تو بیل دادی و نه خاک

دورتادورمان پُر است از چاه؛ دست‌ساز خودمان. بیل بر می‌داریم و چاه‌ها را پُر می‌کنیم. پُر می‌شوند ولی به قیمت تولد چاهی دیگر در کنارش. باز پُر می‌کنیم و باز چاهی دیگر. یک چاه همیشه می‌ماند، برای روز مبادا که سقوط را در آن تجربه کنیم. دورتادورمان پُر است از چاه.

سنگین، رنگین

جیب‌هایم را از سنگ‌های ریزودرشت

پر کردم

تا سنگین شوم؛

اما نشدم

بعد دلم را؛

شد ولی سنگ‌دل

آخر، سنگ روی سنگ بند نشد

زد و شیشه‌ی دلم را شکست

گذشت زمان

گذشت زمان

کت‌و‌شلوار دیپلمات سرمه‌ای

با پیراهن آبی آس‌مانی همراه با راه‌های صورتی

و کروات سرمه‌ای با توپ‌توپی‌های صورتی است

به همین زیبایی تصورش کن

گذشت زمان یک ست لباس شیک است

برتن خسته‌گی‌ها

هیچ چیز با گذشت زمان حل نمی‌شود

فقط در پشت نقابِ ظاهرِ آراسته، مخفی می‌شود

.

.

.

خسته‌تر می‌شویم؛همین.

قمارباز

تاس آخر

تاس سرنوشت

تو در انتظار جفت شش

تاس ها نشستند به یک

زندگی یعنی همین

با توت‌فرنگی

کنار دستم یک سبد توت فرنگی است. طبق قانونی می‌خورمشان و قصه‌ی خوردنش را می‌نویسم. اول کال‌ها را با طعم مِی ‌خوشِ متمایل به ترش، بعد نوبت له شده‌های بدریخت می‌رسد با طعم متمایل به گندیده. سوم توت‌های ریز و کج‌و‌معوج؛ بی‌مزه‌اند. ته سبد توت‌های درشت در حال چشمک زدنند....بقیه‌ی قصه را از رضا بپرسید که برای بار هزارم قصه‌ی اوبانتو و ویستا را برایم تعریف کرد؛ البته این‌بار با طعم خوش توت‌های درشت که لابد شیرین هم بودند. کنار دستم یک سبد توت فرنگی بود.

نگرش، فکر

کوتاه می‌پوشیم، کوتاه فکر می‌کنیم.

بلند می‌پوشیم، کوتاه فکر می‌کنیم.

تنگ می‌پوشیم، کوتاه فکر می‌کنیم.

گشاد می‌پوشیم، کوتاه فکر می‌کنیم.

آبی می‌پوشیم، کوتاه فکر می‌کنیم.

سفید می‌پوشیم، کوتاه فکر می‌کنیم.

زرد می‌پوشیم، کوتاه فکر می‌کنیم.

و این قصه ادامه دارد

سیندرلا و لوبیای سحرآمیز

دو سه ساله که بودم، دوست داشتم پا، تو کفش مامان و بابام کنم. لذت پا، تو کفش بابا کردن بهتر از پا تو کفش مامان کردن بود زیرا احساس هم‌زاد‌پنداری با جَک (رجوع شود به قصه‌ی جَک و لوبیای سحرآمیز) می‌کردم. رابطه‌ی رشد پاهام با رشد دیگر اعضای بدنم، فرمول وای مساوی ایکس به توان 2 بود. بر این اساس پانزده شانزده ساله که شدم فقط انگشت شصتم در کفش مامانم می‌رفت و من در آن سن به خوبی احساس خواهران سیندرلا( آناستازیا و گرسیلا) را درک ‌کردم. یک بار هم که به عشق سیندرلا شدن به زور پا تو کفش بلوری کردم، پسر حاکم تابوی سیندرلا را شکست و با گرسیلا ازدواج کرد. از آن به بعد سعی کردم پا، تو کفش هیچ‌کس نکنم که نه جَک باشم و نه آنستازیا. هرکس هم می‌خواست پا تو کفشم بکند، طبق قانون توان دوم پام، دست ازپا درازتر می‌رفت پیِ گاو فروشی‌ (و نه آدم فروشی).

کلک می‌زنیم و شاد می‌زیم

فردا دوشنبه است و از قرار تعطیل. پس می‌شود فرض کرد، امروز پنج‌شنبه است و تا چند ساعت دیگر عصر پنج‌شنبه آغاز می‌شود(دوستانی که من را می‌شناسند می‌دانند که عصرهای پنج‌شنبه بهترین ساعت روز هفته‌ی من است و هم‌چنین چهارشنبه عصر؛ زیرا فرداش پنج‌شنبه است). پس برای فرار از دو جمعه در یک هفته، فردا پیش به سوی کار به جهت اضافه‌کاری. امروز پنج‌شنبه است و فردا دوشنبه یک روز خوب کاری.

پول، مدرک، ایران

یک تکه از موهای زن را، (تقریبا به پهنای دو بند انگشت) در دستش گرفت، شانه کرد و بعد ته شانه که مثل سیخ بود را از لابه‌لای موهاش رد کرد و یک در میان موها را از هم جدا کرد و رویشان مخلوط دکلره و اکسیدان مالید و مثل ساندویچ لای کاغذ آلومینیومی ‌پیچید که به‌ش می‌گویند « فویل». هر فویل قیمتش به قراری 2500 تا 3500 تومان؛ بسته‌گی به ارتفاع مو دارد. بعد از نیم ساعت مثل قارچ روی سرش از این فویل‌ها به تعداد 30 عدد سبز شد. چند ساعت بعد فویل ها را باز کرد. موهای بیچاره سفید شده‌ بودند. سرش را شست و سپس رنگش کرد؛ پلاتینی. یکی کاهی می‌پسندد و یکی پلاتینی و دیگری نسکافه‌ای به این مرحله می‌‌گویند « رنگ‌ساژ» کردن. کل پروسه‌ی مش کردن 4 ساعت است که جمعا آرایشگر روی موها 45 دقیقه بیشتر وقت نمی‌گذارد. با یک حساب سرانگشتی و نگاهی به نسوان نشسته در سالن که همه خواهان کله‌ی گورخری بودند متوجه شدم که« نادره جون» که فقط روزی 7 ساعت کار می‌کند که فقط با رنگ، قیچی، بند، شینیون، براشینگ، جون، قربونت برم، هانری زادوری، افشین و منصور سروکار داره درآمد یک روزش معادل درآمد 3 ماه من است با روزی 10 ساعت کار که فقط با TMSC25, Fault,Event,DCS,SI و رله‌‌ی 5 ولت که در بازار یافت نمی‌شود سروکار دارم. من منتظر بودم تا نوبتم شود تا از شر موهایم در این گرمای تابستان خلاص شوم.

چاقی وبلاگ و رژیم کامنتی

وبلاگم، لباسش هم تنگ شده ‌بود و هم نخ‌نما. به‌ش گفتم: «رژیم بگیر، می‌ترسم چربی خونت بالا بره و سکته کنی ها!». قبول کرد و رژیم گرفت. یک رژیم وحشتناک گرفت . رسما معده‌ش را تعطیل کرد. یک هفته بیشتر طاقت نیاورد و کارش به بیمارستان کشیده شد و مجبور شد رژیمش را بشکند. حالا قرار شده رژیم ملایمی بگیرد. منم جایزه، براش لباس نو خریدم.

دوست جونم لباس نو مبارک. حالا که تروتازه شدی، منم قول می‌دهم حرف‌های نو برایت بزنم.

یا صفر یا یک

قصه‌ی سوزن و انبار کاه همانا

پیدا کردن سوزنِ گم‌شده در انبار همان

مزد من؛ قطره‌های خون.

گناه من؛ حس سوزن‌دوستی.

اشتباه من؛ محکم نگه‌داشتنش در مشتم.

نتیجه‌‌گیری احساسی: سوزن لایق محبت نیست.

نتیجه‌گیری منطقی: از کنار انبار کاه باید گذشت.

تقدیم به همیشه اینویزیبل‌

تو می‌بینی

من نمی‌بینم

تو خدایی

من بنده

سبز، سفید، ترس

ام‌روز، ساعت 6، در راه برگشت از شرکت، چشمم به کارنوال نیروی انتطامی افتاد. کارنوال شامل وانت‌هایی بود که اشراری را با دست‌بند به بدنه‌‌اش بسته بودند و سربازانی با اسلحه از آن‌ها مراقبت می‌کردند و بنزهایی به رنگ سبزوسفید هم وانت‌ها را اسکورت کرده بودند. کارنوال در شهر می‌چرخید که شاید درس عبرتی شود برای مردم. مردم هم در کوچه و محل جمع شده بودند و نگاه می‌کردند و بیشتر حواسشان به پاترول زرد صدا و سیما و فیلمبردار بود. اشرار هم، جوانانی 15،16 تا 23 سال با لباس خاکستری و کله‌ای از ته تراشیده بودند. حالا، من‌ ِ دزد، من ِ قاتل، من ِ معتاد، من ِ خلاف‌کار با دیدن این صحنه‌ها درس عبرت گرفتم و از خودم می‌پرسم «ایران را بسازیم یا با ایران بسازیم»؟ دنیاش پیشکش.

پ . ن : خسته بودم، خسته‌تر شدم. دلم سوخت نه برای آن اشرار برای خودم که چقدر ضعیف شدم که با دیدن هزاران هزار باره‌ی این صحنه‌ها بازهم این‌گونه ‌دگرگون می‌شوم.

معجزه‌ی دیدار

در گوشه‌ای از این شهر، در خیابانی نه چندان بالاشهری، از‌قضا در حوالی خانه‌ی ما، خانه‌ای است یا دیوارهای بلند؛ چیزی شبیه قلعه و نه کاخ. بیشتر وقت‌ها، درِ قلعه بسته است و شاید دو یا سه بار در سال بیشتر باز نمی‌شود. درختان سر به فلک کشیده‌ و ساختمان گرد میان باغش، با وجود دیوارهای بلندش قابل دید است. سال‌هاست درِ قلعه، را که می‌خواهند باز‌کنند به شعاع یک کیلومتریش پلیس می‌ایستد. هفته‌ی پیش چند روزی در این قلعه رفت‌وآمد بود. الگانس‌های سبز وسفید، آمبولانس وماشین آتش نشانی در اطراف خانه زیاد دیده‌می‌شد و از همه جالب‌تر مردان و زنانِ پیر و جوانی که ساعت‌ها روبروی در، نشسته بودند تا در، باز شود و چشمشان به جمال رئیس‌جمهورشان روشن شود. شاید معجزه‌ای کند این دیدار.

انتظار

«انتظار»

سَرِ گذر نشستن

و به نقطه‌ا‌ی دور نگاه کردن

و زانوی غم در بغل گرفتن

و گاهی سوت قطار

به گوش رسیدن

نیست

«انتظار»

عصر جمعه

شعر‌های بی‌قافیه نوشتن

و نوشیدن جرعه‌ای چاییِ تلخ

با شیرینی «انتظار» است

کاش فقط یک بازی بود، قایم موشک

من چشم گذاشتم

تو قایم شدی

من تا صد شمردم

و تو به اندازه‌ی هزار

دور شدی

این‌جا ایران است

پسرک با رفیقش، سوار بر موتور، پشت چراغ‌قرمز، منتظر بودند. ناگهان چشمشان به درختِ توتِ کنار خیابان افتاد. وحشیانه به درخت حمله کردند. چراغ سبز شد. دست‌هایشان آغشته به خون سیاه شد. شاخه‌ها شکسته شدند. این‌جا ایران است. صدای من را از اصفهان می شنوید؛ نصف جهان را می‌گویم.

اشکال از من بود نه شما

وسواس زود دیدن،‌ شاید اعتیاد، بی‌ظرفیتی من و .... همه‌وهمه دست‌به‌دست هم دادند که از صبح ساعت 7 تا شب ساعت 12 روزی صدبار کامنت‌هایم را چک کنم. خسته‌ شدم از این همه وسواس از این همه تکرار و از این همه وقت‌کُشی. تصمیم گرفتم کامنت‌دونی‌ام را ببندم. شاید روزی که خسته‌گی از تنم برود بازش کنم؛‌ البته شاید. کاری، انتقادی و نظری داشتی ایمیل بزن.

sharareh_sh9647@yahoo.com

در جستجويی ناکام

آرامش

رضایت

که نبودش

ویران کند

.

.

.

ویرانم

در بندیم

این‌جا

زندان کوچکی است

بندهایش کوچک‌تر‌

و سلول‌هایش کوچک‌تر از بندها

بلند که فکر کنی

بلندتر از دیوارهای زندان

می توان آن دوردست ها را

دیگر بندها را

حتی بند تو را هم دید

راستی در بند تو جا هست؟

هم‌سلولی نمی‌خواهی؟

ارزش سکوت

سکوت هدیه‌ی بزرگی است که روزی دوستی به من داد. من بی‌آنکه بخوانم و بفهمم بایگانی‌اش کردم؛ مثل بقیه‌ی حرف‌های خوبش. ارزش سکوت را وقتی فهمیدم که گردنم، دست چپم، صورتم، کتفم، شانه‌ام و سرم با هم درد گرفتند و تا مدتی از لرزش دست حتی مداد در دستم بند نمی‌شد. کاش دی‌روز سکوت کرده بودم. این‌جا هیچ‌کس نه ارزش بحث‌ دارد نه ارزش دفاع کردن؛ هیچ‌کس.

به همین راحتی خوش‌بختی

خوش‌بختی

سر به زیر و

آرام است

لب‌خند به لب

با لباسی ساده

با بویی ملایم

.

.

.

صدایش بزنم

در آغوشم است

و تا من

بخواهم

کنارم

نا امید

امید نام گلی است
که در گوشه‌ای از این شهر
پرورش می‌دهم
به گل که می‌نشیند
همه را می‌چینم
و به مردمان می‌دهم
همه امیددار می‌شوند
و من نا امید

گران پایم تمام شده ولی ارزان می‌فروشم

دلم هزار لا دارد

و هر لایش هزار دیوار

و هر دیوارش آراسته به قابی

و هر قابی درونش حرفی محبوس

.

.

.

حرف‌هایم را

قاب می‌گیرم

و قاب را به دیواری از هزارلا آویزان می‌کنم

کم، پیش می‌آید خریداری پیدا شود

پیدا هم که شود

به نگاهی

به لبخندی

به بَه‌بَه‌ي

به تمسخری

می‌فروشم

گران پایم تمام‌ شده

ولی ارزان می‌فروشم

.

.

.

گاه قابی رنگی، دورش می‌گیرم

و در وبلاگم نصب می‌کنم

و گاه کاغذی دورش می‌گیرم

و در دفترچه‌ی یادداشتی نصب می‌کنم

تا بخوانم

و بخوانم

و بخوانم

و نفهمم

و نفهمم

و نفهمم

کابوس

همدم درخت توت شدم

از کابوس‌های زمستانه‌ش گفت

کابوس دیده برگ‌هایش ریخته

و مش رمضان با قیچی به جانش افتاده

بهار که بیدار شده

فهمیده همه‌ش خواب بوده

.

.

.

و من

آرزو کردم کاش درخت توت بودم

خبری از مهرداد

مهرداد، برادرم، از چند هفته پیش نوشته‌هاش را پنج‌شنبه‌ها در روزنامه‌ی سرمایه چاپ می‌کند. اگر به مباحث مالی و حسابداری علاقه داشته‌باشید از دکه‌ی روزنامه‌فروشی محله‌تون روزنامه‌ی سرمایه‌ را خریداری کنید. این مطلب مربوط به امروز است.

یاد ایام

پیرمرد به نوه‌ش:« بابا امروز چه روزی ِ؟»

نوه‌:« آقاجون، امروز دوم خرداد است»

پیرمرد:« چی بابا، بلندتر بگو»

نوه با فریاد:« امروز دوم خرداد»

پیرمرد:« گل دوم خداداد ِ»

دیروز، امروز و فردا

فلاش‌بک به دیروز

مثل یک فیلم‌ سینمایی

مادر و پدر جوان

نقش من، دخترک تُپلی

با

پیراهن دورچین قرمز‌،

یقه ب‌ب با تور سفید

عروسک به دست

اول تاب بازی

بعد با پسر همسایه

لِی‌لِی کنان خانه‌بازی

مادر در حال آب دادن کوزه‌های شمعدانی

راستی چرا دیروز، خانه‌ها حیاط داشت

حوض داشت و کنار حوض‌ها، شمعدانی؟

پدر از راه می‌رسد

من، در بغلش

چرخی در هوا می‌زنم

مادر به پدر می‌خندد

چایی در استکان‌های کمرباریک

یک سبد میوه‌‌های تابستانی

و یک دنیا نوستالوژی

و

من خنده را از وسط دو نیم می‌کردم

.

.

.

من با عینک آفتابی به دیروزها نگاه می‌کنم

.

.

.

امروز را

می‌بینم

.

.

.

عینکم را بر می‌دارم و به فردا نگاه می‌کنم

فردا رنگی ندارد

با هندوانه

در پشت دشت‌های سبزش، سرزمینی با خاک سرخ دفن شده‌ است. سربازانی ریز اندام با پوستی سیاه محافظتش می‌کنند. منِ خودخواه شمشیر بر رویش می‌کشم و به خاکش حمله می‌کنم. دل‌سنگم؛ بی‌آنکه به اشک‌های مردمانش توجه‌ کنم خاکش را به اسارت خود در می‌آورم و تکه‌تکه‌اش می‌کنم. آن‌قدر با ولع حمله می‌کنم که سربازانش بدون هیچ مبارزه ای در لحظه‌ی اول تسلیم می‌شوند. مثل خون‌آشام به جانش می‌افتم. می‌خورم. می‌خورم، آن‌قدر که احساس ‌کنم، دریا در من است. قدرت تکان خوردن ندارم. چشمم به شهر نابود شده می‌افتد. سربازان، آرام و بی‌صدا در گوشه‌ای آرمیده‌اند؛ حتی شمشیرم. لحظه‌ای از خودم بدم می‌آید ولی فقط لحظه‌ای. فردا دوباره روز از نو.

تشکرنامه از دو دوست

1:

حاج‌واشنگتن عزیزم برای پست « رسم روزگار » انتقاد کرده که «نظر دادن در مورد پستهایت برایم سخت شده. میدونی این حالات درونی خودت که به رنگهای مختلف کدبندی شده رو که خواننده نمیتونه درک کنه. بزار اینجوری بگم که انتقال حالات درونی شخصی و خصوصی نویسنده به خواننده اصولا در نوع ارتباط تاثیر میزاره. مثلا ممکنه روزی که تو سیاه هستی خواننده روی صد باشه از نظر روحی و بنابراین با دیدن نوشته سیاه طبیعتا نمیتونه ارتباط برقرار کنه و برعکس. حالا اگر بگی که من برای دل خودم می‌نویسم خب این یک حرف دیگری هست و البته بسیار محترم است»

لازم دیدم توضیح مختصری درباره لیبل‌های پست‌هایم بدهم. رنگ لیبل‌ها هیچ‌ ربطی به حالت روحی آن روز من ندارد چه بسا که خیلی از پست‌ها را قبلا در دفترچه‌ی تمرینم نوشته‌ام و تابع مکان و زمان نیست بلکه فقط و فقط ارتباطش با موضوع پست است که این ارتباط موضوع و رنگ‌ بر اساس قراردادی است که با خودم انجام داده ام. مثلا رنگ سیاه مربوط به پست‌هایی با مزمون دل‌تنگی است و به همین ترتیب رنگ خاکستری، پست‌های سیاسی. رنگ سورمه‌ای، پست‌های روزمره‌گی. رنگ آبی طنز و ادبی و یک چیزی شبیه کاریکلماتور. رنگ سبز، شعر. رنگ قرمز، عاشقانه و احساسی و رنگ صورتی، ثبت لحظات و خاطرات می‌باشد. حاجی عزیز از تذکر به‌جایت بسیار متشکرم.

2:

آیدای عزیزم در پست «نگاهی متفاوت » نوشته:« ... همیشه وقتی پست میگذارد علی را هم صدا میکنم و با هم به تک‌تک کلماتش خیره میشیم،‌ بعضی اوقات بغض میکنیم،‌ بعضی اوقات به فکر فرو میریم‌، و بعضی اوقات باهاش تلخ خنده‌ای میزنیم...».

آیدا جان امیدوارم لایق تعریف‌های تو باشم؛ شک دارم. ممنونم از تو و علی عزیز.

رسم روزگار

« تَق ».

صدا از تفنگ ساچمه ایِ پسرکِ شکارچی‌نما بود که، به سمت کلاغِ نشسته رویِ درخت گردو، شلیک کرد. کلاغ افتاد و مُرد. صدای غارغار جوجه کلاغ‌ها در فضا ‌پیچد. این‌طرف کلاغ‌ها عزاداری می‌کردند و آن‌طرف گردوها بزم شاهانه به پا کردند.

پ.ن: برگرفته از این پست؛ تقدیم به شهرزاد عزیز.

امشب، خانه‌ی ما

رضا(از نوع هم‌‌سرجان) بعد از خواندن پست «توت‌سیاه» بسیار تشویقم کرد و گفت:« اَه. تو نوشتن بلد نیستی. مثبت باش، قشنگ بنویس. اَه. بنویس درخت توت ما عروسی داره.... بلبلان روش..... اَه به این نوشته‌هات. منفی» و بعد رفت پای کامپیوترش و چند دقیقه بعد با این نوشته که ظاهرا یکی از پست‌های وبلاگش هست و خودش هم نوشته (همان وبلاگی که آدرسش را به من نمی‌دهد ) برگشت.

My life , I found you lately

I spend my time not perfectly

Now, I want to start again

to build You against the pain

بعد از کلی خندیدن به قافیه‌هاش در حالی که توفکر بودم، گفت:

«There is nothing that you cannot BE, DO, or Have»

امشب هم شبی بود برای خودش. 26 اردی‌بهشت .86

توت‌سیاه

درخت توت‌ حیاط خانه عزادار است؛ باران که می‌بارد خون گریه می‌کند.

پروسه‌ی نابودی

این بودم

این شدم

می‌ترسم

بی‌رنگ‌تر

بی‌رنگ‌تر

بی‌رنگ‌تر

بی‌رنگ‌تر

بی‌رنگ‌تر شوم.

مترسک

خط اخمش را شکستم

خط صاف دهانش را خمیده کردم

باز پرنده از دور نگاهش می‌کرد

تشنه

گذاشتمش توی صندوق‌چه

صندوق‌چه را بردم توی پستو

پستو تاریک بود

«عشق را در پستوی خانه نهان کرد»م

امروز رفتم سراغش

سراغ صندوق‌چه

می‌خواستم سری به‌ش بزنم

زرد و نحیف شده بود

از بس که نور ندیده بود

از بس که آب نخورده بود

.

می‌شود دیوار بود

ته یک بن‌بست

می‌شود پل بود

روی یک گذر

کلاس شماره‌ی39 کات یا برای پدرم یا خوش‌حالم یا هر تایتلی که دوست دارید

هفتم اسفند بود، تازه شب‌بوها برگ داده بودند و لاله‌ها سر از خاک درآورده بودند، که از خانه بیرون رفتی. دل‌تنگ نبودنت که بودم، کنار باغچه، نزدیک نرگس‌ها، همان‌جایی که می‌نشستی و سیگار می‌کشیدی، می‌نشستم و با آسمان دردودل می‌کردم. گاه آسمان، دلش ریش می‌شد و اشکی می‌ریخت. آن‌قدر که شب‌بوها سیراب شدند و به گل نشستند؛ لاله‌های وحشی هم. همه‌ی این‌ها می‌خواستند بگویند عید در راه است. درست بود، عید تا پشت در خانه‌ی ما آمد ولی تو نیامدی. سال که تحویل شد، خواب بودم. خوابیدم که نبودنت را کمتر حس کنم. از نبودنت شب‌بوها غصه خوردند و زرد شدند؛ نرگس‌ها، لاله ها و من هم. ام‌روز، حیاط را آب و جارو می‌کنم، سفره‌ی هفت‌‌سین پهن می‌کنم، درها را باز می‌کنم تا بهار، عید و تو به خانه بیایید. عید من امروز است.

یک روز سرد زمستونی از خانه بیرون رفتی و یک روز گرم تابستونی آمدی. بابایی خوش آمدی.

پ.ن: بالاخره آقای پدر بعد از 66 روز، فردا از بیمارستان مرخص می‌شود؛خوش‌حالم. هم‌چنین برای اتمام دوره‌ی فشرده‌ی درس‌هایی در کلاس شماره‌ی 39 ناراحتم.

منِ سربه‌راهِ دروغ به خود گو

شویدک‌های سیاهم را با دست، به زیر مقنعه هدایت میکنم، عبایی بلند و سیاه بر تن می‌کنم و بی‌آنکه سرخاب سفیدابی بمالم، با رنگی پریده راهی خیابان می‌شوم. من حجاب دارم. با خودم می‌گویم آیا به راستی من حجاب دارم؟ موبایلم را بر می‌دارم. شماره تلفن‌ها و اس‌ام‌اس‌های دوستانم را پاک می‌کنم. من حجاب دارم و با هیچ‌‌کس ارتباط ندارم. با خودم می‌گویم آیا به راستی ارتباط ندارم؟ با اعتمادبه‌نفسِ تمام، از کنار الگانس‌های سبزوسفید رد می‌شوم. من ِ با حجاب، که با هیچ‌کس هم ارتباط ندارم، لب‌خندی به زن سیاه‌پوشِ الگانس‌سوار می‌زنم. او به‌جای این‌که لب‌خند تحویلم دهد نگاهی از سر تعجب به من ‌می‌کند. با خودم می‌گویم آیا به راستی لب‌خند من از سر محبت بود؟

به راستی، به این راحتی، من، انسان سربه راهی شدم؟

استاندارد IEEEحجاب

رخت‌ سیاه صدایم می‌کند

باید تنم را درونش دفن کنم

نام این استاندارد، IEEEحجاب است

به تو که قانون می‌گذاری: تنم را دفن کن. قلبم، فکرم و چشمم باز هم حجاب ندارد. با آن‌ها چه می‌کنی؟