ق مثل قرمز

------------------------------------------------------------------------------------------------

پ.ن: بعضی از دوستان معتقدند با این سرعت آپ کردن فرصت اظهار نظر را از خواننده می گیرم. نه این طور نیست. شما برای هر پستی که دوست دارید نظر بدهید. الزامی نیست که فقط برای پست آخر نظر دهید. من همه را چک می کنم.

زنان انتظار

پ.ن: آره دوست من، همه‌ی عکس‌ها کار خودمه.

این‌جا عشق سهمیه‌بندی است

سهمیه‌ات که تمام شود
هرچه بگویی دوستت دارم
نمی‌شنود
سهمیه‌ات که تمام شود
در آغوشش که بگیری
دیوار است در آغوشت
سهمیه‌‌ات که تمام شود
دستش در دستت
تکه یخ است در آتش
سهمیه‌ات که تمام شود
بوسه‌اش دورنمای سراب است
سهمیه‌ات که تمام شود
کلمه‌ها در پس واژه‌های روزمره‌گی
می‌میرند
.
.
این‌جا عشق سهمیه‌بندی است

برنامه‌ی هفته‌گی

دیدی خونه‌های قدیمی را بازسازی می‌کنند؟ منم تصمیم گرفتم این خونه را بازسازی کنم تا شاید کمی از این یکنواختی دربیاد. دیوارهای اتاق‌هاشو بر‌می‌دارم تا فضاش بزرگتر بشه. چند تا پنجره رو به بیرون باز می‌کنم که نورش بیشتر بشه. لب پنجره‌هاش گل می‌گذارم که صبح‌ها در را که باز می‌‌‌‌‌‌‌‌‌کنی به‌‌ت لبخند بزنه. یک حوض می‌گذارم یک گوشه . بشین لب حوض. به آب نگاه کن تا سیاهی نوشته‌هام چشماتو را نزنه. درِ این خونه به روی همه بازه. صبح‌ها آب و جارو می‌کنم تا تو بیای.

هر روز تا قبل از ساعت 10 صبح آپ می‌کنم. اگر یک روز نتوانستم خبر می‌دهم.

از شنبه تا پنج‌شنبه با موضوعات زیر طبق این برنامه‌ی هفته‌گی می‌نویسم.

شنبه‌ها: شعر

یک‌شنبه‌ها: عکس

دوشنبه‌ها: روزمره‌نویسی(خاطره، شخصی، دردودل)

سه‌شنبه‌ها: عکس

چهارشنبه‌ها: اجتماعی، سیاسی، خبری

پنج‌‌شنبه‌ها: طنز

از امروز تا شنبه‌ی آینده چیزی نمی‌نویسم. می‌دونی چرا؟ چون منتظر خواندن نظرات و پیشنهاداتت هستم. کار سختی در پیش دارم که بدون حمایت شماها امکان نداره. امیدوارم دیدن تو دوست عزیز در این‌جا تابع قانون پی آن‌گاه‌ کیو یِ کامنتی نباشه.

پس تا روز شنبه 24 شهریور 1386 بدرود.

به یاد 15 شهریور سال 1380؛ امروز ششمین سالگرد ازدواجمونه

خوب‌ها آسان می‌آیند

بی‌رنگ می‌مانند

بی‌صدا می‌روند

-------------

پ.ن: نمی‌دانم این جملات از کیه. اس‌ام‌اسی بود که امروز از دوست عزیزم دریافت کردم.

تابوت گچی

از زانو تا مچ پاش زخم بود. نه یک زخم سطحی؛ عمیق. یک جاهایی زخم به استخوانش رسیده بود. می‌گفتند چند جا از استخوان پاش هم شکسته. شکسته‌گی همیشه دیده نمی‌شود ولی هست. دخترِ قویی بود. می‌خندید و گاهی اشکش، بی‌صدا، صورتش را خیس می‌کرد. سفیدپوشان بیمارستان، دورتا دورش حلقه زده بودند و حرف می‌زدند؛ زیاد و خسته‌کننده. هیچ‌‌کس دردش را تسکین نمی‌داد. کسی به فکر درمان زخم‌هاش نبود. عکس استخوان پاش دست‌به‌دست بین سیاه‌دلان سفیدپوش می‌گشت. همه به فکر استخوان شکسته بودند و من نگران زخم‌های پای دختر. تکه‌های استخوان‌ مثل دو عاشق به هم جوش می‌خوردند. ولی زخم‌ها چی؟ خوب می‌دانستم زخم‌ها اگر امروز و فردا درمان نشوند، چرکی می‌شود و خیلی زود دختر را از پا درمی‌آورد. کسی به حرف من گوش نمی‌داد. حق داشتند چون من از دسته‌ی سفیدپوشان نبودم.

چند ساعت بعد دختر با پای سفید از اتاق عمل بیرون آمد. ظاهرا زخمی دیده نمی‌شد ولی زخم‌ها بودند. این‌را از چشم‌های دختر می‌شد فهمید. گچِ سفید، سرپوشی بود روی زخم‌هاش. دکتر ارتوپد خوشحال بود که استخوان‌های تکه‌تکه شده را به هم وصله کرده و تا چهل روز دیگر به هم‌ جوش می‌خورند. ارتوپد کار خودش را خوب بلد بود. راست می‌گفت استخوان‌ها به هم جوش می‌خورند اما زخم‌ها زیر خروارها گچ دفن می‌شدند؛ دفن می‌شدند.

چند ساعت بعدتر، دختر دیگر اشک نمی‌ریخت؛ حتی نمی‌خندید. پرسیدم «تصادف کردی؟»

به هم می‌رسند؟ به هم نمی‌رسند

قطار عشق

نظرسنجی

موافقی برای یک مدت(‌نمی‌دانم چه مدت) مطلب ننویسم و فقط عکس (عکس‌ ها هم کار خودم نه دیگری) بگذارم؟

حُسنش اینه هر کس با زاویه‌ی دید خودش با عکس رابطه برقرار می‌کند و مجبور نیستی فکر و عقیده‌ی سیاه یا قرمز یا ... منو تحمل کنی هر چند عکس‌ها‌ هم حرف می‌زنند.

منم سکوت می‌کنم و حرف‌های شما را می‌خوانم. نظرت را حتما بگو، دوست نداشتی اسمت را ننویس.

1- فقط متن

2- فقط عکس

3- گاهی متن و گاهی عکس

4- هیچکدام

پ.ن: پاسخ کامنت:

به نیکو: راست می‌گی شراره یک زمانی عاشق حرف زدن بود چون گوشی بود برای شنیدن بود... تاریخ مصرف آدم‌ها زود تمام می‌شود عزیزم.

به جوزف: حتی سیاهش؟ امتحان می‌کنیم.

به حاجی: لطف داری.

به نگین: شما هم لطف داری.

به بابک: به پای عکس‌های تو نمی‌رسد.

به حاج باران: سعی می‌کنم.

به شری: حتما.

به آزاده: خرما را هم که می‌بینی.

به پریسا: نمی‌خواهم زندگی را از دریچه‌ی من سیاه ببینی خودخواهیه؟ باشه.

بازم به شما ها که لطف کردید و پاسخ دادی. حالا از روی ناچاری، رودرواسی( درسته؟)، رفاقت یا هر چیز دیگه... در هر حال ممنون.

گاهی حرف‌های یک پنجاه‌و‌چهاری گاهی عکس‌های یک پنجاه‌و‌چهاری

پیام بازرگانی

پ.ن: اگر رفتی حتما بگو از وبلاگ 54ری آمدی تا 10 درصد تخفیف برای خرید تابلو شامل حالت شود.

خسته از هر جنگی

احساس می‌کنم سال‌های دهه‌ی 60 است؛ روزهای جنگ

و این‌جا میدان جنگ است

یکی حمله می‌کند، یکی سنگر می‌گیرد

مهم نیست چه‌‌‌کسی دشمن است و کی دوست

همه مبارزند در این میدان

در گوشم صدای آژیر می‌آید

گاهی موج من‌را می‌گیرد

خودم را به در و دیوار می‌زنم

شیمیایی شده‌ام

از حنجره تا روده

درد امانم را بریده

می‌ترسم

نه از مرگ، که شهید راه حقم

که مبادا اسیر شوم و بعد فراموش

گاه کبوتر نامه‌بر نامه‌ای از عزیزی برایم می‌آورد

تنها نقطه‌ی امیدم است

کاش قبل از اینکه پایم روی مین رود

و مفقودالاثر شوم

ببینمش

این‌جا میدان جنگ است

و من خسته از هر جنگی

بیمار و دکتر

بیمارگفت:«گوشه‌ی این دنیای خالی

یک اتاق خالی

یک تخت خالی

یک قلب خالی

به من جایی بدهید

خسته‌ام؛ خسته»

دکتر یک پک به سیگارش زد و گفت:« دیر آمدی»

بیمار از روی میز دکتر، از توی پاکت سیگارش

چی بود اسم پاکت؟ آهان کارتیر... نشنیده بودم؛ سیگاری نیستم

یک سیگار برداشت

روشن کرد

و به سوختنش نگاه کرد

و گفت:« یک علف‌زار خشک و بی‌ روح

یک سیگار روشن

«…

دکتر پک بعدی را زد و گفت:« دیر آمدی»

حلبی، طلا؛ طعم خوش عشق

ندیدمش. پامو که زدم به‌ش، قِل خورد و خورد به دیوار. با صدای آخش به خودم اومدم. رفتم پیشش. دربه‌داغون بود؛ شکسته، زنگ زده. اونقدر ضیف شده بود که فقط با یک اشاره‌ي پای من، له شده بود. گرفتمش توی دستم، نوازشش کردم. دلم براش می‌سوخت. می‌خواستم صافش کنم مثل اولش ولی هرچی دستش می‌زدم بیشتر شکسته می‌شد. احساس کردم روزهای آخر عمرش را طی می‌کند. اسمش را پرسیدم. گفت:«حلبی» و زد زیر گریه. آروم‌تر که شد گفت:« من حلبی‌ام. اولش مثل طلا برق می‌زدم. هر دو در دست مردم بودیم. حالا بعد از یک سال من نه برقی دارم و نه رنگی» حرفش را قطع کردم و شروع کردم از فلسفه‌ی حلبی و طلا و فلزات گفتن. آن‌قدر غرق در سخنرانی بودم که متوجه نشدم زیر پای عابرپیاده‌ای جان داد. از خودم بدم اومد که چرا در آغوشش نگرفتم و به حرف‌هاش گوش ندادم. کاش در لحظات آخر عمرش مثل طلا، عاشقانه در دستم گرفته بودمش تا برای یک‌بار طعم خوش عشق را چشیده بود.

دوستت دارم

زبانم دیوانه شده

مغزم، هرچه فرمان برای زبانم می‌فرستد

فقط یک جمله می‌گوید

دوستت دارم

مغزم، هزاربار دستور کنسل داد

و دوباره فرمان جدید فرستاد

ولی

باز می‌گوید

دوستت دارم

دوستت دارم

دوستت دارم

با نامردی تمام

سیم مغزم را می‌کشم

چراغ‌های دلم را خاموش می‌کنم

دستی روی سرش می‌کشم

اشکش را پاک می‌کنم

و به خواب ابدی دعوتش می‌کنم

-----------------------

پ.ن: 2ساعت و18دقیقه

می‌خوام برم پا ندارم

می‌خوام برم پا ندارم

می‌خوام نرم جا ندارم

گریه کنم دل ندارم

داد بزنم نا ندارم

می‌توانم درک کنم شاعر، این شعر را در چه لحظه‌ای نوشته. شما چطور؟

ش ک س ت ن ی م ی ش ک ن د

لیوانِ رویِ میز، افتاد و شکست؛ به همین راحتی. تکه‌های لیوان که پخش موزاییک‌ها شده بودند در حالی که نفس‌های آخر را می‌کشیدند، نالان، به کاسه بلورِ دور طلایی گفتند:« نوبت تو هم همین روزهاست». کاتب ثبت کرد:

لیوان را می‌اندازد، می‌شکند

می‌گوید:«ببخشید»

و می‌رود

مداد را برمی‌دارد

و به نوشتن ادامه می‌دهد

بی خوابی و حرف های صبح جمعه

شاید فردا مسیر زندگی‌ام تغییر کند. تصمیمی بود که سال پیش دی ماه گرفتم ولی متاسفانه اجرا نکردم. یادت هست؟ بعدا حکمت نشدنش را فهمیدم که تصادف پدر بود. امروز روز دیگری است. هرچند از نظر جسمی و روحی در شرایط مناسبی نیستم ولی تصمیمم را گرفتم. اگر موفق شدم برمی‌گردم و توضیح می‌دهم اگر نه ...... نمی‌دانم چه شرایطی در انتظارم هست. مرداد، ماه خوبی برای من نبوده. امیدوارم سهمیه‌ی این ماه من دیگر تمام شده باشد. اگر هم هنوز خدا برایم سهمی گذاشته.... تسلیم... دو- هیچ به نفع خدا.

به تو می‌گم که نشو دیوونه ای دل؛ به تو می گم که نگیر بهونه ای دل

.

.

به تو می‌گم عاشقی ثمر نداره؛ واسه تو جز غم و دردسر نداره

.

.

عقلم زیر پا گذاشتی رفتی؛ تو منو مبتلا گذاشتی رفتی

.

.

می‌دونم که دیگه عاقل نمی‌شی ؛ تو دیگه برای من دل نمی‌شی

من دیگه بچه نمی‌شم؛ دیگه بازیچه نمی‌شم

بالاخره بعد از مدت‌ها فرصتی و انگیزه‌ای پیدا کردم که موزیک وبلاگم را عوض کنم. چند بیت از شعر را نوشتم . شعر کامل را با صدای نادر گلچین گوش کنید.

آب یا سراب

تشنه که باشی به سمت آب می‌دوی

با سراب که هم‌نشین شوی

آب را گِل می‌کنی

کجایی سهراب

.

.

.

آب و سراب در کنار هم

توهمی بیش نیست

پنجه بوکس، نانچیکو؛ سلاح سرد

Ignore، Invisible، Block، Spam و در نهایت Trash... همه و همه سلاح‌های سردی هستند در دست انسان‌های حقیقی که، ساکن سرزمین مجازی هستند. در جنگ‌های دنیای مجازی به جای کندن خندق برای جلوگیری از ورود دشمن به خاک می‌توان با یک کلیک دشمن را Ignore کرد. حتی می‌توان فرد را در سیاه‌چال‌های‌‌ Block انداخت، همان سیاه‌چال‌هایی که هیچ صدایی از آن به آسمان نمی‌رسد و در نهایت فرد به زباله‌دان مجازی انداخته می‌شود. قضاوت می‌کنیم، جنگ می‌کنیم، زخمی می‌کنیم حتی می‌کُشیم بی‌آنکه کسی متهم ردیف اول باشد. دنیای مجازی همین است تابع هیچ قانونی نیست. به ظاهر نه کسی قاتل است و نه کسی مقتول. بی‌آنکه صدای شلیکی به گوش برسد و خونی ریخته شود، انسانی می‌میرد.

شعار می‌دهیم

شعار می‌دهیم

شعار دادن را

از آن روز

که بابا آب داد، یاد گرفتیم

هنوز هم در وبلاگ‌هایمان شعار می‌دهیم

« سارا انار ندارد »

راستی چرا سارا انار ندارد؟

چه شد؟

این دانه‌های ریخته بر زمین

انار است یا خون

بهتر است چشمانمان را ببندیم

و رد شویم

گور پدر پست‌های شعاریسم‌

شاید دستانمان آلوده به انار شود

بگذریم

شعار، شعار می‌آورد

300

نه فیلم 300، پست شماره‌ی 300.

ما زیر رادیکالی‌ها

نسل سوخته‌ی من

حتی از 4 زیر رادیکال بدبخت‌تر است

4 تجزیه شد

به 2 به توان 2

و در آخر 2 با قربانی همزادش 2، آزاد شد

حالا ما

تجزیه می‌شویم

قربانی می‌شویم

ولی آزاد نمی‌شویم

خطا کردم، خطا

انگار یکی نخ وجودم را گرفته و می‌کشه

ترسم از شکافته شدن نیست؛ دوباره می‌بافمش

ترسم از گم شدن سرنخ است

ایستگاه زندگی

در ایستگاه اتوبوس ایستادی، اتوبوس می‌آید؛ جایی برای سوار شدن ندارد. بهتر منتظر اتوبوس خلوت تر بمانی. در واقع نه در ایستگاه بعد خبری هست و نه آخر خط. زندگی نام دیگر این ایستگاه است.

کسی مداد رنگی‌های منو ندیده؟

حس سبز روشنی که چند وقت پیش برای نوشتن داشتم این روزها شده سبز لجنی.

مرگ سوسک‌ها

چاه‌های فاضلاب را سم می‌زنند. سوسک‌های بی‌ جان، از سوراخ‌های درِ چدنیِ چاه فرار می‌کنند. انگار که مَستند. بعضی نیمه‌ی راه می‌میرند و تعدادی به گوشه‌ای پناه می‌برند؛ دیر یا زود آن‌ها هم می‌میرند. آسفالت خیابان پُر شده از اجساد سوسک‌ها. مردم در رفت‌و‌آمدند بی آن‌که ببینند زیر پایشان جان‌داری جان داده. نمی‌بینند. مدت‌هاست که هیچ جان‌داری را که در حال جان ‌دادن‌ است را نمی‌بینند حالا چه برسد به سوسکَک‌ها. به اجساد نگاه می‌کنم، دلم می‌گیرد. این‌روزها حتی فاضلاب هم جای امنی نیست؛ بیرونش که باشی دمپایی و جارو بر سرت می‌کوبند و درونش، سم‌پاشی‌ات می‌کنند.

عروسک بازی نرم

یادم هست هر سال، دهه‌ی فجر یک نمایش عروسکی، شبیه خیمه‌شب‌بازی پخش می‌کردند (شاید هنوز هم پخش می‌شود، نمی‌دانم) که در آن، عروسک‌هایی شبیه شخصیت‌های سیاسی به‌ وسیله‌ی نخ‌هایی (البته بیشتر شبیه طناب بود تا نخ) که به دست‌وپایشان وصل بود و سرِ نخ در دست کسی که دست‌کش سفید بدست داشت و کلاهی با راه‌های سفیدوقرمز و نقاب کلاه آبی با ستاره‌های سفید، بر سر داشت، حرکتشان می‌داد و افرادی هم از پشت صحنه به جای‌ عروسک‌ها حرف می‌زدند. یادم هست یک جایی از نمایش صدای هیاهوی مردم که بیشتر شبیه اعتراض بود به گوش می‌رسید و بعد مشت‌های گره ‌شده‌ای را نشان می‌داد نه از نوع عروسک بل‌که از جنس انسان.

چهارشنبه شب وقتی قسمت اول سریال آن سه نفر را به پیشنهاد الهام دیدم، ناخداگاه به یاد خیمه‌شب‌بازی دهه‌ی‌فجر افتادم. با این تفاوت که این‌بار عروسک‌ها از جنس انسان و نخ‌ها، نامرئی بودند و صدای اعتراضی هم به گوش نمی‌رسید ولی اگر خوب نگاه می کردی فرد نامرئی را با دست‌کش سیاه بالای آن یخچال‌( یخچال کنار مبل راحتی!!!!) که کنار آن گل لیندا مصنوعی (همان که می‌گویند پافیلی) بود می‌دیدی که اتفاقا کلاه هم بر سر داشت ولی نه با راه‌های سفیدوقرمز و... که انسان‌گردان بود. عروسک بود، نخ بود، کلاه بود، دست‌کش بود ولی هیاهو نبود.‌

عشق

قلم، کاغذ را در آغوش گرفت

و رقصیدند

قلم تمام شد

کاغذ سیاه شد

.

می‌خواهم بلال شوم؛ اذان بگویم تا تو روزه‌ی سکوتت را باز کنی. ولی چطور؟

.

هیچ روان‌شناسی هیچ‌وقت شک نکرد که چوپان، دروغ‌گو نبود؛ شاید عاشق بود.

آس دل

کارت‌ها پخش زمین‌اند

یکی شاه است

یکی درویش

یکی سرخ است

یکی سیاه

بی‌بی نگران

شاه آشفته

شهر در محاصره‌ی سربازها

یکی از کارت‌ها نیست؛ آس دل...

شهر هست

شاه هست

دل نیست

صیغه؛ سنگ‌سار

+ : « در بست»

-- : « تا کجا؟»

+ : « تا آخر جاده‌ی خاکی».

تولدت مبارک رضا

یک جایی خواندم « تولد جنایت است زیرا که قانون ابدی آن را به مرگ محکوم می کند»

پ.ن1: عکس از خودم

پ.ن2: امان از بلاگر. تاریخ پست ایراد دارد. امروز 18 تیرماه 1386 است.

قصه‌ی زندگیِ مرد یخ‌فروش

دی‌روز که خورشید داشت از این‌جا رد می‌شد، ناگهان ایستاد و به مرد یخ‌فروش نگاهِ گرمی کرد و لب‌خند زد. دی‌شب بچه‌های یخ‌فروش سر گرسنه بر زمین گذاشتند.

از صبح تا شب با نقاب‌‌های رنگی

چوب‌رختی اتاق، پر شده از نقاب؛ نقاب‌های آویزان، چهره‌های آویزان.

دوباره ایمیل، دوباره پاسخ

امید عاشوری در پاسخ به پست قبلی دوباره ایمیلی زده است که:

« با سلام

ایمیل شما را به تازگی دریافت کردم و خواهش می کنم این مطالب را بدون سانسور(تاکید می کنم بدون سانسور) حتما در سایتتان بگذارید.ضمنا این آخرین باری است که مزاحم شما و دوستانتان می شوم.اول لازم می دانم در مورد وبلاگتان چند مطلب را بگویم و بعد حرفی چند حرف با خوانندگان وبلاگ شما.

خواننده عزیز اگر به طراحی وبلاگ نگاه کنید متوجه موضوعات خاصی می شوید .1- در مورد نام وبلاگ که عنوان شده حرفهای یک پنجاه و چهاری که با زیرکی بسیاری وبا دقت انتخاب شده .آیا تابحال از خود پرسیدید چرا سال 54 انتخاب شده و علاوه بر آن به رنگ فونت و نوع ترکیب جملات "حرف های یک ....".دقت کنید که هرگز یک مطلب سیاسی در سایت مذکور درج نگردیده و یا حتی مطالبی در این مضمون مورد بحث و بررسی و نقد قرار نگرفته است.لطفا به رنگ پس زمینه در وبلاگ دقت کنید که به زیرکی آبی انتخاب شده و نه رنگ سفید.ترتیب کادر بندی و بخصوص عکس در بالای وبلاگ که حاکی از تفکر و انتظار به همراه کفش های کتانی قرمز و لباس لی انتخاب شده است. اکثر مطالب عنوان شده در سایت مربوط به عشق و دوستی و محبت و از این جمله مطالب است.جواب ایمیل داده شده به من نیز خود گویای این مطلب است.البته من آگاهانه آن ایمیل رابا آن مظمون ارسال کردم.با کمی تامل در باره موضوعات انتخاب شده در سایت و نحوه تحلیل آن مطالب به راحتی می توان در یافت که سایت مزبور از جمله سایت های هدایت شونده ای است که چندی پیش توسط وزارت اطلاعات مطالبی پیرامون آن ارائه گردید. خوانندگان و جوانان عزیر و شما خانم شریعت زاده(نیروی سازمان) .خدمتتان به عنوان یک جوان آگاه ایرانی اعلام می کنم بهتر است سازو کار جدیدتری برای جلب توجه جوانان پیدا کنید. دوستان عزیز در وزارت اطلاعات بدانبد که دیگر زمان آن گذشته تا بخواهید با اینچنین روشهایی وارد میدان شوید.من و تمام جوانان ایران پیرو حرف وزیر اطلاعات در سخنرانی خصوصی شان اعلام می کنم ما اماده ایم تا همان طور که گفته بودید" جنگ را باید در ذهن جوانان ایجاد کرد " با آن مقابله کنیم.در پایان اعلام می کنم هرچه خواستید» از این مطالب سانسور کرده و یا هرگونه می خواهید آن را تحلیل کنید و دیگر راه به جایی نمی برید »

پاسخ :

خوش‌حالم غلط‌های املایی‌‌ات نسبت به میل قبلی کمتر شده و انشای نوشته‌‌ات بهتر. لابد از کسی کمک گرفتی. ممنون می‌شوم که واقعا آخرین بار باشد که مزاحمم می‌شوی (هرچند اگر آخرین بار هم نباشد دیگر پاسخ شما را نمی‌دهم. چون ارزش وقتم، فکرم و پست‌های این وبلاگ و از همه مهم‌تر وقت دوستانم از این چرندیات شما بیشتر است) و هم‌چنین به‌خاطر پروژه‌هایی که در دست دارم خیلی گرفتارم. راستی تو می‌دانی فالت و ایونت رکورد چیست؟ خبر داری من و دوستانم به خاطر این‌که تو و امثال تو در گرمای تابستان بی برق نباشید روزی 12 ساعت کار می‌کنیم.... بگذریم. می‌دانم که نمی‌دانی. فکر نکن از سر خواهش شما این مطلب را در وبلاگم گذاشتم؛ نه. این مطلب را فقط و فقط گذاشتم که خنده‌ای بر لبان دوستانم بنشیند. در این سه، چهار سالی که وبلاگ می‌نویسم شما اولین کسی هستید که نفمیدید چرا نام این وبلاگ حرف‌های یک‌پنجاه‌و‌چهاری است. خیلی سخت نبوده فهمیدنش؛ چون من متولد فروردین سال 1354 هستم. منظور شما را از آبی و سفید نمی‌فهمم. اگر کسی از دوستان متوجه شده به من هم بگوید. من فقط این را می‌دانم که سه سال پیش این وبلاگ صورتی و مشکی بود. بعد زرد و طوسی و بعد از آن سبز و حالا سورمه‌ای و قرمز. راستی چرا شما سورمه‌ای را آبی می‌بینید؟ اگر کمی با حوصله و دقت مطالب این وبلاگ را خوانده بودی مطلب سیاسی( به قول تو سیاسی) هم دیده بودی. کافی است به لیبل ها توجه کنی. قبلا هم گفته‌ام رنگ خاکستری نشانی از مطالب سیاسی البته بیشتر اجتماعی است چون من ذره‌ای از سیاست سردرنمی‌آورم. مگر پوشیدن لباس لی و کفش آل‌استار قرمز جرم است؟ مگر از عشق و دوستی و محبت گفتن جرم است. کاش همه‌ی مطالبم از این مقوله بود آن‌وقت مورد اعتراض دوستانم برای لیبل سیاه قرار نمی‌گرفتم. جلب توجه؟ نیروی سازمان؟ وزارت اطلاعات؟ .... متاسفم . نه برادر فیلم سکرت به‌درد شما نمی‌خورد. بهتر است به یک روان‌پزشک و بعدش به یک چشم‌پزشک مراجعه فرمایید. قضاوت با دوستان.

تا دیر نشده به‌ش بگو

مامان روزت مبارک

پ.ن: عکس از خودم

پاسخ به ایمیل امید

چند دقیقه‌ی پیش ایمیلی داشتم از امید. نمی‌شناسمش. امید می‌گوید: « اسم من امید.اول از همه بگم نه بیکارم و نه الاف که شروع کنم به نوشتن یک سری اراجیف یا انتقادهای بیمنی از شما و وبلاگتون.وبلاگ خوبی دارید اما برای من که بار اول و تصادفی به آن برخوردم مطالبی نداشت که حتی نام آن را به ذهنم بسپارم تا شاید دوباره سری به آن بزنم.پس چرا دارم اینها رو می نویسم برای اینکه بگویم شما هیچ نمی دانید .حتی از احساس ادمهای اطرافتان.حتی از آنهایی که می دانند تا چند روز اینده نخواهند بود و یا حتی انهایی که هیچ دلیلی برای بودن ندارند.پیشنهاد می کنم-و فقط پسشنهاد -حتما یک سری به انجمن ام اس ایران واقع در خیابان انقلاب نرسیده به چهار راه ولیعصر بزنید و فقط پای صحبتهای بچه های آن بنشینید تا بدانید تمام ان چیزهایی که می گوئید از نگاه کسی که نمی داند چرا شما به جای او نیستسد بسیار بی معنی و خسته کننده است. ارادتمند . امید »

امید، به یاد ندارم جایی ادعایی به دانستن کرده باشم. فکر کنم تو از دوستان صمیمی من باشی که خیلی زود تشخیص دادی من هیچ نمی‌دانم. همه‌ی ما نمی‌دانیم که تا چند روز دیگر زنده هستیم. چیزعجیبی نیست. متاسفانه تهران نیستم که به این مرکز سر بزنم ولی از نزدیکانم 2 نفر ام‌اس دارند که برخلاف نظر شما دلایل زیادی برای زنده بودن دارند. نداشتن دلیل برای زنده بودن، نیاز به داشتن ام‌اس نیست. این بیماری ( دلیل نداشتن برای زنده بودن)گریبان‌گیر خیلی از مردم شده‌است که خوش‌بخت‌انه قابل درمان است. درمانش هم فقط و فقط به دست خود فرد است. قبول دارم نوشته‌هایم گاهی و نه همیشه بی‌معنی و خسته‌کننده است ولی قبول ندارم که خودم را باید جای آن‌ها بگذارم. هرکسی جای خودش است. پیشنهاد می‌کنم آدرست را برایم ایمیل کن تا فیلم سکرت را برایت بفرستم، دیدنش خالی از لطف نیست. اگر هم نمی‌خواهی آدرس دهی به این لینک برو و دانلود کن.

یادگاری؟

به هم‌دیگر رحم نکردیم. خنجر زدیم و خوردیم. زخم‌هایش مانده؛ روی قلب، روی پیشانی، شاه‌نامه‌ای است. تو هم داری. یادگاری است از دوست و نه از دشمن. امروز به گل‌ها هم رحم نمی‌کنیم. با کلیدی که می‌تواند دری را به روی پشت‌درمانده‌ای باز کند به جانش می‌افتیم. خودکار بر می‌داریم و حرف‌های هشت‌مَن نُه‌شاهی می‌نویسیم. گلِ زبان‌و‌پا بسته هم فقط نگاه می‌کند و در عجب است از این حیوان دوپا.

مکان عکس: اصفهان- باغ گل‌ها