هیچ میوه‌ای ممنوعه نیست

هیچ میوه‌ای ممنوعه نیست

هیچ عشقی هم بی شین و قاف نیست

حتی اگر میوه‌ها ممنوع هم شوند

ولی عشق ممنوع نیست

بازیِ میوه و عشق

مال امروز و دیروز نیست

بازی را، حوا شروع کرد

آدم ادامه داد

میوه ها پیر و چروکیده هم ‌شوند

باز خورده می‌شوند

عشق بی رنگ هم ‌شود

همیشه باقی است

هیچ میوه‌ای ممنوعه نیست

هیچ عشقی هم ممنوعه نیست

پ.ن: به ساعت این دو پست آخرم که نگاه می‌کنم تعجب می‌کنم. این روزهای عید و عید بازیِ فطر برای من،‌تو و او، حکم شب‌های قدر است که تا صبح بیداریم و دعا می‌کنیم. من، تو و او هنوز ماه را ندیده‌ایم. هنوز در شب بیست‌و‌سوم مانده‌ایم. تا شاید خدا ما را ببیند. برای آرامشت دعا می‌کنم؛ برای تو و او. امیدوارم من و تو و او هم یک روز عید داشته باشیم. این‌جا امروز عید نیست.....

عشق و آه

پرسید: «عاشقشی؟»

گفتم: «آره»

«آره» که از دهنم بیرون اومد

«ر» نامردی کرد و« آ»، «ه» را تنها گذاشت و رفت

حالا من موندم و« آه»

قفس

اولش نفس بود

وقتی نقطه‌ی روی «نون» افتاد زمین و شکست

کمر «نون» زیر این فشار شکست و خم شد

کسی درکش نمی‌کرد

آخه زمینی‌ها این حرف را نداشتند

تنها شد

یک آسمونی، دلش براش سوخت

و دو قطره اشک ریخت روی سرش

حالا شده قفس

...

اولش نفس بود

سقوط خاطرات

نه آثار باستانی بود

و نه خانه‌یِ شاهزاده‌ای، رفته از دیار

خانه‌ای در محله‌یِ ارمنی‌نشینِ جلفا بود

سال‌ها بود که از کنارش رد می‌شدم

ولی چشمم نمی‌دیدش

یا می‌دیدم ولی حرفی برای گفتن نداشت

امروز که دل‌گرفته بودم؛ دیدمش

دل‌گیرتر شدم

و به یاد حکایت « یار نو آمد به بازار» افتادم

آن‌روز که نه برجی در شهر بود و نه برج‌نمایی

امن‌ترین آغوش برای صاحبش بوده

و امروز که شهر پُر شده از قارچ‌های عمودی

دیگر به سان خرابه‌ای بیش نیست

می‌دانم، امروز یا فردا با خاک یکسان می‌شود

و چه ارزان خانه‌ی خاطراتمان را می‌فروشیم

از دریچه‌ی دوربین نگاهش می‌کنم

و سقوطش را از چهارچوب خاطرات حس می‌کنم

روزی سقوط خواهیم کرد ....

------------------------------------------

پ.ن: اگر عکس را نمی‌بینی این‌جا کلیک کن.

زیر پوست شهر

شیشه‌هاى ماشین بالا است و کولر، هوای داخل ماشین را خنکِ خنک کرده. هوای بیرون خیلی گرمِ؛ چیزی شبیه جهنم. شرجی و گرم بودن هوا، نفس کشیدن را سخت کرده است. این موقع روز، بیرون رفتن جز خریتِ آدمی هیچ چیز دیگری را ثابت نمی‌کند. در این میان‌ زنی را سوار بر تَرک موتور دیدم. زنی حدوداً 30 ساله، سبزه رو، در حالی‌که چادرش را به کمر بسته و جینِ دم‌پا ریش ‌شده‌ای به پا داشت و کفشِ خاک گرفته‌ای که ظاهرا زمانی ورنیِ مشکی بوده همراه با کودکی روی دوشش، با دو پسربچه، با پوستی‌هایی آفتاب خورده، دمپایی به پا، 6 یا 7 ساله که معلوم نبود کدام بزرگترند، همراه با مردی که ظاهرا نقش پدر خانواده را داشت، سوار بر موتوری که نمی‌دانم مدلش چه بود، دیدم. ماشین‌ها بدون توجه، از کنارشان رد می‌شدند. پشت چراغ قرمز کنارشان ایستادم. قطرات عرق تمام سر و صورتشان را در بر گرفته بود؛ خیس خیس‌. پدر با یک دست، فرمان موتور را گرفته‌بود و با آن یکی دستش، کمر یکی از پسرها را. زن با یک دست، کودکش را بغل کرده‌بود و با دست دیگر یقه‌ی پسر دیگر را گرفته که ظاهرا به زور مادر رویِ موتور نشسته است. هر 5 نفر خیس عرق شده‌اند یکی از پسرها گریه می‌کند و آب دماغش هم سرازیر شده است. حس بدی به‌م دست می‌دهد و از خودم بدم می‌آید. نمی‌دانم چرا؟ شاید این صحنه‌ها، این عرق ریزان‌ها قسمتی از زندگی مردمان این سرزمین باید باشد ولی نمی‌دانم چرا از این‌که من در ماشین و یک جای خنک نشسته باشم و آنها زیر آفتاب، عذاب وجدان می‌گیرم. نگاه من و زن در یک لحظه، به هم دوخته می‌شود؛ نگاهش بد‌جور روی دوشم سنگینی می‌کند. همان موقع، یکی می‌زند توی سر پسر بچه‌ای که هنوز در حال گریه کردن است. با بوق ماشین پشتی به‌ خودم می‌آیم. کولر را خاموش می‌کنم و شیشه‌های ماشین رو پایین می‌دهم حتی ضبط را هم خاموش می‌کنم. تا کی؟

تولدت مبارک؛ چند ساله شدی پیرمرد؟؟؟؟

هرچند می‌دانم در این ماه، سخت مشغول عبادت هستی و کمتر به نت سرمی‌زنی یا شاید هم رفتی از چاه آب بیاری که سرای را سیراب کنی یا شاید هم رفتی بالای درخت میوه بچینی! نه نه پیرتر از اونی هستی که بتوانی از درخت بالا بروی و میوه بچینی... در هر حال، هرجا باشی، وظیفه‌ام بود که بگویم حاجی جان تولدت مبارک. این عکس هم تقدیم به‌ تنها حاجیِ پیرمردِ دنیایِ مجازی از واشنگتن، که یک روزی مدیر همه‌‌‌ی ما بود.

یک مُبصر خوب

گچ به‌‌دست

پای تخته‌سیاه می‌روم

خطی میان تخته‌ می‌کشم

سمت راستش می‌نویسم، خوب‌ها

و پشت خط، بدها

خوب نگاه می‌کنم

و بعد

پشت به همه

زیر ستون خوب‌ها را، پُر می‌کنم

و

ستاره‌ها را جلوی اسمشان می‌چینم

سمت راست می‌شود آسمانی پُر ستاره

دلم می‌خواست

زیر ستون بدها

چیزی ننویسم

یادم باشد

اگر هم نوشتم

جلوی اسم هیچ‌کس

ضربدر نزنم

یک هیچ به نفع زندگی

اپیزود یک:

نیمه شب، آشفته و مضطرب می‌شود. احساس درد همه‌ی وجودش را می‌گیرد. دردی که ظاهرا ناشی از یک زمین‌خوردن ساده نبوده. بغض راه گلوش را می‌بنده. می‌رود به سمت آشپزخانه. یک لیوان برمی‌دارد و معجون سم‌ و آب درست می‌کند. دستاش می‌لرزه. صورتش خیسِ خیس. می‌ترسیده. لب مرز ایستاده. یک قدم به جلو؛ مرگ. یک قدم به عقب؛ زندگی. اما... یک قُلُپ... دو قُلُپ، پشیمان، سرگیجه، تهوع، گریه و بوق ممتد----- سفیدپوشان بیمارستان، صدای پِیجر، بوی الکل، اتاق احیا، سِرُم، لوله‌ی ساکشن، زخم گلو‌، دل درد، نگاه‌های نگران، بعضی متاسف و استفراغ پشت استفراغ. همه‌ی خاطرات، دل‌شوره‌ها، بغض‌های نترکیده ، در یک کلام زندگی‌‌ را بالا می‌آورد.

اپیزود دو:

صبح زود، بعد از 9‌ماه و ‌9 روز بالاخره تصمیم می‌گیرد که بیاد بیرون. اول در می‌زند؛ کسی نمی‌شنود. احساس این‌که شاید دیر برسد و سهم زندگی‌ا‌ش تمام بشود سر تا پاش را می‌گیرد؛ خودش را به در‌و‌دیوار می‌زند. لب مرز ایستاده. یک قدم به جلو؛ زندگی. یک قدم به عقب؛ مرگ. درد، خنده، سفید‌پوشان بیمارستان، صدای پیجر، بوی الکل، سِرُم، نگاه‌های نگران، سبز‌پوشان اتاق‌عمل، زندگی وارونه، کُتَک و استفراغ. همه‌ی رویاها و آرزوهاش‌، در یک کلام زندگی را بالا می‌آورد.

خرگوشک من؛ ابر بازی

عکس بزرگتر این‌جا است.

من خرگوشک می‌بینم تو چی می‌بینی؟

نامه ای از دوستان شراره

این پست توسط ما (منظور دوستان و همکاران شراره) نوشته شده است و تمام مسئولیت آنرا خودمان بر عهده می گیریم.

بنا به دلایلی (که البته ما هم دقیقا نمی دانیم چرا) امروز شراره نمی تونه بنویسه. صبح زود(خیلی زود) یوزر و پسوردش را به یکی از دوستان اس ام اس کرده و گفته که خبر بده که منتظر پست امروزم نباشند. اونم به ما خبر داد که عملیاتی که مدتها منتظرش بودیم امروز می شه انجام داد. ما هم از فرصت استفاده کردیم که تا شراره به اینترنت دسترسی ندارد که این پست را دیلیت کنه چند کلمه حرف حساب با شما بزنیم. شاید چند ساعت بیشتر عمر این پست نباشد.

در یک کلام خواستیم بگوییم ما از همه‌تون متنفریم.نزدیک به 6 سال که با شراره همکاریم و دوست. همیشه احساس می کردیم که نه یک همکار نه یک دوست نه یک خواهر که یک مادر پیشمونه. این حس تا وقتی بود که قضیه وبلاگش و دوستای جدیدش جدی نبود. به ما حق بدهید که نسبت به شما حس خوبی نداشته باشیم. ما ,

از همه‌ اون‌هایی که اسمشون در لیست "می‌خوانم" سمت چپ وبلاگ شراره است متنفریم. همه‌تون شراره را از ما گرفتید. وقتی نوشته‌هاتون را می‌خونه و می‌خنده یا حتی اخم می‌کنه حس بدی پیدا می‌کنیم. هر‌ وقت پیشش می‌رفتیم و می‌دیدیم وبلاگ آب‌و‌سراب روی صفحه‌ش بازه یا وبلاگ استاد که از عکسش می‌ترسیم یا وقتی با جوجو حرف می‌زد و می‌گفت «سلام عزیزم» یا وقتی با آیدا چت می‌کرد و غصه‌ می‌خورد از همه‌تون متنفر می‌شدیم. از اون کامنت‌های همزاد و هم ‌اسمش شری، از اون بوس بوس‌های نیکو، از اون هاهاها آیدا از اظهار فضل‌های حاج واشنگتن، از اون شکلک جوزف، متنفریم. شما با نوشته‌هاتون شُدید دوست‌های شراره، آی حاج باران باشما هم هستیم، وقتی خواب زمستانی را می‌خواند لبخند می‌زد. لبخندی که خیلی وقت بود به ما نمی‌زد. سان‌جون با شعرهاش دلش را بُرد و فلفل شیرین با صورتی وبلاگش. یک روز با خنده آمد و گفت الهام، بازم می نویسه و باز ما متنفر شدیم. یک روز که با موبایلش حرف می‌زد از پشت پارتیشن شنیدیم که می‌گفت «الهام خوبی؟ دیشب خوابت را دیدم ...» و از الهام متنفرتر شدیم. انگار نیک آهنگ پسرخاله‌ش بود. روزی صد بار وبلاگش را رفرش می‌کرد. بیشتر از اونی که به فکر خودش باشه به فکر شماهاست. زمانی که بابای پروانه بیمارستان بود براش دعا می‌کرد تازه از ما هم خواست بشینیم دعا کنیم. با ذوق و شوق شیرین کاری هاش با آویسا را در زمان دانشجویش تعریف می‌کرد. و ما همه‌ش آرزو می‌کردیم کاش یک روزی همه‌تون فیلتر شوید. کاش دنیای مجازی را آب ببره که شراره به سمت ما برگرده. وقتی دیدیم مشتی ماشالا دیگه نمی‌نویسه خیلی خوشحال شدیم که یکی از این گردونه خارج شد. می‌دونی علیرضا ، شراره همیشه تعریف تو را می‌کرد. می‌گفت تو اون سر دنیایی با یک دنیا تنهایی... مگه شراره تنهایی پُر کن تو بود بچه؟ شراره حق مسلم ما بود. نه خیلی از قصه‌های وبلاگیش خوشمون می‌یومد، تازه ظهر‌ها سر ناهار از خاطرات عمواروندش تعریف هم می‌کرد و ما همچنان لبخند تنفر بر لب داشتیم. همیشه می‌گفت غم نوشته‌های شهرزاد را دوست دارم، انسان دوستیش حرف نداره. یکی نبود بگه آخه آدم تو چقدر خودت انسان دوستی؟ یک روز از دوستای مقیم فرانسه‌ش می‌گفت . نمی‌دانیم کیا بودند. همون خانم و آقا که هردوشون وبلاگ دارند. خدا نکنه که پسرخاله‌ش فرید براش کامنت می‌گذاشت. انگار که.... بهتر نگیم. دوستای وبلاگیش کم بودند دوستای فلیکریش هم اضافه شدند. خلاصه این‌که تا دعا نکردیم فیلتر شوید پاتون را از زندگی ما بکشید بیرون. شراره فقط و فقط مال ماست. مال غم و شادی ما. هرچند این‌روزها پر از غم شده و با کسی حرف نمی زنه ولی بازم مال ماست.

ببین شراره از دست ما ناراحت نشو. اخم نکن. دادو بیدا هم نکن. مدتها بود دنبال این فرصت می‌گشتیم که حرف دلمون را بزنیم که زدیم. هر چند مطمئنیم تا بیایی و ببینی ما چی نوشتیم باهامون دعوا می کنی ولی بازم دعا می کنیم که زود زود سرحال و شاد برگردی پیشمون.

-------------------------------------------------------------------------------------------------

پاسخ من:

چند دقیقه‌ای است که به نت دسترسی پیدا کردم. آمدم تا کامنت‌های پست «دل‌گیرم از خدا» را بخوانم که...

چرا دیلیت؟ چرا دعوا؟ خوشحالم که حرفتان را زدید؛ راحت و روان. مدت‌ها بود که از نگاه‌ها و سکوت‌هایتان پی به این قضیه برده‌ بودم. فکر می‌کردم زمان، مشکلات و حساسیت‌ها را حل می‌کند. باورم نمی‌شد که روزی سر باز کند. می‌دانم این‌روزها سر تا پایم پر از ایراد است. حرمتم را نگه می‌دارید و صبورانه تحملم می‌کنید، فرصتم دهید و شرایطم را درک کنید تا خودم را پیدا کنم. یادتان هست چند روز پیش خوابی که دیده بودم را برایتان تعریف کردم؟ گفتم که، کفن پوشیده بودم و می‌رفتم... باور نمی‌کنید که در خواب بیش از آن‌که نگران خودم باشم نگران شما بودم.....بدرود و به امید فردای بهتر هرچند که از خدا دلگیرم.

دل‌گیرم از خدا

1

سه دقيقه حرف می‌زنم

به اندازه‌ی یک سکه

بیب بیب بیب

حرف‌هایم ناتمام

این روزها خدا

سه دقیقه‌ای شده

دل‌گیرم از خدا

2

عکس مرا تار می‌کند

با فتوشاپ CS3

مرا می‌بُرد

فتوشاپ‌کار خوبی نیست

فراموش می‌کند

اشک‌های روی زمین را

پاک کند

این روزها خدا

فتوشاپ‌کار شده

دل‌گیرم از خدا

پ.ن: قرار نبود دو پست در یک روز. دست خودم نبود امشب. دل‌گیرم از خدا.

Sun Light

سانسور

از بس شعرهایم را از فیلتر می‌گذارنم

نخ‌نما شده‌اند

با نخ و سوزن به جانشان می‌افتم

رفویشان می‌کنم

آن‌چنان که کس نفهمد فاعل کیست و مفعول کجاست

عاشقانه‌هایش را قیچی می‌کنم

حرفهای دلتنگی‌اش را درز می‌گیرم؛

برای روز مبادا

انگشتانه دست می‌کنم و

چند کلمه حرف حساب

را از پشت

مثل دکمه‌های مخفی می‌دوزم

دوباره می‌خوانمشان

و باز از فیلتر می‌گذرانمشان

نخ‌نما تر می‌شوند

مثل خودم؛

نخ‌نما

از بس که از فیلتر می‌گذرم

مهمان وطن؛ من

کسی دعوتم نکرد به بازی با وطن. خودم بازی را شروع می‌کنم. زیرا که وطن هم بی‌آن‌که کسی دعوتش کند با من، بازی کرد. دیر زمانی است که واژه‌های وطن و وطن‌پرستی برایم بی‌رنگ شده. زندگی می‌کنم در خاکش ولی بسان انسانی که سال‌هاست از وطن دور بوده. هیچ‌ خاطره‌اش، هیچ کوچه‌پس‌کوچه‌اش، هیچ هندوانه‌اش ... برایم شیرین نیست. پنج‌شنبه‌ای که گذشت برای خرید روزنیازهایم به خیابان رفته ‌بودم. فراموش کردم که روسری‌ام شالی است و نه همه که کمی از موهایم را پوشانده. یک‌باره تنم لرزید. از قدم برداشتن در خیابان می‌ترسیدم. خنده‌دار نیست ترسیدن از قدم گذاشتن در خاک وطن؟ ترس با من کاری کرد که مثل دزد‌ها فقط از کوچه پس کوچه‌ها می‌رفتم. این‌ روز‌ها کوچه‌پس‌کوچه‌ها یا جای دزدان است،‌ یا جای عاشقان دست در‌دست و این‌بار جای من شال بر سر. این‌جا وطن نیست؛ جایی که تنم روزانه ریشترها بلرزد. وطنم جایی است که سرم را با آرامش رویش بگذارم. من از این وطن می‌ترسم. من بوی خاک را دوست دارم. من بوی خاک آب‌دیده را دوست دارم. این‌جا خاکش بوی نا و خون می‌دهد. می‌دانم می‌خواهی بگویی آسمان همه‌جا یک رنگ است. می‌دانم همه را از برم ولی من آسمان نمی‌خواهم، خاک می‌خواهم. من مهمان این دیار هستم. کاش زودتر این مهمانی تمام می‌شد.

ق مثل قرمز

------------------------------------------------------------------------------------------------

پ.ن: بعضی از دوستان معتقدند با این سرعت آپ کردن فرصت اظهار نظر را از خواننده می گیرم. نه این طور نیست. شما برای هر پستی که دوست دارید نظر بدهید. الزامی نیست که فقط برای پست آخر نظر دهید. من همه را چک می کنم.

زنان انتظار

پ.ن: آره دوست من، همه‌ی عکس‌ها کار خودمه.

این‌جا عشق سهمیه‌بندی است

سهمیه‌ات که تمام شود
هرچه بگویی دوستت دارم
نمی‌شنود
سهمیه‌ات که تمام شود
در آغوشش که بگیری
دیوار است در آغوشت
سهمیه‌‌ات که تمام شود
دستش در دستت
تکه یخ است در آتش
سهمیه‌ات که تمام شود
بوسه‌اش دورنمای سراب است
سهمیه‌ات که تمام شود
کلمه‌ها در پس واژه‌های روزمره‌گی
می‌میرند
.
.
این‌جا عشق سهمیه‌بندی است

برنامه‌ی هفته‌گی

دیدی خونه‌های قدیمی را بازسازی می‌کنند؟ منم تصمیم گرفتم این خونه را بازسازی کنم تا شاید کمی از این یکنواختی دربیاد. دیوارهای اتاق‌هاشو بر‌می‌دارم تا فضاش بزرگتر بشه. چند تا پنجره رو به بیرون باز می‌کنم که نورش بیشتر بشه. لب پنجره‌هاش گل می‌گذارم که صبح‌ها در را که باز می‌‌‌‌‌‌‌‌‌کنی به‌‌ت لبخند بزنه. یک حوض می‌گذارم یک گوشه . بشین لب حوض. به آب نگاه کن تا سیاهی نوشته‌هام چشماتو را نزنه. درِ این خونه به روی همه بازه. صبح‌ها آب و جارو می‌کنم تا تو بیای.

هر روز تا قبل از ساعت 10 صبح آپ می‌کنم. اگر یک روز نتوانستم خبر می‌دهم.

از شنبه تا پنج‌شنبه با موضوعات زیر طبق این برنامه‌ی هفته‌گی می‌نویسم.

شنبه‌ها: شعر

یک‌شنبه‌ها: عکس

دوشنبه‌ها: روزمره‌نویسی(خاطره، شخصی، دردودل)

سه‌شنبه‌ها: عکس

چهارشنبه‌ها: اجتماعی، سیاسی، خبری

پنج‌‌شنبه‌ها: طنز

از امروز تا شنبه‌ی آینده چیزی نمی‌نویسم. می‌دونی چرا؟ چون منتظر خواندن نظرات و پیشنهاداتت هستم. کار سختی در پیش دارم که بدون حمایت شماها امکان نداره. امیدوارم دیدن تو دوست عزیز در این‌جا تابع قانون پی آن‌گاه‌ کیو یِ کامنتی نباشه.

پس تا روز شنبه 24 شهریور 1386 بدرود.

به یاد 15 شهریور سال 1380؛ امروز ششمین سالگرد ازدواجمونه

خوب‌ها آسان می‌آیند

بی‌رنگ می‌مانند

بی‌صدا می‌روند

-------------

پ.ن: نمی‌دانم این جملات از کیه. اس‌ام‌اسی بود که امروز از دوست عزیزم دریافت کردم.

تابوت گچی

از زانو تا مچ پاش زخم بود. نه یک زخم سطحی؛ عمیق. یک جاهایی زخم به استخوانش رسیده بود. می‌گفتند چند جا از استخوان پاش هم شکسته. شکسته‌گی همیشه دیده نمی‌شود ولی هست. دخترِ قویی بود. می‌خندید و گاهی اشکش، بی‌صدا، صورتش را خیس می‌کرد. سفیدپوشان بیمارستان، دورتا دورش حلقه زده بودند و حرف می‌زدند؛ زیاد و خسته‌کننده. هیچ‌‌کس دردش را تسکین نمی‌داد. کسی به فکر درمان زخم‌هاش نبود. عکس استخوان پاش دست‌به‌دست بین سیاه‌دلان سفیدپوش می‌گشت. همه به فکر استخوان شکسته بودند و من نگران زخم‌های پای دختر. تکه‌های استخوان‌ مثل دو عاشق به هم جوش می‌خوردند. ولی زخم‌ها چی؟ خوب می‌دانستم زخم‌ها اگر امروز و فردا درمان نشوند، چرکی می‌شود و خیلی زود دختر را از پا درمی‌آورد. کسی به حرف من گوش نمی‌داد. حق داشتند چون من از دسته‌ی سفیدپوشان نبودم.

چند ساعت بعد دختر با پای سفید از اتاق عمل بیرون آمد. ظاهرا زخمی دیده نمی‌شد ولی زخم‌ها بودند. این‌را از چشم‌های دختر می‌شد فهمید. گچِ سفید، سرپوشی بود روی زخم‌هاش. دکتر ارتوپد خوشحال بود که استخوان‌های تکه‌تکه شده را به هم وصله کرده و تا چهل روز دیگر به هم‌ جوش می‌خورند. ارتوپد کار خودش را خوب بلد بود. راست می‌گفت استخوان‌ها به هم جوش می‌خورند اما زخم‌ها زیر خروارها گچ دفن می‌شدند؛ دفن می‌شدند.

چند ساعت بعدتر، دختر دیگر اشک نمی‌ریخت؛ حتی نمی‌خندید. پرسیدم «تصادف کردی؟»

به هم می‌رسند؟ به هم نمی‌رسند

قطار عشق

نظرسنجی

موافقی برای یک مدت(‌نمی‌دانم چه مدت) مطلب ننویسم و فقط عکس (عکس‌ ها هم کار خودم نه دیگری) بگذارم؟

حُسنش اینه هر کس با زاویه‌ی دید خودش با عکس رابطه برقرار می‌کند و مجبور نیستی فکر و عقیده‌ی سیاه یا قرمز یا ... منو تحمل کنی هر چند عکس‌ها‌ هم حرف می‌زنند.

منم سکوت می‌کنم و حرف‌های شما را می‌خوانم. نظرت را حتما بگو، دوست نداشتی اسمت را ننویس.

1- فقط متن

2- فقط عکس

3- گاهی متن و گاهی عکس

4- هیچکدام

پ.ن: پاسخ کامنت:

به نیکو: راست می‌گی شراره یک زمانی عاشق حرف زدن بود چون گوشی بود برای شنیدن بود... تاریخ مصرف آدم‌ها زود تمام می‌شود عزیزم.

به جوزف: حتی سیاهش؟ امتحان می‌کنیم.

به حاجی: لطف داری.

به نگین: شما هم لطف داری.

به بابک: به پای عکس‌های تو نمی‌رسد.

به حاج باران: سعی می‌کنم.

به شری: حتما.

به آزاده: خرما را هم که می‌بینی.

به پریسا: نمی‌خواهم زندگی را از دریچه‌ی من سیاه ببینی خودخواهیه؟ باشه.

بازم به شما ها که لطف کردید و پاسخ دادی. حالا از روی ناچاری، رودرواسی( درسته؟)، رفاقت یا هر چیز دیگه... در هر حال ممنون.

گاهی حرف‌های یک پنجاه‌و‌چهاری گاهی عکس‌های یک پنجاه‌و‌چهاری

پیام بازرگانی

پ.ن: اگر رفتی حتما بگو از وبلاگ 54ری آمدی تا 10 درصد تخفیف برای خرید تابلو شامل حالت شود.

خسته از هر جنگی

احساس می‌کنم سال‌های دهه‌ی 60 است؛ روزهای جنگ

و این‌جا میدان جنگ است

یکی حمله می‌کند، یکی سنگر می‌گیرد

مهم نیست چه‌‌‌کسی دشمن است و کی دوست

همه مبارزند در این میدان

در گوشم صدای آژیر می‌آید

گاهی موج من‌را می‌گیرد

خودم را به در و دیوار می‌زنم

شیمیایی شده‌ام

از حنجره تا روده

درد امانم را بریده

می‌ترسم

نه از مرگ، که شهید راه حقم

که مبادا اسیر شوم و بعد فراموش

گاه کبوتر نامه‌بر نامه‌ای از عزیزی برایم می‌آورد

تنها نقطه‌ی امیدم است

کاش قبل از اینکه پایم روی مین رود

و مفقودالاثر شوم

ببینمش

این‌جا میدان جنگ است

و من خسته از هر جنگی

بیمار و دکتر

بیمارگفت:«گوشه‌ی این دنیای خالی

یک اتاق خالی

یک تخت خالی

یک قلب خالی

به من جایی بدهید

خسته‌ام؛ خسته»

دکتر یک پک به سیگارش زد و گفت:« دیر آمدی»

بیمار از روی میز دکتر، از توی پاکت سیگارش

چی بود اسم پاکت؟ آهان کارتیر... نشنیده بودم؛ سیگاری نیستم

یک سیگار برداشت

روشن کرد

و به سوختنش نگاه کرد

و گفت:« یک علف‌زار خشک و بی‌ روح

یک سیگار روشن

«…

دکتر پک بعدی را زد و گفت:« دیر آمدی»

حلبی، طلا؛ طعم خوش عشق

ندیدمش. پامو که زدم به‌ش، قِل خورد و خورد به دیوار. با صدای آخش به خودم اومدم. رفتم پیشش. دربه‌داغون بود؛ شکسته، زنگ زده. اونقدر ضیف شده بود که فقط با یک اشاره‌ي پای من، له شده بود. گرفتمش توی دستم، نوازشش کردم. دلم براش می‌سوخت. می‌خواستم صافش کنم مثل اولش ولی هرچی دستش می‌زدم بیشتر شکسته می‌شد. احساس کردم روزهای آخر عمرش را طی می‌کند. اسمش را پرسیدم. گفت:«حلبی» و زد زیر گریه. آروم‌تر که شد گفت:« من حلبی‌ام. اولش مثل طلا برق می‌زدم. هر دو در دست مردم بودیم. حالا بعد از یک سال من نه برقی دارم و نه رنگی» حرفش را قطع کردم و شروع کردم از فلسفه‌ی حلبی و طلا و فلزات گفتن. آن‌قدر غرق در سخنرانی بودم که متوجه نشدم زیر پای عابرپیاده‌ای جان داد. از خودم بدم اومد که چرا در آغوشش نگرفتم و به حرف‌هاش گوش ندادم. کاش در لحظات آخر عمرش مثل طلا، عاشقانه در دستم گرفته بودمش تا برای یک‌بار طعم خوش عشق را چشیده بود.

دوستت دارم

زبانم دیوانه شده

مغزم، هرچه فرمان برای زبانم می‌فرستد

فقط یک جمله می‌گوید

دوستت دارم

مغزم، هزاربار دستور کنسل داد

و دوباره فرمان جدید فرستاد

ولی

باز می‌گوید

دوستت دارم

دوستت دارم

دوستت دارم

با نامردی تمام

سیم مغزم را می‌کشم

چراغ‌های دلم را خاموش می‌کنم

دستی روی سرش می‌کشم

اشکش را پاک می‌کنم

و به خواب ابدی دعوتش می‌کنم

-----------------------

پ.ن: 2ساعت و18دقیقه

می‌خوام برم پا ندارم

می‌خوام برم پا ندارم

می‌خوام نرم جا ندارم

گریه کنم دل ندارم

داد بزنم نا ندارم

می‌توانم درک کنم شاعر، این شعر را در چه لحظه‌ای نوشته. شما چطور؟

ش ک س ت ن ی م ی ش ک ن د

لیوانِ رویِ میز، افتاد و شکست؛ به همین راحتی. تکه‌های لیوان که پخش موزاییک‌ها شده بودند در حالی که نفس‌های آخر را می‌کشیدند، نالان، به کاسه بلورِ دور طلایی گفتند:« نوبت تو هم همین روزهاست». کاتب ثبت کرد:

لیوان را می‌اندازد، می‌شکند

می‌گوید:«ببخشید»

و می‌رود

مداد را برمی‌دارد

و به نوشتن ادامه می‌دهد

بی خوابی و حرف های صبح جمعه

شاید فردا مسیر زندگی‌ام تغییر کند. تصمیمی بود که سال پیش دی ماه گرفتم ولی متاسفانه اجرا نکردم. یادت هست؟ بعدا حکمت نشدنش را فهمیدم که تصادف پدر بود. امروز روز دیگری است. هرچند از نظر جسمی و روحی در شرایط مناسبی نیستم ولی تصمیمم را گرفتم. اگر موفق شدم برمی‌گردم و توضیح می‌دهم اگر نه ...... نمی‌دانم چه شرایطی در انتظارم هست. مرداد، ماه خوبی برای من نبوده. امیدوارم سهمیه‌ی این ماه من دیگر تمام شده باشد. اگر هم هنوز خدا برایم سهمی گذاشته.... تسلیم... دو- هیچ به نفع خدا.

به تو می‌گم که نشو دیوونه ای دل؛ به تو می گم که نگیر بهونه ای دل

.

.

به تو می‌گم عاشقی ثمر نداره؛ واسه تو جز غم و دردسر نداره

.

.

عقلم زیر پا گذاشتی رفتی؛ تو منو مبتلا گذاشتی رفتی

.

.

می‌دونم که دیگه عاقل نمی‌شی ؛ تو دیگه برای من دل نمی‌شی

من دیگه بچه نمی‌شم؛ دیگه بازیچه نمی‌شم

بالاخره بعد از مدت‌ها فرصتی و انگیزه‌ای پیدا کردم که موزیک وبلاگم را عوض کنم. چند بیت از شعر را نوشتم . شعر کامل را با صدای نادر گلچین گوش کنید.

آب یا سراب

تشنه که باشی به سمت آب می‌دوی

با سراب که هم‌نشین شوی

آب را گِل می‌کنی

کجایی سهراب

.

.

.

آب و سراب در کنار هم

توهمی بیش نیست

پنجه بوکس، نانچیکو؛ سلاح سرد

Ignore، Invisible، Block، Spam و در نهایت Trash... همه و همه سلاح‌های سردی هستند در دست انسان‌های حقیقی که، ساکن سرزمین مجازی هستند. در جنگ‌های دنیای مجازی به جای کندن خندق برای جلوگیری از ورود دشمن به خاک می‌توان با یک کلیک دشمن را Ignore کرد. حتی می‌توان فرد را در سیاه‌چال‌های‌‌ Block انداخت، همان سیاه‌چال‌هایی که هیچ صدایی از آن به آسمان نمی‌رسد و در نهایت فرد به زباله‌دان مجازی انداخته می‌شود. قضاوت می‌کنیم، جنگ می‌کنیم، زخمی می‌کنیم حتی می‌کُشیم بی‌آنکه کسی متهم ردیف اول باشد. دنیای مجازی همین است تابع هیچ قانونی نیست. به ظاهر نه کسی قاتل است و نه کسی مقتول. بی‌آنکه صدای شلیکی به گوش برسد و خونی ریخته شود، انسانی می‌میرد.

شعار می‌دهیم

شعار می‌دهیم

شعار دادن را

از آن روز

که بابا آب داد، یاد گرفتیم

هنوز هم در وبلاگ‌هایمان شعار می‌دهیم

« سارا انار ندارد »

راستی چرا سارا انار ندارد؟

چه شد؟

این دانه‌های ریخته بر زمین

انار است یا خون

بهتر است چشمانمان را ببندیم

و رد شویم

گور پدر پست‌های شعاریسم‌

شاید دستانمان آلوده به انار شود

بگذریم

شعار، شعار می‌آورد

300

نه فیلم 300، پست شماره‌ی 300.

ما زیر رادیکالی‌ها

نسل سوخته‌ی من

حتی از 4 زیر رادیکال بدبخت‌تر است

4 تجزیه شد

به 2 به توان 2

و در آخر 2 با قربانی همزادش 2، آزاد شد

حالا ما

تجزیه می‌شویم

قربانی می‌شویم

ولی آزاد نمی‌شویم

خطا کردم، خطا

انگار یکی نخ وجودم را گرفته و می‌کشه

ترسم از شکافته شدن نیست؛ دوباره می‌بافمش

ترسم از گم شدن سرنخ است

ایستگاه زندگی

در ایستگاه اتوبوس ایستادی، اتوبوس می‌آید؛ جایی برای سوار شدن ندارد. بهتر منتظر اتوبوس خلوت تر بمانی. در واقع نه در ایستگاه بعد خبری هست و نه آخر خط. زندگی نام دیگر این ایستگاه است.

کسی مداد رنگی‌های منو ندیده؟

حس سبز روشنی که چند وقت پیش برای نوشتن داشتم این روزها شده سبز لجنی.