و کسی نگفت امروز او به دنبال گم شده اش میگردد تا شاید بتواند عمر گذشته اش را باز سازی کند.امروز دیگر نمی خواهد خود سانسوری کند به خاطر دیگران.می خواهد عروسک کودکیش را بقل کند تا به اعماق وجودش سفر کند.

من یک پنجاه وچهاری چوب خورده ام

روزهای برفی را پشت سر میگذاریم.روز هایی که همه جا سفید است ولی هنوز بعضی مردم فکر سیاه دارند.روزهای کوتاه و تاریک مثل بعضی ها.....افرادیکه فکرشان سیاه است مویشان زودتر سفید میشود.البته عکس این مطلب درست نیست.از بدی ها که بگذریم هنوز افرادی هستند که ته دره هم که باشند فکرشان بلند است......بگذری ما را چه به این حرفها......روزهای برفی که بگذره میرسیم به عید و بهار .از بهار خوشم نمی یاد هر چند که تولدم در بهاره......بگذریم.از اینکه باید از این خونه به اون خونه برم و یه سری آدم های تکراری و حرفهای تکراری بشنوم خسته میشم.سال گذشته تحویل سال پیش اموات (سر خاک مرده ها)بودم خیلی با حال بود و چند ساعت بعد هم رفتیم ی.ولی آسمون همه جا یه رنگ بود حتی اونجایی که آدمهاش یه رنگ دیگند.جایی که رنگ آسمونش فرق داره با جاهای دیگه آسمون دله.....گاهی وقتا قرمزه گاهی صورتی گاهی آبی و گاهی سیاه......آسمون دل عاشقا آبی ، آسمون دل فارغ ها سفید و آسمون دل من ......بگذریم.امروز روز گذشتن و رفتن است .باید دید و رفت......به جایی که او نباشد ......باید رفت وفکر کرد.... که چرا چنین شد؟ او قانونش را در آسانسوری محبوس کرده و برای هر طبقه ای از مردم بالا و پایین می برد.حال در چه طبقه ای قرار بگیری مهم است.رابطه قرار گرفتن مردم در طبقه با رنگ دل و رنگ مویشان ارتباط دارد...... بگذریم .هر چی امروز میخوام به اون سمت نرم ولی مثل یک کش کشیده میشم.من چوب اون سمت را خورده ام .آخه من یک پنجاه وچهاری چوب خورده ام.شما تا حالا چوب خوردید؟

بدون شرح

گاهی وقتا بهتره حرف نزنم.......من حرفم را در قالب عکس میگم و شما حرف بزنید

گلهای شمعدانی

با نگاهش، با قلمش مرا واداشت که بنويسم.بدون هدف. بدون موضوع .قلم بر می دارم و می نويسم.

می نويسم برای گلهای شمعدانی.

ولی نمی دانم چرا قلم پيش نمی رود.آخر از چه بنويسم.....

از او.....

او مثل من، تو و ماست .اوگلی از گلهای شمعدانی است.مثل همه گلها سفيد، صورتی و قرمز.او جدا از ما نيست.

او تابع هيچ قانونی نيست.هيچ قانونی برای او نيست.

او مثل من نور می خواهد، آب می خواهد زيرا که او زنده است.او متل ما زنده است به عشق ،او را جدا ندانيد.....

او همچون انگوری است که آب درون هر دانه اش شهدی است از اشک.اشکهای کسی که شبها بيدار بوده ،راه پيموده، همه شب تا سحر بيدار بوده،تاکهای خشک را آب داده. دلهای شکسته هر قلمه شمعدانی را مرحم گذاشته.تن هر خوشه را با خون دل شاداب پرورانده......تا من و تو امروز او را جدا ندانيم.

اين خون باغبان جوانی است که ديگر در اوج جوانی جوان نيست. او محکوم نيست........

او محکوم به تنهايي نيست.زيرا او مانند من ، تو و ما فکر ميکند.

خوشبختی

لحظاتی را طی کردم تا به خوشبختی برسم اما تا رسیدم فهمیدم خوشبختی همان لحظات بود نمی دونم این جمله از کیه....... فقط اینا می دونم که تنها جمله ای است که منا به فکر می بره و آروم میکنه.شما را چی؟

ستاره شانس

یک شب یک ستاره شانس از آسمون به زمین افتاد . به من گفت : من می تونم دنیا یا یک دوست خوب بهت بدم کدوم را می خوای؟ من گفتم :هیچکدوم گفت: چرا؟ گفتم: چون یک دوست خوب دارم که برام یک دنیاست بعد ستاره شانس به آسمون رفت و دیگه اونا ندیدم. تا حالا شما اونا دیدید؟ اگه دیدیدش چی ازش می خواهید؟

یه تجربه....یه نتیجه تلخ

چند روزی بود داشتم یه تجربه میکردم تا اطرافیانم را بهتر بشناسم.کاری که کردم این بود که سکوت اختیار کردم ببینم کیا چند مرده حلاجند؟ بهتره قبلش برای اونایی که منا نمیشناسند یه توضیح از اخلاقم بدم.من بر خلاف سن وسالم خیلی شیطون و سر حال . بگو بخندم.و همیشه در حال سرویس دادن به دوستام،همکارام و خانواده هستم یعنی همیشه مشاور خوبیم برای همه و همیشه همه را راهنمایی میکنم و نمیشه کسی غم داشته باشه بیاد پیش من و بی غم نره.......مدتی بود از این همه مشاوره دادن خسته شده بودم مخصوصا تو شرکت چرا که کم کم داشت روی کارم اثر میگذاشت.تصمیم گرفتم یه مدت سکوت اختیار کنم و ببینم تمام اونایی که این همه براشون بودم آیا برام هستند یا نه.......ولی ای کاش این کار را نکرده بودم چون به نتایج بدی رسیدم و الان بعد از یه هفته سکوت این جملات را میشنوم: ا شراره کی خوب میشی......ا حالمونا نگیر.......ا مگه چیزیت بود.......حتی رضا هم نفهمید.......متاسفانه همه از شراره توقعات خودشون را دارند.شراره همیشه مثل یه دختر 20 ساله بگه بخنده وشیطونی کنه و کسی فکر نمیکنه من هم خسته میشم.حتی مامانم همین توقع داره وقتی زنگ میزنه شرکت توقع داره یک ساعت کارم رها کنم و به حرفاش گوش کنم ولی کسی عادت نداره به حرفام گوش بده....نمی دونم میتونم دوباره مثل قبل بشم یا نه......آیا باید بشم یا نه؟

یه جمله با وصف و حال الانم

هستم اگر می روم ، اگر نروم نیستم
اقبال لاهوری

شب یلدا

love me in so long az long az this lovly night and remember my black eyes az black az this hevenly night

تنهایی

تنهايي ام را با تو قسمت مي کنم سهم کمي نيست گسترده تر از عالم تنهايي من عالمي نيست