بی خوابی و حرف های صبح جمعه

شاید فردا مسیر زندگی‌ام تغییر کند. تصمیمی بود که سال پیش دی ماه گرفتم ولی متاسفانه اجرا نکردم. یادت هست؟ بعدا حکمت نشدنش را فهمیدم که تصادف پدر بود. امروز روز دیگری است. هرچند از نظر جسمی و روحی در شرایط مناسبی نیستم ولی تصمیمم را گرفتم. اگر موفق شدم برمی‌گردم و توضیح می‌دهم اگر نه ...... نمی‌دانم چه شرایطی در انتظارم هست. مرداد، ماه خوبی برای من نبوده. امیدوارم سهمیه‌ی این ماه من دیگر تمام شده باشد. اگر هم هنوز خدا برایم سهمی گذاشته.... تسلیم... دو- هیچ به نفع خدا.

به تو می‌گم که نشو دیوونه ای دل؛ به تو می گم که نگیر بهونه ای دل

.

.

به تو می‌گم عاشقی ثمر نداره؛ واسه تو جز غم و دردسر نداره

.

.

عقلم زیر پا گذاشتی رفتی؛ تو منو مبتلا گذاشتی رفتی

.

.

می‌دونم که دیگه عاقل نمی‌شی ؛ تو دیگه برای من دل نمی‌شی

من دیگه بچه نمی‌شم؛ دیگه بازیچه نمی‌شم

بالاخره بعد از مدت‌ها فرصتی و انگیزه‌ای پیدا کردم که موزیک وبلاگم را عوض کنم. چند بیت از شعر را نوشتم . شعر کامل را با صدای نادر گلچین گوش کنید.

آب یا سراب

تشنه که باشی به سمت آب می‌دوی

با سراب که هم‌نشین شوی

آب را گِل می‌کنی

کجایی سهراب

.

.

.

آب و سراب در کنار هم

توهمی بیش نیست

پنجه بوکس، نانچیکو؛ سلاح سرد

Ignore، Invisible، Block، Spam و در نهایت Trash... همه و همه سلاح‌های سردی هستند در دست انسان‌های حقیقی که، ساکن سرزمین مجازی هستند. در جنگ‌های دنیای مجازی به جای کندن خندق برای جلوگیری از ورود دشمن به خاک می‌توان با یک کلیک دشمن را Ignore کرد. حتی می‌توان فرد را در سیاه‌چال‌های‌‌ Block انداخت، همان سیاه‌چال‌هایی که هیچ صدایی از آن به آسمان نمی‌رسد و در نهایت فرد به زباله‌دان مجازی انداخته می‌شود. قضاوت می‌کنیم، جنگ می‌کنیم، زخمی می‌کنیم حتی می‌کُشیم بی‌آنکه کسی متهم ردیف اول باشد. دنیای مجازی همین است تابع هیچ قانونی نیست. به ظاهر نه کسی قاتل است و نه کسی مقتول. بی‌آنکه صدای شلیکی به گوش برسد و خونی ریخته شود، انسانی می‌میرد.

شعار می‌دهیم

شعار می‌دهیم

شعار دادن را

از آن روز

که بابا آب داد، یاد گرفتیم

هنوز هم در وبلاگ‌هایمان شعار می‌دهیم

« سارا انار ندارد »

راستی چرا سارا انار ندارد؟

چه شد؟

این دانه‌های ریخته بر زمین

انار است یا خون

بهتر است چشمانمان را ببندیم

و رد شویم

گور پدر پست‌های شعاریسم‌

شاید دستانمان آلوده به انار شود

بگذریم

شعار، شعار می‌آورد

300

نه فیلم 300، پست شماره‌ی 300.

ما زیر رادیکالی‌ها

نسل سوخته‌ی من

حتی از 4 زیر رادیکال بدبخت‌تر است

4 تجزیه شد

به 2 به توان 2

و در آخر 2 با قربانی همزادش 2، آزاد شد

حالا ما

تجزیه می‌شویم

قربانی می‌شویم

ولی آزاد نمی‌شویم

خطا کردم، خطا

انگار یکی نخ وجودم را گرفته و می‌کشه

ترسم از شکافته شدن نیست؛ دوباره می‌بافمش

ترسم از گم شدن سرنخ است

ایستگاه زندگی

در ایستگاه اتوبوس ایستادی، اتوبوس می‌آید؛ جایی برای سوار شدن ندارد. بهتر منتظر اتوبوس خلوت تر بمانی. در واقع نه در ایستگاه بعد خبری هست و نه آخر خط. زندگی نام دیگر این ایستگاه است.

کسی مداد رنگی‌های منو ندیده؟

حس سبز روشنی که چند وقت پیش برای نوشتن داشتم این روزها شده سبز لجنی.

مرگ سوسک‌ها

چاه‌های فاضلاب را سم می‌زنند. سوسک‌های بی‌ جان، از سوراخ‌های درِ چدنیِ چاه فرار می‌کنند. انگار که مَستند. بعضی نیمه‌ی راه می‌میرند و تعدادی به گوشه‌ای پناه می‌برند؛ دیر یا زود آن‌ها هم می‌میرند. آسفالت خیابان پُر شده از اجساد سوسک‌ها. مردم در رفت‌و‌آمدند بی آن‌که ببینند زیر پایشان جان‌داری جان داده. نمی‌بینند. مدت‌هاست که هیچ جان‌داری را که در حال جان ‌دادن‌ است را نمی‌بینند حالا چه برسد به سوسکَک‌ها. به اجساد نگاه می‌کنم، دلم می‌گیرد. این‌روزها حتی فاضلاب هم جای امنی نیست؛ بیرونش که باشی دمپایی و جارو بر سرت می‌کوبند و درونش، سم‌پاشی‌ات می‌کنند.

عروسک بازی نرم

یادم هست هر سال، دهه‌ی فجر یک نمایش عروسکی، شبیه خیمه‌شب‌بازی پخش می‌کردند (شاید هنوز هم پخش می‌شود، نمی‌دانم) که در آن، عروسک‌هایی شبیه شخصیت‌های سیاسی به‌ وسیله‌ی نخ‌هایی (البته بیشتر شبیه طناب بود تا نخ) که به دست‌وپایشان وصل بود و سرِ نخ در دست کسی که دست‌کش سفید بدست داشت و کلاهی با راه‌های سفیدوقرمز و نقاب کلاه آبی با ستاره‌های سفید، بر سر داشت، حرکتشان می‌داد و افرادی هم از پشت صحنه به جای‌ عروسک‌ها حرف می‌زدند. یادم هست یک جایی از نمایش صدای هیاهوی مردم که بیشتر شبیه اعتراض بود به گوش می‌رسید و بعد مشت‌های گره ‌شده‌ای را نشان می‌داد نه از نوع عروسک بل‌که از جنس انسان.

چهارشنبه شب وقتی قسمت اول سریال آن سه نفر را به پیشنهاد الهام دیدم، ناخداگاه به یاد خیمه‌شب‌بازی دهه‌ی‌فجر افتادم. با این تفاوت که این‌بار عروسک‌ها از جنس انسان و نخ‌ها، نامرئی بودند و صدای اعتراضی هم به گوش نمی‌رسید ولی اگر خوب نگاه می کردی فرد نامرئی را با دست‌کش سیاه بالای آن یخچال‌( یخچال کنار مبل راحتی!!!!) که کنار آن گل لیندا مصنوعی (همان که می‌گویند پافیلی) بود می‌دیدی که اتفاقا کلاه هم بر سر داشت ولی نه با راه‌های سفیدوقرمز و... که انسان‌گردان بود. عروسک بود، نخ بود، کلاه بود، دست‌کش بود ولی هیاهو نبود.‌

عشق

قلم، کاغذ را در آغوش گرفت

و رقصیدند

قلم تمام شد

کاغذ سیاه شد

.

می‌خواهم بلال شوم؛ اذان بگویم تا تو روزه‌ی سکوتت را باز کنی. ولی چطور؟

.

هیچ روان‌شناسی هیچ‌وقت شک نکرد که چوپان، دروغ‌گو نبود؛ شاید عاشق بود.

آس دل

کارت‌ها پخش زمین‌اند

یکی شاه است

یکی درویش

یکی سرخ است

یکی سیاه

بی‌بی نگران

شاه آشفته

شهر در محاصره‌ی سربازها

یکی از کارت‌ها نیست؛ آس دل...

شهر هست

شاه هست

دل نیست

صیغه؛ سنگ‌سار

+ : « در بست»

-- : « تا کجا؟»

+ : « تا آخر جاده‌ی خاکی».

تولدت مبارک رضا

یک جایی خواندم « تولد جنایت است زیرا که قانون ابدی آن را به مرگ محکوم می کند»

پ.ن1: عکس از خودم

پ.ن2: امان از بلاگر. تاریخ پست ایراد دارد. امروز 18 تیرماه 1386 است.

قصه‌ی زندگیِ مرد یخ‌فروش

دی‌روز که خورشید داشت از این‌جا رد می‌شد، ناگهان ایستاد و به مرد یخ‌فروش نگاهِ گرمی کرد و لب‌خند زد. دی‌شب بچه‌های یخ‌فروش سر گرسنه بر زمین گذاشتند.

از صبح تا شب با نقاب‌‌های رنگی

چوب‌رختی اتاق، پر شده از نقاب؛ نقاب‌های آویزان، چهره‌های آویزان.

دوباره ایمیل، دوباره پاسخ

امید عاشوری در پاسخ به پست قبلی دوباره ایمیلی زده است که:

« با سلام

ایمیل شما را به تازگی دریافت کردم و خواهش می کنم این مطالب را بدون سانسور(تاکید می کنم بدون سانسور) حتما در سایتتان بگذارید.ضمنا این آخرین باری است که مزاحم شما و دوستانتان می شوم.اول لازم می دانم در مورد وبلاگتان چند مطلب را بگویم و بعد حرفی چند حرف با خوانندگان وبلاگ شما.

خواننده عزیز اگر به طراحی وبلاگ نگاه کنید متوجه موضوعات خاصی می شوید .1- در مورد نام وبلاگ که عنوان شده حرفهای یک پنجاه و چهاری که با زیرکی بسیاری وبا دقت انتخاب شده .آیا تابحال از خود پرسیدید چرا سال 54 انتخاب شده و علاوه بر آن به رنگ فونت و نوع ترکیب جملات "حرف های یک ....".دقت کنید که هرگز یک مطلب سیاسی در سایت مذکور درج نگردیده و یا حتی مطالبی در این مضمون مورد بحث و بررسی و نقد قرار نگرفته است.لطفا به رنگ پس زمینه در وبلاگ دقت کنید که به زیرکی آبی انتخاب شده و نه رنگ سفید.ترتیب کادر بندی و بخصوص عکس در بالای وبلاگ که حاکی از تفکر و انتظار به همراه کفش های کتانی قرمز و لباس لی انتخاب شده است. اکثر مطالب عنوان شده در سایت مربوط به عشق و دوستی و محبت و از این جمله مطالب است.جواب ایمیل داده شده به من نیز خود گویای این مطلب است.البته من آگاهانه آن ایمیل رابا آن مظمون ارسال کردم.با کمی تامل در باره موضوعات انتخاب شده در سایت و نحوه تحلیل آن مطالب به راحتی می توان در یافت که سایت مزبور از جمله سایت های هدایت شونده ای است که چندی پیش توسط وزارت اطلاعات مطالبی پیرامون آن ارائه گردید. خوانندگان و جوانان عزیر و شما خانم شریعت زاده(نیروی سازمان) .خدمتتان به عنوان یک جوان آگاه ایرانی اعلام می کنم بهتر است سازو کار جدیدتری برای جلب توجه جوانان پیدا کنید. دوستان عزیز در وزارت اطلاعات بدانبد که دیگر زمان آن گذشته تا بخواهید با اینچنین روشهایی وارد میدان شوید.من و تمام جوانان ایران پیرو حرف وزیر اطلاعات در سخنرانی خصوصی شان اعلام می کنم ما اماده ایم تا همان طور که گفته بودید" جنگ را باید در ذهن جوانان ایجاد کرد " با آن مقابله کنیم.در پایان اعلام می کنم هرچه خواستید» از این مطالب سانسور کرده و یا هرگونه می خواهید آن را تحلیل کنید و دیگر راه به جایی نمی برید »

پاسخ :

خوش‌حالم غلط‌های املایی‌‌ات نسبت به میل قبلی کمتر شده و انشای نوشته‌‌ات بهتر. لابد از کسی کمک گرفتی. ممنون می‌شوم که واقعا آخرین بار باشد که مزاحمم می‌شوی (هرچند اگر آخرین بار هم نباشد دیگر پاسخ شما را نمی‌دهم. چون ارزش وقتم، فکرم و پست‌های این وبلاگ و از همه مهم‌تر وقت دوستانم از این چرندیات شما بیشتر است) و هم‌چنین به‌خاطر پروژه‌هایی که در دست دارم خیلی گرفتارم. راستی تو می‌دانی فالت و ایونت رکورد چیست؟ خبر داری من و دوستانم به خاطر این‌که تو و امثال تو در گرمای تابستان بی برق نباشید روزی 12 ساعت کار می‌کنیم.... بگذریم. می‌دانم که نمی‌دانی. فکر نکن از سر خواهش شما این مطلب را در وبلاگم گذاشتم؛ نه. این مطلب را فقط و فقط گذاشتم که خنده‌ای بر لبان دوستانم بنشیند. در این سه، چهار سالی که وبلاگ می‌نویسم شما اولین کسی هستید که نفمیدید چرا نام این وبلاگ حرف‌های یک‌پنجاه‌و‌چهاری است. خیلی سخت نبوده فهمیدنش؛ چون من متولد فروردین سال 1354 هستم. منظور شما را از آبی و سفید نمی‌فهمم. اگر کسی از دوستان متوجه شده به من هم بگوید. من فقط این را می‌دانم که سه سال پیش این وبلاگ صورتی و مشکی بود. بعد زرد و طوسی و بعد از آن سبز و حالا سورمه‌ای و قرمز. راستی چرا شما سورمه‌ای را آبی می‌بینید؟ اگر کمی با حوصله و دقت مطالب این وبلاگ را خوانده بودی مطلب سیاسی( به قول تو سیاسی) هم دیده بودی. کافی است به لیبل ها توجه کنی. قبلا هم گفته‌ام رنگ خاکستری نشانی از مطالب سیاسی البته بیشتر اجتماعی است چون من ذره‌ای از سیاست سردرنمی‌آورم. مگر پوشیدن لباس لی و کفش آل‌استار قرمز جرم است؟ مگر از عشق و دوستی و محبت گفتن جرم است. کاش همه‌ی مطالبم از این مقوله بود آن‌وقت مورد اعتراض دوستانم برای لیبل سیاه قرار نمی‌گرفتم. جلب توجه؟ نیروی سازمان؟ وزارت اطلاعات؟ .... متاسفم . نه برادر فیلم سکرت به‌درد شما نمی‌خورد. بهتر است به یک روان‌پزشک و بعدش به یک چشم‌پزشک مراجعه فرمایید. قضاوت با دوستان.

تا دیر نشده به‌ش بگو

مامان روزت مبارک

پ.ن: عکس از خودم

پاسخ به ایمیل امید

چند دقیقه‌ی پیش ایمیلی داشتم از امید. نمی‌شناسمش. امید می‌گوید: « اسم من امید.اول از همه بگم نه بیکارم و نه الاف که شروع کنم به نوشتن یک سری اراجیف یا انتقادهای بیمنی از شما و وبلاگتون.وبلاگ خوبی دارید اما برای من که بار اول و تصادفی به آن برخوردم مطالبی نداشت که حتی نام آن را به ذهنم بسپارم تا شاید دوباره سری به آن بزنم.پس چرا دارم اینها رو می نویسم برای اینکه بگویم شما هیچ نمی دانید .حتی از احساس ادمهای اطرافتان.حتی از آنهایی که می دانند تا چند روز اینده نخواهند بود و یا حتی انهایی که هیچ دلیلی برای بودن ندارند.پیشنهاد می کنم-و فقط پسشنهاد -حتما یک سری به انجمن ام اس ایران واقع در خیابان انقلاب نرسیده به چهار راه ولیعصر بزنید و فقط پای صحبتهای بچه های آن بنشینید تا بدانید تمام ان چیزهایی که می گوئید از نگاه کسی که نمی داند چرا شما به جای او نیستسد بسیار بی معنی و خسته کننده است. ارادتمند . امید »

امید، به یاد ندارم جایی ادعایی به دانستن کرده باشم. فکر کنم تو از دوستان صمیمی من باشی که خیلی زود تشخیص دادی من هیچ نمی‌دانم. همه‌ی ما نمی‌دانیم که تا چند روز دیگر زنده هستیم. چیزعجیبی نیست. متاسفانه تهران نیستم که به این مرکز سر بزنم ولی از نزدیکانم 2 نفر ام‌اس دارند که برخلاف نظر شما دلایل زیادی برای زنده بودن دارند. نداشتن دلیل برای زنده بودن، نیاز به داشتن ام‌اس نیست. این بیماری ( دلیل نداشتن برای زنده بودن)گریبان‌گیر خیلی از مردم شده‌است که خوش‌بخت‌انه قابل درمان است. درمانش هم فقط و فقط به دست خود فرد است. قبول دارم نوشته‌هایم گاهی و نه همیشه بی‌معنی و خسته‌کننده است ولی قبول ندارم که خودم را باید جای آن‌ها بگذارم. هرکسی جای خودش است. پیشنهاد می‌کنم آدرست را برایم ایمیل کن تا فیلم سکرت را برایت بفرستم، دیدنش خالی از لطف نیست. اگر هم نمی‌خواهی آدرس دهی به این لینک برو و دانلود کن.

یادگاری؟

به هم‌دیگر رحم نکردیم. خنجر زدیم و خوردیم. زخم‌هایش مانده؛ روی قلب، روی پیشانی، شاه‌نامه‌ای است. تو هم داری. یادگاری است از دوست و نه از دشمن. امروز به گل‌ها هم رحم نمی‌کنیم. با کلیدی که می‌تواند دری را به روی پشت‌درمانده‌ای باز کند به جانش می‌افتیم. خودکار بر می‌داریم و حرف‌های هشت‌مَن نُه‌شاهی می‌نویسیم. گلِ زبان‌و‌پا بسته هم فقط نگاه می‌کند و در عجب است از این حیوان دوپا.

مکان عکس: اصفهان- باغ گل‌ها

تو بیل دادی و نه خاک

دورتادورمان پُر است از چاه؛ دست‌ساز خودمان. بیل بر می‌داریم و چاه‌ها را پُر می‌کنیم. پُر می‌شوند ولی به قیمت تولد چاهی دیگر در کنارش. باز پُر می‌کنیم و باز چاهی دیگر. یک چاه همیشه می‌ماند، برای روز مبادا که سقوط را در آن تجربه کنیم. دورتادورمان پُر است از چاه.

سنگین، رنگین

جیب‌هایم را از سنگ‌های ریزودرشت

پر کردم

تا سنگین شوم؛

اما نشدم

بعد دلم را؛

شد ولی سنگ‌دل

آخر، سنگ روی سنگ بند نشد

زد و شیشه‌ی دلم را شکست

گذشت زمان

گذشت زمان

کت‌و‌شلوار دیپلمات سرمه‌ای

با پیراهن آبی آس‌مانی همراه با راه‌های صورتی

و کروات سرمه‌ای با توپ‌توپی‌های صورتی است

به همین زیبایی تصورش کن

گذشت زمان یک ست لباس شیک است

برتن خسته‌گی‌ها

هیچ چیز با گذشت زمان حل نمی‌شود

فقط در پشت نقابِ ظاهرِ آراسته، مخفی می‌شود

.

.

.

خسته‌تر می‌شویم؛همین.

قمارباز

تاس آخر

تاس سرنوشت

تو در انتظار جفت شش

تاس ها نشستند به یک

زندگی یعنی همین

با توت‌فرنگی

کنار دستم یک سبد توت فرنگی است. طبق قانونی می‌خورمشان و قصه‌ی خوردنش را می‌نویسم. اول کال‌ها را با طعم مِی ‌خوشِ متمایل به ترش، بعد نوبت له شده‌های بدریخت می‌رسد با طعم متمایل به گندیده. سوم توت‌های ریز و کج‌و‌معوج؛ بی‌مزه‌اند. ته سبد توت‌های درشت در حال چشمک زدنند....بقیه‌ی قصه را از رضا بپرسید که برای بار هزارم قصه‌ی اوبانتو و ویستا را برایم تعریف کرد؛ البته این‌بار با طعم خوش توت‌های درشت که لابد شیرین هم بودند. کنار دستم یک سبد توت فرنگی بود.

نگرش، فکر

کوتاه می‌پوشیم، کوتاه فکر می‌کنیم.

بلند می‌پوشیم، کوتاه فکر می‌کنیم.

تنگ می‌پوشیم، کوتاه فکر می‌کنیم.

گشاد می‌پوشیم، کوتاه فکر می‌کنیم.

آبی می‌پوشیم، کوتاه فکر می‌کنیم.

سفید می‌پوشیم، کوتاه فکر می‌کنیم.

زرد می‌پوشیم، کوتاه فکر می‌کنیم.

و این قصه ادامه دارد

سیندرلا و لوبیای سحرآمیز

دو سه ساله که بودم، دوست داشتم پا، تو کفش مامان و بابام کنم. لذت پا، تو کفش بابا کردن بهتر از پا تو کفش مامان کردن بود زیرا احساس هم‌زاد‌پنداری با جَک (رجوع شود به قصه‌ی جَک و لوبیای سحرآمیز) می‌کردم. رابطه‌ی رشد پاهام با رشد دیگر اعضای بدنم، فرمول وای مساوی ایکس به توان 2 بود. بر این اساس پانزده شانزده ساله که شدم فقط انگشت شصتم در کفش مامانم می‌رفت و من در آن سن به خوبی احساس خواهران سیندرلا( آناستازیا و گرسیلا) را درک ‌کردم. یک بار هم که به عشق سیندرلا شدن به زور پا تو کفش بلوری کردم، پسر حاکم تابوی سیندرلا را شکست و با گرسیلا ازدواج کرد. از آن به بعد سعی کردم پا، تو کفش هیچ‌کس نکنم که نه جَک باشم و نه آنستازیا. هرکس هم می‌خواست پا تو کفشم بکند، طبق قانون توان دوم پام، دست ازپا درازتر می‌رفت پیِ گاو فروشی‌ (و نه آدم فروشی).

کلک می‌زنیم و شاد می‌زیم

فردا دوشنبه است و از قرار تعطیل. پس می‌شود فرض کرد، امروز پنج‌شنبه است و تا چند ساعت دیگر عصر پنج‌شنبه آغاز می‌شود(دوستانی که من را می‌شناسند می‌دانند که عصرهای پنج‌شنبه بهترین ساعت روز هفته‌ی من است و هم‌چنین چهارشنبه عصر؛ زیرا فرداش پنج‌شنبه است). پس برای فرار از دو جمعه در یک هفته، فردا پیش به سوی کار به جهت اضافه‌کاری. امروز پنج‌شنبه است و فردا دوشنبه یک روز خوب کاری.

پول، مدرک، ایران

یک تکه از موهای زن را، (تقریبا به پهنای دو بند انگشت) در دستش گرفت، شانه کرد و بعد ته شانه که مثل سیخ بود را از لابه‌لای موهاش رد کرد و یک در میان موها را از هم جدا کرد و رویشان مخلوط دکلره و اکسیدان مالید و مثل ساندویچ لای کاغذ آلومینیومی ‌پیچید که به‌ش می‌گویند « فویل». هر فویل قیمتش به قراری 2500 تا 3500 تومان؛ بسته‌گی به ارتفاع مو دارد. بعد از نیم ساعت مثل قارچ روی سرش از این فویل‌ها به تعداد 30 عدد سبز شد. چند ساعت بعد فویل ها را باز کرد. موهای بیچاره سفید شده‌ بودند. سرش را شست و سپس رنگش کرد؛ پلاتینی. یکی کاهی می‌پسندد و یکی پلاتینی و دیگری نسکافه‌ای به این مرحله می‌‌گویند « رنگ‌ساژ» کردن. کل پروسه‌ی مش کردن 4 ساعت است که جمعا آرایشگر روی موها 45 دقیقه بیشتر وقت نمی‌گذارد. با یک حساب سرانگشتی و نگاهی به نسوان نشسته در سالن که همه خواهان کله‌ی گورخری بودند متوجه شدم که« نادره جون» که فقط روزی 7 ساعت کار می‌کند که فقط با رنگ، قیچی، بند، شینیون، براشینگ، جون، قربونت برم، هانری زادوری، افشین و منصور سروکار داره درآمد یک روزش معادل درآمد 3 ماه من است با روزی 10 ساعت کار که فقط با TMSC25, Fault,Event,DCS,SI و رله‌‌ی 5 ولت که در بازار یافت نمی‌شود سروکار دارم. من منتظر بودم تا نوبتم شود تا از شر موهایم در این گرمای تابستان خلاص شوم.

چاقی وبلاگ و رژیم کامنتی

وبلاگم، لباسش هم تنگ شده ‌بود و هم نخ‌نما. به‌ش گفتم: «رژیم بگیر، می‌ترسم چربی خونت بالا بره و سکته کنی ها!». قبول کرد و رژیم گرفت. یک رژیم وحشتناک گرفت . رسما معده‌ش را تعطیل کرد. یک هفته بیشتر طاقت نیاورد و کارش به بیمارستان کشیده شد و مجبور شد رژیمش را بشکند. حالا قرار شده رژیم ملایمی بگیرد. منم جایزه، براش لباس نو خریدم.

دوست جونم لباس نو مبارک. حالا که تروتازه شدی، منم قول می‌دهم حرف‌های نو برایت بزنم.

یا صفر یا یک

قصه‌ی سوزن و انبار کاه همانا

پیدا کردن سوزنِ گم‌شده در انبار همان

مزد من؛ قطره‌های خون.

گناه من؛ حس سوزن‌دوستی.

اشتباه من؛ محکم نگه‌داشتنش در مشتم.

نتیجه‌‌گیری احساسی: سوزن لایق محبت نیست.

نتیجه‌گیری منطقی: از کنار انبار کاه باید گذشت.

تقدیم به همیشه اینویزیبل‌

تو می‌بینی

من نمی‌بینم

تو خدایی

من بنده

سبز، سفید، ترس

ام‌روز، ساعت 6، در راه برگشت از شرکت، چشمم به کارنوال نیروی انتطامی افتاد. کارنوال شامل وانت‌هایی بود که اشراری را با دست‌بند به بدنه‌‌اش بسته بودند و سربازانی با اسلحه از آن‌ها مراقبت می‌کردند و بنزهایی به رنگ سبزوسفید هم وانت‌ها را اسکورت کرده بودند. کارنوال در شهر می‌چرخید که شاید درس عبرتی شود برای مردم. مردم هم در کوچه و محل جمع شده بودند و نگاه می‌کردند و بیشتر حواسشان به پاترول زرد صدا و سیما و فیلمبردار بود. اشرار هم، جوانانی 15،16 تا 23 سال با لباس خاکستری و کله‌ای از ته تراشیده بودند. حالا، من‌ ِ دزد، من ِ قاتل، من ِ معتاد، من ِ خلاف‌کار با دیدن این صحنه‌ها درس عبرت گرفتم و از خودم می‌پرسم «ایران را بسازیم یا با ایران بسازیم»؟ دنیاش پیشکش.

پ . ن : خسته بودم، خسته‌تر شدم. دلم سوخت نه برای آن اشرار برای خودم که چقدر ضعیف شدم که با دیدن هزاران هزار باره‌ی این صحنه‌ها بازهم این‌گونه ‌دگرگون می‌شوم.

معجزه‌ی دیدار

در گوشه‌ای از این شهر، در خیابانی نه چندان بالاشهری، از‌قضا در حوالی خانه‌ی ما، خانه‌ای است یا دیوارهای بلند؛ چیزی شبیه قلعه و نه کاخ. بیشتر وقت‌ها، درِ قلعه بسته است و شاید دو یا سه بار در سال بیشتر باز نمی‌شود. درختان سر به فلک کشیده‌ و ساختمان گرد میان باغش، با وجود دیوارهای بلندش قابل دید است. سال‌هاست درِ قلعه، را که می‌خواهند باز‌کنند به شعاع یک کیلومتریش پلیس می‌ایستد. هفته‌ی پیش چند روزی در این قلعه رفت‌وآمد بود. الگانس‌های سبز وسفید، آمبولانس وماشین آتش نشانی در اطراف خانه زیاد دیده‌می‌شد و از همه جالب‌تر مردان و زنانِ پیر و جوانی که ساعت‌ها روبروی در، نشسته بودند تا در، باز شود و چشمشان به جمال رئیس‌جمهورشان روشن شود. شاید معجزه‌ای کند این دیدار.

انتظار

«انتظار»

سَرِ گذر نشستن

و به نقطه‌ا‌ی دور نگاه کردن

و زانوی غم در بغل گرفتن

و گاهی سوت قطار

به گوش رسیدن

نیست

«انتظار»

عصر جمعه

شعر‌های بی‌قافیه نوشتن

و نوشیدن جرعه‌ای چاییِ تلخ

با شیرینی «انتظار» است

کاش فقط یک بازی بود، قایم موشک

من چشم گذاشتم

تو قایم شدی

من تا صد شمردم

و تو به اندازه‌ی هزار

دور شدی