کات.....
پلان 6 .... برداشت 25
کات
.
.
.
.
کات
پلان 6 .... برداشت 125
کات
اوه .... شت ..... شما به درد این بازی نمی خورید....u are fire .
و
زندگی بدون پلان 6 ادامه دارد..... مهم نیست چگونه.....فقط ادامه دارد.
کات.....
پلان 6 .... برداشت 25
کات
.
.
.
.
کات
پلان 6 .... برداشت 125
کات
اوه .... شت ..... شما به درد این بازی نمی خورید....u are fire .
و
زندگی بدون پلان 6 ادامه دارد..... مهم نیست چگونه.....فقط ادامه دارد.
اپیزود1:
X : دوستش داری؟
Y : آره
X : پس در قفس را باز کن تا پرواز کنه
Y : قفس تنها میشه!
X : خودت برو توی قفس، نه تو تنها می شی نه قفس
Y : فکر خوبیه ... شاید باور کرد که دوستش داشتم.
اپیزود 2:
وقتی خواستی کاغذی را مچاله کنی و در سطل آشغال بیاندازی، قبلش نگاهش کن شاید یک خاطره خوب داخل اون نوشته شده باشه که داری اونو از بین می بری.
اپیزود3:
کاغذی که مچاله کردی و در سطل آشغال انداختی یک چک پول بی ارزش نبود یک حس با ارزش بود.
معلم: بچه ها درس امروز در مورد کبریت است.چوب کوچک و باریکی که در نوک آن گوگرد است.حالا
برداشت شما از کبریت چیه؟
بچه مثبت: خانم کبریت خطرناکه و نباید با اون بازی کرد.
بچه خلاف : خانم با کبریت میشه سیگار روشن کرد.
بچه درس خون: خانم با کبریت میشه چراغ الکلی را برای آزمایش روشن کرد.
بچه شر: خانم با کبریت میشه یک انبار کاه را آتش زد.
بچه شکمو: خانم با کبریت می شه گاز را روشن کرد و غذا را گرم کرد.
بچه هنری: خانم با کبریت میشه یک خونه چوبی درست کرد.
بچه خنگ : خانم میشه یک سئوال دیگه از من بپرسید؟
بچه عاشق: با کبریت میشه یک چاه نفت خاموش را روشن کرد.
بچه روشن فکر: با کبریت میشه دل یک آدم خشک را آتیش زد بعد بشینی کنارش و دستای سردت را با دل گرمش گرم کنی.
پ.ن: این عکس زیبا را آیدا عزیز به پست کبریت تقدیم کرد.
شاید تنها خانه من باشه که من هیچگونه دخالتی در انتخاب آن نداشتم. بدون سلیقه من انتخاب شد ولی به نام من ثبت شد. در انتخاب محیط، متراژ و حتی دکوراسیون داخلی اش حق نظر نداشتم. خانه ای که در کمتر از یک ساعت ساخته شد.... خانه ای کوچک با چهار دیوار. خانه من فقط یک اتاق خواب برای خوابیدن داره، برای اینکه خسته گی های یک عمر زندگی را آنجا در بیارم. خانه من نور نداره، چراغ هم نداره شاید چون با چشم بسته وارد آن شدم....خانه من پرده هم نداره البته اولش داشته، پرده سفیدی که با آن برای من لباس دوختند باز بدون سلیقه من، لباسی که حتی دکمه هم نداره...مارک هم نداره. لباس من تابع مد روز نیست. کوتاه نیست ...بلند هم نیست، چین ندارد...اسپرت هم نیست یک پرده سفیده. دیوار های خانه من به رنگ قهوه ای یه متمایل به خاکی است و گچ بری های روی دیوار از ریشه های درختان کهن است . جالب است سقف اتاقم سرامیک است البته نه از نوع گرانیت از نوع سیمان ... اینجا همه چیز ست شده با طبیعت است. پس شاید من در طبیعت زندگی می کنم. در خانه ای یک طبقه و بدون حیات ... خانه من در برج سبز نیست در بیا بانی دور است.
خانه من کوچک است پس شاید برای همینه کسی خانه من به مهمانی نمی آید اگر هم بیایند تا دم در، کسی به داخل نمی آید.خانه من آیفون تصویری نداره مرا با سنگهایی که به درب خانه می زنند صدا میکنند. خانه من اگر هیچ ندارد ولی درب زیبایی دارد بر روی درب خانه ام نامم حک شده است چه جالب تاریخ تولدم هم نوشته شده حتی شعر مورد علاقه ام آنجا حک شده.... این بر طبق سلیقه من بود. مادرم با دستهای پیرش که به تازگی پیر شده هر هفته درب خانه ام را می شوره. آرزوی پدرم این است که روزی به خانه ام بیاید تا من تنها نباشم زیرا که فقط او باور دارد که من در تنهایی می میرم. نمی دانم چرا پدرم وقتی پشت درب خانه ام می یاد، اینقدر سیگار می کشه ظاهرا فراموش کرده برای قلبش ضرر داره. نگرانه، نگران جانوران خاکی ... او می داند من از مارمولک می ترسم.....آن دور دست گویا رضا اومده حتی اونم هم به خانه ام نمی آید ...گویی همه رضا ها با من قهرند... مثل همیشه از آن دور دست به من نگاه می کنه... چقدر پیر شده !... کمی نزدیک اومد صدایش را می شنوم میگه:
نامردی کردی بدون من خونه مجردی گرفتی ... دلت اومد بدون من....آخه کی صدای نق هاتو بشنوه. خونمون ساکت شده کسی غر
نمی زنه. کامپیوتر تنهاست بدون تو ....حتی نمی دانم پسوردت چیه تا وبلاگت را آپ کنم. هیچکس نیست تا با او کل کل کنم.... همه چیز را با خود بردی ... تنها بویت به یادگار مانده... شبها کسی، مارش خاموشی نمی زنه. صبحها کسی در پادگان بیدار باش نمی ده. آن جا دیگه آب جاری نیست. همه جایش باتلاقی شده که آروم آروم منو در خودش حل می کنه. .... اینجا گویی قانون مرده، نه تو. حتی پنجشنبه ها دیگه روز تفریح نیست ... خداحافظ تا پنجشنبه دیگر .... و رفت.
سر در خانه همسایه عکس هست ، سر در خانه من عکس نداره ...باز کسی به سلیقه من توجه نکرد... باز سنتهای مسخره .... حرف مردم.... حتی یادم هست سر در وبلاگم هم عکس بود. اینجا موبایل خط نمی دهد پس یقینا برای همین است که کسی به من زنگ نمی زند.وسایل شخصی ام نیستند ساعتم کو ، حلقه ام، کفشهایم ، کتابهایم ،....حتی سه تار شکسته ام ....آینه ام که قول داده بود با من باشد ....اینجا آینه اش گلی است. نمی توانم خودم را در آن ببینم.
یادم هست آخرین روز در کوله پشتی ام همه وسایلم را گذاشتم ولی ظاهرا فراموش کردم اونو بیارم ...کاش کسی کوله پشتی ام را برایم DHL میکرد.
در خانه ای که هیچ وسیله ای نیست ، حتی کتابی برای خواندن، حتی تلویزیونی برای دیدن ، ضبطی برای شنیدن ، غذایی برای خوردن، دوستی برای حرف زدن، ... من چه کنم جز خوابیدن.من اینجا هیچ ندارم آنچه با خود دارم خاطراتم است خاطرات خوب و بد ... پس بهتره فقط بخوابم و با خاطراتم در خواب زندگی کنم ... ای کاش خاطرات خوب بیشتر با خود آورده بودم ... آخر اینجا تا ابد من تنهام .... پس اینجا خانه ابدی من است.
پ.ن2: Sony Portable Reader یک کتاب دیجیتالی قابل حمل است که قابلیت نمایش فایلهای Pdf را دارد .برای اطلاعات بیشتر اینجا کلیک کنید. خیلی با حاله.... ببینید.
چندی پیش نامه ای به آینه اتاقم نوشتم، آینه ای که از کودکی همیشه با من بود و هنوز هم هست و تنها رکورد داری که توانسته هنوز در کنار من باشه. از او خواستم که بگه منو چطور می بینه که مردمان نمی بینند و چرا تو این سالها منو ترک نکرد که مردمان کردند و می کنند.
در پاسخ نامه ای به این مضمون داد:
بچه تر که بودی، می نشستی جلوی من و ساعتها به من زل می زدی، یا نه بهتر بگم به خودت زل می زدی. نمی دونم چی توی مغزت
می گذشت. گاهی وقتها به من شکلک در می آوردی و گاهی می نشستی زار زار گریه می کردی. وظیفه منم این بود که وقتی گریه می کردی تو را به مسخره ترین صورت نشون بدم تا خودت از چهره ات خنده ات بگیره و بخندی. بزرگتر که شدی توقعاتت از من بیشتر شد. دوست داشتی اون چیزی که نبودی را بهت نشون بدم. مدتها جلوی من می ایستادی و ملتمسانه از من می خواستی که تو را خوش فرم تر نشون بدم ولی از اون جایی که دروغ در مرام من جایی نداشت اونی را نشون می دادم که بودی.
هیچ وقت اون مشتی که بهم زدی و دلم را شکوندی یادم نمی ره. با سرعت وارد اتاقت شدی لگدی به در زدی و بعد با مشت.....اون روز دل من شکست ولی خونی ازش نیومد در عوض دست تو نشکست ولی آغشته به خون شد و با خودت تکرار می کردی چرا؟
تا مدتها با من قهر بودی و به من نگاه نمی کردی تا اینکه بالاخره یک روز به من لبخند زدی و گرد و غبارم را گرفتی. من همیشه با تو بودم ...در کنارت و هیچ وقت بهت دروغ نگفتم و شاید مهمترین تفاوت من با مردمان این بود.
مردمان وقتی در برابر من وقتی قرار می گیرند خود واقعی شان هستند.... کسی در برابر من نمی تواند خودش را مخفی کند هر چند که گاه دوست ندارند خودشان را ببینند ولی تو ساعت ها می نشستی و به خودت عمیق نگاه می کردی و این مهمترین تفاوت تو با مردمان بود. تو هنوز برای من همان کودک گریانی که وقتی با مامانش قهر می کرد پیش من می یومد و گریه می کرد. هنوز هم قهر می کنی ولی این بار نه با مادر ونه با مردمان.... بلکه با خودت. هنوز با چشمان خیس وارد اتاق می شی و گاه مبهوت من می مانی.حتی من هنوز سعی می کنم چهره ات را چنان مضحک نشان دهم که گریه را فراموش کنی ولی نمی دانم در دنیای مردمان چه دیدی که خنده را از یاد بردی.
شاید فرق من با مردمان این بود که من همیشه برای دیدن چشمهام را باز می کنم ولی مردمان با چشم بسته می بینند. من آن چیزی را می بینم که هست و مردمان آن چیزی را می بینند که دوست دارند ببینند. در برابر من تو خودت هستی و من خودت را به خودت نشان می دهم و من با خودت مثل خودت هستم. ولی مردمان در برابر تو که خودت هستی خودشان نیستند و این چیزی است که من و تو سالها می بینیم و ای کاش مردمان هم می دیدند....و آنچه نمی بینند از تو، وسیله ای است برای ترک کردن.....
1- بعد از درد و دل کردن برای سیگار، او هم آتش گرفت و دود گریست.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
2- من با رویایت زندگی می کنم و رویا با من مدارا.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
3- از وقتی آخرین نگاهت را در ذهنم آرشیو کردم ، قلبم آلارم دلتنگی می دهد.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
4- امروز حتی سایه ام هم از من فرار کرد، امروز اینجا بارانی بود.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
5- اشکهای آسمان در برابر اشکهای من حرفی برای گفتن نداشتند.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
6- وقتی من حتی لیاقت ندارم محرم نگاهش باشم چگونه توقع دارم محرم رازش باشم.
از اونجایی که اینجانب علاقه بسیار زیادی به خر دارم، تصمیم گرفتم این پست را تقدیم کنم به همه خرهای روی زمین.
تازه زبون باز کرده بود که یاد گرفت بگه خر....اولش همه بهش می خندیدند و تشویقش می کردند که به عمو بگو خر ... به خاله بگو خر... بعد از مدتی که درجه بی ظرفیتی خودش را نسبت به این کلمه ثابت کرد، با خریدن عروسک و شکلات ، اونو خر کردند که دیگه نگه خر تا شاید از سرش بیافته. بزرگتر که شد یادمه بابا براش یک نقاشی کشید که یک خر در حال علف خوردن بود و این روند نقاشی کشیدن برای اون ادامه داشت تا فهمید اصلا بابا فقط بلده خر بکشه. رفت اول دبستان... به حرف خ که رسید خر و خرگوش را بهشون یاد دادند. ولی او علاقه ای به یادگیری خرگوش نداشت و علاقه اش به سمت خر بود.... یادمه 10 ساله بود که یک بار با خانواده رفته بودند پایتخت. اون زمان پایتخت برای او خیلی مهم بود و در عالم بچه گی فکر می کرد خر فقط در شهر اوناست و در پایتخت خر نیست تا یک روز این نظریه را در جمع خانواده مطرح کرد و پدرگفت: خر زیاده فقط دیدنش چشم بصیرت می خواهد. بزرگتر که شدی می فهمی چی می گم. توی سالهای بزرگ شدن خر خونی پیشه اش بود. دیپلمه را که گرفت خر کیف شد و با خرشانسی رفت دانشگاه باز پروسه خر خونی شروع شد اون زمان رئیس دانشگاه دستور داد که همه باید با حجاب برتر به دانشگاه بروند و اونم خر شد و چادر سرش کرد. رفت فوق بخونه که خرکاری کرد و آخرش کله خری اش کار دستش داد و بالاخره از این خر بازار بیرون اومد. جالبه که عشقشم یک عشق خرکی بود. آخرش هم نفهمید که خر شد یا خر کرد و این پروسه همچنان در جامعه خر تو خر برای گذر امورات ادامه داره که باید یا خر شی یا خر کنی. الانم از کسی خوشش بیاد به اون لقب خر جون می ده. حالا هم که سالهاست کار می کنه روزی یک بار جناب خر را یاد می کنه. وقتهایی که باید سرش را پایین بیاره و خم بشه تا بار ها را بزارند روی دوشش فقط زیر لب تکرار می کنه خر ما از کرگی دم نداشت.
یک میز کامپیوتر به رنگ سبز، که روی آن پر از کاغذهای خط خطیه که هیچکدومش سفید نیست، یک مانیتور روشن که روی صفحه اش فقط یک پنجره بازه اونم حرفهای یک پنجاه و چهاری، یک لیوان خالی، یک گوشی ثابت سیاه که از زنگش فراریم، یک گوشی موبایل که با زنگش حال می کنم، یک ساعت مچی که گذر زمان را یادم می یاره، یک جا مدادی پراز خودکار آبی و مشکی، یک لاک غلط گیر که خیلی وقته خشک شده و غلطی را نگرفته، یک تراش فلزی که قلم شکسته ام را سر می کنه و پاک کنی که فقط سیاه می کنه، یک کاتر تیز، یک پیچ گوشتی که گه گاه برای سفت کردن پیچهای شل شده مغزم استفاده می شه، یک تقویم خط خطی که روی هر روزش کلی کار نوشته شده،............روبروی منه.
پاک کن را بر می دارم شروع می کنم به پاک کردن بدی هام. اولش پاک نمی کرد تازه سیاه ترش کرد ولی با تکرار زیاد شروع کرد به پاک کردن. با کاتر تیز شروع کردم در طومار زندگی ام یک تکه هایی را بدون اینکه طومار پاره بشه از توش در بیارم.کاش می تونستم اون تکه ها را بازیافت کنم و باهاش سطل آشغالی درست کنم به نام "عبرت" که همه مرم آشغال های گذشته اشون را اونجا بریزند.
با کاغذ های رنگی جای سورخهای طومارم را از پشت چسبوندم تا از دور زیبا به نظر برسه. لحاف چهل تیکه رنگارنگ شد. به همون زیبایی. تازه با ماژیک پفکی اونجا نوشتم "ورود فکرهای منفی ممنوع" و بعد روشو اونقدر سشوار گرفتم تا پف کنه و از همه نوشته بزرگتر بشه. که هر چی هم ازش دور بشم بازم چشمام ببینه و توی ذهنم بمونه. فقط کاش یک مداد به رنگ سبز داشتم که فقط خوبی ها را می نوشت و من با مداد سبزم می نوشتم .......نقطه سر خط
یادته روزی را که
خورشید به من و تو لبخند می زد
یادته شبی را که
ستاره به من و تو چشمک می زد
یادته ابر سیاه از راه رسید
خورشید و ستاره را زندونی کرد
یادته دادگاه خورشید و ستاره را
یادته هر دو تا محکوم شدند
به حکم لبخند خورشید چادر سیاه سرش کرد
به حکم چشمک ستاره شیفت کاریش رو عوض کرد
حالا من می خوام برم به آسمون
که شبا بهت چشمک بزنم
تا ستاره شبت بشم
که روزا بهت لبخند بزنم
تا چراغ خونه دلت بشم
پ.ن : سر قلمم شکسته بود... به من تراش دادید... تراشیدم...وسوسه شدم برای نوشتن... با اینکه در بستر بیماری بودم ... نوشتم .... برای تو ... برای خودم...دوستون دارم....دوست دارم
امروز و هر روز زن ایرانی روزه است. نه روزه دینی ....بلکه روزه احساسی. روزه ای که هیچوقت باز نمی شود. روزه ای که اگر باز شود مهر بدنامی بر چهره اش حک می شود.
امروز و هر روز زن ایرانی زندان بان است. نه زندان بان خلافکاران ..... زندان بان احساسش. زندان بان زندانی که هیچ وقت در آن زندان باز نمی شود زیرا که احساسش محکوم به حبس ابد است.
امروز و هر روز زن ایرانی حمال نون است. نه نون خوردنی .... نون نفی فعل زیرا آنچه این سالها شنید کلماتی بود چون.... نبین، نکن، نشنو، نرو، نگو، نخواه، ننویس .....
صبح زود تا بیدار می شوم مثل خروس قوقولی قوقول می کنم تا بقیه بیدار شوند بعد مثل گوساله ای که شیر می خوره .... صبحانه شیر می خورم. یک ساعت جلوی آینه احساس طاووسی می کنم. مثل کلاغها صبح زود از خونه می زنم بیرون. مثل اسب تا شرکت می تازونم. به محض رسیدن سر کار مثل خر بار ها را می گذارند روی دوشم. مثل میمون از این طبقه به اون طبقه می پرم. گاهی وقتها مثل زرافه بین پارتیشنها سرک می کشم. گاهی وقتها اونقدر دلم کوچیک میشه که مثل جوجه ها جیک جیک می کنم. اکثرا مثل سگ واق واق می کنم و پاچه می گیرم. بعضی ها معتقدند زبونم مثل عقرب ولی فراموش می کنند نیش عقرب نه از ره کین است..... گاهی وقتها مثل لاک پشت توی لاکم می روم. مثل مارمولک همه از من فراری اند. خدا نکنه فکر کنم کسی از دستم ناراحته اونموقع کنه می شم که از دلش دربیارم. مثل عقاب تیزم. گاهی وقتها خودم را به خری می زنم... که مثلا نفهمیدم. در طول روز مثل ماهی فقط آب می خورم. ظهر مثل گاو غذا می خورم. دوباره ریتم خری و میمونه و... شروع میشه. عصر که میشه از شدت نور مانیتور چشمام مثل قورباغه شده. مثل اسب تا خونه می رم. بین راه مثل مورچه خرید می کنم. وقتی می رسم خونه شیفت شب کاریم مثل جغد ها شروع میشه. دوباره مثل خر کار می کنم. ریتم خر و میمون و جوجه و سگ همچنان ادامه داره.... آهنگ که گوش می دم مثل طوطی تکرار می کنم. شب شام نمی خورم مثل شترها از ذخیره هام استفاده می کنم. در نهایت مثل خرس می خوابم ... همیشه فکر میکنم مثل نهنگ ها می میرم.
پ .ن : تقدیم به عزیزی که این روزها دلش خیلی گرفته......
اپیزود اول:
کوچه ها را جارو می کرد
نام او رفتگر بود
عاشق شد
عاشق دختر کوچه هفتم
عشقش را زیر لباس نارنجی اش
مخفی کرد
رفتگر جرات گفتن نداشت
او کوچه هفتم را هر روز و هر ساعت
جارو می کرد
و دختر کوچه هفتم هیچوقت نفهمید
اپیزود دوم:
دختری سوار ماشین عاشقی شد
در خیابانی یک طرفه
که انتهایی نداشت
با سرعت 180 کیلومتر برساعت می رفت
تنها آرزویش این بود
که
ماشینی از روبرو بیاید
و با او برخورد کند
که باور کند
در خیابانی دو طرفه رانندگی می کرده
اپیزود سوم:
او هر روز و هر ساعت بر روی باند پرواز است
تا برج مراقبت اجازه پرواز دهد
گویی از دید مدار برج خارج است
هر دقیقه با خود تکرار میکند
Take off
سکوت
سکوتی مبهم تر از یک نگاه
مهتاب
به روشنایی آفتاب
نسیم
به طروات بوی یار
برگ پاییزی
رقصان در هوا
.
.
و
غنچه گل رز باز شد
گریه شوق
سکوت را در خود شکست
خنده
شور و شعف
همه به صدا آمدند
آن روز ثبت شد
آشوب زیبایی
آن شهره شهر
به پا کرد
امروز
در دل جرقه آتش
به یاد آن روز
شکفتن گل رز
.
.
.
را جشن می گیریم
….مبارک
خانم1: چند وقته که به شوهرم شک دارم.
مشاور: چرا؟
خانم1 : اس ام اس های مشکوکی براش می یاد. فکر می کنم خبرهاییه.
مشاور: این که دلیل منطقی نیست. اس ام اس، چت،... همه ارتباطه، دلیل بر خیانت نیست. ریشه ارتباط هم اجتماعی بودن و روشنفکریه.
بعد از چند ساعت حرف و ارائه راه حل های متعدد.....
خانم 1: من اگر بچه دار بشم بهتر نیست....
مشاور: حل یک مشکل با ایجاد مشکلی دیگر.
مرد1: چند وقته که خانمم گیر می ده به همه چیز.مثلا موبایلم را چک می کنه...کیفم را چک می کنه.....
مشاور: در کنار همسرت که هستی چقدر مگه با موبایلت حرف می زنی که اون شک کرده.
مرد1: حرف که نه ولی هر شب 40 تا 50 تا اس ام اس رد و بدل می شه.
بعد از چند ساعت حرف و ارائه راه حل های متعدد.....
مرد1:همش کاریه به جون خودم…..
مشاور: واقعا کاریه؟
مرد 1: فکر می کنی اگه بچه دار بشیم دیگه دست از سرم بر می داره؟
مشاور: حل یک مشکل با ایجاد مشکلی دیگر.
خانم 2: شوهرم به زندگی دل نمی بنده. از وقتی می یاد خونه یا پای کامپیوتره یا تلویزیون.اصلا منو نمی بینه.
مشاور: بهتره یه کمی توی زندگیت تغییر و تحول ایجاد کنی تا از این یکنواختی در بیاد... مثلا به ظاهرت برس...سبک چیدمان خونه را تغییر بده .... برنامه ریزی بکن برای زمانهایی که همسرت خونه است.....
بعد از چند ساعت حرف و ارائه راه حل های متعدد.....
خانم2: از امشب بهتر نیست من برم پای کامپیوتر و تلویزیون و...
مرد 2: خانمم تمام آزادی هام را محدود کرده. از صبح که می رم سر کار 9 شب می یام خونه....تازه حق ندارم تلویزیون ببینم یا برم پای کامپیوتر
مشاور: سهم خانم شما پس چیه از بودن شما توی خونه؟
بعد از چند ساعت حرف و ارائه راه حل های متعدد.....
مرد2: من پول می آورم ، بس نیست.
خانم3: شوهرم در مورد تصمیم هاش با من حرف نمی زنه
مشاور: حتما هر موقع حرف زده زدی توی ذوقش
خانم3 : خوب اوائل این کار را می کردم ولی الان دیگه نه.به من به چشم بچه نگاه می کنه.
مشاور: ولی اون هنوز همون ذهنیت را از تو داره. باید بهش ثابت کنی تغییر کردی و اعتمادش را جلب کنی
خانم 3: چی کار کنم؟
مشاور: ببین شما اول باید توی حرف زدن با شوهرت جدی باشی. باید حس کنه که همسرشی نه بچه اش. از لوس بازی و بچه گونه حرف زدن باید بپرهیزی.
بعد از چند ساعت حرف و ارائه راه حل های متعدد.....
موبایل خانم زنگ می زنه ظاهرا همسرش پشت خطه.
خانم 3: سلام بابایی دلم برات توچیک شده.....
مرد3: نمی تونم برای خانمم حرف بزنم. خسته ام می کنه با لوس بازی هاش.
مشاور: لوس بازی یا ناز و عشوه هایی که روزهای اول به خاطرش غش می کردی ، نوازشش می کردی …حالا دیگه به خواسته هاش به چشم بچه گونه نگاه می کنی؟
بعد از چند ساعت حرف و ارائه راه حل های متعدد.....
مرد 3 زنگ می زنه به همسرش و می گه : سلام گلم …خوبی بابایی ….الان می یام دنبالت… راستی چکم را پول کردی؟
خانم4: با کسی می خوام ازدواج کنم که دوستش دارم ولی خیلی کارهاشو قبول ندارم .
مشاور: چند سالشه و تو چند سالته؟
خانم 4: 38 ساله و من 25 ساله
مشاور: و تو هم فکر می کنی می تونی یک شخصیت ثابت شده را تغییر بدی درسته؟
خانم 4: بله به کمک شما
مشاور: نه نمی شه. اون شخصیتش شکل گرفته. هیچ وقت سعی نکن کسی را تغییر بدی .همون گونه که هست باید قبولش کنی. اگر هم خیلی با سیاست باشی شاید چد درصد موفق بشی که اونم موقتیه نه دائمی.
خانم 4: من دوستش دارم ولی از خانوادش بدم می یاد، شغلش را دوست ندارم، لباس پوشیدنش را دوست ندارم، از دوستاش خوشم نمی یاد، از تکه کلام هاش بدم می یاد و.....ولی دوستش دارم
مشاور : معنی دوست داشتن را هم فهمیدیم
مرد4 :می خوام با دختر 25 ساله ای ازواج کنم ولی به همه چیز ایراد می گیره
مشاور: تو می دونی خواسته های یک دختر 25 ساله از زندگی چیه؟
بعد از چند ساعت حرف و ارائه راه حل های متعدد.....
مرد4: خواسته چیه. باید مثل همه زنها زندگی کنه دیگه.
مشاور: حالا چرا 25 ساله را انتخاب کردی؟
مرد4: پس بزارم 38 سال بشه ، که همه راه را رفته باشه ، حوصله برای هیچی نداشته باشه.
مشاور: عجب!!!!
خانم5: شوهر من با پسرم کم بازی می کنه؟اونو پارک نمی بره؟به تفریح ما نمی رسه.
مشاور: ساعت کاری شوهر تون به چه صورته؟
خانم 5: از5 صبح تا 8 صبح کلینیک خصوصیه. از 8 صبح تا 2 بعد از ظهر بیمارستانه. ساعت 3 تا 4 می ره کیلینیک دوباره. 4 می ره مطب تا 10 شب . اگر کیشیک باشه مستقیم می ره بیمارستان در غیر اینصورت می یاد خونه.... نمی دونم چرا می خوابه.
مشاور: نمی دونی چرا می خوابه؟نه... شغل شما چیه؟
خانم 5 : من خیلی گرفتار این بچه ام ....از این کلاس به اون کلاس.
مشاور: خواسته هات از شوهرت چیه؟
مرد5: من همه کاری دارم برای زن و بچه ام انجام می دم ولی از من راضی نیستند.
مشاور: چه کارهایی براشون انجام دادی؟
مرد5: یک خونه توی برج سایه، ویلای شمال، سهام بیمارستان، پول در اختیارشون ،.....
مشاور: اینا که همه اش قصه پوله. چند ساعت در روز در کنارشونی و باهاشون هم صحبتی؟
مرد5: اونا اینقدر سرشون گرمه که منو نمی خواهند.
وقتی در شهر کوچک درونم
حکومت نظامی اعلام می کنم
چگونه می توانم شعری بنویسم
که حقیقتا از درون من باشد
قوانینی سخت
سخت تر از قوانین جامعه بیرون
و شاید همان بیرون
به من آموخت
که
فکر کردن به او.......ممنوع
در درون گریه کن...... گریه کردن ممنوع
با خود سخن بگو....به او گفتن ممنوع
تپش قلب ......ممنوع
راههای ورود و خروج به قلب بسته
چشمها بسته
لبها خاموش
اینجا عشق تحت پیگرد قانونی است
آخر چگونه
پا بر روی قوانین بیرون گذارم
در حالی که
محکوم به اجرای قوانین درون هستم
گوشواره های گیلاس، النگوی پوست پرتقال و گردنبند گوش ماهی ام را می خواهم. دلم تنگ کفشهای ورنی سفید پاشنه بلندم است.دلم تنگ ساعتی است که روی مچ دست چپم با مداد جوهری نقاشی کرده بودم .عقربه های آن ساعت گرانبها ثابت بود.زمان را برای بی خبری های من متوقف کرده بودند. من همان ساعت، همان گوشواره، همان النگو،....را میخواهم برای حفظ و نگهداری آنها به گاو صندوق نیازی نبود، هیچکس به آنها طمع نمیکرد. برای داشتن آن غنیمت به صورتم سیلی نمی خورد.دوران خوبی بود که دیگر بر نمی گردد با اینا بزرگ شدم . با عروسکام زندگی می کردم.یه روح پاک در یک نهال کوچک جون گرفت. بزرگتر که شدم اون گوشواره و النگو و گردنبند رنگ واقعی تری گرفت در کنارش یاد گرفتم دیگران هم سهمی دارند در زندگی من و آنچه داشتم را با جان و دل بخشیدم و چشیدم طعم رهایی را و ....
پ.ن:
1- نمی دونم چرا امروز زدم به آرشیو......نمیدونم دنبال چی دارم می گردم..... نمی دونم چرا گاهی اوقات به دنبال اثبات خودم به خودم
می گردم.حتی نمی دونم توی این اثبات دنبال چی می گردم. به جای اینکه به جلو نگاه کنم برگشتم و دارم به عقب نگاه می کنم...
3- اصلا با این پست حال نکردم.....شت
وقتی از دانشگاه خداحافظی کردی و پا به عرصه کار گذاشتی نمی دونستی این خداحافظی به معنی جدایی از دوران جوانی و سلامی به دنیای بی روح آدم بزرگهاست.
تو سوار بر بالن کار و فعالیت شدی با ذهنی پر از فرمول، P آنگاه Q ، ....و برای اینکه این بالن بالا و بالاتر بره و تو بتونی به درجات علمی و کاری بالاتری برسی مجبور بودی طبق قانون بالن ها عمل کنی. همان قانون سبک کردن بالن و سرعت ....
آنچه که تو از این بالن بیرون ریختی برای سبک شدنش چیزی نبود جز درونت، دنیای پر شور و حال جوانی، دنیای شوخی ها، خنده ها،شب زنده داری ها......هر روزی که می گذشت تو بالاتر و بالاتر می رفتی، به رتبه های بالاتری دست پیدامی کردی، با رتبه های بالاتر، مسئولیت هایت هم بیشتر و بیشتر می شد، مسئولیتها توام با وجدان کاری نتیجه استرس و خسته گی های بیشتر و همچنان برای اینکه این بالن بالا و بالاتر برود باید سبک تر می شد و .... تو مجبور به از دست دادن ها بودی ....آنچه را که یادگار دوران جوانی بود....
جوان پر شور و حال دیروز، که از دیوار راست بالا می رفت، که هیچکس از شیطنتهای او در آسایش نبود، که عشق را تجربه کرده بود، که جوان بود و جوانی کردن غذایش بود......او امروز به دنبال آن گذشته ای می گردد که برای اینکه بالن کار به موفقیتها برسد آنها را بیرون ریخته بود و چاره ای جز این نبود......
وقتی بر دیوار زندگیش تقدیر نامه ها و رتبه های این چند سال تلاشش را می بیند لبخند سردی می زند..... او زمان را از دست رفته می داند هر چند هزاران هزار انسان در حالی که او را از پایین نگاه می کنند آرزویشان این است در آن جایگاه بودند. در نقطه، دور دستی که او امروز آنجاست.....
به راستی او امروز کجا باید به دنبال گم شده اش بگردد؟
داشتم برگه های مرخصی را تایید می کردم. در بین برگه ها چشمم به برگه مرخصی عقلم افتاد. تعجب کردم! با خودم گفتم چی شده بعد از 30 سال تصمیم گرفته بره مرخصی. با او تماس گرفتم.
من: الو سلام جناب عقل
عقلم: سلام خانم مدیر
من: برگه مرخصی پر کرده بودی! گفتم بپرسم چی شده! این وقت سال که باهات کار داریم. با این حجم پروژه با این همه برنامه برای آینده، حال....
عقلم: والا رئیس مدتیه خیلی خسته ام. الان 30 ساله که بی وقفه دارم محاسبه می کنم
من: خوب نتیجه اش که بد نبوده! بدی دیدی؟ حق و حقوقت را نگرفتی.تشویق نشدی؟ این همه تقدیر نامه؟....
عقلم: نه بدی که ندیدم ولی خسته شدم. از فرمول، محاسبه، برنامه ریزی بلند مدت، کوتاه مدت.... خسته شدم
من: ببین تو عضو فعال این مجموعه ای. اگه تو نباشی من می دونم بقیه نمی تونند کارشون را درست انجام بدهند...... حالا همکار جایگزینت کیه؟
عقلم: من یک تیم جایگزین انتخاب کردم . آموزشهای لازم را هم دادم.
من: چه آموزشهایی؟
عقلم: به زبون گفتم هر جا گیر افتاد بگه نه یا سکوت کنه
به چشمها گفتم هر موقع قلب به تپش افتاد سریعا بسته بشه
به لبها گفتم همیشه لبخند بزنند تا غم پشتشون مخفی بشه
به گوشها گفتم اجازه ورود به هر حرفی را ندهند
به دست گفتم این مدت قلم به دست نگیره
من: ببین عقل جان تمام این آموزشهای تو زیربنای محدودیته. من دوست ندارم توی سیستمم محدودیت حکم فرما باشه.تازه با شرط اینکه تمام این حرفها درست باشه ، این تیم هیچکدوم سابقه کار ندارند و می ترسم با این روش سنسورهای بی عقلی برای همیشه فعال شوند.
عقلم: خوب توی این 30 سال همین برنامه ها بوده.... سکوت .... لبخند....سکوت ....برنامه آینده ....سکوت..... پله به پله....خانم جان آدم عاقل با محدودیتها همیشه عاقل می مونه. یادمه 7 یا 8 سال پیش بود از من خواستی همه جا حصار بکشم. دور قلب...دور چشم...دور زبان.... دور گوش....یادتون نیست؟
من: چرا یادمه من گفتم ولی قرار بود ریموت این حصار ها دست تو باشه .این راه درست نیست.تو فوت آخر کوزه گری که مدیریت زمانه را آموزش ندادی.
عقلم: یک سری برنامه از پیش آماده شده و یک سری تجربه هم توی مغز سیو کردم. مشکلی پیش اومد به اونا رجوع کنید. یوزر منوآلشم گذاشتم.
من: بیا از خر شیطون پایین و مرخصی نرو
عقلم: باور کن باید برم...می ترسم اگه نرم یک دفعه تغییر جنسیت بدم به بی عقلی ... اونوقت تا صد سال دیگه سیستم دچاربی عقلی میشه. ببین خانم رییس 30 سال برات با وجدان کار کردم .حالا من که نمی خوام برای همیشه برم. تازه می رم خودمو آپ دیت می کنم برمی گردم .می خوام ببینم تو دنیای بقیه عقلها چی می گذره.
.
.
.
چند ماه پیش از طرف شرکت قرار شد در جلسات انجمن خدمات مهندسی به عنوان نماینده شرکت در خارج از محل کار، شرکت کنم. دو، سه ماهی هفته ای یکبار به این کار مسخره ادامه دادم. مسخره از این جهت که نه تنها این انجمن، کاری از پیش نمی برد بلکه فقط وقت آدم را می گرفت و خوش به حال اونایی بود که زیر سایه دولت خدمت می کردند و راه فراری برای خروج از شرکت بدون مرخصی برایشان بود..... برای من هم فقط یک تجربه بود در این حد که از نظر سنی توی این جلسه از همه کوچکتر بودم و هر نظر یا تزی که می دادم همیشه با من مخالفت می شد. در بین این جمع 12 نفره فقط دو خانم بودیم که اونم همیشه یا نمی یومد یا اگر بود تمام فکر و ذکرش بچه هاش بودند و غذای فرداش. اینم بگم و برم سر اصل قضیه . وقتی برای اولین بار که وارد این جلسه شدم چشمم افتاد به یک آقایی که در دوران دانشجویی دو سال از ما بالاتر بود و یک بار بد جور با یکی از دختر های پرستاری به صورت ناگهانی مچشون را گرفته بودم. و چند باری اون زمان پیغام داده بود که اگر جایی حرفی بزنم فلان میکنه و بهمان. اون آقا پسر سال74 الان مدیر عامل یکی از شرکتهای کامپیوترییه و رییس جلسه هم بود. وقتی چشمش به من افتاد لبخند ملیحی زد. توی این مدت چند باری توی جلسات بد جور حال منو گرفت . گاهی وقتها که من حرفی برای گفتن داشتم از من سئوال نمی کرد و وقتی از چهره ام می خوند که حرفی برای گفتن ندارم فورا از من می پرسید... بگذریم....
بعد از چند ماه دیگه نرفتم. ولی یک سری فوضولی هایی کردم که منجر به بدست آوردن آمار خوبی بود که شنیدنش خالی از لطف نیست.یکی از این تجارب این بود که پس از تحقیق بسیار بین این افراد و بعد بسط دادنش به افراد دیگه فهمیدم که :
1- بین میزان تحصیلات و موقعیت شغلی افراد با موبایلشون رابطه عکسی حکم فرماست. توی این جمع 10 نفره که همگی هم جزو مدیران ارشد شرکتهای مهم بودند ، 4 نفر نوکیا 3310 ، 2 نفر صاایران گوشت کوبی ، 2 نفر سامسونگ هایی که فلش هم می زنه و 1نفر نوکیا 6060 و 1 نفر ساژم گوشت کوبی داشتند.
2- بارها در این جلسه می شنیدم که وقتی همسران گرام این مدیران تماس می گرفتند و از ساعت خاتمه جلسه سئوال می کردند همیشه ساعت مورد نظر + 2 می شد و گفته می شد مثلا اگر قرار بود جلسه ساعت 6 تمام بشه ساعت 8 گفته می شد. چراشو نمی دونم.
3- مورد بعدی این بود که در گروه سنی 38 تا 50 تغییر و تحول جایی در مغزشان نداشت. و هر موردی که منجرب به تغییری می شد با مخالفت روبرو می شد.
4- نود درصد کت وشلوار هایی که این آقایون توی این 3ماه می پوشیدند مارک هاکوپیان بود.
5- یک روزبعد از اتمام جلسه داشتیم با آسانسورپایین می یومدیم و با این که سرم پایین بود و یکی از این آقایون فکر میکرد من نمی بینمش ،دیدم از جیبش حلقه اش را در آورد و سریع دستش کرد ...اول دلیلش را نفهمیدم ولی وقتی به دم در رسیدیم دیدم خانمش دم در منتظرشه.
6- موقعی که بعضی جلسات بین ساعت 2 تا 4 شروع می شد همه این آقایون چرت می زدند و خواب بودند و کاملا مشخص بود که به خواب بعد از ظهر عادت داشتند با اینکه هیچکدوم مطمئنا اون ساعت در منزل نیستند.
پ.ن : آهای بچه های تهران، اگر دوست داشتید در نمایشگاه نقاشی یکی از دوستای من (از اصفهان در تهران)شرکت کنید.
من به دریا رفتم
ولی غرق نشدم
من در قلب خورشید خانه کردم
ولی نسوختم
من در اوج آسمان پرواز کردم
ولی سقوط نکردم
من در دریای چشمانش
با گرمای وجودش
با روح وسیعش
پرواز را تجربه کردم
چه حسی داره از بالا به پائین نگاه کردن.
مخصوصا وقتی می بینی همه آدم بزرگا چقدر کوچکند.
و همه اون چیز هایی که یک زمانی بزرگ می دیدیشون چقدر بزرگ نیستند و از هر کوچکی کوچک ترند.
پ.ن: این هم نمایی از بالا، از شهر من
اپیزود اول:
تا لب دریا فاصله ای نیست
برهنه پایی
پا بر روی ماسه ها گذاشت
تا مرگ فاصله ای ندارد
می تواند خود را به آب دهد
صدای فکرش آمد:
هرگز از مرگ نهراسیده ام
اگر چه دستانش از ابتذال شکننده تر باشد
اپیزود دوم:
تا لب دریا فاصله ای نیست
برهنه پایی
پا بر روی ماسه ها گذاشت
تا آرامش فاصله ای ندارد
می تواند به موسیقی آب گوش دهد
صدای فکرش آمد:
سایه بان آرامش ما ، ماییم
اپیزود اول:
بر روی تابلویی نوشته شده بود :
ترک اعتیاد درکمتر از 72 ساعت.
و من بر روی کاغذ نوشتم:
ترک عادتهای بد در کمتر از 1 دقیقه.
اگر یک زمانی از من خواسته شود که معتادی را ترک بدهم مطمئنا او را به تخت نمی بندم، تحدید نمی کنم، تحقیر نمی کنم، حتی او را دور از مواد هم قرار نمی دهم .... برعکس او را در مکانی اشباع از مواد قرار می دهم.
آنچه که در ترک او کمک می کند فرار، بستن، ندیدن ها نیست ... محدود کردن هم نیست....
خداوند در سر او و همه ما آی سی پردازنده ای قرار داده که گاه اتصال بین سوکت مغزش و آی سی پردازنده درست برقرار نمی شود.آنچه که من برای ترک او انجام می دهم اتصال صحیح بین سوکت مغزش و آی سی پردازنده است.مطمئن هستم پس از اتصال او خود را از آن مکان اشباع از مواد، خارج می کند.به او به چشم یک کودک نگاه میکنم نه بیمار. و به خاطر ترک عادت بدش او را تشویق میکنم.
به نظر من بهترین نوع اعتیاد، اعتیاد به تریاک، هروئین، حشیش و... است و بدترین نوع اعتیاد، اعتیاد به احساس مسئولیت شدید، دوست داشتن زیاد، درون ریزی شدید و دیگرخواهی.....
حرفهای یک پنجاه و چهاری Copyright © 2008 | Torn Paper Designed by SimplyWP| Converted by Free Blogger Template | Supported by Ipiet's Notez