اشکال از من بود نه شما

وسواس زود دیدن،‌ شاید اعتیاد، بی‌ظرفیتی من و .... همه‌وهمه دست‌به‌دست هم دادند که از صبح ساعت 7 تا شب ساعت 12 روزی صدبار کامنت‌هایم را چک کنم. خسته‌ شدم از این همه وسواس از این همه تکرار و از این همه وقت‌کُشی. تصمیم گرفتم کامنت‌دونی‌ام را ببندم. شاید روزی که خسته‌گی از تنم برود بازش کنم؛‌ البته شاید. کاری، انتقادی و نظری داشتی ایمیل بزن.

sharareh_sh9647@yahoo.com

در جستجويی ناکام

آرامش

رضایت

که نبودش

ویران کند

.

.

.

ویرانم

در بندیم

این‌جا

زندان کوچکی است

بندهایش کوچک‌تر‌

و سلول‌هایش کوچک‌تر از بندها

بلند که فکر کنی

بلندتر از دیوارهای زندان

می توان آن دوردست ها را

دیگر بندها را

حتی بند تو را هم دید

راستی در بند تو جا هست؟

هم‌سلولی نمی‌خواهی؟

ارزش سکوت

سکوت هدیه‌ی بزرگی است که روزی دوستی به من داد. من بی‌آنکه بخوانم و بفهمم بایگانی‌اش کردم؛ مثل بقیه‌ی حرف‌های خوبش. ارزش سکوت را وقتی فهمیدم که گردنم، دست چپم، صورتم، کتفم، شانه‌ام و سرم با هم درد گرفتند و تا مدتی از لرزش دست حتی مداد در دستم بند نمی‌شد. کاش دی‌روز سکوت کرده بودم. این‌جا هیچ‌کس نه ارزش بحث‌ دارد نه ارزش دفاع کردن؛ هیچ‌کس.

به همین راحتی خوش‌بختی

خوش‌بختی

سر به زیر و

آرام است

لب‌خند به لب

با لباسی ساده

با بویی ملایم

.

.

.

صدایش بزنم

در آغوشم است

و تا من

بخواهم

کنارم

نا امید

امید نام گلی است
که در گوشه‌ای از این شهر
پرورش می‌دهم
به گل که می‌نشیند
همه را می‌چینم
و به مردمان می‌دهم
همه امیددار می‌شوند
و من نا امید

گران پایم تمام شده ولی ارزان می‌فروشم

دلم هزار لا دارد

و هر لایش هزار دیوار

و هر دیوارش آراسته به قابی

و هر قابی درونش حرفی محبوس

.

.

.

حرف‌هایم را

قاب می‌گیرم

و قاب را به دیواری از هزارلا آویزان می‌کنم

کم، پیش می‌آید خریداری پیدا شود

پیدا هم که شود

به نگاهی

به لبخندی

به بَه‌بَه‌ي

به تمسخری

می‌فروشم

گران پایم تمام‌ شده

ولی ارزان می‌فروشم

.

.

.

گاه قابی رنگی، دورش می‌گیرم

و در وبلاگم نصب می‌کنم

و گاه کاغذی دورش می‌گیرم

و در دفترچه‌ی یادداشتی نصب می‌کنم

تا بخوانم

و بخوانم

و بخوانم

و نفهمم

و نفهمم

و نفهمم

کابوس

همدم درخت توت شدم

از کابوس‌های زمستانه‌ش گفت

کابوس دیده برگ‌هایش ریخته

و مش رمضان با قیچی به جانش افتاده

بهار که بیدار شده

فهمیده همه‌ش خواب بوده

.

.

.

و من

آرزو کردم کاش درخت توت بودم

خبری از مهرداد

مهرداد، برادرم، از چند هفته پیش نوشته‌هاش را پنج‌شنبه‌ها در روزنامه‌ی سرمایه چاپ می‌کند. اگر به مباحث مالی و حسابداری علاقه داشته‌باشید از دکه‌ی روزنامه‌فروشی محله‌تون روزنامه‌ی سرمایه‌ را خریداری کنید. این مطلب مربوط به امروز است.

یاد ایام

پیرمرد به نوه‌ش:« بابا امروز چه روزی ِ؟»

نوه‌:« آقاجون، امروز دوم خرداد است»

پیرمرد:« چی بابا، بلندتر بگو»

نوه با فریاد:« امروز دوم خرداد»

پیرمرد:« گل دوم خداداد ِ»

دیروز، امروز و فردا

فلاش‌بک به دیروز

مثل یک فیلم‌ سینمایی

مادر و پدر جوان

نقش من، دخترک تُپلی

با

پیراهن دورچین قرمز‌،

یقه ب‌ب با تور سفید

عروسک به دست

اول تاب بازی

بعد با پسر همسایه

لِی‌لِی کنان خانه‌بازی

مادر در حال آب دادن کوزه‌های شمعدانی

راستی چرا دیروز، خانه‌ها حیاط داشت

حوض داشت و کنار حوض‌ها، شمعدانی؟

پدر از راه می‌رسد

من، در بغلش

چرخی در هوا می‌زنم

مادر به پدر می‌خندد

چایی در استکان‌های کمرباریک

یک سبد میوه‌‌های تابستانی

و یک دنیا نوستالوژی

و

من خنده را از وسط دو نیم می‌کردم

.

.

.

من با عینک آفتابی به دیروزها نگاه می‌کنم

.

.

.

امروز را

می‌بینم

.

.

.

عینکم را بر می‌دارم و به فردا نگاه می‌کنم

فردا رنگی ندارد

با هندوانه

در پشت دشت‌های سبزش، سرزمینی با خاک سرخ دفن شده‌ است. سربازانی ریز اندام با پوستی سیاه محافظتش می‌کنند. منِ خودخواه شمشیر بر رویش می‌کشم و به خاکش حمله می‌کنم. دل‌سنگم؛ بی‌آنکه به اشک‌های مردمانش توجه‌ کنم خاکش را به اسارت خود در می‌آورم و تکه‌تکه‌اش می‌کنم. آن‌قدر با ولع حمله می‌کنم که سربازانش بدون هیچ مبارزه ای در لحظه‌ی اول تسلیم می‌شوند. مثل خون‌آشام به جانش می‌افتم. می‌خورم. می‌خورم، آن‌قدر که احساس ‌کنم، دریا در من است. قدرت تکان خوردن ندارم. چشمم به شهر نابود شده می‌افتد. سربازان، آرام و بی‌صدا در گوشه‌ای آرمیده‌اند؛ حتی شمشیرم. لحظه‌ای از خودم بدم می‌آید ولی فقط لحظه‌ای. فردا دوباره روز از نو.

تشکرنامه از دو دوست

1:

حاج‌واشنگتن عزیزم برای پست « رسم روزگار » انتقاد کرده که «نظر دادن در مورد پستهایت برایم سخت شده. میدونی این حالات درونی خودت که به رنگهای مختلف کدبندی شده رو که خواننده نمیتونه درک کنه. بزار اینجوری بگم که انتقال حالات درونی شخصی و خصوصی نویسنده به خواننده اصولا در نوع ارتباط تاثیر میزاره. مثلا ممکنه روزی که تو سیاه هستی خواننده روی صد باشه از نظر روحی و بنابراین با دیدن نوشته سیاه طبیعتا نمیتونه ارتباط برقرار کنه و برعکس. حالا اگر بگی که من برای دل خودم می‌نویسم خب این یک حرف دیگری هست و البته بسیار محترم است»

لازم دیدم توضیح مختصری درباره لیبل‌های پست‌هایم بدهم. رنگ لیبل‌ها هیچ‌ ربطی به حالت روحی آن روز من ندارد چه بسا که خیلی از پست‌ها را قبلا در دفترچه‌ی تمرینم نوشته‌ام و تابع مکان و زمان نیست بلکه فقط و فقط ارتباطش با موضوع پست است که این ارتباط موضوع و رنگ‌ بر اساس قراردادی است که با خودم انجام داده ام. مثلا رنگ سیاه مربوط به پست‌هایی با مزمون دل‌تنگی است و به همین ترتیب رنگ خاکستری، پست‌های سیاسی. رنگ سورمه‌ای، پست‌های روزمره‌گی. رنگ آبی طنز و ادبی و یک چیزی شبیه کاریکلماتور. رنگ سبز، شعر. رنگ قرمز، عاشقانه و احساسی و رنگ صورتی، ثبت لحظات و خاطرات می‌باشد. حاجی عزیز از تذکر به‌جایت بسیار متشکرم.

2:

آیدای عزیزم در پست «نگاهی متفاوت » نوشته:« ... همیشه وقتی پست میگذارد علی را هم صدا میکنم و با هم به تک‌تک کلماتش خیره میشیم،‌ بعضی اوقات بغض میکنیم،‌ بعضی اوقات به فکر فرو میریم‌، و بعضی اوقات باهاش تلخ خنده‌ای میزنیم...».

آیدا جان امیدوارم لایق تعریف‌های تو باشم؛ شک دارم. ممنونم از تو و علی عزیز.

رسم روزگار

« تَق ».

صدا از تفنگ ساچمه ایِ پسرکِ شکارچی‌نما بود که، به سمت کلاغِ نشسته رویِ درخت گردو، شلیک کرد. کلاغ افتاد و مُرد. صدای غارغار جوجه کلاغ‌ها در فضا ‌پیچد. این‌طرف کلاغ‌ها عزاداری می‌کردند و آن‌طرف گردوها بزم شاهانه به پا کردند.

پ.ن: برگرفته از این پست؛ تقدیم به شهرزاد عزیز.

امشب، خانه‌ی ما

رضا(از نوع هم‌‌سرجان) بعد از خواندن پست «توت‌سیاه» بسیار تشویقم کرد و گفت:« اَه. تو نوشتن بلد نیستی. مثبت باش، قشنگ بنویس. اَه. بنویس درخت توت ما عروسی داره.... بلبلان روش..... اَه به این نوشته‌هات. منفی» و بعد رفت پای کامپیوترش و چند دقیقه بعد با این نوشته که ظاهرا یکی از پست‌های وبلاگش هست و خودش هم نوشته (همان وبلاگی که آدرسش را به من نمی‌دهد ) برگشت.

My life , I found you lately

I spend my time not perfectly

Now, I want to start again

to build You against the pain

بعد از کلی خندیدن به قافیه‌هاش در حالی که توفکر بودم، گفت:

«There is nothing that you cannot BE, DO, or Have»

امشب هم شبی بود برای خودش. 26 اردی‌بهشت .86

توت‌سیاه

درخت توت‌ حیاط خانه عزادار است؛ باران که می‌بارد خون گریه می‌کند.

پروسه‌ی نابودی

این بودم

این شدم

می‌ترسم

بی‌رنگ‌تر

بی‌رنگ‌تر

بی‌رنگ‌تر

بی‌رنگ‌تر

بی‌رنگ‌تر شوم.

مترسک

خط اخمش را شکستم

خط صاف دهانش را خمیده کردم

باز پرنده از دور نگاهش می‌کرد

تشنه

گذاشتمش توی صندوق‌چه

صندوق‌چه را بردم توی پستو

پستو تاریک بود

«عشق را در پستوی خانه نهان کرد»م

امروز رفتم سراغش

سراغ صندوق‌چه

می‌خواستم سری به‌ش بزنم

زرد و نحیف شده بود

از بس که نور ندیده بود

از بس که آب نخورده بود

.

می‌شود دیوار بود

ته یک بن‌بست

می‌شود پل بود

روی یک گذر

کلاس شماره‌ی39 کات یا برای پدرم یا خوش‌حالم یا هر تایتلی که دوست دارید

هفتم اسفند بود، تازه شب‌بوها برگ داده بودند و لاله‌ها سر از خاک درآورده بودند، که از خانه بیرون رفتی. دل‌تنگ نبودنت که بودم، کنار باغچه، نزدیک نرگس‌ها، همان‌جایی که می‌نشستی و سیگار می‌کشیدی، می‌نشستم و با آسمان دردودل می‌کردم. گاه آسمان، دلش ریش می‌شد و اشکی می‌ریخت. آن‌قدر که شب‌بوها سیراب شدند و به گل نشستند؛ لاله‌های وحشی هم. همه‌ی این‌ها می‌خواستند بگویند عید در راه است. درست بود، عید تا پشت در خانه‌ی ما آمد ولی تو نیامدی. سال که تحویل شد، خواب بودم. خوابیدم که نبودنت را کمتر حس کنم. از نبودنت شب‌بوها غصه خوردند و زرد شدند؛ نرگس‌ها، لاله ها و من هم. ام‌روز، حیاط را آب و جارو می‌کنم، سفره‌ی هفت‌‌سین پهن می‌کنم، درها را باز می‌کنم تا بهار، عید و تو به خانه بیایید. عید من امروز است.

یک روز سرد زمستونی از خانه بیرون رفتی و یک روز گرم تابستونی آمدی. بابایی خوش آمدی.

پ.ن: بالاخره آقای پدر بعد از 66 روز، فردا از بیمارستان مرخص می‌شود؛خوش‌حالم. هم‌چنین برای اتمام دوره‌ی فشرده‌ی درس‌هایی در کلاس شماره‌ی 39 ناراحتم.

منِ سربه‌راهِ دروغ به خود گو

شویدک‌های سیاهم را با دست، به زیر مقنعه هدایت میکنم، عبایی بلند و سیاه بر تن می‌کنم و بی‌آنکه سرخاب سفیدابی بمالم، با رنگی پریده راهی خیابان می‌شوم. من حجاب دارم. با خودم می‌گویم آیا به راستی من حجاب دارم؟ موبایلم را بر می‌دارم. شماره تلفن‌ها و اس‌ام‌اس‌های دوستانم را پاک می‌کنم. من حجاب دارم و با هیچ‌‌کس ارتباط ندارم. با خودم می‌گویم آیا به راستی ارتباط ندارم؟ با اعتمادبه‌نفسِ تمام، از کنار الگانس‌های سبزوسفید رد می‌شوم. من ِ با حجاب، که با هیچ‌کس هم ارتباط ندارم، لب‌خندی به زن سیاه‌پوشِ الگانس‌سوار می‌زنم. او به‌جای این‌که لب‌خند تحویلم دهد نگاهی از سر تعجب به من ‌می‌کند. با خودم می‌گویم آیا به راستی لب‌خند من از سر محبت بود؟

به راستی، به این راحتی، من، انسان سربه راهی شدم؟

استاندارد IEEEحجاب

رخت‌ سیاه صدایم می‌کند

باید تنم را درونش دفن کنم

نام این استاندارد، IEEEحجاب است

به تو که قانون می‌گذاری: تنم را دفن کن. قلبم، فکرم و چشمم باز هم حجاب ندارد. با آن‌ها چه می‌کنی؟

دل‌تنگی

ببین آسمان و زمین را

آسمان

دل‌‌تنگ زمین که می‌شود

خورشید را رها می‌کند

زمین را در آغوش می‌گیرد

و اشک می‌بارد

آسمان، زمین را دارد

عصرجمعه/ 6 اردی‌بهشت 86

قصه‌ی آرزوها؛ یکی بود یکی...

آرزوهایم را در سطلِ آرزوها می‌ریزم. سطل را سر کوچه می گذارم. از دور به سطل نگاه می‌کنم. می‌بینم، پسرک کاغذ‌‌‌ جمع‌کنی را که به دنبال کاغذ، در سطل ‌شناور است. آرزوهای کودکانه‌ را بر می‌دارد و در گونی کاغذهایش می‌گذارد و دور می‌شود. در فکر دور شدن آرزوهایم بودم که دیدم گدایِ سرکوچه نزدیک سطل شد. هرچه گشت آرزویی که به دردش بخورد پیدا نکرد و رفت. آرزوهایم حتی گدای گرسنه را هم سیر نکرد. مردی که از دور نظاره‌گر گدا بود، به محض دور شدنش، نزدیک آمد، به این طرف و آن طرف نگاهی کرد و سطل را وارونه کرد، آرزوهایم را ریخت و سطل را با خودش برد؛ مرد دله دزدی بیش نبود. ساعت‌ها آرزوهایم کنار جدول خیابان ماندند تا عابرپیاده‌‌ای ته‌سیگارش را به نشانه فرهنگش به سمت آرزوهایم پرت کرد. آرزوهایم دود شدند و به هوا رفتند.

پرواز را به خاطر بسپار پرنده رفتنی است

از روی کلمه پرواز صد بار بنویسید ( لازم به ذکر است افرادی که از تکنولوژی کپی/ پیست استفاده کنند، همان‌هایی هستند که پرواز پرنده را فراموش می‌کنند).

معجزه

معجزه است؛ معجزه. ستاره (*) یا --< یا هر علامت دیگری، که کنار اسمت بشیند، مردمان به یادت می‌آورند و سلامی‌ و علیکی. این‌روزها که بلاگ‌رولینگ به خوابی عمیق فرو رفته، به معجزه‌ش بیشتر پی بردم. حالا فرصتی پیش آمده که دور از عذاب وجدانِ سرِ لیست بودن و نداشتن حرفی برای خواننده، برای خودِ خودم بنویسم.

چرا؟( قسمت دوم)

«4 تا بچه دارم؛ یکی هم تو راه. به زنم گفتم، این پنجمی را بدهیم دختر‌خاله‌م که بچه‌دار نمی‌شود، بابتش سه میلیون می‌گیریم».

آقای ب

شغل: بیماربر

سن: 43

---------------

«19 ساله‌گی ازدواج کردم. یک سال بعدش ننه‌م پیغام داد یا زنت را طلاق می‌دی یا باید بچه‌دارشی که من مطمئن شوم زنت بچه‌ش می‌شه. الهه، دخترم شش ساله است.»

آقای الف

شغل: خدمه بیمارستان

سن: 26

---------------

«ساعت 6 صبح از خانه می‌زدم بیرون و ساعت 11 برمی‌گشتم. به محض رسیدن به خونه زنم شروع می‌کرد به جروبحث که چرا دیر کردی. فکر کردم اگر بچه‌دار شویم، سرش گرم می‌شود و غر کمتر می‌زند. الحق که همین شد؛ حالا نه موبایلم زنگ می‌زند نه کسی شب‌ها غر».

آقای ش

شغل: مهندس- مدیرعامل

سن: 35

---------------

« بچه اولمون دختر شد. به خانومم گفتم یک پسر می‌خواهیم که جنسمون جور باشه. دومی آمد ولی دختر بود. سومی هم دختر شد» .

آقای ح

شغل: مهندس- استاد دانشگاه

سن: 45

---------------

«گفتند بچه‌دار بشی میخش محکم می‌شود( ترجمه: به زندگی پایبند می‌شود) و سروگوشش نمی‌جنبد».

خانم س

شغل: خانه‌دار

سن:30

---------------

«خوش‌تیپ بود، از ترس این‌که شلوارش دو تا شود(ترجمه: ازدواج دوم)، بچه‌دار شدم».

خانم س

شغل: پرستار

سن:33

---------------

« زندگی‌ام یکنواخت بود».

خانم م

شغل: مهندس

سن:27

---------------

«بچه‌ نمی‌خواستیم ولی از ترس این‌که چند سال دیگر بچه‌دار نشویم، شدیم. آخه دخترخاله مامان مهری خانم همین‌جوری اجاقش کور شد».

خانم و

شغل: مهندس

سن:28

---------------

«با خانواده شوهرم درگیری زیاد داشتم. شوهرم قلب‌دردی بود. از ترس این‌که سکته کند و اموالش به برادرهاش برسد بچه‌دار شدیم».

خانم ز

شغل: معلم

سن:30

---------------

« 3تا دختر داشتم ولی ارث‌خور نداشتم. خدا خواست و چهارمی پسر شد».

آقای ک

شغل: بازاری

سن: 50

---------------

«چهارتا پسر داشتم. پنجمی که دختر شد خیالم راحت شد که یکی هست که توی فاتحه زنانه برامون گریه کند».

خانم ف

شغل: دفتردار

سن:49

---------------

و این قصه ادامه دارد........

نامه‌ای به کودک ندیده‌ام( قسمت اول)

دخترم/پسرم

گله نکن چرا به دنیا نمی‌آورمت. خواستم؛ نشد. خواستم ذهنم را خالی از چراها کنم تا جایی برای چراهای تو داشته باشم؛ جوابی برای چراهایم پیدا نکردم. خواستم برای آمدنت دنیا را پاک کنم؛ دستانم پاک نبود. خواستم دنیا را آذین‌ رنگی ببندم؛ باد آمد و همه را با خود برد. خواستم دیوارهای دنیا را به رنگ آسمان کنم؛ آسمان تیره و تار شد. ‌خواستم باغچه زمین را پر از گل کنم تا قدم‌هایت را روی گل بگذاری، نهرها خشک شدند و به ‌طبع گل‌ها. خواستم در همین گوشه کنار، جایی امن، برای دل کوچکت پیدا کنم؛‌ هیچ کجا امن نبود. خواستم اول انسان شوم، انسان شوم، انسان شوم؛ نشد. خواستم شادی را تجربه کنم تا به تو هدیه کنم؛ ندیدم که تجربه کنم. خواستم لغتی جایگزین درد، غم، نامردی، بی‌رحمی کنم تا هیچ‌وقت نشنوی و نبینی ؛ پیدا نکردم.

این‌جا دنیای تو نیست. این‌جا خانه‌ی امنی برای تو نیست. به دنیا نمی‌آورمت چون از روزی می‌ترسم که اشک‌هایت را ببینم.

پرده‌ی دوم

شب‌ها دیالوگ‌هایم را از بر می‌کردم

و صبح ها سر صحنه، بازی می‌کردم؛

بازی زندگی

نقش اول زن بودم

و دیگران سیاه‌لشگر

به زندگی‌ام دزد زد

دیالوگ‌هایم به سرقت رفت

بازی را ادامه دادم

گاه خطی از خودم می‌گفتم

گاه خطی از دیالوگ تو

و گاه خطی از او

دیالوگ‌های دل‌نشینی بودند

ولی نه برای من

داستان زندگی‌ام تغییر کرد

دیگر نقش اولش نبودم

شدم سیاه‌لشگر

از صحنه فاصله گرفتم؛

برای مدتی

.

.

.

.

امروز برگشته‌ام

با دیالوگی جدید

از خودم

زندگی کلید می‌خورد

زن

ساعت 9 شب، کنار خیابان، روبروی بیمارستان، منتظر ایستاده بودم تا رضا بیاید و سوارم کند. خوش‌حال بودم که ام‌روز، با آن‌که خسته‌ هستم، ولی به خوبی گذشت. همان‌طور که منتظر بودم، مردمی از جنس مذکر، با ماشین‌هایی آن‌چنانی، می ایستادند و با ایما و اشاره چیزی می‌گفتند و بعد با قیافه اخموی من که روبرو می‌شدند، می‌رفتند. بعضی دیگر باز از همان جنس، سری می‌جنباندند و فحشی می‌دادند و مطمئنا فردا هم در اداره‌شان من‌را نقل مجلس‌شان می‌کردند که دیشب خانمی کنار خیابان منتظر......

مردی که راننده رنویی بود، هم‌چنان که نگاهی از نوع نگاه مردم دسته دوم به من می‌کرد، کمی جلوتر از جایی که من ایستاده ‌بودم، به دنبال جای پارک می‌گشت. در همین حین که نگاه‌های نصیحت‌‌واری به من می‌کرد، رضا رسید و من سوار شدم. هنوز داشت نگاهم می‌کرد حتی به بقل‌دستی‌ش‌‌ نشانم داد، سنگینی نگاهش را حس می‌کردم و مطمئنا به بقل دستی‌ش می‌گفت«بالاخره سوار شد». سوار ماشین که شدم سریع خودم را در آینه دیدم. چیزی ندیدم جز چهره‌ی خسته‌ی زنی که 6 صبح بیدار شده، دو شیفت کار کرده، از بس رنگ پریده بود مرزی بین لب و پوستش دیده‌نمی‌شد، سفیدی چشم‌هاش قرمز شده، مقنعه‌ش موهای چربش را مخفی کرده و فقط چند تارش از چربی برق می زد.

کوله‌ام را جلوی صورتم بردم و زار زدم. گریه نبود به معنای واقعی زار‌ زدن بود. مثلا شب تولدم بود.

داشتم؛ قدرشو نداشتم

یک‌جایی خواندم« دلم کسی را می‌خواهد که از من سريع‌تر باشد، جلوتر باشد، لازم باشد بدوم تا به او برسم، شايد ندوم، رشد کنم ».

دل‌سنگی

دی‌روز، که کودکی بیش نبودم، سنگ‌های کف حیاط را، به چشم آدم‌بزرگ‌های دروغ‌گو می‌دیدم و قَرنیزهای دور اتاق را به چشم بچه‌های دروغ‌گو. باورم شده بود که خدا سنگ‌شان کرده تا جایی‌که، دروغ که می گفتم، به دست و پایم نگاه می کردم و ساعت‌ها منتظر سنگ شدن‌شان بودم، می‌ترسیدم از روزی که سنگ توالت شوم ولی باز دروغ می‌گفتم و سنگ هم نشدم شاید هم شدم که ام‌روز، روی هیچ سنگی بند نمی‌شوم، سنگ فقط می‌شکَنَدَم، تنم سرد است و دلم سنگ.

تشکر تشکر

خیلی تشکر به همه‌تون بدهکارم. یکی بابت پیگیری‌ و احوال‌پرسی‌هایی که از پدرم کردید و می‌کنید؛ متشکرم و صمیمانه دستتان را می‌فشارم. پدرم هنوز بیمارستان است و عمل دومش، فردا انجام می‌شود. التماس دعا. دوم بابت تبریک‌های تولدم. مرسی از همه‌تون که هنوز فراموشم نکردید. امیدوارم بتوانم جبران کنم.

--

پ.ن1: امروز صبح ساعت 11:08 در حالی که یکی توی سر خودم می‌زدم یکی توی سر کار و بسیار هم، بد اخلاق بودم و دل‌تنگ، یک‌دفعه در اتاقم باز شد و آقایی با سبد گلی که در دستش بود گفت:«خانم شریعت‌زاده؟ این گل از طرف آقای.....(خوب شاید دلش نخواهد اسمش را بگویم)».کارتی روی گل بود که رویش نوشته‌شده بود:«سرکار خانم شریعت زاده، تولدتان مبارک، از طرف ...».تشکر مخصوص از دوست عزیز که بدجور امروز سورپرایزم کرد. باورم نمی‌شد.

پ.ن2: ...؟

به دنیا آمدم؛ سلام 33

منهای ِ کودکی

سن که می خواست راه بیافتد، جیب‌هایش را پُر از کودکی کرد. حالا راه می‌رود و مثل نقل‌ و‌ نبات، کودکی‌ را می‌خورد.

می‌گذرد؛ پس خوب بگذرانیم

می‌لنگد

ولی می‌رود

آرام، آرام

آن‌چه می‌ماند

صدای خش‌خشِ رفتنش

در گوشم است

و

ردپایی

بر پیشانیم

و

گَردوخاکی

بر موهایم؛

عمرم را می‌گویم

خطر!

نگاهم می‌کنی

و از چشمانم می‌خوانی

کارگران مشغول کارند

چشمانم را می‌بندم

از ترس این‌که

ببینی

مسیر مسدود است

با دست‌های خودم

سال پیش، سیزدهم، نیمی از آرزوهایم را در دست راستم گرفتم و نیمی دیگر را در دست چپم و به هم گره زدم. چرایش را نمی‌دانم، شنیده بودم هر آرزویی داشته باشم، سبزه گره بزنم، برآورده می‌شود. البته آرزوهای سبزی نبودند ولی به احترام بودنشان نیت کردم و گره زدم. یک سال گذشت، گره‌ها باز نشدند. می‌دانم، امسال هم می‌گذرد. بازشدنش به خودی خود، انتظاری بس، بیهوده‌ است. گره‌ها هم‌چنان بسته می‌مانند، آن‌قدر که به خودم بیایم و بازشان کنم.

با تو ام. با تو شراره. آره خودت. بیدار شو. بازش کن. با دست؛ آره با دست‌های خودت.

یادش به خیر پارسال چنین روزی

پارسال، سیزده، نمی‌دونستم سال بعد کجا هستم. امسال هم نمی‌دونم سال دیگر کجام. سیزده‌به‌در، امسال، کنار پدر در کلاس 39 چه حالی دارد