خط اخمش را شکستم
خط صاف دهانش را خمیده کردم
گذاشتمش توی صندوقچه
صندوقچه را بردم توی پستو
پستو تاریک بود
«عشق را در پستوی خانه نهان کرد»م
امروز رفتم سراغش
سراغ صندوقچه
میخواستم سری بهش بزنم
زرد و نحیف شده بود
از بس که نور ندیده بود
از بس که آب نخورده بود
هفتم اسفند بود، تازه شببوها برگ داده بودند و لالهها سر از خاک درآورده بودند، که از خانه بیرون رفتی. دلتنگ نبودنت که بودم، کنار باغچه، نزدیک نرگسها، همانجایی که مینشستی و سیگار میکشیدی، مینشستم و با آسمان دردودل میکردم. گاه آسمان، دلش ریش میشد و اشکی میریخت. آنقدر که شببوها سیراب شدند و به گل نشستند؛ لالههای وحشی هم. همهی اینها میخواستند بگویند عید در راه است. درست بود، عید تا پشت در خانهی ما آمد ولی تو نیامدی. سال که تحویل شد، خواب بودم. خوابیدم که نبودنت را کمتر حس کنم. از نبودنت شببوها غصه خوردند و زرد شدند؛ نرگسها، لاله ها و من هم. امروز، حیاط را آب و جارو میکنم، سفرهی هفتسین پهن میکنم، درها را باز میکنم تا بهار، عید و تو به خانه بیایید. عید من امروز است.
یک روز سرد زمستونی از خانه بیرون رفتی و یک روز گرم تابستونی آمدی. بابایی خوش آمدی.
پ.ن: بالاخره آقای پدر بعد از 66 روز، فردا از بیمارستان مرخص میشود؛خوشحالم. همچنین برای اتمام دورهی فشردهی درسهایی در کلاس شمارهی 39 ناراحتم.
شویدکهای سیاهم را با دست، به زیر مقنعه هدایت میکنم، عبایی بلند و سیاه بر تن میکنم و بیآنکه سرخاب سفیدابی بمالم، با رنگی پریده راهی خیابان میشوم. من حجاب دارم. با خودم میگویم آیا به راستی من حجاب دارم؟ موبایلم را بر میدارم. شماره تلفنها و اساماسهای دوستانم را پاک میکنم. من حجاب دارم و با هیچکس ارتباط ندارم. با خودم میگویم آیا به راستی ارتباط ندارم؟ با اعتمادبهنفسِ تمام، از کنار الگانسهای سبزوسفید رد میشوم. من ِ با حجاب، که با هیچکس هم ارتباط ندارم، لبخندی به زن سیاهپوشِ الگانسسوار میزنم. او بهجای اینکه لبخند تحویلم دهد نگاهی از سر تعجب به من میکند. با خودم میگویم آیا به راستی لبخند من از سر محبت بود؟
به راستی، به این راحتی، من، انسان سربه راهی شدم؟
رخت سیاه صدایم میکند
باید تنم را درونش دفن کنم
نام این استاندارد، IEEEحجاب است
به تو که قانون میگذاری: تنم را دفن کن. قلبم، فکرم و چشمم باز هم حجاب ندارد. با آنها چه میکنی؟
ببین آسمان و زمین را
آسمان
دلتنگ زمین که میشود
خورشید را رها میکند
زمین را در آغوش میگیرد
و اشک میبارد
آسمان، زمین را دارد
عصرجمعه/ 6 اردیبهشت 86
آرزوهایم را در سطلِ آرزوها میریزم. سطل را سر کوچه می گذارم. از دور به سطل نگاه میکنم. میبینم، پسرک کاغذ جمعکنی را که به دنبال کاغذ، در سطل شناور است. آرزوهای کودکانه را بر میدارد و در گونی کاغذهایش میگذارد و دور میشود. در فکر دور شدن آرزوهایم بودم که دیدم گدایِ سرکوچه نزدیک سطل شد. هرچه گشت آرزویی که به دردش بخورد پیدا نکرد و رفت. آرزوهایم حتی گدای گرسنه را هم سیر نکرد. مردی که از دور نظارهگر گدا بود، به محض دور شدنش، نزدیک آمد، به این طرف و آن طرف نگاهی کرد و سطل را وارونه کرد، آرزوهایم را ریخت و سطل را با خودش برد؛ مرد دله دزدی بیش نبود. ساعتها آرزوهایم کنار جدول خیابان ماندند تا عابرپیادهای تهسیگارش را به نشانه فرهنگش به سمت آرزوهایم پرت کرد. آرزوهایم دود شدند و به هوا رفتند.
از روی کلمه پرواز صد بار بنویسید ( لازم به ذکر است افرادی که از تکنولوژی کپی/ پیست استفاده کنند، همانهایی هستند که پرواز پرنده را فراموش میکنند).
معجزه است؛ معجزه. ستاره (*) یا --< یا هر علامت دیگری، که کنار اسمت بشیند، مردمان به یادت میآورند و سلامی و علیکی. اینروزها که بلاگرولینگ به خوابی عمیق فرو رفته، به معجزهش بیشتر پی بردم. حالا فرصتی پیش آمده که دور از عذاب وجدانِ سرِ لیست بودن و نداشتن حرفی برای خواننده، برای خودِ خودم بنویسم.
«4 تا بچه دارم؛ یکی هم تو راه. به زنم گفتم، این پنجمی را بدهیم دخترخالهم که بچهدار نمیشود، بابتش سه میلیون میگیریم».
آقای ب
شغل: بیماربر
سن: 43
---------------
«19 سالهگی ازدواج کردم. یک سال بعدش ننهم پیغام داد یا زنت را طلاق میدی یا باید بچهدارشی که من مطمئن شوم زنت بچهش میشه. الهه، دخترم شش ساله است.»
آقای الف
شغل: خدمه بیمارستان
سن: 26
---------------
«ساعت 6 صبح از خانه میزدم بیرون و ساعت 11 برمیگشتم. به محض رسیدن به خونه زنم شروع میکرد به جروبحث که چرا دیر کردی. فکر کردم اگر بچهدار شویم، سرش گرم میشود و غر کمتر میزند. الحق که همین شد؛ حالا نه موبایلم زنگ میزند نه کسی شبها غر».
آقای ش
شغل: مهندس- مدیرعامل
سن: 35
---------------
« بچه اولمون دختر شد. به خانومم گفتم یک پسر میخواهیم که جنسمون جور باشه. دومی آمد ولی دختر بود. سومی هم دختر شد» .
آقای ح
شغل: مهندس- استاد دانشگاه
سن: 45
---------------
«گفتند بچهدار بشی میخش محکم میشود( ترجمه: به زندگی پایبند میشود) و سروگوشش نمیجنبد».
خانم س
شغل: خانهدار
سن:30
---------------
«خوشتیپ بود، از ترس اینکه شلوارش دو تا شود(ترجمه: ازدواج دوم)، بچهدار شدم».
خانم س
شغل: پرستار
سن:33
---------------
« زندگیام یکنواخت بود».
خانم م
شغل: مهندس
سن:27
---------------
«بچه نمیخواستیم ولی از ترس اینکه چند سال دیگر بچهدار نشویم، شدیم. آخه دخترخاله مامان مهری خانم همینجوری اجاقش کور شد».
خانم و
شغل: مهندس
سن:28
---------------
«با خانواده شوهرم درگیری زیاد داشتم. شوهرم قلبدردی بود. از ترس اینکه سکته کند و اموالش به برادرهاش برسد بچهدار شدیم».
خانم ز
شغل: معلم
سن:30
---------------
« 3تا دختر داشتم ولی ارثخور نداشتم. خدا خواست و چهارمی پسر شد».
آقای ک
شغل: بازاری
سن: 50
---------------
«چهارتا پسر داشتم. پنجمی که دختر شد خیالم راحت شد که یکی هست که توی فاتحه زنانه برامون گریه کند».
خانم ف
شغل: دفتردار
سن:49
---------------
و این قصه ادامه دارد........
دخترم/پسرم
گله نکن چرا به دنیا نمیآورمت. خواستم؛ نشد. خواستم ذهنم را خالی از چراها کنم تا جایی برای چراهای تو داشته باشم؛ جوابی برای چراهایم پیدا نکردم. خواستم برای آمدنت دنیا را پاک کنم؛ دستانم پاک نبود. خواستم دنیا را آذین رنگی ببندم؛ باد آمد و همه را با خود برد. خواستم دیوارهای دنیا را به رنگ آسمان کنم؛ آسمان تیره و تار شد. خواستم باغچه زمین را پر از گل کنم تا قدمهایت را روی گل بگذاری، نهرها خشک شدند و به طبع گلها. خواستم در همین گوشه کنار، جایی امن، برای دل کوچکت پیدا کنم؛ هیچ کجا امن نبود. خواستم اول انسان شوم، انسان شوم، انسان شوم؛ نشد. خواستم شادی را تجربه کنم تا به تو هدیه کنم؛ ندیدم که تجربه کنم. خواستم لغتی جایگزین درد، غم، نامردی، بیرحمی کنم تا هیچوقت نشنوی و نبینی ؛ پیدا نکردم.
اینجا دنیای تو نیست. اینجا خانهی امنی برای تو نیست. به دنیا نمیآورمت چون از روزی میترسم که اشکهایت را ببینم.
شبها دیالوگهایم را از بر میکردم
و صبح ها سر صحنه، بازی میکردم؛
بازی زندگی
نقش اول زن بودم
و دیگران سیاهلشگر
به زندگیام دزد زد
دیالوگهایم به سرقت رفت
بازی را ادامه دادم
گاه خطی از خودم میگفتم
گاه خطی از دیالوگ تو
و گاه خطی از او
دیالوگهای دلنشینی بودند
ولی نه برای من
داستان زندگیام تغییر کرد
دیگر نقش اولش نبودم
شدم سیاهلشگر
از صحنه فاصله گرفتم؛
برای مدتی
.
.
.
.
امروز برگشتهام
با دیالوگی جدید
از خودم
زندگی کلید میخورد
ساعت 9 شب، کنار خیابان، روبروی بیمارستان، منتظر ایستاده بودم تا رضا بیاید و سوارم کند. خوشحال بودم که امروز، با آنکه خسته هستم، ولی به خوبی گذشت. همانطور که منتظر بودم، مردمی از جنس مذکر، با ماشینهایی آنچنانی، می ایستادند و با ایما و اشاره چیزی میگفتند و بعد با قیافه اخموی من که روبرو میشدند، میرفتند. بعضی دیگر باز از همان جنس، سری میجنباندند و فحشی میدادند و مطمئنا فردا هم در ادارهشان منرا نقل مجلسشان میکردند که دیشب خانمی کنار خیابان منتظر......
مردی که راننده رنویی بود، همچنان که نگاهی از نوع نگاه مردم دسته دوم به من میکرد، کمی جلوتر از جایی که من ایستاده بودم، به دنبال جای پارک میگشت. در همین حین که نگاههای نصیحتواری به من میکرد، رضا رسید و من سوار شدم. هنوز داشت نگاهم میکرد حتی به بقلدستیش نشانم داد، سنگینی نگاهش را حس میکردم و مطمئنا به بقل دستیش میگفت«بالاخره سوار شد». سوار ماشین که شدم سریع خودم را در آینه دیدم. چیزی ندیدم جز چهرهی خستهی زنی که 6 صبح بیدار شده، دو شیفت کار کرده، از بس رنگ پریده بود مرزی بین لب و پوستش دیدهنمیشد، سفیدی چشمهاش قرمز شده، مقنعهش موهای چربش را مخفی کرده و فقط چند تارش از چربی برق می زد.
کولهام را جلوی صورتم بردم و زار زدم. گریه نبود به معنای واقعی زار زدن بود. مثلا شب تولدم بود.
یکجایی خواندم« دلم کسی را میخواهد که از من سريعتر باشد، جلوتر باشد، لازم باشد بدوم تا به او برسم، شايد ندوم، رشد کنم ».
دیروز، که کودکی بیش نبودم، سنگهای کف حیاط را، به چشم آدمبزرگهای دروغگو میدیدم و قَرنیزهای دور اتاق را به چشم بچههای دروغگو. باورم شده بود که خدا سنگشان کرده تا جاییکه، دروغ که می گفتم، به دست و پایم نگاه می کردم و ساعتها منتظر سنگ شدنشان بودم، میترسیدم از روزی که سنگ توالت شوم ولی باز دروغ میگفتم و سنگ هم نشدم شاید هم شدم که امروز، روی هیچ سنگی بند نمیشوم، سنگ فقط میشکَنَدَم، تنم سرد است و دلم سنگ.
خیلی تشکر به همهتون بدهکارم. یکی بابت پیگیری و احوالپرسیهایی که از پدرم کردید و میکنید؛ متشکرم و صمیمانه دستتان را میفشارم. پدرم هنوز بیمارستان است و عمل دومش، فردا انجام میشود. التماس دعا. دوم بابت تبریکهای تولدم. مرسی از همهتون که هنوز فراموشم نکردید. امیدوارم بتوانم جبران کنم.
--
پ.ن1: امروز صبح ساعت 11:08 در حالی که یکی توی سر خودم میزدم یکی توی سر کار و بسیار هم، بد اخلاق بودم و دلتنگ، یکدفعه در اتاقم باز شد و آقایی با سبد گلی که در دستش بود گفت:«خانم شریعتزاده؟ این گل از طرف آقای.....(خوب شاید دلش نخواهد اسمش را بگویم)».کارتی روی گل بود که رویش نوشتهشده بود:«سرکار خانم شریعت زاده، تولدتان مبارک، از طرف ...».تشکر مخصوص از دوست عزیز که بدجور امروز سورپرایزم کرد. باورم نمیشد.
پ.ن2: ...؟
سن که می خواست راه بیافتد، جیبهایش را پُر از کودکی کرد. حالا راه میرود و مثل نقل و نبات، کودکی را میخورد.
میلنگد
ولی میرود
آرام، آرام
آنچه میماند
صدای خشخشِ رفتنش
در گوشم است
و
ردپایی
بر پیشانیم
و
گَردوخاکی
بر موهایم؛
عمرم را میگویم
نگاهم میکنی
و از چشمانم میخوانی
کارگران مشغول کارند
چشمانم را میبندم
از ترس اینکه
ببینی
مسیر مسدود است
سال پیش، سیزدهم، نیمی از آرزوهایم را در دست راستم گرفتم و نیمی دیگر را در دست چپم و به هم گره زدم. چرایش را نمیدانم، شنیده بودم هر آرزویی داشته باشم، سبزه گره بزنم، برآورده میشود. البته آرزوهای سبزی نبودند ولی به احترام بودنشان نیت کردم و گره زدم. یک سال گذشت، گرهها باز نشدند. میدانم، امسال هم میگذرد. بازشدنش به خودی خود، انتظاری بس، بیهوده است. گرهها همچنان بسته میمانند، آنقدر که به خودم بیایم و بازشان کنم.
با تو ام. با تو شراره. آره خودت. بیدار شو. بازش کن. با دست؛ آره با دستهای خودت.
کنار همهی درسهای کلیشهای کلاس شمارهی 39 که یادگرفتم/ نگرفتم، بهترین تمرین برای من نشستن، حرف نزدن و فکر نکردن بود. شیفت من از ساعت 3 تا 9 شب است. از این 6 ساعت، فقط یک ساعتش سرویسدهی به پدر است. هفته اول و دوم همه وقتم به پرسیدن سئوالهای بی جواب از خودم گذشت. هفته سوم تمام سئوالها را در سطل مخصوص زبالههای عفونی ریختم و عینک ملیحبینی زدم. اثرش آنقدر زیاد بود که گاه فکر میکنم آخر فروردین، که پدر مرخص شود، دلم برای این شش ساعتها بدجور تنگ میشود. به شما توصیه میکنم، نشستن ،حرف نزدن و فکر نکردن، خلاصهش آرام گرفتن را تمرین کنید. من اینها را به پیچتوپیچیهای گذشتهم ترجیح میدهم.
هنوز ورقهای تقویمم سفید است؛
بوی کاغذ نو میدهد
یک سال زندگی را ورق زدم
از یامقلبالقلوب خواندم
تا آخرین روز اسفند
ورق به ورق
تقویمها به هیچ دردی نمیخورند
هیچ روزی، روز کوچ پرستوها نبود
هیچ برگهای سیاه از مرگ قناریِ در قفس نبود
کسی نمیداند از کی لالهها واژگون شدند و اشک ریختند
کسی نمیداند از کی چلچلهها سکوت کردند
حتی
فصل کاشت گندمها از یاد رفته
تقویمها به هیچ دردی نمیخورند
یادت هست، عید آن سالهایی را که با تلویزیون جیویسی سیاه و سفید که فقط دو تا کانالِ یک و دو داشت سال را تحویل میکردیم، چه صفایی داشت؟
دو تا انتخاب بیشتر نداشتیم؛ کانال یک یا کانال دو. نمیدونم چرا نسل ما همیشه دو انتخابی بودند، مثل انتخاب رشته ریاضی یا تجربی، مهندسی یا پزشکی. با وجود دلهرهی مشقها و پیکهای نوروزی، دیدن صدباره رابینهود، تاموجری و پلنگصورتی باز لذتبخشترین تفریح بود. حالا انتخابها بیشتر شده. هفت، هشت تا کانال وطنی و هزاران کانال ماهوارهای با کارتونهای فضایی، فیلمهای رنگبهرنگ، ولی حس دیدن نیست.
یادت هست، عید آن سالهایی را که 10 تومانی و 20 تومانی هنوز معنای خودش را داشت و 200 تومانی اسکناس رویایی بود؟
یادت هست، عید آن سالهایی را که موهای پدر از بدِ روزگار سفید نبود؟
پ.ن: لیبل این پست تقدیم به حاج واشنگتن عزیز که از سیاهی پست قبل گلهمند شده بود.
الف:« حرف نزنی، حرفها روی هم جمع میشوند، میگندند، آنقدر که کسی میآید و به دهانت سُند میزند ».
ب(با لبخند):« ».
1:
صدای عصای زمستان را میشنوم که هر لحظه دورتر و دورتر میشود؛ تق تق.
2:
در حیاط خانهمان، بهارک شیطون از این شاخه به آن شاخه میپرد.
3:
بهار86 مبارک
چه خوب چه بد، خاطرات سالی که گذشت را تا میکنم، تا میکنم، تا کوچک و کوچکتر شود. اندازه یک حبهی قند. آنوقت حبهقند کاغذی را در لیوانی که تا نیمه پر از آب است میاندازم تا حل شود. حل که نشد هیچ،همهی تا ها، باز شدند و نیمه خالی لیوان پر شد از خاطراتم. دیگر لازم نیست به نیمه پرلیوان نگاه کنم.
امروز از یک طرف ابرها خانهتکانی میکردند و بارانهای اضافیشان را دور میریختند و از طرف دیگر خورشید فخر میفروخت و چشمک میزد. باران هم از مقابل پرچم رنگینکمان گذشت و سرود بهاری سرداد.
امروز عصر، ساعت چهار با رضا میرفتیم بیمارستان. توی راه، سبزپوشان انتظامی(شاید انتظامی) جلوی ماشین را گرفتند. از ماشین پیادهمان کرد. من را به جرم بد حجابی بردند پیش زن سیاهپوشی که آنطرف خیابان ایستاده بود. بیست تا خانم بد حجاب دیگر مثل من کنارش ایستاده بودند. بهش گفتم:«ایراد من چیه؟». گفت:«روسریت قرمزه. رژ هم زدی». گفتم:«پدرم بیمارستان است. دارم میروم پیشش. برای روحیه دادن به بیمار باید لباس شاد پوشید. کجای اسلام روسری قرمز حرام است؟». جواب نداد؛ اصلا نفهمید من چی گفتم. فقط گفت:«مانتوت هم کوتاهه». گفتم:«من توی ماشین با همسرم هستم. پیاده که نیستم.». گفت:«ماشین حکم ویترین مغازه داره و تو پشت ویترینی( پیدا کنید پرتقالفروش را). امشب میبرمت سیدعلیخان (یک جایی شبیه زندان) تا یاد بگیری لباس چهجوری بپوشی.» گفتم:«چه خوب. سوژه جالبی است برای وبلاگم. ولی شما خجالت نمیکشید برای روسری قرمز کسی را بازداشت کنید؟». بازهم نفهمید چی گفتم. بعد از چند دقیقه از بردن من پشیمان شد و برگه جریمهش را در آورد و چهارهزارتومان جریمهام کرد. بعدش یک برگه دیگه آورد و مشخصات شناسنامهای، آدرس منزل و محل کارم را گرفت. رضا با اشاره گفت که آدرس دقیق نگو ولی من که اصلا خودم را گناهکار نمیدانستم همه سئوالاتش را درست جواب دادم. سئوالاتش جالب بودند. مثلا آخرین مدرک تحصیلی، رنگ مو، رنگ پوست و رنگ چشم.
پ.ن: امروز بعد از دو روز برگه جریمهام را دیدم. دیدم نوشته علت جرم، نبستن کمربند. تو را خدا یکی پرتقالفروش را پیدا کند.
دلم برایت تنگ شد. بردمش خیاطی که گشادش کند. خیاط گفت:«فقط نیمسانت جا دارد». نیمسانتیمتر گشادش کرد. حالا دلم تنگ نیست؛ البته خیلی هم گشاد نیست.
هر روز ساعت 5، تکنسین رادیولوژی با تانکش که همان دستگاه عکسبرداری است به کلاس ما میآید و عکسی یادگاری از لگن پدر میگیرد که بهش عکس کنترلی میگوید. دیروز هم این عمل تکرار شد. نیمساعت بعدش، پرستار عکس را آورد تا دکتر مربوطه ببیند. از بسکه این مدت، ما عکس دیدم و تجزیه تحلیل کردیم خودمان یک پا دکتر ارتوپد شدیم. قبل از آمدن دکتر، عکس را با شهرام دیدیم. معجزهای رخ داده بود. تکههای لگن، سرجایش، جوش خورده بودند و حتی تَرَکهای کاسه لگن هم ترمیم شده بودند. خوشحال شدیم که عمل دوم همان تعویض کاسهی لگن کنسل است و دو ماه بستری بودن به پانزده روز میرسد که ناگهان در قسمت زانو شکستهگی جدیدی دیدیم. نگرانمان کرد . از اینکه دکتر روز اول متوجه این قضیه نشده بود بسیار عصبانی شدیم؛ خوشحالی معجزهی لگن از یک طرف وعصبانیت از دست دکتر طرف دیگر. این بههمریختهگی، بغض، ناراحتی و هزاربار دیدن عکس و مقایسه با عکسهای قبلی تا جایی ادامه داشت که به این نتیجه رسیدیم شاید عکس، اشتباها عوض شده باشد... بماند، ساعتها چرخیدن در کلاسهای مختلف برای پیدا کردن عکس بدون معجزه...تا بالاخره عکس اصلی پیدا شد.
از قضا، شب، وقتی به خانه رسیدم، شبکه یک (فکر کنم یک بود) در حال پخش سریال پرستاران بود. دیدم، خندیدم، افسوس خوردم و به پرستاران ایرانی افتخار کردم.
:(
آنقدر آتشگردان را میچرخانم
تا ذغالِ روسیاه، لُپهایش گُل بیاندازد
آنوقت اسفندِ دونهدونه را
بر روی لُپهایش می نشانم
صدای شور و شعف
بوی خوش
به آسمان میرود
اسفند میرود
و
بهار میآید
کلاس شمارهی 39 میدان جنگ است. پدر در خط مقدم با درد میجنگد. گاه به جلو میرود و گاه عقبنشینی میکند. اسلحهاش صبر است و استقامت. مادر قمقمهاش را آب میکند؛ مادر هنوز آب زمزم دارد. من و بچهها تیرهای اسلحهش را تامین میکنیم. خسته که میشود اسلحه را زمین میگذارد، آنوقت ما برایش حمل میکنیم و نقش همرزمهایش را در گروهانش بازی میکنیم. شبها در سنگر کمین میکنیم و از دور شاهد مبارزهاش میشویم. اینجا کسی که کاسه صبرش تَرَک بردارد به پشت جبهه فرستاده میشود و نیرویی تازه نفس به خط مقدم اعزام میشود. داوطلب برای خط مقدم زیاد است؛ فعلا. زمینِ اینجا پُر از مینهای نا امیدی است. ما هر روز اینجا را مینروبی میکنیم که نکند، پایش روی مین رود.
میز فلزیِ کوچکی، زنگزده، از عهد دقیانوس، کنار تخت پدرم است. جایی است برای عینک، داروها، لیوان دندانهای مصنوعیاش و گلدانِ سفالیِ زیبایی با گلهای صورتیِ گلایول. میخواستم عینکش را از روی میز بردارم که دستم به گلدان خورد؛ افتاد زمین و تکهتکه شد. به یاد لحظه تصادف پدرم افتادم. دلم برای گلدان سوخت. تکهها را برداشتم، خشکشان کردم و با چسب قطرهای به هم چسباندمشان؛ دوباره گلدان شد ولی زیبا نشد.
پنجرهی کلاس شمارهی 39، مُشرف بر درِ نگهبانی است. انسانهایی متفاوت با آرزوهایی متفاوت از این در، رد میشوند. متفاوت بودنشان را میبینم ولی آرزوهایشان را حدس میزنم. مردی با فرغون وارد بیمارستان میشود؛ البته بعد از نیمساعت که نگهبانی دمِ در، نگهش میدارد. پسرکی در فرغون نشسته و پایش از آن آویزان است. سرتاپایشان خاکی است. بعدا فهمیدم بنا هستند وپسرک از داربست افتاده. چند ثانیه بعد رونیزی با شیشههای دودی، میایستد، نگهبان در را سریع باز میکند و تا کمر خم میشود. رونیز وارد بیمارستان میشود. پشت سرش مینیبوسی که ظاهرا سرویس کارکنان بیمارستان است دمِ درِ نگهبانی میایستد و زنان و مردانی، پیر و جوان پیاده میشوند. نگاهشان میکنم و به آرزوهایشان فکر میکنم؛ حتی به آرزوهای خودم. آنقدر در فکر فرو میروم که حضور ملاقاتکننده را در کلاس حس نمیکنم. با شنیدن کلمههای مسخرهی «آخی»،«زبون بسته»و «بیچاره» از جانب ملاقاتکننده به خودم میآیم. باز روزی دیگر، ملاقات کنندهای دیگر، تضعیفروحیهکُنِ دیگر.
میخواهم بر سردرِ کلاس شمارهی 39 بنویسم « قبل از ورود به کلاس، دستگاه تولید انرژی منفیتان را خاموش کنید؛ لطفا ».
وقایع عجیبی میبینم؛ از جسد نقش بر زمین یک نوجوان در کف اورژانس، تا هنرنمایی پزشکان در زنده کردنش. از التماس بیمار بیطاقت از درد به پرستار تا معجزه مرفین و مُسکن. این روزها بازی سرنوشت، توانست همهی ضعیف بودنم را به رخم بکشد و من خوب میدانم چقدر میتوانم شجاع نباشم. اینها درسهایی است که این روزها کنار تخت شماره 39 میگیرم و ای کاش زود فراموش نکنم. حریصانه به پزشکان و پرستاران نگاه میکنم. آنقدر عمیق به فکر فرو رفتهام که وقتی پرستار از من میخواهد با پنبه جای زخم آمپول را بگیرم تا خون جاری نشود، مثل کسی که تا به حال اینکار را نکرده، نگاهش میکنم. خون از دستش جاری میشود. انگار همه غرورم جاری میشود.
حرفهای یک پنجاه و چهاری Copyright © 2008 | Torn Paper Designed by SimplyWP| Converted by Free Blogger Template | Supported by Ipiet's Notez