آخ که چه حالی داره زمستون، نشستن کنار بخاری، وقتی نوک دماغت يخ زده و دستات از سرما کرخ شده. يک ليوان چايي بگيری توی دستات و فکرکنی که کاش دستای گرم تو جای ليوان بودند؛ فکر کن. بعد آهی بکشی و همانطور که کنار بخاری نشستی، لبتاپت را باز کنی و بری بنويسی « هنوز زمستون نيومده اما دارم میلرزم ».
تا زمستون
اصفهان - تهران - سریعالسیر - بفرما بالا جا نمونی
زن-شب- داخلی (سوپر مارکت)
تاق تاااااق.تاق تااااااق*
«آقا ببخشید قهوهی سریعالسیر دارین»
من- شب- داخلی (سوپر مارکت)
در حالی که در قفسهی کنسروها، دربهدر، به دنبال کنسرو نخودفرنگی میگشتم، برگشتم تا ببینم این سخن گهربار از دهان چه کسی تراوش شد که چشمم به عینک شانل خانم افتاد که روی موهای طلاییاش که از قضا همرنگ مانتو و کفش و کیف خانم هم بود، جا خوش کرده بود. .
.
.
* صدای کفشی با پاشنههای بالای 10 سانتیمتر
بازی
فکر کردم از این «در» که رد شوم، Level 1 تمام شده و من بالاخره میروم Level 2. اما تا پامو از در بیرون گذاشتم دوباره برگشتم Level 1. خداییش بازی شیرینیاه. چه بسا که پایهام هم قوی میشه.
mouse بازم به
Mouse ام شده عین دلم. میبرمش اینور میره اونور. میبرمش اونور مییاد اینور. آخرش هم قهر میکنه و از جاش تکون نمیخوره. منم یه جیغ سرش میکشم و با یک ریست دوباره مییارمش تو راه. اما دلم، لجبازتر از این حرفهاست. جیغ هم سرش بکشی باز راه خودشو میره.
خطر مین
عصر جمعه منو یاد مینهای خنثی نشدهی درونم میاندازه که تعدادشان کم هم نیست. مینهایی که در ایام هفته گاها با احتیاط از کنارشان رد میشوم تا مبادا عمل کنند. اما جمعه که میآید، عصرش، با تلنگری عمل میکنند. عصر جمعه است و در درونم غوغای شوکران.
نتیجهی خیابون گردی عصر پنجشنبه و دیدن آدمها/2
از نظر خودم خیلی جلف لباس پوشیده بودم؛ یک مانتویی که دکمه نداشت و نه سرش پیدا بود نه تهش و یک وجب پایینش و توی شونهش شعرهای مولانا چاپ خورده بود. یک شلوار با دمپای یک کیلومتری و یک شال قرمز جیغ که بیشتر افتاده بود روی سرم تا بست شده باشه دور سر. کفشهامم مثل همیشه آلستار آبی بود و رنگش یه کولهی آبی. لپهامم سرخ، رنگ لبام با یک خط چشم سیاه البته نه از نوع خلیجی. خلاصهش جلف بودم. و این موضوع را میدونستم و میخواستم باشم. قدم میزدیم با رضا. قرار بود راه برویم و فکر کنیم. اما نشد. انگاری رفته بودیم در تونل وحشت شهر بازی. دائما سرم به این طرف و آن طرف چرخیده میشد. هرکدوم یک شکل بودند. بعضی موها در راستای افق بعضی مورب. در زوایای مختلف پایه سر دیدم که بین صفر تا 180 درجه متغیر بودند. در مکانهای مختلف کمربند بسته بودند. در بعضی موارد که کمربند خیلی دخالتی نداشت و هر آن احتمال سقوط شلوار بود. من فکر میکردم شعر مولانا روی لباس یعنی آخر جلفی اما این نوشتههایی که با زبان دستوپا شکستهام ترجمهمیکردم تازه فهمیدم جلف یعنی چی. یه نگاه به رضا کردم. دیدم طبق معمول نیست. زودتر از من خودش را از تونل وحشت بیرون آورده بود. ریدر یا ای بوکش را باز کرده بود و عمیقا در حال مطالعه. کمی نگاهش کردم. ترجیح دادم برگردم تونل وحشت و اینبار به دخترکان خلیجی نگاه کنم.
نتیجهی خیابون گردی عصر پنجشنبه و دیدن آدمها/1
من بهش میگویم خاکی حالا تو بگو پیادهرو
عادت داشتم توی خیابون راه بروم. گاهی حتی لای ماشینها. نترس بودم. میشنیدم گاهی ماشینی با بوق ممتد از کنار گوشم رد میشود اما توجهی نمیکردم. به راهم ادامه میدادم. تا اینکه سر و صدای ماشینها در آمد. گوشم را گرفتم و در حالی که میپیچوندمش زدم تو خاکی. من بهش میگویم خاکی حالا تو بگو پیادهرو. دارم به خاکی عادت میکنم. راستی، رسیدم نزدیک بیمارستان. حتما میدونی اینجا بوق زدن ممنوعه؟آره؟
بستنی شیرین
دوست داشتم، بستنی چوبی را اول کاکائوی روشو بخورم، بعد خودش را. اینقدر با لذت و آهسته این کار را انجام میدادم که اغلب اوقات بستنیاه خسته میشد و کمرش میشکست و پخش زمین میشد و من غصه میخوردم. دیروز که برایم بستنی خریدی، اول دلسیر نگاهش کردم. بعد شروع کردم ذره ذره کاکائوشو چشیدن. از ترس اینکه خدای نکرده مجبور بشوم به کسی بدهم قایمش کردم تا شب که همه خوابند مزه مزهش کنم. شب موقع خواب توی دستم نگاهش میکردم هنوز نچشیده بودمش که خوابم برد. هوا هنوز روشن نشده بود که چشمامو باز کردم. یاد بستنیام افتادم. چراغ را روشن کردم. یادم نبود آخرین بار کجا گذاشتمش. نگران بودم که یکدفعه دیدم هنوز توی دست راستم است. کمرش نشکسته بود حتی آب هم نشده بود؛ مثل یک رویای شیرین لبخند میزد.
offline
راستی نسیم میتونه سنگ را جابهجا کنه؟
سنگ باشیم اونم یک سنگ سیاه
فقط کافیه یک دست ماهر با یک تیشه و سمبه، چند بیت تو مایههای « به سراغ من اگر میآیید» با دو تا تاریخ و اسم و فامیل حک کند. مهم نیست زیرش کیه، چه شکلی بوده یا اسمش چی بوده. بالاخره دستای مهربونی پیدا میشوند که دستی روی سرش بکشند و خاکشو پاک کنند و سیراب اشکش کنند. همهی اونایی که حالش را نداشتند حتی جواب سلامش را بدهند امروز با این تکه سنگ دردودل میکنند. آخ که من کشته مردهی اون دست مشت شدهای هستم که امروز داره میشورتش. سنگ باشیم اونم یک سنگ سیاه. فقط کافیه یک دست ماهری با یک تیشه و سمبه،.......
آب حوض
اینم از 500 مین پست این وبلاگ
فیلم را به عقب بر میگردانم؛ سر چاوشی. چاوشی میخونه. دکمه پازشو میزنم. بخاری را کم میکنم.
حالا....
از: شرارهی 54ری
به: خوانندههای محترم
موضوع: دستورالعمل وبلاگ ....................... کد مدرک: H-54-000-00
احتراما
به استحضار میرسانم از این ساعت از این وبلاگ توقع هیچگونه متن ادبی، شعر، داستان نداشته باشید. از این لحظه مورخ بیستودوم مهرماه 1387 چرت و پرت برای دل خودم مینویسم. خواستین بخوانید؛ نخواستین با یک کلیک بروید. لازم به ذکر است امکان دارد در یک روز ده بار آپ شود یا اصلا نشود.
با تشکر
چله نشین
زمین تب کرده بود و میلرزید. مرد از خوب پرید و سراسیمه از پلهها پایین رفت. زن، کودکش را که گریهکنان از خواب پریدهبود در آغوش گرفت و از پلهها... اما نه. زن که کودکی نداشت. زن، سراسیمه به اطرافش نگاه کرد تا مطمئن شود چیزی برای باختن ندارد که ناگهان صدای شکستهشدن شیشهای به گوشش رسید؛ قاب عکس روی دیوار بود که نقش بر زمین شده بود. زمین لرزید. خانهی همسایه خراب شد. مرد نقابش را جا گذاشت و رفت. زن، که میخواست تکههای خاطراتش را نجات دهد آوارنشین شد. زمین از حیرت دهان باز کرد. درخت توتِ همسایه، خون گریه کرد. قصهی تکراری من تمام شد و آسمان دیگر هیچ وقت آفتابی نشد.
زنده به گور
در درونم، زنی، مردی و کودکی زندگی میکنند. زن درونم، کودکم را روی پایش میگذارد و برایش لالایی میخواند تا بخوابد. میخوابد اما با صدای داد و هواری که همیشه بین زن و مرد درونم است بیدار میشود و تاتی تاتی پیش من میآید. روی زانوهایم مینشانمش. نوازشش میکنم. موهایش را شانه میکنم. میبافم و سر موهایش را روبان میزنم. پیشانیاش را میبوسم و میبویم. مست بوی کودکیاش میشوم و پرواز میکنم به بیست و چند سال پیش. عروسکم در بقلم است. اشکهایم سرازیر است و صدای مادرم را میشنوم که به من، به شرارهی سه، چهار ساله میگوید:« تو بزرگ شدهای. خانوم شدهای......» اما من که بزرگ نشده بودم.... یکدفعه صدای زن درونم را میشنونم که میگوید: «کجایی شرر باید بخوابی». کودک درونم هم با چشم گریان دست منو رها میکند و همونطور که نگاهمان به هم دوخته شده، دور میشود. چند لحظه بعد دوباره صدای زن درونم را میشنوم که با ابروهای گره خورده و دست به کمر روبهرویم ایستاده و لبهایش تندتند تکان میخورد. من هنوز در حالوهوای کودک درونم بودم اما انگار وقتش رسیده بود که زن درونم را زنده به گور کنم. روزی چند بار باید بمیرد اما دوباره سر از خاک بیرون میآورد.
کودک درونم خوابیده، زن درونم زنده به گور شده و مرد درونم آرام آرام به من نزدیک میشود. قدِ بلندی با شانههای پهنی دارد که جان میدهد برای سر گذاشتن و دل سیر اشک ریختن. اما کدام اشک؟ اشک من با زن درونم دفن شده. شمعی روی شانههایش روشن میکنم. حالا چهرهاش را بهتر میبینم. مثل سنگِ تیشهخورده است؛ خشن، سخت و نه صبور. بی رحم است. دلنشین نیست در عوض شکننده هم نیست که با هر ریشتر زلزله تَرَک بردارد.
حالا درون من یک قبرستان است که کودکی در خواب آنجا زندانی شده و زنی زنده به گور، که سنگ قبرش، سنگی از جنس مرد است که رویش حک شده، زن، وفات؛ مهر 87 و سطر بعدش ؛ پروانهها در پیله میمیرند.
صدای مداد
انگار تابوتی بر روی شانههایش گذاشته باشند، آرام و سنگین حرکت میکند و حرفهایی از جنس دلگیرانه و غمگنانه نقش میزند. لاغر است و نحیف. تحمل این همه درد را از آدمها ندارد. مداد است دیگر.... گاهی گوشهای افتاده و تکان نمیخورد و سکوت را قلم میزند از آن است که قلمم خشکیده. خشکیده و شکننده. شکسته که شود عمرش است که میشکند. گاهی به سرش میزند و غلطهای زیادی میکند آنموقع سر خم میکند و پاکش میکند. در شوکران زندگی، رنگ پریدهای است که چشم بصیرت مثقالی چند تا بخوانیش. در مستی رقصندهی ماهری است. میچرخد و میرقصد و مینگارد راستیِ گم شده، در پس مستی را. بارها بخوانیش باز لذت میبری. یک کافهی چوبیِ دنج، بوی قهوه، ... آنموقع است که رگش را برای معشوقهاش میزند و کاغذ است شاهد ماجرا. صدایش روی کاغذ صدای من است.
.
شوکران
زن رُز قرمز صد پری در دست گرفتهبود و همچنان که به راهش ادامه میداد گلبرگهایش را پَرپَر میکرد و بر زمین میریخت. با کندن هر گلبرگ زیر لب میگفت:« دوستم دارد، دوستم ندارد».... زمین پُر شده بود از یک عالمه دوستم دارد، ندارد.
مرد چشم به صفحهی موبایلش دوخته بود و همچنان که چند قدم از زن عقبتر بود و پا بر روی« دوستم دارد، ندارد»ها میگذاشت در حال تایپ اس ام اس بود....
زن در حالی که در دستش یک ساقه بود که فقط یک گلبرگ داشت، به یک سه راهی رسید. سمت راستش خیابان یک طرفهای بود که تابلو عبور ممنوع سرش نصب شده بود و سمت چپش خیابانی دو طرفه. به پشت سرش نگاهی انداخت؛ مرد را دید که همچنان چشمش به صفحهی موبایلش است، خط قرمزی دید از« دوستم دارد، ندارد»های له شده.....
زن بدون توجه به تابلوی عبور ممنوع، پا در خیابان یکطرفه گذاشت. چند قدمی که رفت با مردی که با سرعت از روبرو میآمد برخورد کرد. خودش را بین زمین و هوا نگه داشت اما رُز یکپَر نقش بر زمین شد. زن خواست رُز یکپَر را از روی زمین بردارد که سرش به تیر چراغ برق خورد. رُز یکپر را برداشت. اما سرش گیج رفت. در همان لحظه صدای بوق و ترمز ماشینی به گوش رسید....
زن در حالی که در خون میغلتید، خودش را روی زمین به سمت رُز یکپَر میکشید. به زحمت ساقهی رز را از روی زمین برداشت. با انگشتانش آخرین گلبرگ باقیمانده را در دست گرفت ... که چشمانش یکباره بستهشد.
زن و مرد قدمزنان در خیابانهای شهر از هم دور شدند.
خوشبختی همین نزدیکا
انگشتانت بر روی صفحه کلید میلغزند؛ خ و ش ب خ ت ی.... در موتورهای جستجوگر به دنبالش میگردی. سرگردانی بین این صفحه و آن صفحه. پیدایش نمیکنی. غافلی که خوشبختی در چند قدمی توست؛ نمیبینی. صدایت میکند، التماس؛ نمیشنوی. خوشبختی کنار آن زنِ تنها است که چشم دوخته به تو و به چشمانت که یخزده بر صفحهی مانیتور و به دستانت که در این قحطی کلمه چه بیباک تایپ میکنند، به لبان همیشه بستهات که از گفتن عاشقانهای لالی گرفتهاست؛ زن که لیوان چایی خشک شدهبود در دستش.....
سفر
به سفر می روم تا سر راهی، پشت کوهی، لای علفزاری یا ته درهای جایش بگذارم. سفر میرود و من همیشه مسافر میمانم. همنشین سفر شو و چشم انتظار مسافر.
ش مثل شکسته
نه به درد آبخوردن میخورد نه غذاخوردن. نه لیوان است و نه بشقاب حتی شکل کاسه هم ندارد. من فقط از روی زمین جمعشان کردم و به هم چسباندمشان. حالا نگاهش که میکنم دلم میگیرد که همه چیز بود و هیچ نیست حتی کاسه بشقابی هم خریدارش نیست.
زن
پرده بالا میرود. فضا تاریک است و فقط یک لامپ از سقف آویزان است. زن جوانی با دستها و چشمان بسته روی زمین نشستهاست. زخمها و کبودیهایی روی صورتش دیدهمیشود. مردی روی صندلی روبروی او نشستهاست. مرد چند کتاب و چند ورق کاغذ را به سمت زن جوان پرت میکند و با لگد ضربهای در پهلوی زن میزند...
.
پردهای در کار نیست. صدای گریهی دختری به گوش میرسد. به شیشهی فروشگاه اسباببازی فروشی چسبیده و گریه میکند. مادر دست دخترک را گرفته و میکشد. دختر جیغ میزند. مادر دستش را بلند میکند و سیلی محکمی به صورت دختر میزند...
.
نیمساعت اول فیلم فقط عاشقانههای زن و مرد بود. زن احساس خوشبختی میکرد تا روزی که هنوز زن دومی در کار نبود. اما آن روز که شناسنامهی گمشدهی شوهرش را پشت کتابهای کتابخانه دید، دنیا روی سرش خراب شد...
.
در فصل دوم، زن عاشق مرد میشود. فصل سوم، فصل عاشقانههای زن و مرد بود. فصل چهارم مَرد، دیگر عاشق زن نبود. فصل پنجم به درد و درد و درد گذشت...
.
دختر یک نگاه به روزنامهی خطخطی میکند و یک نگاه به پلاک درب. آدرس درست بود. با لبخند زنگ میزند. درب باز میشود. دختر سهتا یکی، پلهها را بالا میرود. درب باز است. دختر وارد میشود. خوشحال روزنامه را به منشی که علت حضورش را در آن شرکت میپرسد، نشان میدهد. منشی لبخندی میزند و از اینکه چاپخونه فراموش کرده در اطلاعیه بنویسد فقط مرد استخدام میکنند، عذرخواهی میکند. دختر از درب بیرون میآید. روی پلهی اول مینشیند و خطی روی این آگاهی هم میکشد...
.
آخر اخبار، مثل یک پیام بازرگانی، زنی را نشان داد که صورتش شطرنجی شدهبود. زن گریهکنان از دوربین فرار میکرد. خبرنگار دنبالش میدوید و میپرسید «چند سالته؟» که برق رفت و نفهمیدم به کدامین گناه زن شطرنجی شدهبود...
.
شمعی روشن کردم و کنار مادر نشستم. نور شمع، نیمی از صورت مادر را روشن کرده بود؛ چه پیر شده بود. دستش را در دستم گرفتم. چروکیده و زبر بود...
راه بی برگشت
در هر راهی که پا میگذاری میلنگی. فکرمیکنی شاید ریگی به کفشات است. پاتو از تو کفش بیرون میآوری. کف، تو، همهجاش را خوب نگاه میکنی اما ریگی نمیبینی. میپوشی و به راه میافتی. دوباره میلنگی و کج میروی. مقصد را گم کردهای و به نقطهای میرسی که نه نقطهی پایان است و نه شروع. مردم نگاهت میکنند، پچ پچ میکنند. سرت را پایین انداختهای. ناگهان در سربهزیری، متوجه میشوی؛ کفشهات لنگه به لنگه است. یک لنگهش از خودت است اما لنگهی دوم مال تو نیست. این طرف و آن طرف به دنبال لنگهی کفشات میگردی که چشمت به پای «او» میافتد؛ کفشهای «او» هم لنگه به لنگه است. یک لنگه از تو، در پای «او»ست. چشمت به لنگهی دوم پای «او» میافتد، مال خودش نیست؛ پا، تو کفش، او کرده است. حالا تو میلنگی. «او» میلنگه، او هم میلنگه، او هم میلنگه، او هم میلنگه......
قرمز با دایرههای سیاه
زن که دلش هوای بادکنک کرده بود، دلش را به نخی بست و مثل بادکنکی به هوا داد. بادکنکی که دلِ زن، هوایش را کرده بود، ترکید. حالا چه فرقی میکند بادکنک تا کجا بالا رفت. چه فرقی میکند نخ، رها شد یا پاره. چه فرقی میکند به تیر چراغ برقی یا نوک کلاغی ترکید. چه فرقی میکند حتی بادکنک چه رنگی بود؛ قرمز، سیاه یا قرمز با دایرههای سیاه. چه فرقی میکند؟..... بادکنک زن ترکید....
از جنس مخفیگاه
خونهی پنبهای کودکی من، سه تا دیوار داشت و یک درب پارچهای، که از چادر نماز مامان بود. یکی از دیوارهاش، دیوار راهروی رو به حیاط بود و دوتای دیگه، بالشهایی بودند که بین پایههای دو تا صندلیِ روبروی هم گذاشتهبودم. روی همهی اینها چادر نماز مامان را انداختهبودم که هم سقف بود و هم درب خونهام. وقتی از دست مامان میخواستم فرارکنم، میرفتم توی خونهام مخفی میشدم. آرزوی من داشتن یک خونهی بزرگتر بود که وقتی مخفی میشوم، پاهام از خونه بیرون نباشد. من قد کشیدم و بزرگ شدم اما آرزوی من، با من بزرگ نشده بود. برای همین مجبور شدم مخفیگاه پنبهایام را رها کنم و کوچ کنم پشت نیمکت چوبی. قدم بلند بود و همهی دوازده سالی که نیمکتنشین بودم، مجبور بودم ردیف آخر بشینم. تنها راه فرار از درس جواب ندادن، مخفی شدن زیر نیمکت چوبی بود. یکجورایی نیمکت، شدهبود مخفیگاهم؛ یک مخفیگاه چوبی. با بزرگتر شدن من و کوچک ماندن نیمکت بالاخره بعد از دوازده سال مجبور شدم پاککُنم را از زیر میز پیداکنم و از مخفیگاهم بیام بیرون و راهیِ یک دنیایی بشوم که خیلی بزرگ بود، خیلی بزرگتر از آن خونهی پنبهای یا آن نیمکت چوبی. اول فکرکردم به آرزوی کودکیام، داشتن یک مخفیگاه بزرگ رسیدم. ساعتها برای خودم میچرخیدم و خوشحال بودم که دست هیچکس به من نمیرسد. اما چند روزی که گذشت، تازه فهمیدم این مخفیگاه حتی از آن مخفیگاه پنبهایام هم کوچکتره... .
اما حالا....مخفیگاه اینروزهایم با همهی مخفیگاههایی که تا به امروز تجربه کرده بودم فرق دارد؛ یک مخفیگاه شیشهای که یک دنیای بزرگ را پشت دایرههای سیاهش مخفی میکند؛ عینکهای آفتابی با شیشههای بزرگ سیاه را خیلی دوست دارم. خوبی این مخفیگاهم این است که هیچ چشمی نمیتواند رد نگاهم را بگیرد یا نگاهم را سد بکند. حتی میتوانم ساعتها به تو نگاهکنم بدون اینکه اشکهایم را پنهانکنم یا مجبور باشم بابت خشمم لبخندی بزنم. پنهان شدهام این روزها...
یک شات از پیچک و درخت
زیر سایهی درختی خوابیده بودم. سرم رو به آسمان بود و نگاهم به شاخههاش. چشمم به پیچکی افتاد که در آغوش درخت بود شاید هم درخت در آغوش پیچک؛ مگر فرقی هم میکند؟ نسیم مینواخت. برگها میرقصیدند. صدای تشویق شاخهها به گوش میرسید. بکگراند همهی این دیدنیها، ابرها بودند که میچرخیدند. پیچک همانطور که سرش روی زانوی درخت بود و درخت نوازشش میکرد، گفت: یادت میآید اولین دیدارمان را؟ تو درخت بلندی بودی و من یک پیچک کوچک، صدایت کردم اما تو نگاهم نمیکردی؛ من پایین بودم و تو بالا. از سروصدایم، نگاهم کردی. نگاهت کردم و گفتم: «منم پیچک». لبخندی زدی. چشمم به شاخهی شکستهات افتاد. گفتم: «چرا شاخهات شکسته؟ میخواهی شاخهی شکستهات را درمان کنم؟» خندیدی و گفتی: «تو؛ خیلی کوچکی. اما بیا بالا». به دورت پیچیدم و پیچیدم و آمدم بالا. چقدر از بالا دنیا فرق میکرد. چقدر قشنگ بود. خزیدم دور شاخهی شکستهات. تنهات را محکم در آغوش گرفتم. آنقدر ماندم تا احساس کردم کمی بهتر شدی... تا آن روز صبح؛ که از خواب بیدار شدی گفتم: «درخت عزیزم، باید بروم». گفتی:«کجا؟» گفتم:«خستهام. خستهام از اینکه بهار بیاید. از اینکه نگاهی شروع شود. چون میدانم هر آمدنی رفتنی دارد و نمیتوانم، آمدنی را محکوم به ماندن کنم. پس میروم. که خوبی هر چیز به رفتنش است. مثل دمی که اگر حبسش کنی، میمیرد و میمیری. مثل رودخانهای که اگر نرود میگندد». گفتی: «تنهایم میگذاری؟». گفتم:« نه. میروم پایین سرجای اولم. آخر درخت عزیزم این بالا جای توست. تو که ساقه و تنهی قوی داری. اما من چی. تن من نازک است و تحمل سرپا ایستادن ندارد. روزی اگر تو نباشی من هم نیست میشوم». با بغض گفتی:« برو. اما یادت باشد جای تو روی تمام تنهام باقی میماند. جای پیچیدنت روی من». راست میگفتی. جای من روی تنهی تو مانده بود. تن من شکل تنهی تو شده بود. گفتم: «میمانم. آنقدر که یا من نباشم یا تو نباشی. گر چه من از ارتفاع میترسم اما به تو تکیه میکنم. می دانم اگر کودک بازیگوشی از ریشه در بیاوردم، دور تو خشک میشوم. اما میمانم چون از ارتفاع لذت میبرم. .
من غرق در تصویری بودم که پیچک با کلماتش در رویایم ساخته بود که ناگهان برگی روی صورتم خانه کرد. به خودم که آمدم، صدای درخت را شنیدم که به پیچک میگفت:« با اینکه طوفان تمام شده بود اما صدایش در گوشم بود و اجازه نمیداد صدایی را بشنوم. سر به آسمان، خدا را صدا میکردم. گوشهایم را تیز کرده بودم تا پاسخش را بشنوم که صدای تو را شنیدم. گفتی پیچکی؛ پیچیدی و آمدی بالا. در آن سرمای زمستان، تنپوشی بر تن خسته و رنجورم شدی. مرحم زخمهایی شدی که کلید بر تنم جا گذاشه بود. شبهای کوتاه زمستان رفته بود و روزها بلند میشد. خورشید گرم و گرمتر میشد. هر روز که نگاهت میکردم، پیچی از پیچکت میسوخت. شاخههایم را سایهبان میکردم. اما خورشید راهش را پیدا میکرد. گفتی، برمیگردم، پایین زیر سایهات تا برای همیشه بمانم و من که بودنت را برای همه فصل و نه فقط تنپوشی برای سرما میخواستم پا بر روی احساسم گذاشتم و شاخههایم را رها کردم تا تو آزادانه به ریشهات برگردی تا باشی برای همیشه. حالا تو هستی. ریشهات برای همیشه هست. گاه که بادی بوزد شاخههایم به مهمانیات میآیند. گاه دورم میپیچی و بالا میآیی و من پذیرایت هستم. نمیگویم کودکان بازیگوش دیگر بر تنم یادگاری ننوشتند که نوشتند. اما نقش برجستهای که از تو بر تنم به یادگاری ماند رنگ هر زخمی از کلید را بیرنگ میکند». .
آفتاب رفته بود و من هنوز زیر درخت پیچکپوش خوابیده بودم.
تو هم دعوت، بنویس ....؛ بازی دیگری از بازیهای وبلاگی
« اینجا دنبالش نگرد، من گذاشتهامش ...» به قول کورش علیانی «شروع وسوسهانگیزی است برای یکسری بازی وبلاگی». دیدم جناب علیانی نوشتهاند بدون دعوت هر کس میخواهد بنویسد، خوشحال میشود. هرچند میدانم از هر کس که بنویسد، خوشحال شود، از من نمیشود؛ قضیهی سایه و تیر است. اما مینویسم چون ایده را دوست داشتم. .
اینجا دنبالش نگرد، من گذاشتهامش روی میز، روی آن کاغذپارهها که بعدا بهش گفتی مدرک، کنار موبایلم، آنطرفترش دستهکلید تو بود. جلوش لیوان پر از نوشابه(کوکا یا پپسی؟ همان که سیاهِ) بود، یادم نیست لیوان من بود یا تو. تو نمیدیدی. شاید چون رنگورویش پریده بود. شاید هم نه، چون لیوان پُر از نوشابهی سیاه، نمیگذاشت ببینیاش و نخوردی نوشابهات را تا ته. اما پسرک شش یا هفتسالهی میز کناری، که شلوارک آبی با تیشرت سرمهای به تن داشت زیر چشمی نگاهش میکرد. منم پسرک را نگاه میکردم و تو هم ظرف غذایت را. حرفها که تمام شدند، غذا هم تمام شد. شاید هم نه، غذا که تمام شد، حرفها هم تمام شدند. کاغذ هم سیاه شده بود مثل صورتحساب. هر دو پرداخت کردیم؛ نه تو مهمان من شدی و نه من مهمان تو. شالم که هنوز رنگو رویش پریده نبود را کشیدم جلو. موبایلم را برداشتم و تو، دسته کلیدت را؛ رفتیم. حالا اینجا دنبالش نگرد، من گذاشتهامش روی میز، همانروز که شالم قرمز بود.
نسل من، نسل آدامس عسلی
من نه از نسل دمپا گشادهای موفرفریام که یقهی باز پیراهنِ گُلگلُیشان تا سرشانه میآمد و نه از نسل دمپا راستاهای مو سیخسیخی. نسل من، شلوارهای دمپا گشاد را تنگ کرد، عینکهای فرم کائوچویی مشکی را از چشم برداشت، قیصر را خانهنشین کرد، کافهی نادری را تعطیل کرد، شطرنج را حرام کرد و از کرواتهای باز شده، پیراهن کماندویی دوخت، یقه را بست، موها را از ته زد و ریش سه روزه را سی روزه کرد و عقیق در دست کرد و پلاک سربی به گردن انداخت و به جنگ هم نوع رفت، تا روزی، حاتمیکیایی بیاید و از او کرخه تا راینی بسازد. دیده بودم که لباسهای کماندویی سبز تیره و روشن است اما تلویزیون ما سیاه و سفید نشانمیداد. شنیده بودم که خون شهیدان سرخ است اما سیاه نشانمیداد. بعدها که بزرگتر شدم فهمیدم تلویزیون ما دروغگو نبود، دروغگوی بزرگ جیب سوراخ پدر بود. آخر نسل ما نسل نداشتنها بود.
نسل من، نه از نسل تلویزیونهای سیاه و سفید لامپیِ شارپ بود و نه از نسل، السیدیها و پروجکشنها. ویدوئوی بتا، سینمای خانگی امروز بود. شبهای جمعه به عشق دیدن فیلمهای تکراری، شعله، لاو استوری و گوزنها که هزاران بار دیده بودیمشان به خانهی عمو میرفتیم. تلویزیون آنها رنگی بود و ویدئوی بتا داشتند. میدانستیم فیلم که به آخر برسد، آهنگی از رنگارنگ پخش میشود؛ موسیقی تازه حرام شده بود و غنیمت بود شنیدن صدای شهرام شبپره. آخر نسل ما نسل ممنوعیتها بود.
دیده بودم، دیزی خوران، مُشتِ گره خوردهیِ خود را، بر سر پیاز میزدند و اشک میریختند اما این مدلش را ندیدهبودم که؛ همنسلانم، مُشتِ گره خوردهیِ خود را، بر سر همنوعشان بزنند و اشکشان را دربیاورند. آخر نسل ما نسل توسری خوردن بود.
دهه پنجاهیها بزرگ شدند. مانتوهای خاکستری را کندند و سرمهای پوشیدند. کلاسور به دست گرفتند. ورود به دانشگاه، یک آرزو بود. کنکور دو مرحلهای شد. آخر نسل ما نسل موشهای آزمایشگاهی بود.
عالیجناب قرمزپوش، تلفنهای سکهای، عشقهای جزوهای، آقازادهها، خندانها، همه از نسل ما بودند. ما، نه کافهنشین نادری بودیم و نه تریانشین تیتر شدیم. نه جرات داشتیم فردینوار بگوییم ننه عاشق شدیم و نه مثل امروز مفتخر عشقهای مثلثی و موازی بودیم. نسل ما گم شده بود بین نسلها. بین نوشتههای جلال، صمد و صادق به دنبال خودمان میگشتیم، هرچه بیشتر میخواندیم کمتر مییافتیم و بیشتر دور میشدیم. این ادبیات با ادبیات دههی ما همخوانی نداشت. قلم بهدستان دههی ما، کتابها را بستند و شروع کردند خود، به نوشتن؛ از نسل ما، از آدامس خروسنشان که جایش را به آدامس عسلی داد. از شکستن مرز ابروهای به هم پیوستهی قاجاری، .... هرچه بیشتر مینوشتند کمتر چاپ میشد. چاپ دوم از چاپ اول قطرش کمتر میشد. پستوی کتابفروشیها از پیشخوانشان بیشتر کتاب داشت. کتابخانهها آتش گرفت. صفحاتی از تاریخ سوخت و هیچوقت کسی نفهمید که فقط چند برگ کاغذ نبود که دود شد این دهه پنجاهیها بودند که سوختند. آخر نسل من نسل سوخته است.
راستی، نسل من، نسل آدامس عسلی، امروز سیوچند ساله است.
امضا- سمیکالم، پرانتز
با کیسهی حمام و سفیداب افتادم به جونش؛ پاک که نشد، هیچ، متورم و قرمز هم شد. با خودم گفتم شاید با آب و صابون و سفیدکننده بتوانم پاکش کنم؛ امتحان کردم اما نشد. تصمیم گرفتم با کرم پودر گریم کنم طوری که دیده نشود اما فقط چند ساعت بیشتر دوام نداشت. رفتم مطبِ جراحِ پلاستیک. گفتم میخواهم با لیزر نوشتههای روی پیشونیام را پاک کنم، نگاهم کرد، فکر کرد و گفت با لیزر فقط تا حدی ناهمواریها صاف میشود؛ اینم جواب نداد. هِدبند، راهکار بعدی بود. اما فقط یک فصل، با گرم شدن هوا تحملش سخت شد. حالا من مانده بودم با یک پیشونی که بیشتر شبیه یک صفحهی روزنامه بود.
نشسته بودم روبروی آینه و متفکرانه نگاهش میکردم، میخندید؛ شاید به روزگارم، شاید به تلاش ابلهانهام. از خندهاش خندهام گرفت. همینجور که میخندیدیم، چشمم به خط لب آلبالویی براقی افتاد که روی میز کنار آینه قرارداشت. برداشتماش و شروع کردم کنار نوشتهها، روی نوشتهها و هرجایی روی پیشونیام را که فکرش را بکنی گل، ستاره، قلب و آیکون کشیدن؛ حالا اون صفحهی روزنامه شده بود مثل یک ورق کاغذ کادو. جون میداد یک روبان نقرهای دورش ببندی و به کسی هدیه بدهی. آن وقت میشدم بدون پیشونی. شاید هم کسی پیدا میشد و پیشونیاش را به من هدیه میداد. البته معلوم نبود روی اون پیشونی چی نوشته شده اصلا چیزی نوشته شده یا نه.
سر مدادم کم کم داشت تموم میشد که زیر خط آخر، جایی بین دو ابرو امضا کردم و کنارش یک سمیکالم و یک پرانتز کشیدم.
زود پاکنویسش نکن؛ سرنوشت را میگویم
آن روز که سرنوشتم را مینوشت، از قضا منشیاش مرخصی بود، تایپ نشده، مُهر نخورده، چکنویس سرنوشتم را داد دستم تا خودم تایپش کنم؛ مُهر و امضا بماند برای روز قیامت. از آن روز که سرنوشتم دست من افتاد تا امروز هنوز تایپش نکردم. در عوض هر روز و هر ساعت از رویاش میخوانم و تغییرش میدهم. گاه با خودم میگویم این بار آخر است اما دوباره چند کلمهی جدید که یادمیگیرم تغییرش میدهم. چکنویس است دیگر تا پاکنویس نشده دست من است.
.
.
زندگی با کلاه
کلاه فروش نیستم اما به اندازهی یک مغازهی کلاه فروشی کلاه دارم. کلاههایم بر سر کسی جز سر خودم نه میرود و نه میگذارم. هر روز صبح که از خواب بیدار میشوم، دست و صورتم را که شستم، لباسم را که پوشیدم جلوی آینه میروم. به خودم نگاه میکنم. به خطهای صورتم، به رنگ رخسارم، به رنگ تنم و کلاهی متناسب با آن چهره و آن روز انتخاب میکنم و بر سر میگذارم. گاها کلاه نقابدار میگذارم تا حس نکنم آفتاب بالای سرم را. کلاهی دارم به رنگ سبز ارتشی. بر سر که میگذارم به شکل یک مبارز در میآیم. راهم را که گم میکنم کلاه زردی که چراغی بالای سرش است را بر سر میگذارم. رویاهای عاشقانهام را با کلاه حصیری که دور تا دورش روبان قرمزی است، میگذرانم؛ فکر میکنم با خودم که «کنار دریا میدوم و روبان قرمزش عاشقانه با نسیم بهاری میرقصد». یخ که میشوم کلاه پشمی رنگورو رفتهای میگذارم؛ که گرمم کند. با شرارهای که کفش پاشنه ده سانتی پوشیده و دامنی تا زیر زانو و کتی بلند و از قرار مشکی، کلاه مخملی سیاهی که رویش پُرشده از پَر، بر سر میگذارم. تور سیاهی دارد که روی کلاه قرار میگیرد گاهی هم جلوی چشمم؛ آن موقع است که دنیا را سیاه میبینم. کلاهی دارم که دو گوش دارد، چیزی شبیه گوشهای خرگوش که بر سر کودک درونم میگذارم؛ و کودکم را میخوابانم. یادگاری پدربزرگم، کلاه خوودی است که سالی یکبار روز عاشورا برای تعزیه بر سر میگذاشت و من سالی چند بار، در دلم که غوغا شود میگذارم. هرشب قبل از خواب کلاه خواب بر سر میگذارم و خواب باد را میبینم که کلاهم را از سرم برداشته و سر من بی کلاه است.
تا زود
پیش تو و تو هم نبود
آره، پیش هیچ تویی نبود
فقط، گمشدهای بود در انبار کاه
تاریخ مصرف مَثَلها
مثل تاریخ مصرف انسانها
چه زود تمام میشود
انبار کاه
در برابر ارادهی من هیچ است
سوزن در دست من است
خواهم دوخت
این نخنمای زندگی را
شُکر یا شکایت؟
کلاه « شُکر» را بر میدارم
بر سر « شکایت » میگذارم
حالا
« شکر » دارم
و « شکایت » میکنم
من و تو شاهنامهایم
با «سهراب» گپ میزدم
میخواستم سرگرمش کنم
تا زودتر «رستم» از راه برسد
حال خوشی نداشت
از خودم، از تو
برایش گفتم تا
«رستم» رسید؛ نوشدارو هم
«سهراب» زنده ماند
فردوسی
شاهنامهای دیگر نوشت
از تو
از من
حالا من، «سهرابم»
و
تو «رستم»

