زن

ساعت 9 شب، کنار خیابان، روبروی بیمارستان، منتظر ایستاده بودم تا رضا بیاید و سوارم کند. خوش‌حال بودم که ام‌روز، با آن‌که خسته‌ هستم، ولی به خوبی گذشت. همان‌طور که منتظر بودم، مردمی از جنس مذکر، با ماشین‌هایی آن‌چنانی، می ایستادند و با ایما و اشاره چیزی می‌گفتند و بعد با قیافه اخموی من که روبرو می‌شدند، می‌رفتند. بعضی دیگر باز از همان جنس، سری می‌جنباندند و فحشی می‌دادند و مطمئنا فردا هم در اداره‌شان من‌را نقل مجلس‌شان می‌کردند که دیشب خانمی کنار خیابان منتظر......

مردی که راننده رنویی بود، هم‌چنان که نگاهی از نوع نگاه مردم دسته دوم به من می‌کرد، کمی جلوتر از جایی که من ایستاده ‌بودم، به دنبال جای پارک می‌گشت. در همین حین که نگاه‌های نصیحت‌‌واری به من می‌کرد، رضا رسید و من سوار شدم. هنوز داشت نگاهم می‌کرد حتی به بقل‌دستی‌ش‌‌ نشانم داد، سنگینی نگاهش را حس می‌کردم و مطمئنا به بقل دستی‌ش می‌گفت«بالاخره سوار شد». سوار ماشین که شدم سریع خودم را در آینه دیدم. چیزی ندیدم جز چهره‌ی خسته‌ی زنی که 6 صبح بیدار شده، دو شیفت کار کرده، از بس رنگ پریده بود مرزی بین لب و پوستش دیده‌نمی‌شد، سفیدی چشم‌هاش قرمز شده، مقنعه‌ش موهای چربش را مخفی کرده و فقط چند تارش از چربی برق می زد.

کوله‌ام را جلوی صورتم بردم و زار زدم. گریه نبود به معنای واقعی زار‌ زدن بود. مثلا شب تولدم بود.

داشتم؛ قدرشو نداشتم

یک‌جایی خواندم« دلم کسی را می‌خواهد که از من سريع‌تر باشد، جلوتر باشد، لازم باشد بدوم تا به او برسم، شايد ندوم، رشد کنم ».

دل‌سنگی

دی‌روز، که کودکی بیش نبودم، سنگ‌های کف حیاط را، به چشم آدم‌بزرگ‌های دروغ‌گو می‌دیدم و قَرنیزهای دور اتاق را به چشم بچه‌های دروغ‌گو. باورم شده بود که خدا سنگ‌شان کرده تا جایی‌که، دروغ که می گفتم، به دست و پایم نگاه می کردم و ساعت‌ها منتظر سنگ شدن‌شان بودم، می‌ترسیدم از روزی که سنگ توالت شوم ولی باز دروغ می‌گفتم و سنگ هم نشدم شاید هم شدم که ام‌روز، روی هیچ سنگی بند نمی‌شوم، سنگ فقط می‌شکَنَدَم، تنم سرد است و دلم سنگ.

تشکر تشکر

خیلی تشکر به همه‌تون بدهکارم. یکی بابت پیگیری‌ و احوال‌پرسی‌هایی که از پدرم کردید و می‌کنید؛ متشکرم و صمیمانه دستتان را می‌فشارم. پدرم هنوز بیمارستان است و عمل دومش، فردا انجام می‌شود. التماس دعا. دوم بابت تبریک‌های تولدم. مرسی از همه‌تون که هنوز فراموشم نکردید. امیدوارم بتوانم جبران کنم.

--

پ.ن1: امروز صبح ساعت 11:08 در حالی که یکی توی سر خودم می‌زدم یکی توی سر کار و بسیار هم، بد اخلاق بودم و دل‌تنگ، یک‌دفعه در اتاقم باز شد و آقایی با سبد گلی که در دستش بود گفت:«خانم شریعت‌زاده؟ این گل از طرف آقای.....(خوب شاید دلش نخواهد اسمش را بگویم)».کارتی روی گل بود که رویش نوشته‌شده بود:«سرکار خانم شریعت زاده، تولدتان مبارک، از طرف ...».تشکر مخصوص از دوست عزیز که بدجور امروز سورپرایزم کرد. باورم نمی‌شد.

پ.ن2: ...؟

به دنیا آمدم؛ سلام 33

منهای ِ کودکی

سن که می خواست راه بیافتد، جیب‌هایش را پُر از کودکی کرد. حالا راه می‌رود و مثل نقل‌ و‌ نبات، کودکی‌ را می‌خورد.

می‌گذرد؛ پس خوب بگذرانیم

می‌لنگد

ولی می‌رود

آرام، آرام

آن‌چه می‌ماند

صدای خش‌خشِ رفتنش

در گوشم است

و

ردپایی

بر پیشانیم

و

گَردوخاکی

بر موهایم؛

عمرم را می‌گویم

خطر!

نگاهم می‌کنی

و از چشمانم می‌خوانی

کارگران مشغول کارند

چشمانم را می‌بندم

از ترس این‌که

ببینی

مسیر مسدود است

با دست‌های خودم

سال پیش، سیزدهم، نیمی از آرزوهایم را در دست راستم گرفتم و نیمی دیگر را در دست چپم و به هم گره زدم. چرایش را نمی‌دانم، شنیده بودم هر آرزویی داشته باشم، سبزه گره بزنم، برآورده می‌شود. البته آرزوهای سبزی نبودند ولی به احترام بودنشان نیت کردم و گره زدم. یک سال گذشت، گره‌ها باز نشدند. می‌دانم، امسال هم می‌گذرد. بازشدنش به خودی خود، انتظاری بس، بیهوده‌ است. گره‌ها هم‌چنان بسته می‌مانند، آن‌قدر که به خودم بیایم و بازشان کنم.

با تو ام. با تو شراره. آره خودت. بیدار شو. بازش کن. با دست؛ آره با دست‌های خودت.

یادش به خیر پارسال چنین روزی

پارسال، سیزده، نمی‌دونستم سال بعد کجا هستم. امسال هم نمی‌دونم سال دیگر کجام. سیزده‌به‌در، امسال، کنار پدر در کلاس 39 چه حالی دارد

روزگارم

کنار همه‌ی درس‌های کلیشه‌ای کلاس شماره‌ی 39 که یادگرفتم/ نگرفتم، بهترین تمرین برای من نشستن، حرف نزدن و فکر نکردن بود. شیفت من از ساعت 3 تا 9 شب است. از این 6 ساعت، فقط یک ساعتش سرویس‌دهی به پدر است. هفته‌ اول و دوم همه وقتم به پرسیدن سئوال‌های بی جواب از خودم گذشت. هفته سوم تمام سئوال‌ها را در سطل مخصوص زباله‌های عفونی ریختم و عینک ملیح‌بینی زدم. اثرش آن‌قدر زیاد بود که گاه فکر می‌کنم آخر فروردین، که پدر مرخص شود، دلم برای این شش ساعت‌ها بدجور تنگ می‌شود. به شما توصیه می‌کنم، نشستن ،حرف نزدن و فکر نکردن، خلاصه‌ش آرام گرفتن را تمرین کنید. من این‌ها را به پیچ‌تو‌پیچی‌های گذشته‌م ترجیح می‌دهم.

آسمانش ابری؛ ایران

هنوز ورق‌های تقویمم سفید است؛

بوی کاغذ نو می‌دهد

یک سال زندگی را ورق زدم

از یامقلب‌القلوب خواندم

تا آخرین روز اسفند

ورق به ورق

تقویم‌ها به هیچ دردی نمی‌خورند

هیچ روزی، روز کوچ پرستوها نبود

هیچ برگه‌ای سیاه از مرگ قناریِ در قفس نبود

کسی نمی‌داند از کی لاله‌ها واژگون شدند و اشک ریختند

کسی نمی‌داند از کی چلچله‌ها سکوت کردند

حتی

فصل کاشت گندم‌ها از یاد رفته

تقویم‌ها به هیچ دردی نمی‌خورند

عیدها صفایی داشت

یادت هست، عید آن سال‌هایی را که با تلویزیون جی‌وی‌سی سیاه‌ و سفید که فقط دو تا کانالِ یک و دو داشت سال را تحویل می‌کردیم، چه صفایی داشت؟

‌دو تا انتخاب بیشتر نداشتیم؛ کانال یک یا کانال دو. نمی‌دونم چرا نسل ما همیشه دو انتخابی بودند، مثل انتخاب رشته ریاضی یا تجربی، مهندسی یا پزشکی. با وجود دلهره‌ی مشق‌ها و پیک‌های نوروزی، دیدن صدباره رابین‌هود، تام‌و‌جری و پلنگ‌صورتی باز لذت‌بخش‌ترین تفریح بود. حالا انتخاب‌ها بیشتر شده. هفت، هشت تا کانال وطنی و هزاران کانال ماهواره‌ای با کارتون‌های فضایی، فیلم‌های رنگ‌به‌رنگ، ولی حس دیدن نیست.

یادت هست، عید آن ‌سال‌هایی را که 10 تومانی و 20 تومانی هنوز معنای خودش را داشت و 200 تومانی اسکناس رویایی بود؟

یادت هست، عید آن سال‌هایی را که موهای پدر از بدِ روزگار سفید نبود؟

پ.ن: لیبل این پست تقدیم به حاج واشنگتن عزیز که از سیاهی پست قبل گله‌مند شده بود.

دلم

در زمینش

دانه‌های دل‌تنگی پاشیده‌اند

و در آسمانش پرنده‌های نابینا

پر می‌زنند

ام‌روز مثل عصر جمعه است

الف:« حرف نزنی، حرف‌ها روی هم جمع می‌شوند، می‌گندند، آن‌قدر که کسی می‌آید و به دهانت سُند می‌زند ».

ب(با لب‌خند):« ».

86

1:

صدای عصای زمستان را می‌‌شنوم که هر لحظه دورتر و دورتر می‌شود؛ تق تق.

2:

در حیاط خانه‌مان، بهارک شیطون از این شاخه به آن شاخه می‌پرد.

3:

بهار86 مبارک

بایگانی خاطرات

چه خوب چه بد، خاطرات سالی که گذشت را تا می‌کنم، تا می‌کنم، تا کوچک و کوچک‌تر شود. اندازه یک حبه‌ی قند. آن‌وقت حبه‌قند کاغذی را در لیوانی که تا نیمه پر از آب است می‌اندازم تا حل شود. حل که نشد هیچ،همه‌ی تا ها، باز شدند و نیمه خالی لیوان پر شد از خاطراتم. دیگر لازم نیست به نیمه پرلیوان نگاه کنم.

باران بهاری

ام‌روز از یک طرف ابرها خانه‌تکانی می‌کردند و باران‌های اضافی‌شان را دور می‌ریختند و از طرف دیگر خورشید فخر می‌فروخت و چشمک می‌‌زد. باران هم از مقابل پرچم رنگین‌کمان گذشت و سرود بهاری سرداد.

در راه کلاس

امروز عصر، ساعت چهار با رضا می‌رفتیم بیمارستان. توی راه، سبزپوشان انتظامی(شاید انتظامی) جلوی ماشین را گرفتند. از ماشین پیاده‌مان کرد. من را به جرم بد حجابی بردند پیش زن سیاه‌پوشی که آن‌طرف خیابان ایستاده بود. بیست‌ تا خانم بد حجاب دیگر مثل من کنارش ایستاده بودند. به‌ش گفتم:«ایراد من چیه؟». گفت:«روسریت قرمزه. رژ هم زدی». گفتم:«پدرم بیمارستان است. دارم می‌روم پیشش. برای روحیه دادن به بیمار باید لباس شاد پوشید. کجای اسلام روسری قرمز حرام است؟». جواب نداد؛ اصلا نفهمید من چی گفتم. فقط گفت:«مانتوت هم کوتاهه». گفتم:«من توی ماشین با همسرم هستم. پیاده که نیستم.». گفت:«ماشین حکم ویترین مغازه داره و تو پشت ویترینی( پیدا کنید پرتقال‌فروش را). امشب می‌برمت سید‌علی‌خان (یک جایی شبیه زندان) تا یاد بگیری لباس چه‌جوری بپوشی.» گفتم:«چه خوب. سوژه جالبی است برای وبلاگم. ولی شما خجالت نمی‌کشید برای روسری قرمز کسی را بازداشت کنید؟». بازهم نفهمید چی گفتم. بعد از چند دقیقه از بردن من پشیمان شد و برگه جریمه‌ش را در آورد و چهارهزارتومان جریمه‌‌ام کرد. بعدش یک برگه دیگه آورد و مشخصات شناسنامه‌ای، آدرس منزل و محل کارم را گرفت. رضا با اشاره گفت که آدرس دقیق نگو ولی من که اصلا خودم را گناه‌کار نمی‌دانستم همه سئوالاتش را درست جواب دادم. سئوالاتش جالب بودند. مثلا آخرین مدرک تحصیلی، رنگ مو، رنگ پوست و رنگ چشم.

پ.ن: امروز بعد از دو روز برگه جریمه‌‌ام را دیدم. دیدم نوشته علت جرم، نبستن کمربند. تو را خدا یکی پرتقال‌فروش را پیدا کند.

دل‌تنگی

دلم برایت تنگ شد. بردمش خیاطی که گشادش کند. خیاط گفت:«فقط نیم‌سانت جا دارد». نیم‌سانتیمتر گشادش کرد. حالا دلم تنگ نیست؛ البته خیلی هم گشاد نیست.

شاید معجزه در کلاس

هر روز ساعت 5، تکنسین رادیولوژی با تانکش که همان دستگاه عکس‌برداری است به کلاس ما می‌آید و عکسی یادگاری از لگن پدر می‌گیرد که به‌ش عکس کنترلی می‌گوید. دیروز هم این عمل تکرار شد. نیم‌ساعت بعدش، پرستار عکس را آورد تا دکتر مربوطه ببیند. از بس‌که این مدت، ما عکس دیدم و تجزیه تحلیل کردیم خودمان یک پا دکتر ارتوپد شدیم. قبل از آمدن دکتر، عکس را با شهرام دیدیم. معجزه‌ای رخ داده بود. تکه‌های لگن، سرجایش، جوش خورده بودند و حتی تَرَک‌های کاسه لگن هم ترمیم شده بودند. خوشحال شدیم که عمل دوم همان تعویض کاسه‌ی لگن کنسل است و دو ماه بستری بودن به پانزده روز می‌رسد که ناگهان در قسمت زانو شکسته‌گی جدیدی دیدیم. نگرانمان کرد . از این‌که دکتر روز اول متوجه این قضیه نشده بود بسیار عصبانی شدیم؛ خوشحالی معجزه‌ی لگن از یک طرف وعصبانیت از دست دکتر طرف دیگر. این به‌هم‌ریخته‌گی، بغض، ناراحتی و هزاربار دیدن عکس و مقایسه با عکس‌های قبلی تا جایی ادامه داشت که به‌ این نتیجه رسیدیم شاید عکس، اشتباها عوض شده‌ باشد... بماند، ساعت‌ها چرخیدن در کلاس‌های مختلف برای پیدا کردن عکس بدون معجزه...تا بالاخره عکس اصلی پیدا شد.

از قضا، شب، وقتی به خانه رسیدم،‌ شبکه یک (فکر کنم یک بود) در حال پخش سریال پرستاران بود. دیدم، خندیدم، افسوس خوردم و به پرستاران ایرانی افتخار کردم.

:(

زردی من از تو، سرخی تو از من

اسفند می‌رود

آن‌قدر آتش‌گردان را می‌چرخانم

تا ذغالِ روسیاه، لُپ‌هایش گُل بیاندازد

آن‌وقت اسفندِ دونه‌‌دونه را

بر روی لُپ‌هایش می نشانم

صدای شور و شعف

بوی خوش

به آسمان می‌رود

اسفند می‌رود

و

بهار می‌آید

جنگ در کلاس

کلاس شماره‌ی 39 میدان جنگ است. پدر در خط مقدم با درد می‌جنگد. گاه به جلو می‌رود و گاه عقب‌نشینی می‌کند. اسلحه‌‌اش صبر است و استقامت. مادر قمقمه‌ا‌ش را آب می‌کند؛ مادر هنوز آب زم‌زم دارد. من و بچه‌ها تیر‌های اسلحه‌ش را تامین می‌کنیم. خسته که می‌شود اسلحه را زمین می‌گذارد، آن‌وقت ما برایش حمل می‌کنیم و نقش هم‌رزم‌هایش را در گروهانش بازی می‌کنیم. شب‌ها در سنگر کمین می‌کنیم و از دور شاهد مبارزه‌اش می‌شویم. این‌جا کسی که کاسه صبرش تَرَک بردارد به پشت جبهه فرستاده می‌شود و نیرویی تازه نفس به خط مقدم اعزام می‌شود. داوطلب برای خط مقدم زیاد است؛ فعلا. زمینِ این‌جا پُر از مین‌های نا امیدی است. ما هر روز این‌جا را مین‌روبی می‌کنیم که نکند، پایش روی مین رود.

تصادف در کلاس شماره‌ی 39

میز فلزیِ کوچکی، زنگ‌زده، از عهد دقیانوس، کنار تخت پدرم است. جایی است برای عینک، داروها، لیوان دندان‌های مصنوعی‌اش و گل‌دانِ سفالیِ زیبایی با گل‌های صورتیِ گلایول. می‌خواستم عینکش را از روی میز بردارم که دستم به گل‌دان خورد؛ افتاد زمین و تکه‌تکه شد. به یاد لحظه تصادف پدرم افتادم. دلم برای گل‌دان سوخت. تکه‌ها را برداشتم، خشک‌شان کردم و با چسب قطره‌ای به هم چسباندمشان؛ دوباره گل‌دان شد ولی زیبا نشد.

از پشت پنجره‌ی کلاس شماره‌ی 39

پنجره‌ی کلاس شماره‌ی 39، مُشرف بر درِ نگه‌بانی است. انسان‌هایی متفاوت با آرزوهایی متفاوت از این در، رد می‌شوند. متفاوت بودنشان را می‌بینم ولی آرزوهای‌شان را حدس می‌زنم. مردی با فرغون وارد بیمارستان می‌شود؛ البته بعد از نیم‌ساعت که نگه‌بانی دمِ در، نگه‌ش می‌دارد. پسرکی در فرغون نشسته و پایش از آن آویزان است. سرتاپایشان خاکی است. بعدا فهمیدم بنا هستند وپسرک از داربست افتاده. چند ثانیه بعد رونیزی با شیشه‌های دودی، می‌ایستد، نگه‌بان در را سریع باز می‌کند و تا کمر خم می‌شود. رونیز وارد بیمارستان می‌شود. پشت‌ سرش می‌نی‌بوسی که ظاهرا سرویس کارکنان بیمارستان است دمِ درِ نگه‌بانی می‌ایستد و زنان و مردانی، پیر و جوان پیاده می‌شوند. نگاه‌شان می‌کنم و به آرزوهای‌شان فکر می‌کنم؛ حتی به آرزوهای خودم. آنقدر در فکر فرو می‌روم که حضور ملاقات‌کننده را در کلاس حس نمی‌کنم. با شنیدن کلمه‌های مسخره‌ی «آخی»،«زبون بسته»و «بی‌چاره» از جانب ملاقات‌کننده به خودم می‌آیم. باز روزی دیگر، ملاقات کننده‌ای دیگر، تضعیف‌روحیه‌کُنِ دیگر.

می‌خواهم بر سردرِ کلاس شماره‌ی 39 بنویسم « قبل از ورود به کلاس، دستگاه تولید انرژی منفی‌‌تان را خاموش کنید؛ لطفا ».

کلاس 39

وقایع عجیبی می‌بینم؛ از جسد نقش بر زمین یک نوجوان در کف اورژانس، تا هنرنمایی پزشکان در زنده‌ کردنش. از التماس بیمار بی‌طاقت از درد به پرستار تا معجزه مرفین و مُسکن. این روزها بازی سرنوشت، توانست همه‌ی ضعیف بودنم را به رخم بکشد و من خوب می‌دانم چقدر می‌توانم شجاع نباشم. این‌ها درس‌هایی است که این روزها کنار تخت شماره 39 می‌گیرم و ای کاش زود فراموش نکنم. حریصانه به پزشکان و پرستاران نگاه می‌کنم. آن‌قدر عمیق به فکر فرو رفته‌ام که وقتی پرستار از من می‌خواهد با پنبه جای زخم آمپول را بگیرم تا خون جاری نشود، مثل کسی که تا‌ به حال این‌کار را نکرده، نگاهش می‌کنم. خون از دستش جاری می‌شود. انگار همه غرورم جاری می‌شود.

التماس دعا

اینجا کسی هست پیش خدایش اعتبار داشته باشد؟ دعا کند که امشب جان من را بگیرد تا از غم فارغ شوم. دیگه تحمل ندارم.من مدتهاست اعتباری ندارم.......برای پدرم دعا کنید

پدرم امروز عصر تصادف کرد. کنار خیابون بش ماشین زده و فرار کرده.حالش خوب نیست . الان از بیمارستان اومدم. من تقصیر کارم. ماشینشو من ازش گرفته بودم و اون پیاده بود. خودمو نمی بخشم. دردش زیاده. صدای آه و ناله اش توی گوشم. عمل سختی در پیش داره. دکترهای اینجا شک دارند به عمل. امشب مدارکشو می بریم تهران تا فردا ظهر نتیجه معلوم می شه.شاید فردا عملش کنند.نمی دونم کی خدا میخواد این بازی ها را امسال با من تموم کنه. سهم من بس نیست؟ بسه دیگه بسه..... خودمو نمی بخشم هیچوقت

چند ساعتی است اومدم خونه. نشد زودتر بیام و خبر بدم. چشمام اصلا باز نمی شد.

مدارک را دیروز صبح ساعت 9 دکتر نوروزی در تهران دید, گفت نمی شود تکانشون داد و حتما باید تا قبل از ظهر عمل بشود و گرنه خطر آمبولی دارد. ساعت 10 در اصفهان بیمارستان شریعتی توسط تیم پزشکی شامل دو ارتوپد و یک ارولوژ عمل شد. 4 ساعت طول کشید. 2 ماه باید در بیمارستان فقط بستری باشد. تکه های لگن را با وزنه های 20 کیلویی بسته اند بعد از دو ماه 3 تا عمل دیگه باید بشه. درد وحشتاناکی دارد. من هیچکار مفیدی انجام نمی دم. فقط یک گوشه نشستم و اشک می ریزم. مسخره ترین کاره می دونم . ولی دست خودم نیست. دلم براش می سوزه. حقش نبود. از خودم و خودخواهی هام متنفرم.عذاب می کشم .جلوی من آه و ناله نمی کنه, وقتی چشمش به من می افته لبخند می زنه مثل همیشه و می گه عزیز دل بابا برو خونه تو. به زندگی ات برس , برو سرکارت..... این یعنی شکنجه. تشکر از شما دوستای عزیزم را می زارم برای بعد..... داستانش مفصل است. براش دعا کنید تحمل کند.....

.....

خودتکانی

بوی الکل، اسید، خاک و آب می‌دهم. عطر جدیدی نیست. عطر خوش خانه‌تکانی است. بوی الکل از شیشه‌ پاک‌کن است. فیش فیش می‌پاشم و با روزنامه‌ی همشهری به جان شیشه‌ها می‌افتم، دلشان را پاک می‌کنم آن‌قدر که باورم نمی‌شود اصلا دلش شیشه‌ای است. در سطلی پر از آب، سفیدکننده و پودر(همان تاید معروف) می‌ریزم، آن‌قدر باش بازی می‌کنم که کف کند. کف‌های سفید را بر می‌دارم و به سروصورت دیوار می‌مالم به یک چشم به‌هم زدن کف‌های سفید، خاکستری می‌شوند و من سریع با حوله‌ای پاک‌شان می‌کنم. دل دیوارها هم پاک می‌شود. همه این‌هایی را که گفتم و آن‌هایی را که نگفتم، بازی جمعه‌های آخر سال من است؛ از صبح تا شب. گاه بین‌اش هم سری به یاهو مسنجر و وبلاگم می‌زنم نه از جهت اعتیاد(دروغ محض)، از این جهت که دل‌تنگی نکنند. شب که می‌شود به خانه نگاه می‌کنم. همه‌جا تمییز، همه‌چیز سر جای خودش، شیشه‌ها برق می‌زنند، بوی خوش سفیدکننده، آب و خاک در فضا پیچیده. اما من، هاشولی، با دست‌هایی که پوست‌شان از اسید قرمزشده و جِزجِز می‌کند، تنی خسته.... .

یادم باشد جمعه‌ای را برای خانه‌تکانی خودم بگذارم.

حرف

حرف‌هایم

گاه تندند و گاه تلخ

گاه شیرینند و گاه بی‌مزه

می‌خورمشان

تند که باشد آتش می‌گیرم

اشکی می‌ریزم

آبی است روی آتش

تلخ‌ها را آن‌قدر می‌جوم که آب شوند

آب که شدند راحت‌تر قورتشان می‌دهم

کمتر به شیرینی بر می‌خورم

از ترس چاق شدن دورشان می‌ریزم

بی مزه‌ها رژیمی‌اند‌

تلخ، تند، بی‌مزه حتی شیرین

مشتری اول و آخرش خودم

سبزه‌ی سفره‌ هفت‌سین 1386

شوخی با خدا

گفتم به خدا « زیاد نزن، زود تمام می‌شود» گوش نداد. هنوز یک ماه دیگر از زمستان باقی مانده و اسپریِ برفِ ‌شادیِ خدا تمام‌ شده‌است. گاهی وقت‌ها هم، شیطنت می‌کند و اسپری، با بوی شب‌بو و سنبل می‌زند.

دل‌تنگِ تنها

1357

امسال، صداوسیمایی‌ها تصویرهای جدیدی از انقلاب را، که تا به امروز رو نکرده بودند را نشان دادند. جذابیت تصویرها برایم آن‌قدر بود، که پدرم دلش برایم سوخت و مجموعه مجله‌های «تهران مصور»اش از سال‌های 57 و58 (همان‌ که مسعود بهنود سردبیرش بود) که او هم تا به حال نشانم نداده بود را به من داد تا ببینم. جالب است که صداوسیما و پدرم هر دو هم‌زمان دست از دل‌شان برداشتند. در تهران‌ مصورها عکس‌هایی از انقلاب، از نگاه کاوه گلستان دیدم؛ بسیار جالب و دیدنی. اگر ترس از فیلترشدن وبلاگم نبود عکس بیشتری می‌گذاشتم؛ ببینید.

پ.ن: یادمان باشد که سِوِن‌آپ سال 57 در ایران آمده و آن سال منِ سه ساله با خودکار قرمز رویش نقش‌ونگار کشیده‌ام؛ پدرم می‌گوید.

متنفرم؛ فوق‌العاده

من پیش‌بینی می‌کنم فرزاد حسنی به عنوان هنرپیشه نقش اول مرد در جشنواره بیست‌و‌هیچم به خاطر بازی در سریال شبانه «فوق‌العاده» انتخاب می‌شود.

تست کنکور

تعبیر شما از عشق و عاشقی(نه از نوع هِندی) چیست؟

---------------------------------------------------------------

1-سود سوزآور

2-سوز سودآور

3- سوز سوزآور

4-سود سودآور

5- هیچ‌کدام

پ.ن: این پست، 199 پست این وبلاگ است؛ (: همین.

مدیریت تغییر

از پازل هزارقطعه‌ام قبلا گفته بودم. هفته گذشته بالاخره در برابر قطعه‌ها تسلیم شدم و از آن به بعد، هر شب دو ساعت برای چیدن‌شان وقت می‌گذارم. سیاه، سفید و خاکستری تنها رنگ‌هایی هستند که در این پازل دیده‌می‌شوند؛ مثل من، تو و او. رنگ‌های سیاه و سفید که بیشتر در نقش انسان‌هایش به‌چشم‌می‌خورد، نقاط امید من برای چیدن‌ هستند. روش چیدن را بر این اساس گذاشتم که ابتدا جای قطعه‌ای را بر روی نقشه که همان عکس است پیدا کنم و سپس در منطقه خودش بگذارم و بعد از اینکه چند تکه در یک منطقه جمع ‌شد به هم وصل‌شان کنم. در ابتدا این روش خوب پیش ‌رفت چون من تکه‌هایی را انتخاب می‌کردم که نقش‌ واضحی داشتند. بعد از چند روز، سخت شد. چشم تیزبین می‌خواست که من نداشتم. تصمیم گرفتم استراتژی‌ام را تغییر دهم وهمانا اساس انتخابم را بر پایه‌ی شکل فیزیکی قطعات گذاشتم. قطعه‌ها را به چهار دسته تقسیم‌شان کردم؛ یک گوشه‌ها، دوگوشه‌های مستطیلی، دوگوشه‌های مربعی و سه‌گوشه‌ها. با تغییر استراتژی سرعت کار بالا رفت و انگیزه من هم برای چیدن بیش‌تر شد. همه این‌ها را گفتم نه برای ساختن پازل، برای این‌که بگویم گاهی در زندگی هم به یک‌نواختی می‌رسیم که نتیجه‌اش سرازیری است. شاید بد نباشد استراتژی‌مان را قبل از رسیدن به سرازیری تغییر دهیم.

جشنواره بیست‌و‌ششم؛ شاید

مجله‌ فیلم، ویژه‌نامه جشنواره بیست‌و‌پنجم فیلم فجر، با عکسی از رادان و مهرجویی روی جلد، را ورق می‌زنم. کم‌وبیش داستان‌ فیلم‌ها را می‌خوانم. فیلم منتخب برای دیدن، در ذهنم زیاد دارم؛ خون‌بازی؛ رییس؛ علی سنتوری(چند ماه پیش علی داشت)؛ پابرهنه در بهشت و... . از جشنواره، در سرما ساعت‌ها در صف‌های شلوغ ایستادن، دیدن شوروحال دختران و پسران جوان که گاهٱ تصنعی است، لوگوی جشنواره، سودای سیمرغ، دیدن نسخه سانسور نشده بعضی فیلم‌ها ( تعجب نکنید، فیلم‌ها‌ تا به اصفهان برسند،‌ از این بلاها زیاد سرشان می‌آید).... را دوست دارم (به یاد پارسال افتادم. من و بروبچ مسافران قطار شدیم. هوا سردتر از امسال بود. برف می‌بارید. با چه بدبختی بلیط به‌نام‌پدر و چهارشنبه‌سوری را گرفتیم و...).

لیست فیلم‌ها و سینما‌ها را از سایت فستیوال فجر پرینت می‌گیرم. آزاده فیلم‌های منتخب (البته از دید خودمان) را ها‌ی‌لایت می‌کند. فقط مانده برنامه‌ریزی، بلیط و مرخصی. همه این‌ها را گفتم، اما امسال حس رفتن و دیدن، ندارم؛ واقعٱ ندارم. پس خداحافظ جشنواره بیست‌وپنجم.

طلاق خاموش

مردِ دوچرخه‌سوار، رکاب زنان، از کنار همسرِ دوچرخه‌سوارش، گذشت و لبخندی سرد تقدیم زن کرد. زن، لبخند مرد را، با نگاهی گذرا پس داد و به رکاب زدن ادامه داد.

خاطرات اورکاتی

وقتی به دنیای مجازی اورکات پا گذاشتم، به‌ندرت فارسی‌زبانی می‌دیدم. هنوز یک‌ سال از آمدن نسخه‌ی بتای اورکات نگذشته بود که فارسی‌زبانان، رکورد‌دار این میدان شدند. از آن به بعد اورکات شبیه خونه‌خاله شد. ایرانی‌ها شاید اولین و تنها جایی بود که بدون هیچ استدلالی به‌‌ش اعتماد کردند. همیشه این سئوال در ذهنم بود که این ملتِِِ بسته‌ای که از فاش کردن هویت اصلی خود در محیط‌های مجازی سر ‌باز‌می‌زدند (به طور مثال وجود هزاران شناسه کاربری جعلی در محیط‌ یاهو مسنجر) و اطلاعات درست در مورد خود به دیگران نمی‌دادند چگونه به اورکات اعتماد کردند؟ حتی به شایعاتی هم که در مورد وابسته بودن اورکات به یک سیستم اطلاعاتی بود‌‌، پشتِ‌‌‌پا زدند و شروع به انتشار اطلاعات شخصی خود کردند. البته عده‌ای هم برای مخفی کردن چهره‌ واقعی خود با نقاب وارد می‌شدند.

ارتباط بین افراد بیشتر از طریق تبادل Scrap بود. خیلی زود Scrapها به شکل آف‌لاین‌های یاهو مسنجر (برای احوال‌پرسی،‌ تبریک، پیغام‌های نیمه‌خصوصی حتی تبلیغات) درآمدند. Testimonialها نان‌های قرضی بودند که در اولین فرصت باید پس‌ داده می‌شدند‌‌‌‌‌. اوائل که هنوز اورکات خونه‌خاله نبود و پروفایل‌ها واقعی و انتخاب Communityها از روی علاقه بود، به‌‌ راحتی می‌شد به خصوصیت‌های افراد پی ‌برد. بعد‌ها انتخاب بعضی ازCommunity‌ها در قالب مد قرار گرفت.

زمانی چنان تب اورکات، من و همکارانم را گرفته بود که به محض ورود به شرکت، ولگردی در اورکات شروع می‌شد و گاهی این ولگردی تا عصر با صدبار رفرش کردن صفحه اورکات ادامه داشت. جستجوی دوستان قدیمی، ارتباط با دیگر زبانان، تبریک‌ اجباری تولد، تبلیغات Scrap‌ی و سَرَک کشیدن به آلبوم‌های عکس افراد که عمومٱ شیک‌ترین عکس‌های خانوادگی و شخصی‌ افراد در این آلبوم‌ها بود، بدون ثبت ردپا، از‌جمله تفریح‌های اورکات بود.

اعتیاد من به اورکات، که همانا به رنگ آبی صفحه، به لیست Friend‌های چندصد‌تایی، به فعالیت درCommunityها بود، روز‌به‌روز بیشتر می‌شد. تا اینکه روزی تحت تاثیر متلکی از جانب دوستی قرارگرفتم و طی یک عملیات انتحاری پروفایلم را دیلیت کردم. روزهای سختی را پشت سرگذاشتم ولی کم‌کم عادت کردم. شش ماه بعد دوباره فیل‌م یاد هندوستان کرد. این‌بار تعداد دوستانم به سی نفر هم نرسید. اورکات دیگر جذابیت قبل را نداشت و چند ماه بعد هم فیل‌تر شد. هنوز گاهی آن‌جا سرکی می‌کشم. این‌روزها در اورکات جای دوستان داخل ایران در ردیف اول عکس‌ها خالی‌ است و گاهی از نبودشان دل‌تنگ‌ می‌شوم. دیروز که به اورکات رفتم، دیدم تولد سه سالگی اورکات است با خودم گفتم «آن روزهای شیطنت چه زود گذشتند».