وقتی به جای کیف مدرسه کلاسور به دست گرفتیم، شروع کردیم به عاشق شدن/// صد ها بار عاشق شدیم/// صد ها بار فکر کردیم و عاشق شدیم/// ولی دریغ و دریغ /// از یک بار عاشق شدن/// چقدر شعرهای فروغ و شاملو ته کتاب می نوشتیم /// چقدر با هر نگاه شاعر شدیم /// و چه زود فارغ///چقدر قهر کردیم ///چقدر عیب بود در جمع خانواده گفتن کلمه عاشقی /// چقدر دیر کردیم و بهانه آوردیم ///چقدر کلاس تشکیل شد و سر کلاس نرفتیم /// چقدر وقتی تلفن خونه زنگ زد به سمت اون شیرجه زدیم ///چقدر بچه بودیم ///چقدر با یک سری کلمات درگیری داشتیم///تلفن عمومی.....سرویس دانشگاه....ترم 1...دانشجو ...حذف واحد ها...تریا و ......./// تو زمان ما موبایل ،اس ام اس و چت نبود/// رد و بدل کردن جزوه و کاغذ بود ///چه زود بزرگ شدیم /// و خندیدیم به عشق های بچه گانه/// عشق که نه.... یه جور احساس بود/// اگر هم نبود بزرگ نمی شدیم ///مسخره ترین چیز اینه که اسم این حس را عاشقی بزاریم /// نمی خوام عشق و عاشقی را زیر سئوال ببرم ولی به خدا قسم عاشقی واقعی این نیست /// شعار نمی دم ولی عاشقی واقعی فقط دوست داشتن نیست /// گذشت و درک و ایثار در برابر خواسته همدیگه توی معنی کلمه عاشقی هست /// می دونم گوشامون از این الفاظ پره و خسته /// شاید خیلی مادر بزرگی گفتم /// بگذریم....
چقدر با هر نگاه عاشق شدیم
صندلی داغ
داستان صندلی داغ از اونجایی شروع شد که پس از تغییر مکان شرکت و اسباب کشی، مدیریت محترم عامل دکوراسیون اتاق مربوطه را تغییر داد ونتیجتا صندلیهای دکوراسیون قبلی را بین بعضی اتاقها پخش کرد و در این میان یکی از 8 صندلی در اتاق اینجانب قرار گرفت و از اونجایی که صندلی از نوع چرم می باشد و کمی نیز انحنا دارد برو بچ استقبال شدیدی از اون صندلی می کنند و یه جورایی این صندلی جزو گروه 5 نفره ما شد. یک روز یکی دلش می گیره و می یاد ساعتها روی اون می شینه و فکر می کنه. یک روز یکی رویش میشنه و اشک می ریزه و یک روز 5 نفره رویش می شینند و خلاصه اینکه در غم و شادی ما شریکه ... خود من وقتی عصبانیم بیشتر پیشش می روم و مثل خیلی از آدمهای روی زمین فقط اونا توی ناراحتی هام شریک می دونم و شادی هام را با صندلی چرخون پشت کامپیوترم تقسیم می کنم. بگذریم....
خلاصه اینکه این صندلی داغ ما دوست خوبیه چون فقط گوش میکنه و حرف نمی زنه .... محکم همیشه سر جایش ایستاده و مهم تر اینکه هیچ توقعی هم ازهیچکدوممون نداره.
به راستی خصوصیت یک دوست خوب چیه ؟اینه که فقط شنونده خوبی باشه یا شنونده و گوینده خوبی ؟ یا نکنه دوست خوب اونه که همیشه کارهای ما را طبق نظر خودمون تایید کنه؟ یا نه فقط حرف حق بزنه ولا اینکه ما اون حرف را دوست نداشته باشیم..... در هر حال به نظر من کسی که وقت می گذاره و به حرف من گوش می ده حتی اگر نظری هم نده یا نظراتش درست هم نباشند یک دوست خوبه.حتی شمایی که الان وقت گذاشتی و این پست را خوندی حتی اگر کامنتی بر خلاف نظرات من بگذاری بازم برای من یه دوست خوبی.......
ضرایب زندگی
اشتراک زندگی همه آدمهای روی زمین خنده و گریه است.
جمع زندگی همه آدمهای روی زمین تکرار تکراره.
تفریق زندگی همه آدمهای روی زمین گاهی وقتها غم گاهی وقتها شادیه.
هممون زندگی های شبیه به همی داریم فقط ضرایبی که براشون تعریف میکنیم و در اونا ضرب میکنیم فرق میکنه .یکی ضریب غمش را صفر تعریف میکنه یکی صد.شعاره اگه بگم ضریب شادی و خنده را صد انتخاب کنید. شاید ایده آل ترین زندگی اون زندگیه که ضریب غم وشادیش یا خنده و گریه اش یک باشه. چون همه اینایی که گفتم توی زندگی هممون هست ولی این ماییم که با ضریبهایی که بهشون میدیم اونا را بزرگ بزرگتر میکنیم یا کوچیک و کوچیکتر.
چرخ صنعت
هفته گذشته چهارشنبه ساعت 5 با بچه ها از شرکت به قصد رفتن تریا و تخلیه خسته گی بیرون رفتیم. یه مدت بود که هممون خیلی درگیری فکری کاری و بیرونی داشتیم و نیاز داشتیم برای چند ساعتی بزنیم روی دنده بی خیالی و فکر نکنیم.عموما وقتی این جوری می شدیم می رفتیم تهران حالا یا به بهونه جشنواره فیلم ، نمایشگاه یا سمینار.ولی چون بعضی ها خیلی گرفتارند از اردیبهشت تا حالا نشده بریم.....
وقتی رسیدیم دم در تریا با توجه به مکان و نام تریا ( تریا کامو) فکر کردیم که دیگه خیلی توپه..... چون ما از سر کار می رفتیم و تیپ تریایی نداشتیم توقع داشتیم که مورد حمله نگاه بعضی آدمهای ظاهر بین قرار بگیریم ولی از اونجایی که ما 5 نفر اعتماد به نفس توپی داریم خیلی محکم قدم برداشتیم. در کنار میزی که ما نشستیم دختر و پسری بودند که از بس سیگار کشیده بودند ماهی دودی شده بودند . کمی نشستیم دخترکی که چهره درهم و رنگ پریده ای داشت برای گرفتن سفارش سر میز ما آمد . اصلا این کاره نبود . یه جورایی آدم عذاب وجدان می گرفت ولی سفارش دادیم. میلک شیک قهوه 5 عدد با کیک شکلاتی 2 عدد. دیوار های کثیف و شیشه میز ترک خورده و دود سیگارو...فضای اونجا را ساخته بود . باورم نمی شد تریا کامو اینجوری باشه. به یاد تریا و رستوران جام جم تهران افتادم.چقدر با بچه ها اونجا خاطره داریم.چقدر سیر بودیم و به زور کیک خوردیم .... یادش به خیر.تنها شباهت این تریا با جام جم دود سیگار بود. هممون کلافه شدیم. الهام و آزاده دو سخنگوی گروه اعتراض شدیدی به صاحب آنجا کردند . اون دختر و پسر ماهی دودی که فکر کنم می خواسته بودند بروند عروسی تا تریا به همراه صاحب تریا چنان نگاهی به ما کردند و مطمئنا توی دلشان گفتند عجب آدمهای بی کلاسی و بعد به همان دخترک رنگ پریده دستور داد لای پنجره را باز کند. نمی دونم این چه کلاسیه که بعضی ها درگیرش شدند... ما هم توی دلمون خندیدیم و گفتیم در کلاس خودتون بمونید که شما نمی دونید چند درصد چرخ صنعت کشورتون روی دوش ما 5 نفره.
روز ما
هر روز، روز زنان است.
دیروز که او را در خانه حبس میکردند و حتی خواندن و نوشتن برایش حرام بود روزش بود.
امروز که او می خواند و می نویسد ولی باید افکارش را در ذهنش حبس کند روزش است.
فردا که نمی داند چه در پیش رو دارد روزش است.
هر روز ، روز زن است.
خبری از یک دل گرفته(1
1روز
2 روز
3 روز گذشت
و امروز چهارمین روز است که ....
خیلی سخته
روزهای سختی را داره پشت سر می گذاره.شاید داره امتحان میشه. چقدر امتحان.... ولی این بار خودش خواست که امتحان بشه.....
گریه کن گریه قشنگه
گریه سهم دل تنگه
.
.
.
وقتی در سن 20 تا 25 سالگی بود تجربه از دست دادن ها و ندیدن ها را داشت ولی نه ندیدن مادر و ... .امروز دل گرفته ای داره ولی چهره اش اینو نشون نمی ده. وقتی می بینمش تمام خطهای درهم صورتش را پاک میکنه و لبخند می زنه . تا کی می تونه ادامه بده ؟ نمی دونم. سکوت بدی اختیار کرده.
وقتی ازش می خوام حرف بزنه ....میگه سکوت بهترین حربه منه...میگه سالها گفتم و محکوم شدم ....
تا کی می تونه ادامه بده؟
بازم محکوم
تنهایی
وقتی همه هستند
من نیستم
وقتی هیچکس نیست
من تنهایم
وقتی من تنهایم
همه هستند
وقتی همه هستند
من نیستم
می خواهم خودم باشم
گاهی اوقات می خواهم فریاد بزنم ولی می ترسم بیدار شود
گاهی اوقات می خواهم گریه کنم ولی می ترسم دلتنگ شود
گاهی اوقات می خواهم فرار کنم ولی می ترسم تنها شود
ای کاش
بیدار نمی شد
دلتنگ نمی شد
تنها نمی شد
بی موضوعی
جند وقتی است که هر چی می خوام بنویسم بسی به بی موضوعی برخورد می کنم یا اگر هم موضوعی پیدا میشه یه دلایل متعددی نمی شود در اون مورد زیاد مانور داد. به این منظور از شما خواننده محترم و محترمه خواهشمندم اگه موضوعی به ذهنتون می رسه یه کمکی به من بکنید.
علی دایی حق مسلم ماست
دوست عزیز و روزنامه نگارم نگین حسینی ( وبلاگ روز + نامه) در مورد فوتبال دیشب اینچنین نوشته بود:
دلم می خواد اينجا حرف دلمو راحت بنويسم، قبل از اينكه مجبور باشم برم توی روزنامه، با نثر رسمی و به در بگو ديوار بشنوه و ... بنويسم.
۱. خب چه عرض کنم؟! وقتی سرنوشت يک ملت بخاطر يک نفر عوض ميشه، يک نفر که تا ۸۰ سالگی هم بايد توی تيم ملی بازی کنه، ديگه چی ميشه گفت؟! مثل اينكه علی دايي، از انرژی هسته ای هم جلو زده و حق مسلم تری شده برای ما !
۲. درسته که مکزيک تيم قوی ييه اما قبول کنيم که مقابل ما تيم آنچنانی نبود و قبول کنيم که بازی برده را باختيم.
۳. ما عملا ۱۰ نفره بازی کرديم. تعويض علی دايی می تونست يه روح تازه به تيم ايران بده تا تهاجمی تر بازی کنه و فرصت نده مکزيکی ها اينقدر فشار وارد کنند. كجای دنيا رو ديديد كه مهاجم روبروی دروازه حريف وايسه سرجاش تا توپ مستقيم بياد رو سرش؟! واقعا بلد نيست روی توپ های بلند، عقب گردكنه؟!!!!
۴. بيشتر بار مسابقه رو دوش مهدوی کيا و هاشميان بود؛ اونقدر جون کندند که ديگه انرژی شوت و گل زنی نداشتن.
۵. تيم ايران مثل هميشه از نظر قدرت بدنی کم آورد. بچه های ايران خيلی زياد۶۰-۶۵ دقيقه می تونن سرحال بازی کنن و يه دفعه می برن.
۶. ميرزا پور بيش از حد جوگير شده. اگه عابد زاده يه سری اداواطوارها رو در می آورد، عوضش واقعا عقاب بود. امشب متوجه شدم که ميرزا پور شيرجه زدن بلد نيست و فقط از بالا به پايين -تلپی- می افته. اونم از شوت زدنش!
۷. تيم ايران هميشه مقابل سانترهای روی دروازه و ضربه های کاتی توی دروازه، ضعيف ترين و بی دفاع ترين تيم بوده و هست. اگه دقت کنيد در اين مواقع، هيچ عکس العملی از کسی سر نميزنه و اگه دقت کنيد، درعوض بازيکنان خارجی در مواقعی که سرعت توپ خيلی زياده، يه حرکتی از خودشون نشون ميدن ولواينکه خيلی دير شده باشه.
۸. چرا وقت مسابقات انتخابی جام جهانی که ميشه، اينهمه زور می زنيم که حقمونه بريم جام جهاني. ولی وقت مسابقاتش که ميشه، همش میگيم نبايد از اين تيم توقعی داشته باشيم؟!!! واقعا اگه قراره توقعی نداشته باشيم، اصلا برای چی اينقدر جون می کنيم و حرص می خوريم كه بريم جام جهاني؟ اين حق ۶۰ ميليون ايرانی نيست که از تيم شون توقع داشته باشن بازی برده را اينطور مفتضحانه نبازند؟
۹. هرگز از برانکو خوشم نيومده . اصلا Honest نيست!
۱۰. هميشه حس می كنم توی تيمهامون كمبود هوش و ذكاوت داريم.
۱۱. تيم ايران اصلا قابل پيش بينی نيست. چون اونقدر كه برای بازی بد برنامه ريزی داره، برای بازی خوب نداره و فكر می كنم شانسيه كه يه دفعه خوب بازی می كنه!برای همين تعجب نكنيم اگه يه وقت پوست پرتقال رو كنديم!
۱۲.باور كنيد اينهمه را از عصبانيت ننوشتم. من هميشه اعتقاد دارم تيم ملی فوتبال ما از بيخ و بن مشكل داره. حالا اگه علی دايی داره يك تنه تيشه به ريشه همه چيز می زنه، دليل نميشه كه بقيه اشكالات را ناديده بگيريم. خوبی دايی اينه كه بودنش باعث ميشه كار به جاهای باريك ديگه نكشه!
و من هم به این تفسیر معتقدم
دل فوتبالی
اپیزود اول :
کاشکی دلم زمین بازی نبود
کاشکی اونجا کسی بازی نمی کرد
کاشکی اگه می کردند همه یه بازی بود
اپیزود دوم:
توپ سفید و سیاه
وسط یه دل سیاه
با یه دروازه خالی
یاس و سوسن و سنیل
یه گل شکست
از نوع سیاه
اپیزود سوم:
تب و تاب فوتباله، جدی نگیرید.
یه توپ دارم قلقلیه ... سرخ و سفید و آبیه....می زنم زمین هوا می ره .....نمی دونی تا کجا می ره ... من این توپا نداشتم .... مشقامو خوب نوشتم ... بابام به من هدیه داد .... یه توپ قلقلی داد.
همه هدیه ها نمی تونه یه توپ قلقلی باشه. هدیه می تونه یه نگاه شاد باشه . میتونه یه تبسم و یا یک کلمه محبت آمیز... وقتی بهش نگاه می کنم و دوباره لبخندش را می بینم ، وقتی درد را توی چهره اش نمی بینم .کلی خوشحال میشم حتی بیشتر از اون توپ قلقلی دوران کودکی.
پ.ن : عمل بالن پدرم به خوبی انجام شد و رگ گرفته باز شد. از همدردی و دعای شما.... مرسی
یک روز بارونی
ابرها گاهی اوقات میاند وهر بار دلشون گرفته و گریه میکنند و غمشون را به خورشید می دهند و می روند.
یادش به خیر
اپیزود1
هوا گرم شده. اول خرداد ماهه. بوی نم کولر به مشام می رسه.صدای کولر و بوی آن منا به یاد امتحانات ثلث سوم می اندازه.دلشوره و اضطراب . چقدر دلم می خواست ظهر ها می خوابیدم و درس نمی خوندم. چقدر صبح ها به زور مامانم بیدار شدم .موقع حفظ کردن درسهای حفظی می رفتم توی رویا که وقتی تعطیل بشم فلان و بهمان میکنم و هیچ غلطی نمی کردم. امتحان آخر را که می دادم کلی ذوق می کردم. دیگه ظهر ها خوابم نمی یومد. دیگه خواب صبح بهم نمی چسبید. مامانم مجبورم می کرد اول از همه اتاقم را مرتب کنم. تابستون شروع می شد. ساعت 10 صبح برنامه کودک. واتو واتو. بارباپاپا. خوردن آلوچه و آلبالو. بستنی. بعد از ظهر کلاس زبان. فردا صبح کلاس ورزش . کلاسهای تقویتی سال آینده که دیگه واویلا بود. خداییش فایده ای هم نداشت. ولی باید می رفتم. از این کلاس تو اون کلاس تا دیگه از تابستون حالم بهم می خورد و آرزو میکردم برم مدرسه. شهریور را دوست داشتم . چون مهر را خیلی دوست داشتم و اون منا به مهر نزدیک تر میکرد.خریدن کتاب و دفتر و جامدادی ومانتو و کیف و ... اتفاقاتی بود که درهمه شهریور ها تکرار می شد. جلد کردن کتاب و گاهی از روی بیکاری خط کشی دفتر های سال آینده منو به استقبال مدرسه می برد.هفته آخر شهریور نصیحت ها شروع می شد. که هر شب درس همون روز را بخون که جمع نشه.... شیطونی نکن..... بزرگ شدی دیگه.....ولی دریغ که یک هفته اثر داشت و روز از نو روزی از نو.
اپیزود 2
یه دوستی اس ام اس زد که :
زمستان بهونه است برف از آسمون خسته میشه
پاییز بهونه است برگ از درخت خسته میشه
......
و این شد سوژه فکری جدید برای من.
که نکنه ما داریم ماهی های خسته از آب را می خوریم
رنگارنگی
سیب و موز و انار و لیمو و خیار و.... بی اختیار خودشون تویه یه ظرف میوه جا می گیرند . مثلا اول خیار می زاریم بعد میوه های بزرگتر را ته می چینیم و ریز تر ها روی ظرف می چینیم. انگور را از ظرف آویزون می کنیم که قشنگتر بشه . موز را کنار ظرف و ..... پس این میوه های رنگارنگ تونستند کنار هم قرار بگیرند . چرا ما آدما نمی تونیم کنار هم توی یه ظرف بزرگ جا بگیریم ؟ ما هم که هممون رنگارنگیم؟
سه اپیزود
بعضی ها را باید با عینک آفتابی نگاهشون کرد.
اپیزود2:
چمن نیستم ولی هر روز له می شم.
تخم مرغه از دستم افتاد و شکست و یه جوجه آزاد شد.
تنگ ماهی از دستم افتاد و شکست و یه ماهی آزاد شد.
هر دوشون آزاد شدند.
ولی یکی شون هست، یکی شون نیست.
کاشکی من هم آزاد می شدم.
پله پله
قدم برداشتم
رفتم پله اول
قدم دوم را برداشتم
رفتم پله دوم
رفتم رفتم پله ها رو بالا
از بالا به پایین نگاه کردم
پایین قشنگ تر بود
سرم گیج رفت
افتادم چند تا پله پایین
نشتم روی همون پله
قشنگ نبود
خسته شدم
پاشدم برم بالا
ولی دیگه توان رفتن نداشتم
روز معلم
من آنچه را که دارم از خویشتن دارم و آنچه را که ندارم به معلمان خویش مدیونم.
پرویز شاپور
هر چند دل خوشی از قشر معلم ندارم ولی روزتون مبارک.
والا چی بگم
بادکنکها
شادی ها همچون بادکنکهای رنگی در آسمان آزاد و رها می چرخند. بعضی با نخهای بلند و بعضی دیگر بدون نخ. باد آنها را به ما نزدیک و گاهی دور می کند. این ماییم که باید نخ آنها را بگیریم و پیش خود بیاوریم ولی باید مراقب باشیم که با تیزی ها برخورد نکنند.
شب بو
زمستون که میاد گلهای شب بو از زیر خاک در میاند. شب بو ها عمرشون کوتاهه ولی در عوض آخر فروردین که میشه می تونی از یک شب بو هزار تا تخمشو داشته باشی که اگه اونا را بکاری سال دیگه هزارتا شب بو داری. یا می تونی سال دیگه بری دوباره یکی دیگه بخری ....
آب را گل نکنید
وقتی تشنه است به سمت آب می دود
وقتی با سراب همنشین است
آب را گل می کند
کجایی سهراب !
.
.
.
آب و سراب در کنار هم
توهمی بیش نیست
اینم یه مدل دل شکستن

رنگین کمان
ریه سری آدما کشته میشن چون که خرند
یه سری آدما کشته میشن چون که خر نیستند
یه سری آدما محکومند چون زبونشون کوتاهه
یه سری آدما محکومند چون زبونشون درازه
یه سری آدما را دوست نداریم چون خنگند
یه سری آدما را دوست نداریم چون باهوشند
یه سری آدما سنگینند چون وزنشون زیاده
یه سری آدما سنگینند چون اینجوری جذاب ترند
یه سری آدما بی محبتند چون محبت ندیدند
یه سری آدما بی محبتند چون محبت دیدند
یه سری آدما خود درگیرند چون با خودشون درگیرند
یه سری آدما خود درگیرند چون با دیگران درگیرند
یه سری آدما ترسواند چون ترس را دیدند
یه سری آدما ترسواند چون ترس را ندیدند
یه سری آدما باید بد باشند چون بدی ندیدند
یه سری آدما باید بد باشند چون بدی دیدند
یه سری آدما باید بروند چون ارزش موندن ندارند
یه سری آدما باید بروند چون ارزش موندن دارند
یه سری آدما سکوت میکنند چون حرفی برای گفتن ندارند
یه سری آدما سکوت میکنند چون حرف برای گفتن خیلی دارند
او#او
ولی او نیامد
او فراموش کرده بود
او از رویاهایش خجالت کشید
که
سالها نقش اول را به او داده بود
تولدم مبارک
صبح روزی که به دنیا اومدم، بیست روز از سال نوی 54 گذشته بود.هنوز تبریک های سال نو تمام نشده بود که تبریک به دنیا اومدن من به مامان و بابا شروع شد.
عاشق بازی های پسرونه .عاشق هر چیز شیرین و دمبه کباب که می گفتم ممبه.
پدرم .... مرد تلاش و سختی ... دوست داشت بهم بگه شادی تا شراره ... هرآرزویی داشتم و دارم را برام برآورده می کنه .
مادرم ... زن صبر و آرومی و لبخند ... معلم ادب و تربیتم .
مسعود و مهرداد و شهرام یه عالمه دوستم داشتند و دارند.
مدرسه.... درس خون.... شیطون.... ماجراجو ... در عین حال ترسو .... عاشق انشا و ریاضی متنفر از انگلیسی و عربی.... رفتم دبیرستان .... رشته ریاضی .... برای رو کم کنی.... خیلی خیلی رفیق باز....دانشگاه .... برق ....دوران دانشجویی .... شیطونی و رفیق بازی .... در یک عملیات انتحاری تمام دوستام را گذاشتم کنار برای همیشه .....و شروع کردم به نوشتن ... و پنجاه و چهاری کشف شد.
جامعه.... وقتی واردش شدم اون چیزی که فکر می کردم نبود. ولی واردش شدم.
کار ... تجربه بدست آوردن پول لذت بخش بود....به خودم قول دادم تا زنده ام کار کنم....بهترین تفریحم کاره.
عشق .... رضا .... زندگی.
امروز ....19 فروردین85 ....سی ساله .
فردا .... 20 فروردین 85.... سی و یک ساله.
سی و یک سالگی هیچ عالمی نداره. کم کم دارم به دنیای آدم بزرگا وارد می شم. توی فکر و روان من یکی همیشه میگه ورود به دنیای آدم بزرگا ممنون.همین روزاست که گاو حسن از هندستون بیاد و با خوندن شعر اتل متل توتوله منا از دوره کودکی بیرون بندازه وعمو زنجیر باف به من نخودچی کیشمیش دیگه نده … ولی من بزرگ نمی شم . من به دنیای آدم بزرگا نمی رم.درسته که وقتی بیست فروردین می یاد یعنی یک سال بزرگ شدم…. ولی کور خوندند …من هنوز مشقام خوب می نویسم که بابام به من عیدی بده… اونم یه توپ قلقلی که می زنم زمین هوا بره…
تولدم مبارک
مملکت خرتوخر
واقعیت اینه که حس خوبی به امسال ندارم.....
توی این سیزده روز هر چی بهش نگاه می کنم می بینم که خیلی مظلوم تر وخیلی ساکت شده.عموما اخلاقش اینه که خیلی با کسی قاطی نمی شه به آدمهایی که خیلی دوستشون داره لبخند می زنه ودر برابرآدمهایی که دوستشون نداره سکوت می کنه.ته دلش هیچی نیست .... و فقط سالی یک بار همدیگر را می بوسیم . البته اون با نگاهش هر روز و هر شب منا می بوسه .... درد را همیشه تحمل میکنه ...توی اتاق تنهایی اش یه عالمه کتاب داره که بعضی هاش چند بار خونده .عادت داره اول آخر کتاب را بخونه و بعد از اول شروع به خوندن می کنه.توی اتاقش یه کمد داره که هیچ وقت ما توی اونا ندیدیم . برای خودش تلویزیونی داره که اختیار داره شبکه هاش خودشه. به در و دیوار اتاقش عکسهای بچه هاش و مدارک تحصیلی وهر مدرک و تشویقی که گرفته باشند آویزونه.آخه اینا تنها چیزیه که از عمر رفته اش باقی مونده.....
آدمی نیست موقع درد حرف بزنه ولی اون روز.... 2 فروردین یک دفعه قلبش گرفت و خواست برسونیمش به بیمارستان. نمی دونم با اون لرزشی که دست و پاهام پیدا کرده بود چه جوری لباس پوشیدم. تازه اون منا دل داری می داد که چیزی نیست معده است بابا، قلب نیست ....نمی دونستیم به کجا بریم ...ما همیشه عادت داشتیم موقع بیماری به مسعود برادرم زنگ بزنیم و اون چون خودش پزشک بود همه چیز و می سپردیم به اون.ولی مسعود نبود...تازه داشتم مردمی که مسعود ندارند را درک می کردم به نزدیکترین بیمارستان دم خونه رسیدیم.آزمایش ... نوار قلب .... یه کمی هم تب داشت. دکترعمومی گفت چون ایام عیده بستری نمی کنیم ولی برین خونه و سه روز استراحت کنه.رفتیم خونه و او مظلوم تر از همیشه شده بود . نگران بودم ولی نمی تونستم کاری بکنم .همه جا تعطیل بود . سعی کردم تنهاش نذارم.... سعی کردم وانمود کنم اتفاقی نیافتاده .در واقع دکترعمومی هم به ما همین را گفت. بعد از سه روز چند باری می بردمش بیرون یا خونه افرادی که دوست داره تا اینکه مسعود از سفر برگشت.یه آرامش خاطر پیدا کردم.به امید این بودم که نوار قلبش را ببینه و بگه بابا معده ات مشکل داشته و ... با دیدن نوار قلب رنگ از روی صورتش پرید و گفت بعد تعطیلات باید آنژیو کنی . خود بابا هم یه جورای رنگش پرید . مسعود اون لحظه به من نگاه بدی کرد و گفت کدوم احمقی این نوار را دید و اجازه خروج از بیمارستان را داد. تازه فهمیدم که چی شده ... بابای مظلومم سکته خفیفی کرده بود که ما نفهمیده بودیم . به یاد آوردم 2 فروردین را همون روز کزایی ... چند ساعت بعد که از بیمارستان اومدیم وقتی براش آب میوه بردم و بیدارش کردم پا شد و گفت بابا من چیزیم نیست میخوای بریم مهمونی ...اون می خواست دل منو بدست بیاره .... حالا یه جورای نگرانشم ولی سعی می کنم اون متوجه نشه و دلم به حال مردم این مملکت می سوزه که مسعود ندارند و آواره این بیمارستانها هستند و اگه توی این مملکت پارتی نداشته باشی کلاهت پس معرکه است ... مخصوصا اینکه اگه توی ایام تعطیل مریض بشی باید بری بمیری توی این مملکت خرتوخر
هفت سین خونه ما
او
بعضی وقتها بعضی چیزها دست ما نیست. مثلا ما چه بخواهیم چه نخواهیم بهار از راه می رسه. اگه می یاد قدمش به روی چشم. ولی کاشکی با خودش جز گل و شکوفه چیزهای دیگه هم می آورد. درسته که گل قشنگه و شکوفه بوی عطر و تازگی می ده ولی آیا مشکل همه انسانها همینه؟ وقتی او دلش پر غم و قصه است آیا چشماش ، صورتی گلها را می بینه....؟ به خدا نه... برای اون شکوفه بهاری با گل یخ زمستونی یکیه.
نمی خوام بهار را محکوم بکنم . ولی تا کی بهار می خواد بیاد و حرف تکراری بزنه ؟ چشمهای خسته اون زن که الان چند ماهه که داره خونه من و تو را پاک میکنه تا بهار بیاد، بهارو نمی بینه. کی دل خسته اونا پاک میکنه؟ کی خونه کوچکش رو پاک میکنه؟ اصلا او خونه ای داره که کسی پاک بکنه؟
چشمای او دخترک گیس مشکی را می گم ، فقط باباشو پشت میله ها می بینه نه گل سنبل و ماهی . تو فکرش بهار نمی یاد . اون فقط می خواد میله ها هر روز لاغر تر و لاغر تر شوند تا باباش بتونه از لای اونا رد بشه و به خونه برگرده. نمی گم پول خوشبختی می یاره ولی اگه نباشه بدبختی می یاره. نمی گم کاشکی بهار با خودش پول می آورد. نمی گم قانون خوبه ولی بی قانونی سردر گمی یه.
کاشکی بهار باخودش قانون می آورد. قانونی که همیشه ، همه جا ، برای همه کس یه جور باشه. قانونی که یه چشمش کور باشه تا بتونه همه را یه جور ببینه ... اونوقت توی خونه همه عید بود و همه می تونستند بوی بهار را حس کنند و به شکوفه ها لبخند بزنند و دیگه اویی وجود نداشت.
صبح شنبه
صبح شنبه که آدم اینجوری حالش گرفته بشه .... اون هفته معرکه است.شما قضاوت کنید.دو ماه پیش در یک جلسه ای در شرکت قرار شد سمیناری با موضوع جی پی اس توسط من برگزار بشه. از فردای اون روز من تمام کارهای روزانه را تعطیل کردم و شروع کردم به جستجوی مطلب در اینترنت و مطالعه چند تا کتاب و ترجمه یه سری متون به صورت دست و پا شکسته (چون زبان توپی دارم).... وبعدش هم تهیه یک پاورپوینت 95 صفحه ای .... و ..... دو ماه گذشت و قرار شد 21 اسفند ماه این سمینار برگزار بشه.و امروز 20 اسفند متوجه شدم که ممنوع السمینار شدم بنا به اینکه مدیریت اعلام کرده آخر ساله و فرصت نیست..... یعنی کشک اونم نه پاستوریزه .....شما جای من بودید چه حالی می شدید.
قسمت2 -فرشته ای از جنس پیرمرد

قسمت1- شیطان یا فرشته؟
من از خودم متشکرم
به درخواست یکی از دوستام قرار شد یک نامه تشکر آمیز از خودم بنویسم.... ولی هر چی فکر می کنم
نمی دونم چرا نمیشه نوشت ....چون احساس می کنم شاید بقیه فکر کنند مغرورم ....ولی دوستم چون احساس می کرد من اعتماد به نفسم را از دست دادم این پیشنهاد را کرد .... نمی دونم کارم درسته یا نه....
می نویسم....
من از خودم متشکرم که مغرور نیستم
من از خودم متشکرم که دروغ نمی گویم
من از خودم متشکرم که صادقم هر چند چوبش را می خورم
من از خودم متشکرم که دل کسی را نمی شکنم
من از خودم متشکرم که شجاعت عذر خواهی کردن را دارم
من از خودم متشکرم که می تونم در مشکلات آدما بهشون کمک کنم
من از خودم متشکرم که می تونم تنهایی دوستام را پر کنم
من از خودم متشکرم که می تونم هر شب دلقک بشم و مامان و بابام را بخندونم
من از خودم متشکرم که واقعا از ته دل رضا را دوست دارم
من از خودم متشکرم که می تونم همه را دوست داشته باشم
من از خودم متشکرم که می تونم همه را ببخشم
من از خودم متشکرم که اجازه می دم وجدانم با من زندگی کنه
من از خودم متشکرم که سنگ صبورم
من از خودم متشکرم که درسم را خوندم
من از خودم متشکرم که از صبح تا شب کار می کنم
من از خودم متشکرم که خودم را دوست دارم
من از خودم متشکرم که همیشه از خدا تشکر می کنم
من از خودم متشکرم که در زندگی ام قانعم
من از خودم متشکرم که از زندگی ام راضی ام
من از خودم متشکرم که در ناراحتی هام کسی را شریک نمی کنم
من از خودم متشکرم که در شادی هام همه را شریک می کنم
من از خودم متشکرم که .....







