سفید امضا

بین بودن و نبودن

فقط یک «نون» فرق است

بین دوست‌داشتن و نداشتن هم

چک «تنهایی» را من امضا می‌کنم

مبلغش را تو بنویس

راستی قیمت یک «نون» چند است؟

.

سوختن و ساختن

باید سوخت

تا درمان شویم

شاید

چون از

نسل سوخته‌ایم

.

سکوت خورشید

می‌دونم

زمستون

به برف و بارون و سرماش، زمستونه

اما تو همون سرمای زیر صفر

خورشید که دل‌تنگ

زمین می‌شه

از پشت ابرها بیرون می‌آید

لبخندی

و نگاهی

و دوباره می‌ره

پشت ابرها

منتظر بهار

.

پ.ن1 : کار جنون ما به تماشا کشیده است ...... یعنی تو هم بیا که تماشای ما کنی

پ.ن2: شام غریبان ... نه...نه. یکی از عصرهای زمستون...نه...نه. همان بهتر که بگویم عصر جمعه است.

بازنده

شبیه همان بازی دوران کودکی. تا وقتی موزیک پخش می‌شود، همه دور صندلی‌ها می‌چرخند. موزیک که قطع شد همه می‌نشینند. بازنده کسی است که ایستاده؛ از بازی حذف می‌شود و دوباره از سر....

.

موزیک پخش می‌شود. باز‌ی‌‌کنان همه می‌رقصند. من‌و‌تو هم. دو به دو. یک دست دور گردن، یک دست دور کمر. چشم در چشم. موزیک قطع می‌شود و من‌و‌تو هر دو نشسته‌ایم. نگاهم کردی. نگاهت کردم و لبخندی. بازی ادامه پیدا کرد. یک دست در دست، یک دست دور کمر. چشم در چشم... و دوباره من‌و‌تو بودیم روی صندلی. دوباره و دوباره من و تو برنده شدیم. دور آخر، موزیک، دست در دست، چشم در چشم و لب روی لب. دستم را رها کردی که بچرخم. مثل قاصدک در هوا چرخیدم. چرخیدم و چرخیدم و خندیدم. ایستادم تا عشق را از چشم‌هایت ببینم. ولی ... ندیدم. تو نبودی. دنبال تو ‌گشتم حتی بین تماشاچی‌ها؛ نبودی. موزیک در حال تمام شدن بود و صدای دست تماشاچی‌ها به آسمان. نبودی. موزیک تمام شد و من تا آن لحظه حتی به صندلی نگاه هم نکرده بودم. صدای تشویق ممتد تماشاچی‌ها. چشمم به صندلی افتاد و دیدم تو را که تنها روی صندلی نشسته‌ای و به من می‌خندی. همه تو را تشویق می‌کردند. تشویقت کردم ولی نه به سرعت تشویق دست‌های تماشاچی‌ها. صورتم مثل الان خیس بود... هنوز باور ندارم که تو برنده شده باشی ولی بر این باورم که بازنده اصلی منم. دوستت دارم.

.

پُل

روز- خارجی- پل

.

.

.

زن در حالی‌ که با یک دست چادر سیاهش را گرفته بود و با دست دیگر که البته از زیر چادر دیده نمی‌شد، دست دخترک 6،7 ساله‌اش را، با کفش‌های طبی سیاهی که به پا داشت از روی پل گذشت و رفت؛ گویا عجله داشت.

دخترک با کفش‌های رنگ‌و رو رفته‌ی ورنی سفیدش (ظاهرا باید تا آمدن عید صبر می‌کرد تا کفش نو بپوشد) می‌دوید تا به قدم‌های سریع مادر برسد. دستی در دست مادر داشت و با دست دیگر کیف صورتی چرخ‌دارش را که روش پر بود ازباربی، روی پل می‌کشید و می‌رفت.

مردی با موهای بلند، ریش بلند، با کفش‌های کتانی‌اش آرام قدم بر‌می‌داشت. چند قدم که رفت، ایستاد. از دریچه‌ی دوربینش نگاهی به افق کرد. لحظه‌ای را ثبت کرد، سیگاری آتش زد و بعد آرام از روی پل گذشت و رفت.

صدای پای محکمی به گوش ‌رسید. سربازی بود که برق پوتین‌هایش چشم آدم را می‌زد. چند دقیقه بعد صدای دور شدنش آمد.

عاشقانه می‌خندیدند، عاشقانه حرف می‌زدند و عاشقانه سکوت ‌کردند. یک ساعتی ایستادند. از روی پل، غروب را نگاه کردند و خرامان خرامان دور شدند. عشقشان دیدنی بود؛ کفش‌هایشان را ندیدم.

دخترِ جوانِ چکمه‌پوش که پاشنه‌هایش میخی بود در دل پل، به این طرف و آن طرف می‌دوید تا بهترین نقطه را برای خط دهی موبایلش پیدا کند، آشفته بود. آخر فهمید این‌جا خط نمی‌دهد و دور شد و رفت.

پشت کفش‌هایش خوابیده بود، دست‌هایش در جیبش بود، دسته کلیدی و موبایلی به کمر داشت و از کنار هر عابری که می‌گذشت می گفت:« سی دی، دی‌وی‌دی، جدید، قدیمی، ایرانی، هندی، ترکی....». سهم نان شبش را که از مردمان گرفت، رفت.

پا که روی پل گذاشت، ته‌سیگارش را زیر کفش‌های چرمی‌اش خاموش کرد. سیگار دیگری آتش زد. در انتهای پل ته‌سیگار دومی را زیر پایش له کرد و سومی را هنوز روشن نکرده بود که دور شد و رفت.

.... رفت

.... رفت

.... رفت

.

.

.

شب- خارجی- پل

پل تنها بود؛ سکوت.

سلام انتظار؛ دخترکم

چند ماهِ پیش بود که نامه‌ای برایت نوشتم، یادت هست؟ آن روز نمی‌دانستم که بگویم دخترم یا پسرم؟ ولی امروز می‌دانم و می‌گویم:

سلام دخترکم... دل‌بندم؛ انتظار عزیزم

امروز فهمیدم که تو از جنس منی. امروز برایت اسم انتخاب کردم؛ انتظار. دوست داری نامت را؟ امروز اولین روزی است که با تو درددل می‌کنم. امروز فهمیدم تو تنها کسی هستی که هیچ‌کس نمی‌تواند تو را از من بگیرد. تو در منی و از جنس من. یادت هست نوشته‌ی چند ماه پیشم را؟ بگذار دوباره برایت بخوانم که بدانی چرا هیچ وقت نباید به این دنیا بیایی.

دخترم/پسرم

گله نکن چرا به دنیا نمی‌آورمت. خواستم؛ نشد. خواستم ذهنم را خالی از چراها کنم تا جایی برای چراهای تو داشته باشم؛ جوابی برای چراهایم پیدا نکردم. خواستم برای آمدنت دنیا را پاک کنم؛ دستانم پاک نبود. خواستم دنیا را آذین‌ رنگی ببندم؛ باد آمد و همه را با خود برد. خواستم دیوارهای دنیا را به رنگ آسمان کنم؛ آسمان تیره و تار شد. ‌خواستم باغچه زمین را پر از گل کنم تا قدم‌هایت را روی گل بگذاری، نهرها خشک شدند و به ‌تبع گل‌ها. خواستم در همین گوشه کنار، جایی امن، برای دل کوچکت پیدا کنم؛‌ هیچ کجا امن نبود. خواستم اول انسان شوم، انسان شوم، انسان شوم؛ نشد. خواستم شادی را تجربه کنم تا به تو هدیه کنم؛ ندیدم که تجربه کنم. خواستم لغتی جایگزین درد، غم، نامردی، بی‌رحمی کنم تا هیچ‌وقت نشنوی و نبینی ؛ پیدا نکردم. این‌جا دنیای تو نیست. این‌جا خانه‌ی امنی برای تو نیست. به دنیا نمی‌آورمت چون از روزی می‌ترسم که اشک‌هایت ببینم.

دخترم، انتظارم، از روزی که آن نامه را نوشتم تا امروز هنوز جوابی برای چراهایم پیدا نکرده‌ام و همچنان تعداد سئوال‌های بی‌جوابم، بیشتر شده است. من هنوز بر این باورم که دخترکم نباید به این دنیا پا بگذارد. هرچند که می‌دانم تو هم مثل مادر از جنس کوه هستی ولی ‌ترسم از روزی است که کوه هم فروبریزد.

همه می‌گویند که من اشتباه می‌کنم و من می‌گویم همه اشتباه می‌کنند. آخر مگر من این‌قدر بی‌رحم هستم که تو را به دنیا بیاورم تا به روزی برسی که از تنهایی با دخترکت درددل کنی؟

من اینقدر بی رحمم که تو را به دنیا بیاورم و بشینم ببینم که پاکن در دست‌های کوچکت است و به‌تنهایی سیاهی‌ها را پاک می‌کنی، با خط‌‌کش چوبی خط‌های کج را صاف می‌کنی و بی‌‌رنگ‌های‌ زندگی را با خودکار پُررنگ‌ می‌کنی و با مداد‌‌‌‌‌رنگی‌هایت رنگشان می‌زنی و بعد من تشویقت می‌کنم و نقاشی‌ات که پُر است از باورهای قشنگ را به در یخچال می‌زنم و سال بعد در خانه‌تکانی سال نو، اشتباها به سطل آشغال می‌رود و من در جواب گریه‌ات می‌گویم بیا دل‌برک مامان گریه نکن این خط‌‌‌کش و پاکن و مداد رنگی را بگیر و دوباره از نو شروع کن و نقاشی‌های قشنگ‌تر بکش و تو دوباره می‌کشی و در حالی که هنوز آب دماغت را بالا می‌کشی و کاغذِ آغشته به اشک‌هایت خیس است‌، آن نقاشی را به دختر فخری خانم می‌دهم (همان که مادرش شیشه‌هایمان را پاک می‌کند) تا گریه نکند و بعد هم از ایثار، فداکاری، صداقت و بخشش گوش‌های کوچکت که هنوز گوشواره هم ندارد را پُر می‌کنم و تو که هنوز نمی‌دانی ایثار و صداقت پفک‌اند یا شکلات، در آغوشم می‌خوابی و من پیشانی‌ات را می‌بوسم و می‌گویم بخواب دخترم، انتظارکم. و فردا ... فردا که از خواب بیدار می‌شوی در ذهنت آجرهای ایثار و صداقت می‌چینی و نمی‌دانی چرا؟ و هر روز تعداد این آجرها زیاد می‌شنود حتی از روزهای‌ سن تو بیشتر و کم‌کم می‌شوند مثل یک دیوار. دیواری از باورهای ما آدم بزرگ‌ها بین تو و عروسک‌هایت، هم‌بازی‌هایت. تا روزی که دست چپ و راستت را بشناسی، روزی که سنگینی تیشه را بازوان کوچکت تحمل می‌کنند‌، تیشه به ریشه‌ی دیوار می‌زنی و آنچه را که ما آدم بزرگ‌ها برایت ساختیم را خراب می‌کنی و دوباره از صفر شروع می‌کنی به ساختن. این‌بار چند سال سکوت می‌کنی ، خودت به بازار جامعه می‌روی و آجر و سیمان می‌خری به قیمت کودکی از دست رفته‌ات، به قیمت قهرکردن عروسک‌هایت‌، به قیمت از دست رفتن نوجوانی‌ات و خودت با زور بازوی کوچکت آجر می‌چینی و سیمان می‌ریزی و محکم کاری می‌کنی و می‌سازی و می‌سازی و می‌سازی و می‌شنوی از گوشه و کنار که گستاخی و لجبازی و بد‌اخلاقی و سکوت می‌کنی و سکوت می‌کنی و سکوت تا روزی که همان مردمان که گفتند و گفتند و گفتند زیر سایه‌ی دیواری که تو از باورهایت ساختی استراحت می‌کنند و تو هنوز در حال ساختنی و ساختنی و ساختنی و شنیدن تعریف و تمجید. و دل‌خوشی به آینده که روزی خودت هم به این دیوار تکیه می‌دهی و لذت می‌بری و نمی‌دانی که یکباره زیر‌نویس می‌شود بیست سال گذشت و می‌شنوی که می‌گویند مردمان هنوز اول کاری و تو باز می‌سازی و می‌بخشی. باز خراب می‌کنند و تو هنوز دل خوشی به آینده. اوج دل‌خوشیت مدرک است. هر طرف که می‌روی فرش قرمز است زیر پایت و هر بار پایت به جایی می‌گیرد و روی همین فرش قرمز زمین می‌خوری و باز بلند می‌شوی خودت را می‌تکانی و می‌بینی برایت دست می‌زنند و چشمت به دست‌ها می‌افتد و زخم هایت را نمی‌بینی و غافلی از این همه زخم روی بدنت تا دوباره زیر‌نویس ‌شود 10 سال بعد و.... 32 ساله می‌شوی، خسته ای، تنهایی، صدای تشویق‌ها هنوز می‌آ‌ید ولی دیگر لذتی نمی‌بری که تکرار تکرار است. به باورهایت نگاه می‌کنی اکثرا فرو ریخته‌اند و تو خسته‌تر ازآنی که باز بسازی. به دور دست‌ها نگاه می‌‌‌کنی تا شاید دیواری ببینی که بتوانی تکیه کنی ولی هیچ نمی‌بینی به پشت سرت نگاه می‌کنی، عده‌ای هنوز به باورهایت تکیه داده‌اند و فقط می‌شنوی صدای منو که می‌گویم هنوز اول راهی مادر، بلند شو، نشین و تو چقدر خسته ای از شنیدن کلیشه‌های مادرانه.

و تو آرام و بی‌صدا پشت به تمام باورها، شک‌ها و تردید‌ها می‌شینی در انتظار و همدمت قلمت می‌شود و کاغذی و سیگاری و برای دختر ندیده و نیامده‌ات نامه می‌نویسی که سلام دخترکم... دل‌بندم؛ انتظار عزیزم............

مثل اشک زیر باران

«آینه» را می‌شکنم

که خودم را نبینم دیگر

حرف‌های شکسته

پخش زمین‌اند

آ.......... ی... ن.................. ه

« آ » سرشکسته

خود را به « آینده » می‌سپارد

« ن » سردرگم

نمی‌دانست از کجا نقطه‌ای

قرض بگیرد

تا همدم ن،« تنهایی » شود

« ه » کنار« ن »، زخمی افتاده بود

می‌خواست چشمی قرض بگیرد

دو چشم شود

تا مردمان را خوب‌تر ببیند

غافل بود که همین یک چشمش هم

دیگر خوب نمی‌بیند

« ی » تنها یادگارش بود

می‌خواستم بردارمش به یادگار

یادم افتاد آینه را شکستم

که خودم را نبینم

دستش را در دست « ن » گذاشتم

تا با هم نقطه‌ای پیدا کنند

تا همدم « تنهایی » شوند

و من

که شکستم، که نبینم

زیر باران اشک ریختم

تا نبیند اشکم را

.

عمارتی روی آب

.

آجراش از جنس وجود

سیمانش ذره ذره‌ی روح

پایه‌ش از جنس درون

بند‌بندش پُُرِ از عقل

نمایی از جنس بلور

دیواراش به رنگ عشق

کف‌‌اش از جنس کوه

ماه و خورشید لوستراش

گرماش از نوع نفس

و

عمارت ساخته شد

اما...

..

آهای عکاس‌باشی

عکس عمارت را

زرد چاپ کن

مثل زردی عکس‌های قدیمی

زردی از جنس حسرت

حسرتی که آدم فکر کنه

ای کاش می‌شد

بازگشت

به روزهای خوش

.

شب‌گردِ عاشق

سرِ شب است یا نیمه شب؟

نمی‌دانم

پنج‌شنبه است یا جمعه؟

نمی‌دانم

چرا انگشتانم روی کی‌برد می‌لغزد؟

نمی‌دانم

چرا می‌سوزم؟

می‌دانم، تب دارم

چرا خواب نیستم؟

از تب، بی‌خوابم

شب‌گردم

یا شاید در خوابم

نمی‌دانم

.

آخ که چقدر دلم مامان می‌خواهد

آخ که چقدر دلم می‌خواهد 8،7 ساله بودم

و تب داشتم

دستم در دستش بود

نگاهش نگرانم بود

و دستمال خیس روی پیشانیم

مامان هست

دستش هم هست

ولی من نیستم

من پشت نقاب می‌سوزم

از تب

و نگاه مامان

خشک شده

به لبخند نقاب

.

http://aria17.blogfa.com

چه روزها و چه شب‌های سیاهی

چه سرد است

شب‌های گناه

و خدا

ما را تنها نمی‌گذارد؟

دوست عزیز« آریا » تنها نیستی....برایت دعا می‌کنیم. چشم‌هایت را باز کن که هنوز راه درازی در پیش داری.

از نوع دل‌تنگی‌های شبانه

روی هیچ کاغذی

با هیچ قلمی

نتوانستم، بنویسم

از دل‌تنگی‌ام

کشف بزرگی کردم

که

دل‌تنگی

از جنس آب روانِ

به همان پاکی

به همان شفافی

این کشف بزرگ را

مدیون

کاغذهای خیسِ

زیرِ دستم، هستم

و جوهر‌های

آمیخته به کاغذ خیس

. .

مخلصیم خدا؛ ما بیشتر

روی کاناپه نشستم

پائولو* هم کنارم نشسته و در گوشم زمزمه می کنه

«عشق زندگی است. عشق هرگز خطا نمی‌کند، و زندگی، تا زمانی‌که

عشق هست به خطا نمی‌رود. در بیان تمامی مخلوقات، عشق همچون

عطیه‌ی برتر حاضر است. زیرا هنگامی که هر چیز دیگری به پایان

می‌رسد، عشق می‌ماند»

حوصله‌‌ی پائولو را ندارم

می بندمش

می‌روم کنار بخاری دراز می‌کشم

چشمم به مارک‌‌** می‌افته که می‌گه

«آدم گفت هرجا که او بود بهشت بود»

حوصله‌ی مارک را هم ندارم

می بندمش

لب‌تاپم را باز می‌کنم

می‌رم سایت ایران سانگ

فولدر محسن چاووشی***

پِلِی می‌کنم

پشت به مارک، رو به بخاری، می‌خوابم

و چاووشی برام می‌خونه

«

بین من و تو فاصله غوغا می‌کنه

یاد حرف‌های قشنگت منو رها نمی‌کنه

تو منو گذاشتی رفتی توی روزگار وحشی

توی کوچه‌های غربت دنبالم حتی نگشتی

»

لب‌تاپ را می‌بندم

که صداشو را نشنوم

خیلی دلم گرفته

گوشی را بر می‌دارم

و شماره‌ی خدا را می‌گیرم

چند تا زنگ‌ می‌خوره

گوشی را بر نمی‌داره

می‌ره روی پیغام‌گیر

باهاش درد دل می‌کنم

اشک می‌ریزم

حرف می‌زنم

اشک می‌ریزم

حرف می‌زنم

حرف می‌زنم

چند ساعت بعد

بدون خداحافظی قطع می‌کنم

که این آغاز سلامِ

امروز جمعه 21 دی‌‌ماه بود

و الان یک عصر جمعه‌ی برفی‌

پ.ن:

:* عطیه‌ی برتر( رساله‌ای درباره‌ی عشق)/ پائولوکوئلیو

:** خاطرات آدم و حوا/ مارک تواین

:***آهنگ فاصله از آلبوم کفترچاهی/ محسن چاووشی

ثبت خاطره

یه عکس ساده نیست

یه خاطره‌اس

پاییز را این‌جا گذروندم

زمستون را هم دارم می‌گذرونم

شاید بهار را

و تابستون را

شایدم همه‌ی عمرم را.

به‌ش تکیه کردم؛

موقع خسته‌گی‌هام

دردای دلم را می‌دونه

و

چقدر با اشک‌هام روشون

خط کشیدم

خط کشیدم

خط کشیدم

این کهنسال

تو کوچه‌پس کوچه‌های پشت شرکتِ

و من هر روز از شرکت،

به قصد دیدارش

می‌روم پیشش

تکیه‌گاهمه

به ظاهر یه درخت پیرِ خشکِ‌

ولی برای من زندگی‌اه

نفسه

عشقه

دنیامه

پشت دیوار شرکت

یه راهی داره

که می‌ره یه راست دم خونه‌ی ستاره

زندگی زیر سقف آسمان

مقدمه را تو خواندی

من شنیدم

فهرست را من خواندم

تو شنیدی

فصل اول را تو خواندی

فصل دوم را من خواندم

فصل سوم را هم صدا خواندیم

فصل چهارم

اما سفید بود

به پاکی روح تو

چشم‌هایمان را بستیم

که نبینیم

سکوت کردیم

که نشنویم

دستم را گرفتی

دستت را گرفتم

خواندیم،

خواندنی‌ها را

و نوشتیم

بودن را

درد کشیدیم؛ درد ... درد ... درد

جلد اول تمام شد

زندگی زیر سقف آسمان

یک هدیه بود از او

.

.

19 دی ماه 86

شب‌های محرم نزدیک است

تا محرم هنوز یک روز باقی است

شهر را سیاه گرفته‌اند؛

دل من را هم

برف سفیدی

روی پرچم‌هایِ سیاهِ شهر نشسته است

شهر، سیاه و سفید است

و

باورهای من، تو، او

تا محرم هنوز یک روز باقی است

سال 1429

و

دلِ تنگِ من

شب‌های سیاه محرم

همراه با رویای‌های سال 2007‌ام

به استقبال سال 1429 می‌روم

نمی دانم

تا سال 1387 آیا چیزی از من باقی می‌ماند؟

.

18دی ماه 86

امتحان

مهم نیست براش اول ترمِ

یا آخر ترم

باز امتحان

باز استرس

اسمم را بالای برگه‌ می‌نویسم

به سئوال‌ها نگاه می‌کنم

لبخند می‌زنم؛ از روی تمسخر

که همه سئوال‌ها، باز خارج از کتابِ

فکرم‌ را جمع می‌کنم

بدون نگاه به برگه‌ی کناردستی‌ام

می‌نویسم

از خودم

از 32 سال تجربه، زندگی و ...

بعضی جواب‌ها را نمی‌دانم

سفید می‌گذارم

آخر برگه نوشته: «پیشنهادات خود را بنویسید»

می‌نویسم:« امتحان سختی بود؛ همین »

چند بار از روی برگه می‌خوانم

با اطمینان به این‌که

جواب‌هام درسته

بلند می‌شوم

و برگه‌ی امتحانی خیس را تحویل مراقب می‌دهم

و از جلسه خارج می‌شوم

می‌دونی

بهشت و جهنم یک دروغ بزرگ بود؛

اولین بار بچه که بودم شنیدم

بهشت این‌جاست

در سکوت تو

جهنم این‌جاست

در نداشتن تو

هست، حتی پشت ابرها

تابستان تمام شد

پاییز هم

فصل‌ها تمام می‌شوند

ولی خورشید هر روز

در آسمان می‌درخشد

.

من یه نیمه از تو بودم/ تو یه نیمه از خود من

با ابرت قهرم که بارید

با خورشیدت قهرم که تابید

با تو قهرم که بذرشو کاشتی

نگو حکمت بود

نخواه از من شکر

باغبون خوبی نیستی

معجزه

از دور

مثل پیرزنی بود

که روزگار

کمرش را خم کرده

نزدیکش شدم

از درد قفسه‌ی سینه

به خودش می‌پیچید

گاه

دردهایی هستند

که چنان در بندبند وجودت

رخنه می‌کنند

که کمرت را خم می‌کنند

به زمین می‌زندت

و تو دوباره باید بلند شوی

خاک‌هایت را بتکانی

نفس عمیقی بکشی

چشمت را

به روی خودت ببندی

و ادامه دهی

باید

دریا

شاعر می‌شویم

بی‌آنکه بدانیم

در پس این ناله‌ی دریا

چه غمی نهفته است

رنگ برف ... عمر سنگ

وااااای ی ی ی ی

نرنرنررررگس‌ها

باز شدند

چه طرواتی

چه عطری

چه عشقی

داره بوییدن نرگس‌ها

توی سرمای زمستون

اما

چه کوتاهه

عمرشون

فکر عمر کوتاهش

داره منو نابود می‌کنه

از پشت پنجره‌ی

همیشه بسته

دیدم

به یاد اسکروچ؛ Merry merry Christmas! have a lot of fun a new year

از یلدا که بگذریم

می‌شه به یاد اسکروچ

کریسمس مبارکی کنیم

هنوزم می‌شه برای غرق‌نشدن

در دریای روزمر‌ه‌گی‌ها

یک بهونه‌ی کوچیک

پیدا کرد‌ و

لحظه‌ای شاد بود

مشق غم

سر‌بلند نشستیم و

«مشقِ عشق»، تمرین کردیم

آن قدر تکرار کردیم

تا عاقبت

کمر عشق شکست

خورشید طلوع کرد

«م» تنها؛

پشیمان از سر‌بلندی

مونس «ع » و خورشیدِ بالا‌سر، شد

و

«غم» آغاز شد

مشقِ عشق

سر‌به‌زیر نشستیم و

«مشقِ» زندگی، تمرین کردیم

آن‌قدر تکرار کردیم

تا عاقبت

«م» سر، بلند کرد

و

«عشق» آغاز شد

قرمزِ قرمزم حتی اگر سر تا پا سیاه باشم

خوش‌حال باش

هیچ گوشی

هیچ صفحه‌ی وُردی

هیچ کاغذ کاهی

هیچ دستمال کاغذی

دیگر

آلوده به حرف‌های سیاه من نمی‌شود

قرمز نوشتن کار من است

قرمز نخواندن کار تو

یلدات مبارک

اگه عکس باز نمی‌شه اینجا کلیک کن. اگه یادت بود برای منم حافظ باز کن. یلدات مبارک

اون که داره می‌ره یک زنه!مطمئن باش!

ساعتم را به عقب می‌کشم؛

چند هزار ساعت

ساعت‌های پروازش را،

دقیقه‌های شیرین‌تر از عسلش را،

ثانیه‌های تکرار نشدنی‌اش را،

جدا می‌کنم

و در کوله‌ام می‌ریزم؛ توشه‌ی راه

بند کفشم را محکم می‌بندم

و پا در جاده‌ای بی انتها

می‌گذارم

فردا را کسی نمی‌داند

پ.ن: ممنونم از حسین نوروزی که اجازه داد این عکس را این‌جا بگذارم.

...

پشتِ چراغ قرمز ایستاده‌ام

نه که منتظر سبز شدنش باشم

نمی دانم، کدام راه را باید بروم

عاقبت

« یا راهی خواهم یافت و یا راهی خواهم ساخت»

از سنگ که باشی ...

از سنگ که باشی،

بارون بیاد خیس نمی‌شی

برف بیاد گوله نمی‌شی

بیافتی تو حوض نقاشی

نه فراش باشی،

نه قصاب باشی،

حتی حاکم باشی

نمی‌گن سنگ صبور من می‌شی؟

غصه نخور گنجشکک اشی و مشی

افتادی تو حوض نقاشی

اگه هم خفه بشی

می‌ری تو کتاب شاعر‌باشی

کی می‌خونه؟ بازم حاکم باشی

ولی

سنگ که باشی

نمی‌گن سنگ صبور من می‌شی؟

تا دیر نشده در بیا از لاک

سنگ نیست

لاک‌پشتی است

که به غار تنهایی‌اش

پناه برده

آهای مردم

جلوی پایتان را ببینید

او سنگ نیست

من می‌دانم

خرگوش هم می‌داند

که او سنگ نیست

سلام سردار رادان، سلام همشهری

هرچند اجازه ندادند به آن جلسه بروم، هرچند کارم انجام نشد، هرچند زمان را از دست دادم ولی خوشحالم که بعد از چند هفته درون‌ریزی و خودخوری توانستم فریاد بزنم؛ فریاد به معنای واقعی.

سلام سردار رادان، سلام همشهری

از تو متشکرم که این فرصت را به من دادی که خودم را تخلیه کنم و فریادهایی که شاید در این اندازه و ابعاد حق مامورانت نبود برسرشان نازل کنم. از بدشانسی مامورانت بود که گیر چنین دیوانه‌یِ از قفس پریده‌ای افتادند که با جرقه‌ای، آتش گرفت.

سردار، خبر داری که مامورانت به عینک‌های آفتابی که روزهای ابری بر سر قرار می‌گیرد هم ایراد می‌گیرند؟ فکر کنم این بند را فراموش کردی به طومارت اضافه کنی. حتما اضافه کن. آخر این تنها جرم منی بود که نه چکمه‌ای به پا داشتم و نه مانتویِ بالای زانویی. کفش‌هایم نیم بوت تیم‌برلند ( تو می‌دانی تیم‌برلند چیست؟ کفشی شبیه کی‌کرزِ زمان تو،‌ بعید می‌دانم کی‌کرز را هم بشناسی)بود و مانتوام تا سرزانو و نه بالای زانو و مقنعه به سر. کیفم قرمز و چون هوا ابری بود عینکم بر سرم. حالا تو بگو جرم من چه بود که مجبور شدم آن اراجیف را بشنوم و به جلسه راهم ندهند؟

یکی از مامورانت که شَبَهِ سیاهی بیش نبود برایم چادری آورد که قائله را تمام کند ولی نمی‌دانست که من کله خراب‌تر از این حرف‌ها هستم و قید جلسه و قرار را می‌زنم تا حرفم را ثابت کنم. می‌خواست آرامم کند در گوشی گفت که منم خوشم نمی‌آید از این قوانین و منم بلند بلند پیشنهاد دادم که نان خودفروشی بخوری حلال تر است از نان دروغ گویی. چپ چپ نگاهم کرد، شاید به پیشنهادم فکر می‌کرد. نمی‌دانم.

راستی سردار خبر داری چند روزی است یک باند قاتلان فراری در زادگاهت راست راست راه می‌روند و روزانه دو سه نفر را چاقو می‌زنند؟ حالا مامورانت به‌جای اینکه به دنبالشان بگردند و دستگیرشان کنند به عینک روی سر من گیر می‌دهند؟ خبر داری دو روز پیش یک توریست را به قتل رسانند؟ اصلا تو می‌دانی توریست یعنی چه؟ تو می‌دانی دیشب در میدان جلفا یک انسان دیگر چاقوخورد و کشته شد؟ نه بعید می‌دانم که تو چیزی بدانی، همشهری. تو فعلا نگران پاچه‌هایی هستی که اگر در چکمه بروند چگونه بگیری‌شان.

عروسک‌ها دزدند

فیلم زندگی‌ام را به عقب برمی‌گردانم

هیچ تصویری از کودکی‌ام نیست

عروسک‌هایم

به جای اینکه هم‌بازی کودکی‌ام شوند

کودکم شدند

و چه زود

از منِ کودک، مادر، ساختند

نگرانی،‌ مسئولیت، دل‌شوره را از آن روز تجربه کردم

که «پیرهن صورتی» تب کرده بود و تا صبح نخوابید

منم نخوابیدم و لحظه به لحظه تبش را چک می‌کردم

پاشویه‌ش می‌کردم

فردا برایش سوپ پختم

و قاشق قاشق دهانش می‌کردم

و با دستمال دور دهانش را پاک می‌کردم

بازی‌گوشی می‌کرد و نمی‌خورد

تنبیه‌اش کردم

گریه افتاد

در آغوشش گرفتم و با هم گریه کردیم

موهایش را می‌بافتم

شب‌ها برایش قصه می‌خواندم

تا خوابش ببرد

تا خوابم ببرد

من سه ساله بودم

چند ماه بعد

«مهربون» به جمع ما اضافه شد

شبیه خودم بود؛

موهای سیاه، چشم‌های سیاه، لپ‌های قرمز

لجباز و یک‌دنده

و این قصه ادامه داشت با «شیطون»، «بادوم»، «عسل» و....

و نگرانی های مادرانه‌ی من هر روز بیشتر از دیروز می‌شد

کودکانم، کودک ماندند

و من همیشه مادر

و امروز خسته از حس مادرانه‌ام

در پیِ کودکی‌ام می‌گردم

...

کاش کسی می‌فهمید

به تنهاییِ دریا

از دور نگاهش می‌کردم؛ دریا را می‌گویم

آبیِ عشق بود؛ آرام و دل‌نشین

یک قدم به جلو؛ مهربان

دو قدم به عقب؛ صمیمی

دریا بزرگ بود

دریا تنها نبود؛ دخترک گیسو شبق بود، پسرک چشم بادومی، مرد ماهی‌گیر، تکه‌ ای الوار و...

دخترک گیسو شبق، در ساحل می‌دوید؛ پی هیچ

پسرک چشم بادومی، با ماسه‌ها قلعه می‌ساخت؛ از برای گیسو شبق

مرد کلاه به ‌سر، در همان حوالی تورش را تعمیر می‌کرد؛ ماهی‌گیر بود

و آن دور دست‌تر مردی دیگر با قلاب به جان ماهی‌ها افتاده بود

تکه الواری بر روی آب معلق بود

دریا بزرگ بود

دریا تنها نبود؛ کشتی بود، قایق‌ران، مسافر، دختر جوان، مرد مستی و...

در آن سوی آب، کشتی بزرگی، آرام به سمت غرب می‌رفت

قایقی، به اسکله رسیده بود

قایقران با مسافر سر قیمت چانه می‌زد

دختر جوانی که عینک آفتابی برچشم داشت

روی ماسه‌ها حمام آفتاب گرفته بود

در آن میان مرد مستی که تا توی چشم‌هایش خورده بود؛

شیشه به دست

دل به دریا زد و رفت

دریا بزرگ بود

دریا تنها نبود؛ ماهی بود، خورشید، مرجان‌ها، صدف‌ها، نهنگ‌ها، مرغان دریایی و...

نزدیکش شدم

گریه‌ای خاموش به گوش می‌رسید

خوب گوش دادم؛ دریا بود

که درخودش اشک می‌ریخت

سکوت کردم و شنیدم؛ لمسش کردم

....

دریا بزرگ بود

ولی تنها بود

پر از خالی‌ام

اپیزود یک:

توفانی بود

آمد و رفت

دل دریا خالی شد

چند تایی ماهی مُرد

نهنگی به گِل نشست

اسکله‌ا‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ی شکست

قایق را آب برد

توفانی بود، آمد و رفت

اپیزود دو:

«چرا گریه؟»

دلم می‌خواست کسی می‌پرسید

اپیزود سه:

عصرجمعه؛ تب؛ سکوت؛ خفه‌گی؛ دل‌تنگی

اپیزود چهار:

و زندگی ادامه دارد.....

آخر، این‌جا جهنم است

هنوز چند روزی تا شب هفت‌ام باقی مانده

و تو هنوز باور نداری مرگم را

از حال‌و روزم اگر می‌خواهی بدانی

شب اول قبرم

سخت بود؛ سخت، ولی گذشت

سه فرشته تا صبح به بالینم بودند

اشک ریختند و اشک‌هایم را پاک کردند

روز و شب این‌جا هوا گرم است

ولی من در این هوای گرم می‌لرزم

می‌گویند، عادت می‌کنم

اولش برای همه‌ی مرده‌ها سخت است

می‌گویند، صبور باشم و دلتنگی نکنم

شیرینی‌هایشان تلخ است

تلخ‌تر از روزگارم

آخر، این‌جا جهنم است

و من با ارواح همنشین

ارواح، از آدم‌های آن دنیا می‌پرسند

و من جز سکوت برایشان حرفی ندارم

باور نمی‌کنند سال‌های آخر عمرم جز تو کسی را ندیدم

و همه را فراموش کرده‌ بودم

حتی خودم را

از صبح تا شب در این برهوت

تنها می‌نشینم

لب گذر

و تو چه نرم و آهسته به سراغم می‌آیی

آن‌قدر که سهراب که چند کوچه بالاتر است

به خودش می‌بالد و زیر لب می‌خندد

آرام می‌آیی

به عکس بالای قبرم نگاه می‌کنی

به کفش‌های قرمزم لبخند می‌زنی

و آرام می‌روی

خاک سرد است و می‌دانم

زود فراموش می‌شوم

راستی دیشب خوابت را دیدم

می لرزیدی

مگر هوا سرد شده آن‌جا؟

یا جهنم است آن‌جا هم؟

اینجا هیچ سیگاری پیدا نمی‌شود

وگرنه حتما به یادت هر ساعت، یکی آتش می‌زدم

آخر، این‌جا جهنم است

تو پری رویاهای منی

دل‌تنگم برای مرگ کلمه‌ها

که چه بی‌صدا مُرد شدند

هیچ دادگاهی هم

هیچ کلمه‌کُشی را

محکوم نکرد

هیچ روزنامه‌ای ننوشت

« پری رویاها » هم مُرد

کلمه‌ها چه بی‌صدا می‌میرند

روحت شاد علی حاتمی

« مادر مرد از بس که جان ندارد »

به تو گفتم، نگفتم

گاهی

صدایم می‌کردی

گاهی

صدایت می‌کردم

عجیب بود

چیزی به این ساده‌گی را

فراموش کردی

پ.ن:

1- سه پست در یک روز! هر اسمی می‌خواهی روی این کار بگذار؛ دیوانه‌گی؟ بی‌کاری؟ خوشی؟ ناخوشی؟ خودنمایی؟ راحتت کنم. اسمش خودآزاری است؛ یکی با نوشتن، یکی با ننوشتن. اثرش از سوسک‌کش بهتر است. می‌گی نه؟ ببین.

درد

بند بند وجودم تکه تکه شده

از تکه تکه‌های وجودم

طنابی می‌بافم

که از سر تا پایش

پر است از گره‌های تو در تو

چوبکی زاویه دار بر هم میخ می‌زنم

طناب را بر دارک چوبی گره ‌می‌زنم

پا روی پلکان می‌گذارم

…

دیگر گوش به تو نمی‌دهم

که دل نداشتی به من

عصر پنج‌شنبه توی غروب

یک عصر پنج‌شنبه‌

در شهر دود

توی غروب

یکی سردش بود و می‌لرزید

یکی آتیش بود و می‌سوخت

یکی دود بود و می‌خندید

یکی ‌برید

یکی کوک ‌زد

و من می‌دوختم

که سوزن شکست در انگشتم

خون جاری شد

دود بیشتر شد

خون دیده نشد

یکی سردش بود و می‌خندید

یکی آتیش بود و می‌لرزید

یکی دود بود و می‌رقصید

عصر پنج‌شنبه‌

در شهر دودها

توی غروب

قهوه‌ی ترک بود و فرانسه اما شیرین

چایی بود اما تلخ

*

یک عصر پنج‌شنبه‌

کنار زاینده‌رود

توی غروب

یکی سردش بود و می‌لرزید

یکی دود بود و می‌لرزید

یکی ساکت بود و می‌لرزید

یکی پاره کرد

یکی خورد کرد

و من سوختم

که سوزن شکست در انگشتم

اشک جاری شد

دود بیشتر شد

اشک دیده نشد

یکی سردش بود و می‌لرزید

یکی دود بود و می‌خندید

عصر پنج‌شنبه‌

کنار زاینده‌رود

توی غروب

...