مردمان

مردمان مردگانند چون بمیرند بیدار شوند

مولانا

ای کاش کور بودم و این همه نادیدنی نمی دیدم

ای کاش کر بودم و این همه بی حرفی نمی شنیدم

در روزگاران نه چندان دور

مردمان

آب را به روی من بستند

خورشید را زندانی کردند

و

به ستارگان حکم کردند

چشمک به شراره ممنون

و من خندیدم و خندیدم

به مردمان

زیرا که اصل خدا بود و بس

سالها گذشت

به سکوت و تنهایی و محکومیت

در یه روز گرم تابستون

حکمی صادر شد

و مردمان بی خبر از همه جا

دیدند و شنیدند

آب روان

خورشید آزاد

و

چشمک ستارگان را

و از آن زمان

پنج سال گذشت

و هر کس آب درونش را می خورد

و مردمان در هر زمان

قضاوت میکنند و مردمان مردگانند

در جهالت خود باز می میرند

و امروز

باز قضاوت می کنند

و

ای کاش کور بودم و این همه نادیدنی نمی دیدم

ای کاش کر بودم و این همه بی حرفی نمی شنیدم

و باز مردمان را به خدا می سپارم

که او خود عادل و داناست

و هر کس آب درون خود را می خورد

گاه آب ذلال

گاه آب گندیده.

به نام پدر ........................................................... سفرنامه

به نام پدر

و اين سفر اينچنين آغاز شد که ......

در يک روز سرد زمستانی، همراه با هوای ابری، زمانی که خورشيد به مرخصی رفته بود و آفتاب به مغز من نمی خورد ناگهان پيشنهادی به مغز من رسيد که با بچه های پاکار پرديسان به جشنواره فيلم فجر برويم و کارگردانان ايرانی را کمی خوشحال کنيم.

پس از مطرح کردن با بچه ها و توافق هفت نفره قرار شد که هر کس ويزای خروج از شهر خود را بگيرد. روز توافقيمان پنجشنبه، ششم بهمن ماه 1384 شد و از اين جهت پنجشنبه که 1 هيچ به نفع ما تا مرخصی.

روز بعد چهار نفر از بچه ها ويزا به دست به شرکت آمدند و خوشحال از اينکه بالاخره سفيرکبير های بزرگ ( همسران و مادران) با خروج يک روزه آنها موافقت کردند و دو نفرديگر هنوز نتوانسته بودند ويزای خود را بگيرند و خود من هم که بايد از سد دو سفير کبير می گذشتم و سفير اول مهر خروج را زد و سفير دوم در دست اقدام بود.

چند روزی گذشت تا بالاخره الهام هم توانست ويزای خود را بگيرد که آن هم خود داستانی داشت و اينچنين شد که آزاده، الهام، پريسا، پريناز، فريده و مينا به سرپرستی من هم پيمان سفر به پايتخت شدند.

و خدا بيامرزد رضا شاه را که قطار را به ايران آورد و ما برای تهيه بليط به ايران تراول رفتيم و يک کوپه و يک نفر بليط گرفتيم.اصفهان- تهران : ساعت 21:25 - 5 بهمن ماه 1384

و از آنجا که حس بزرگتری و ليدری من شکوفا شده بود از يک هفته قبل برای دقيقه به دقيقه روز برنامه ريزی کردم. روزها با اينترنت پر سرعت شرکت به دنبال ليست فيلمهای جشنواره مي گشتم و يافت نشد تا دوستی سايت festivalfajr را معرفی کرد و پس از آن ديگر برنامه فيلمها را داشتيم و مانده بود انتخاب آنها. جلساتی پی در پی در شرکت برگذار شد تا فيلم منتخب مهندسين پرديسان انتخاب شد. به نام پدر..... حاتمی کيا......

و روز موعود فرا رسيد .... بعد از اتمام کلاس Labview در شرکت همه به سمت خانه ها رفتيم. چهار شنبه 5 بهمن ساعت 9 شب در راه آهن قرار گذاشتيم که حضور به هم برسانيم.

ساعت 8:30 من و آزاده و رضا راهی راه آهن شديم ...... روز بد نبينيد حتی شب بد. در راه به مه برخورد کرديم و آن هم نه يک مه معمولی بلکه مه ای که چشم چشم را نمی ديد و با سرعت 40 کيلومتر در ساعت بيشتر نمی شد رانندگی کرد. بر اثر آلودگی مه ای جاده ها ديده نمی شد و در جايي که ماشين بايد می پيچيد نپيچيد و اين چنين شد که وارد اتوبانی شديم که راه خروج نداشت و مجبور شديم يک دور مغرب مشرقی به دور اصفهان بزنيم و ساعت 9:15 ما هنوز نرسيده بوديم. تازه ساعت 9:20 دقيقه به محلی رسيديم که ماشين نپيچيده بود و اين بار پيچيد و در مه ای وحشتناک، شب، با سرعت 80 کيلومتر در ساعت نفسها در سينه به راه خود ادامه داديم. بچه ها تماس گرفتند که نمی رسيم و بهتره عجله نکنيد. ساعت 9:25 تازه به ورودي راه آهن رسيديم و ماشيني را ديديم که در اثر مه زدگی از جاده خارج شده بود. نفسهايمان حبس بود و به صورت چشم بسته رضا رانندگی مي کرد تا اينکه در ساعت 9:30 به درب اصلی رسيديم. به محض ديدن بچه ها که در حيات راه آهن ايستاده بودند اشک از چشمانم جاری شد. شايد اشک نبود و ذرات مه بود که از خوشحالی به قطرات باران تبديل می شد. بدون خداحافظی با سرعت 100 کيلومتر در ساعت می دويديم تا بالاخره بر اثر تاخير 10 دقيقه ای قطار توانستيم پا بر روی رکاب قطار بگذاريم و از آنجايي که واگن ما واگن 1 بود و ما در واگن 10 سوار شده بوديم طي عبور مسيري که به اندازه اتوبان تهران قم بود خود را به واگن 1 و کوپه مورد نظر رسانديم و در بين راه مورد تشويق قرار گرفتيم. واقعا رسيدن ما به قطار يک معجزه بود. پس از آرام شدن تازه متوجه شدم که 6 نفريم و پريناز از آمدن انصراف داده و مينا به آذر تبديل شده است.

يک کوپه دختر همراه با دلهايي به ظاهر شاد، همراه با Mp3 Player تا نيمه شب خنديدن و رقصيدن و به زور خوابيدن. ساعت 4 صبح بود که در اثر ضربه هايي که بر در قطار می خورد از خواب بيدار شديم. مسئول قطار بود که ملافه های زربافت کشمير را از ما خواهان بود و ما با چشمهای خواب آلود و صورتهای پف کرده آنها را به سمت پايين پرتاب کرديم و زير لب غر می زديم و يک ساعت بعد به تهران رسيديم.

و اينچنين شد که 6 اصفهانی در ساعت 5 صبح روز 5شنبه با کوله هايي مملو از آرزو و اميد به تهران رسيدند.

همه جا تاريک بود. ستاره ها در آسمان نبودند زيرا که باران میآمد .با همان کوله های اميد و آرزو به سمت دستشويي حرکت کرديم و هر قدمي که در پله بعدی ميگذاشتيم به بوی خوش آن نزديک میشديم. با چهره خسته و رنگ پريده وارد شديم و بعد از 45 دقيقه با چهره ای زيبا و بشاش خارج شديم و پس از صرف نان و پنير و گردو با چايي به مسير خود ادامه داديم. ساعت 6:30 در زير باران قدم زدن چه حالی داشت. نزديک 2 کيلومتر پياده روی کرديم و حقيقتي است که.....

زير بارون گريه کردم تا تو اشکام نبينی

بين راه کلی شعر و شاعری کرديم و همه خواب بودند و ای کاش هميشه مزاحمان خواب بودند و هيچکس نبود و ما فرياد کشيديم :

خدای آسمونها برس به داد دل عاشق ما جوونها

ساعت 7:00 ميدان شوش - ايستگاه مترو ------- حرکت

ساعت 8:00 ميرداماد------- پايان مترو

پس از خروج از مترو از رودخانه ای از آب و جمعيت به سمت ايستگاه اتوبوس حرکت کرديم. در بين راه دستفروشان موفقی را ديديم که از موقعيتها خوب استفاده ميکنند و در حال فروش چتر بودند و اين شکار لحظه ها بود.سوار اتوبوس شديم. مقصدمان خيابان شريعتی، سينما فرهنگ بود. در اتوبوس بوديم ولی حس زير باران بودن را هنوز داشتيم. پس از چند ثانيه تفکر متوجه شديم که از سقف اتوبوس باران می آيد و ما باز مجبور بوديم زير سقف چترهايمان را باز کنيم و آزاده با چتر در اتوبوس نشسته بود.

ساعت 8:45 در ايستگاهی نزديک سينما فرهنگ پياده شديم. چند دقيقه ای پياده روی کرديم و اکسيژنی تازه. گويا مغز هايمان به مرخصی رفته بودند و ما دور از مشکلات و غمها، سختي ها، بايد ها و نبايد ها قدم مي زديم و اي کاش هر روز اينگونه بود.

به سينما رسيديم جمعيتی با کلاس به ظاهر، در صف بودند. جوانانی با آرزوهاي جوان و با دلهايي گرم و شايد گرم فارغ از غم که در زير باران، سردي و خيسي را حس نمی کردند. ميانسالانی را در صف مي ديديم که به اين بهانه می خواستند جوانی خود را ثابت کنند. دختران و پسرانی که سينما فقط يک بهانه بود و آنها به دنبال عشق گم شده خود بودند و 6 دختر اصفهانی که هر کدام نياز به سفري داشتند که برای يک روز از خود فرار کنند.

با همت و تلاش آزاده ثبت نام کرديم و قرار شد ساعت 11:30 برای گرفتن بليط به اين مکان برگرديم.2 ساعت بيشتر وقت نداشتيم. به سمت تجريش حرکت کرديم و وقتی به آن قطب شمال رسيديم همه جا برف می آمد .به سمت قائم رفتيم و به نام خريد آغاز کرديم شاپينگ گردی را.

همه درهاي فروشگاهها بسته بود و ما مثل هميشه که در زندگی شخصيمان به درهای بسته برخورد ميکنيم اينجا هم به درهای بسته خورديم و باز انتظار......

به ياد شرکت و آقای اميری از دستگاهای مدرنی که در گوشه کنار مرکز خريد قائم مشاهده مي شد درخواست چايي کرديم و با شکلاتهای خوشمزه پريسا به نام شرکت چاي و شکلات خورديم و در طبقات مختلف چرخيديم و هر کس به خريدي پرداخت.

ساعت 10:45 با کيسه هايي نه چندان پر به سمت سينمای فرهنگ حرکت کرديم.باز با همت آزاده و دختران با معرفت تهراني بليط تهيه شد. هر نفر 1500 تومان. وارد سينما فرهنگ شديم. فرهنگ نبود .....با فرهنگ بود. سينما نبود هتل بود آن هم از نوع 5 ستاره. به همراه 2 باکس پاپ کورن وارد سالن شديم و در انتظار آس اين بار حاتمي کيا .

به نام پدر..... و باز حاتمی کيا گل کاشت و هر کس با اشک چشمهايش گل او را آبياری کرد. نمی دانم چرا هر بار هر بار حاتمی کيا گلي مي کارد و ما با اشک چشمهايمان آن گل را بايد آبياری کنيم.

از فيلم چيزي نمي گويم خودتان ببينيد و قضاوت کنيد.

ساعت 2 فيلم تمام شد و همچنين انرژی ما....... با چهره هايي خسته از سينما بيرون آمديم و هر کدام در فاصله 1متری از همديگر کنار خيابان ايستاديم.

باز باران باز ترانه ........باز در انتظار تاکسي.

سوار يک پيکان شخصي شديم. مقصد خيابان جام جم. رستوران جام جم.در راه گوگوش زمزمه مي کرد و همراه او الهام هم صدايي ..... و گه گاهی بر حسب نوع شعر تن صدا بالا و پايين مي رفت و گهگاهی در اين ميان موبايل ها به صدا در مي آيد و ما از زنده بودن خود خبر مي داديم.

به رستوران رسيديم و از بخت بد يا خوب ما رستوران تعطيل بود. دست از پا دراز تر پياده به سمت ميدان ونک به راه افتاديم. تا در راه رستورانی را پيدا کنيم و کرديم. رستوران يا Fast Food ملت. نوع غذا مرغ کنتاکی انتخاب شد و همراه با چهره هايي گرفته ميل شد و گهگاهی لبخندی از جانب پريسا. تا حدی انرژی از دست رفته به دست آمد. چند قدمی از رستوران دور شديم که به بازار صفويه رسيديم که الان به نام ولي عصر شده و نميدانم چرا؟

نيم ساعتی آنجا قدم زديم. برحسب اتفاق آزاده پالتويي که چند ماهی به دنبالش مي گشت و پالتو به دنبال آن نمي گشت را پيدا کرد و از آنجا که فروشنده کمي بد قلق بود معامله شان نشد. از آنجا خارج شديم همه خسته بودند. آزاده مي خواست برای 1 ساعت از ما جدا شود تا مدارکش را از دوست تهرانيش تحويل بگيرد. بيچاره به محض گفتن پيشنهادش مورد حمله اينجانب قرار گرفت و مانند بچه ای خوب به گوشه ای خزيد و من طبق معمول می خواستم از دلش در بياورم ولی آبی بود که ريخته شده بود.

چند لحظه بعد با يک پرايد به سمت شهرک غرب در حرکت شديم. من و پريسا جلو نشستيم زيرا که ما مکمل هم بوديم و به قول خودش مثل 2 تکه از پازل در هم فرو مي رفتيم. در بين راه همه سکوت کرده بودند. سکوت مرگباری بود و تا 7 ساعت ديگر تحمل چنين وضعی خيلی سخت بود و من باز فکري به مغزم رسيد که .....

شهرک غرب -ميلاد نور - ساعت 4:40 يک مجمع فوری تشکيل شد و من از بچه ها خواستم که خود را Refresh کنند و دمشون گرم همه گوش دادند و در عرض يک چشم به هم زدن همه سرحال شدند و به سمت ميلادنور همراه با ماچ افشين حرکت کرديم.

ميلاد نور که واقعا نور از آن می بارد ديدنی است نه از جهت ساختمان بلکه از جهت جوانانی که ماسکهای روغنی بر چهره دارند.هر کس با کسي به گوشه ای خزيد . هر کس در فروشگاهی برای خود مي چرخيد. گاه با ديدن قيمتها نا اميد مي شديم و گاه لبخندی برلب می زديم.

و من وقتی متوجه شدم بالاخره آزاده موفق به خريد پالتو شد خوشحال شدم و اين خبر را به بقيه رساندم و فقط موضل اصلی چکمه بود و شال و کلاهی برای من و همه چيز برای فريده و نمی دانم چه برای الهام و آذر و پريسا.

زمان مي گذشت و ما خسته تر مي شديم .ساعت 6:30 از ميلاد نور به سمت گلستان خارج شدِيم. پژويي لطف کرد و ما را به آن سمت برد. راننده پژو در بين راه متوجه شد که ما اصفهانی هستيم و اين شد نقل مجلس اون آقا و متلک گويي ها شروع شد و ما هم برای اينکه کمی بخنديم و از خسته گی در بياييم به مقابله به مثل با او پرداختيم.خدا را شکر که مسير کوتاه بود.چند دقيقه ای طول نکشيد .او که بسيار از حاضر جوابی های ما خشنود شده بود در پی آدرس و تلفنی بود و نفهميد که ما عاقل تر و زرنگ تر از اين حرفهاييم و او در جهالت خود بود که ما پياده شديم. به گلستان وارد شديم .جمعيت زيادی از جوانان آنجا بودند. هر کدام به گوشه ای خزيديم. در دقايق 90 بازی به تريايي در همان محل رفتيم به دليل نکشيدن سيگار مجبور بوديم زمان بيشتری روي پا بايستيم تا ميز خالی يافت شود.کافه گلاسه همراه با کيک سفارش داديم. يکی از ليوانها کوچک تر بود و ما تمام خسته گی هايمان را سر گارسون بيچاره خالی کرديم و او هم برای اينکه ما راضي از آنجا برويم يک بستني اضافی تر برايمان آورد و ما اصلا به آن نگاه نکرديم.

از گلستان هم خارج شديم .مقصد راه آهن بود.همراه با پژويي در خيابانهای خلوت به راه افتاديم.کيسه پول ديگر خالي شده بود و جان ما هم...... به راه آهن رسيديم. نيم ساعت فرصت داشتيم.کسي با کسي حرف نمي زد. به سمت دستشويي رفتيم ولي نه با انرژي صبح ...... بليط ها در دست...... باز به سمت واگن 1.

مقصد: اصفهان- ساعت 10:45

در کوپه در گوشه اي لميد.....رنگها پريده.حتی موزيک هم حال نمی داد. پريسا به رسم يادبود هديه هايي برايمان خريده بود.کمی خنديديم نه از ته دل ....عکس گرفتيم .مامور کنترل بليط آمد کمی کل کل کرديم ......خوابيديم بدون صدا و شور و شوق شب قبل.

ساعت 6:00 از گرما بيدار شديم کيسه به دست و کوله بر پشت با يک دنيا حرف، نگاه ، پشيمانی و شادی و باز در انتظار روز ي ديگر ..... با همان نگاهها ، خستگی ها ، لبخندها ......

و به نام پدر جايزه سيمرغ بلورين 24 جشنواره فيلم فجر را از آن خود کرد ....... و ما هم به نام او روزهای تکراری ديگری را آغاز ميکنيم. به اميد سفری ديگر

اعتماد

آنانی که به شما اعتماد میکنند

از آنانی که شما را دوست دارند

یک قدم فرا ترند

نمی دونم این جمله از کیه ولی به درد من خیلی خورد

بهترین ها

از نظر من. بهترین تفریح ،کار کردنه. بهترین دوست در کنار آدم ،خود آدمه. بهترین غذا،نون و پنیره. بهترین شیرینی ،شکلات تلخه. بهترین کتاب ،تقویمه سال پیشه. بهترین روز ،یک روز مونده به ساله نو. بهترین شب ،شبی است که روزش یه روزه با آرامشه. بهترین معلم ،گذشته منه. بهترین کلاس ،کلاسه بی معلمه. بهترین موزیک ،زمزمه های خودمه. بهترین فیلم ،فیلم گذشته هامه. بهترین سن ،همین الانه. بهترین خبر،برنده شدن در لاتاریه. بهترین آرزو،داشتن آرامشه. و بهترین کار الان تمام کردن این چرندیاته.

جیرجیرک

جیرجیرک به خرس میگه دوست دارم.خرس میگه الان وقت خوابه زمستونیه بعدا صحبت میکنیم.خرس رفت خوابید ولی نمی دونست عمر جیرجیرک 3 روزه.......

این یک مسیج زیبا بود که روی موبایلم گرفتم .نمی دونم کی گفته ولی جای فکر خیلی داره.

آزادی

آزادی را به کسی که دوست دارید تقدیم کنید.

نان را از من بگیر

آب را از من بگیر

هوا را بگیر

ولی من را از خودم نگیر

و

من

بودنت را به تو تقدیم میکنم

و

به

پاس آزادیم

آزادی را

به تو

تقدیم میکنم

بدون شرح

برداشت شما چیه؟

خودسانسوری

چرا؟ چرا باید وقتی نمی خوای بخندی ،بخندی؟وقتی نمی خوای حرف بزنی ،بزنی؟ و عکسش......چرا باید از بعضی ها ترسید؟چرا همه چی عکسش درسته تا خودش؟چرا ما آدمها را مجبور به خودسانسوری میکنند؟ از وقتی بچه هستیم بهمون میگند اینا بگو اینا نگو.اینا بپوش اونا نپوش.میریم مدرسه میگند اینا بخون اونا نخون،میریم دانشگاه میگند این کارا زشته این کارا خوبه........آخه چرا؟چرا ما آدما را عادت میدید به خودسانسوری.چرا بودن یا نبودن را خودمان تجربه نمیکنیم؟ در کوچه ای تنگ وتاریک ، در یه عصر زمستونی کودکی به دنبال بودن خود می گشت.کودکی که امروز 30 ساله است و در آن کوچه ها به دنبال عروسک گم شده اش میگردد.او همه را عروسکی میداند در مقیاس بزرگتر .ولی او عروسک خودش را میخواهد.همان عروسکی که به او نه نمی گفت و او هر چه می گفت عروسک با لبخند او را همراهی می کرد.او عروسکش را در کوچه های کودکیش جا گذاشته بود.آنها عروسک کودکیش را از او گرفتند وقلم وکاغذی به او دادند و گفتند بنویس بابا آب داد و او نوشت بابا آب نداد .آنها گفتند بنویس آن مرد با اسب آمد و او نوشت آن مرد نیامد......آنها هم خوشحال از نوشتن غافل از اینکه او اشتباه می نویسد برای آنها مهم نوشتن بود ......ولی او اشتباه نوشت نوشت .....حتی سر کلاس مغناطیس و ماشین هم اشتباه نوشت و کسی نگفت چرا؟ او اشتباه مینوشت تا کسی بگوید چرا و کسی نگفت امروز او به دنبال گم شده اش میگردد تا شاید بتواند عمر گذشته اش را باز سازی کند.امروز دیگر نمی خواهد خود سانسوری کند به خاطر دیگران.می خواهد عروسک کودکیش را بقل کند تا به اعماق وجودش سفر کند.

من یک پنجاه وچهاری چوب خورده ام

روزهای برفی را پشت سر میگذاریم.روز هایی که همه جا سفید است ولی هنوز بعضی مردم فکر سیاه دارند.روزهای کوتاه و تاریک مثل بعضی ها.....افرادیکه فکرشان سیاه است مویشان زودتر سفید میشود.البته عکس این مطلب درست نیست.از بدی ها که بگذریم هنوز افرادی هستند که ته دره هم که باشند فکرشان بلند است......بگذری ما را چه به این حرفها......روزهای برفی که بگذره میرسیم به عید و بهار .از بهار خوشم نمی یاد هر چند که تولدم در بهاره......بگذریم.از اینکه باید از این خونه به اون خونه برم و یه سری آدم های تکراری و حرفهای تکراری بشنوم خسته میشم.سال گذشته تحویل سال پیش اموات (سر خاک مرده ها)بودم خیلی با حال بود و چند ساعت بعد هم رفتیم ی.ولی آسمون همه جا یه رنگ بود حتی اونجایی که آدمهاش یه رنگ دیگند.جایی که رنگ آسمونش فرق داره با جاهای دیگه آسمون دله.....گاهی وقتا قرمزه گاهی صورتی گاهی آبی و گاهی سیاه......آسمون دل عاشقا آبی ، آسمون دل فارغ ها سفید و آسمون دل من ......بگذریم.امروز روز گذشتن و رفتن است .باید دید و رفت......به جایی که او نباشد ......باید رفت وفکر کرد.... که چرا چنین شد؟ او قانونش را در آسانسوری محبوس کرده و برای هر طبقه ای از مردم بالا و پایین می برد.حال در چه طبقه ای قرار بگیری مهم است.رابطه قرار گرفتن مردم در طبقه با رنگ دل و رنگ مویشان ارتباط دارد...... بگذریم .هر چی امروز میخوام به اون سمت نرم ولی مثل یک کش کشیده میشم.من چوب اون سمت را خورده ام .آخه من یک پنجاه وچهاری چوب خورده ام.شما تا حالا چوب خوردید؟

بدون شرح

گاهی وقتا بهتره حرف نزنم.......من حرفم را در قالب عکس میگم و شما حرف بزنید

گلهای شمعدانی

با نگاهش، با قلمش مرا واداشت که بنويسم.بدون هدف. بدون موضوع .قلم بر می دارم و می نويسم.

می نويسم برای گلهای شمعدانی.

ولی نمی دانم چرا قلم پيش نمی رود.آخر از چه بنويسم.....

از او.....

او مثل من، تو و ماست .اوگلی از گلهای شمعدانی است.مثل همه گلها سفيد، صورتی و قرمز.او جدا از ما نيست.

او تابع هيچ قانونی نيست.هيچ قانونی برای او نيست.

او مثل من نور می خواهد، آب می خواهد زيرا که او زنده است.او متل ما زنده است به عشق ،او را جدا ندانيد.....

او همچون انگوری است که آب درون هر دانه اش شهدی است از اشک.اشکهای کسی که شبها بيدار بوده ،راه پيموده، همه شب تا سحر بيدار بوده،تاکهای خشک را آب داده. دلهای شکسته هر قلمه شمعدانی را مرحم گذاشته.تن هر خوشه را با خون دل شاداب پرورانده......تا من و تو امروز او را جدا ندانيم.

اين خون باغبان جوانی است که ديگر در اوج جوانی جوان نيست. او محکوم نيست........

او محکوم به تنهايي نيست.زيرا او مانند من ، تو و ما فکر ميکند.

خوشبختی

لحظاتی را طی کردم تا به خوشبختی برسم اما تا رسیدم فهمیدم خوشبختی همان لحظات بود نمی دونم این جمله از کیه....... فقط اینا می دونم که تنها جمله ای است که منا به فکر می بره و آروم میکنه.شما را چی؟

ستاره شانس

یک شب یک ستاره شانس از آسمون به زمین افتاد . به من گفت : من می تونم دنیا یا یک دوست خوب بهت بدم کدوم را می خوای؟ من گفتم :هیچکدوم گفت: چرا؟ گفتم: چون یک دوست خوب دارم که برام یک دنیاست بعد ستاره شانس به آسمون رفت و دیگه اونا ندیدم. تا حالا شما اونا دیدید؟ اگه دیدیدش چی ازش می خواهید؟

یه تجربه....یه نتیجه تلخ

چند روزی بود داشتم یه تجربه میکردم تا اطرافیانم را بهتر بشناسم.کاری که کردم این بود که سکوت اختیار کردم ببینم کیا چند مرده حلاجند؟ بهتره قبلش برای اونایی که منا نمیشناسند یه توضیح از اخلاقم بدم.من بر خلاف سن وسالم خیلی شیطون و سر حال . بگو بخندم.و همیشه در حال سرویس دادن به دوستام،همکارام و خانواده هستم یعنی همیشه مشاور خوبیم برای همه و همیشه همه را راهنمایی میکنم و نمیشه کسی غم داشته باشه بیاد پیش من و بی غم نره.......مدتی بود از این همه مشاوره دادن خسته شده بودم مخصوصا تو شرکت چرا که کم کم داشت روی کارم اثر میگذاشت.تصمیم گرفتم یه مدت سکوت اختیار کنم و ببینم تمام اونایی که این همه براشون بودم آیا برام هستند یا نه.......ولی ای کاش این کار را نکرده بودم چون به نتایج بدی رسیدم و الان بعد از یه هفته سکوت این جملات را میشنوم: ا شراره کی خوب میشی......ا حالمونا نگیر.......ا مگه چیزیت بود.......حتی رضا هم نفهمید.......متاسفانه همه از شراره توقعات خودشون را دارند.شراره همیشه مثل یه دختر 20 ساله بگه بخنده وشیطونی کنه و کسی فکر نمیکنه من هم خسته میشم.حتی مامانم همین توقع داره وقتی زنگ میزنه شرکت توقع داره یک ساعت کارم رها کنم و به حرفاش گوش کنم ولی کسی عادت نداره به حرفام گوش بده....نمی دونم میتونم دوباره مثل قبل بشم یا نه......آیا باید بشم یا نه؟

یه جمله با وصف و حال الانم

هستم اگر می روم ، اگر نروم نیستم
اقبال لاهوری

شب یلدا

love me in so long az long az this lovly night and remember my black eyes az black az this hevenly night

تنهایی

تنهايي ام را با تو قسمت مي کنم سهم کمي نيست گسترده تر از عالم تنهايي من عالمي نيست

پنجم شهریور هشتاد و چهار

امروز ماه دلم گرفته

امروز ابر دلم بارونیه

دیگه حرفم نمی زنم

دیگه شکایت هم نمی کنم

چشمام می بندم

که اشکم جاری نشه

و

به قلبم میگم

و این نیز بگذرد.

ندیده ها

چشمانی پاک تر از چشمان دریا ندیدم گرمایی داغ تر از گرمای تن خورشید ندیدم چهره ای نورانی تر از چهره ماه ندیدم من دریا و خورشید و ماه را در او دیدم من ندیده ها را دیدم

چشمان دریایی

من به دریا رفتم ولی غرق نشدم من در قلب خورشید خانه کردم ولی نسوختم من در اوج آسمان پرواز کردم ولی سقوط نکردم من در دریای چشمانش با گرمای وجودش با روح وسیعش پرواز را تجربه کردم

زالو

گوشواره های گیلاس ، النگوی پوست پرتقال و گردنبند گوش ماهی ام را می خواهم. دلم تنگ کفشهای ورنی سفید پاشنه بلندم است.دلم تنگ ساعتی است که روی مچ دست چپم با مداد جوهری نقاشی کرده بودم .عقربه های آن ساعت گرانبها ثابت بود.زمان را برای بی خبری های من متوقف کرده بودند.من همان ساعت ، همان گوشواره ، همان النگو،....را میخواهم برای حفظ و نگهداری آنها به گاو صندوق نیازی نبود، هیچکس به آنها طمع نمیکرد. برای داشتن آن غنیمت به صورتم سیلی نمی خورد.دوران خوبی بود که دیگر بر نمیگردد با اینا بزرگ شدم . با عروسکام زندگی میکردم.یه روح پاک در یه نهال کوچک جون گرفت. بزرگتر که شدم اون گوشواره و النگو و گردنبند رنگ واقعی تری گرفت در کنارش یاد گرفتم دیگران هم سهمی دارند در زندگی من و انچه داشتم را با جان و دل بخشیدم و چشیدم طعم رهایی و .... بگذریم من این بودم و هستم همه را دوست دارم حتی اگه بدی هم ببینم ، می بینم و به روی خودم نمی آورم.اینا میدونم که به یه مورچه هم ظلم نکردم اگر هم کردم از روی اشتباه بوده و این شجاعت را داشتم که طلب بخشش کنم ..... وقتی به گذشتم بر میگردم غصه میخورم که من زالو نیستم .واقعا بی انصافی که اینجوری قضاوت بشه....آخه چرا؟ زالو بی معنا ترین کلمه که تا به حال تو عمرم شنیده بودم.خیلی حرف برای گفتن داشتم ولی با دیدن کلمه زالو واقعا دیگه حرفی برای گفتن ندارم.دیگه واقعا ندارم.حیف این همه محبت و دلسوزی.....و در آخر شنیدن زالو

گریه می کنم گریه می کنم

گریه می کنم گریه می کنم واسه مرگ خاطره هام
واسه مرگ آرزوهام گریه می کنم گریه می کنم واسه تنها بودنم واسه تنها بودنش گریه می کنم گریه می کنم
واسه اشتباهش واسه بت غرورش گریه می کنم گریه می کنم واسه روح بزرگش که اسیر توهماته گریه می کنم گریه می کنم واسه قلب بزرگش واسه ...... کاشکی به صدای قلبش گوش می داد کاشکی به حرفهای حقیقت گوش می داد کاشکی خودش بود کاشکی نمی خواست خودش نباشه گریه می کنم گریه می کنم

1day passed

یک روز گذشت و نفهمیدم چرا؟ اگه کسی میدونه به من بگه چرا؟

گل سفيد و صورتي

يه گل سفيده با خطهاي صورتي
صبح ها باز ميشه با لبي خندان
شبا بسته ميشه با چهره اي خسته
يه قلب بزرگ سفيد داره
اندازه تموم آدماي سفيد
تا حالا بوش نكردم
ولي حس ميكنم بوي گل ياس ميده
تا حالا لمسش نكردم
ولي فكر ميكنم مثله مخمل نرمه
خيلي از آدماي سياه ميخوان بچينندش
بزارنش در گلدون برا خودشون
ولي نتونستند تا حالا
با خودم عهد كردم باغبونش باشم
نزارم كسي بچيندش يا لگدش كنه
اون يه گل آزاده
ماله من يا اون نيست
ماله هر كسي يه كه عاشقش باشه

بخشش

بخشندگي انتشار بوي خوش بنفشه بر ته كفشي است كه لگد مالش كرده است مارك تواين ما در درون ذهن خود قوانيني وضع ميكنيم كه مردم بايد بر اساس اين قوانين رفتار كنند و هنگامي كه مردم قوانين ما را زير پا مي گذارند از آنها مي رنجيم.رنجش از ديگران به خاطر بي اعتنايي به قوانين شخصي و دروني ما ‏ بي معني و نا موجه است .اكثر ما بر اين اعتقاد رشد مي كنيم كه ميتوان با نبخشيدن ديگران آنها را تنبيه كرد به بيان ديگر ، اگر من تو را نبخشم تو رنج خواهي برد. اما در واقع اين من هستم كه رنج مي برم.وقتي در حال رنجاندن كسي بوديد چشمهاي خود را ببنديد و احساس و جسم خود را وارسي كنيد.آيا رنجاندن ديگران ‏خود شما را ناراحت و رقت انگيز نساخته است؟ ما بايد ياد بگريم كه آدمها كار خود را ميكنند و آگاهي هاي خود را دارند و سرزنشها و تحقير هاي شما هم هيچ اثري ندارد جز اينكه زندگي خود شما را نابود ميكند.سعي نكنيد آدمها را عوض كنيد آيا اگر سيل خانه شما را ببرد مي گوييد: هرگز سيل را نخواهم بخشيد؟ پس چرا انسانها را نمي بخشيد؟ اختيار و كنترل ما بر انسانهاي ديگر بيش از اختياري كه در برابر سيل و بلاياي طبيعي داريم‏‏، نيست. عملكرد جهان هستي بر اساس گناه و سرزنش استوار نيست اين واژه ها را انسانها ساخته اند

وقتی رفت...... برای شهرام عزیزم

وقتی رفت آسمون شهرمون ابری بود
آسمون از رفتنش غصه دار بود
وقتی رفت روی درختا برگی نبود
اگه بود سبز نبود ، زرد و نارنجی بود
وقتی رفت تازه دیروزش 36 ساله شده بود
وقتی رفت چشمای قشنگش خیس خیس بود
چشمای منم خیس شده بود
وقتی رفت با نگاهش با همه حرف میزد
با چشمای خیس و بغض گلوش
به من و تو نگاه میکرد
یه دنیا حرف داشت واسه گفتن
ولی حرفی نزد
و رفت
نمی دونم با این نگاه مهربونش
با این قلب گره خوردش
میتونه طاقت بیاره
وقتی بود یکی از دیوارای دلم بود
قسمتی از وجودم بود
آخه اون برای خودش نبود
ماله همه بود
ماله من بود
وقتی رفت دیواره ریخت
یه چیزی که نمی دونم چیه رو دیگه ندارم
نمی دونم آیا کسی میتونه دوباره این دیوار وبسازه
نمیدونم

اي كاش

اي كاش مي توانستم حقيقت را بفهمم نه آن گونه كه حقيقت مرا فهميد
اي كاش مي توانستم حرفم را بزنم نه آن گونه كه حرفها به من زده شد
اي كاش مي توانستم او را ببينم نه آن گونه كه او مرا نديد
اي كاش مي توانستم او را محكوم كنم نه آن گونه كه محكوم شدم
اي كاش مي توانستم زندگي كنم نه آن گونه كه زنده ام
اي كاش مي توانستم عقايدم را در درياي كليشه ها غرق كنم نه آن گونه كه درآن غرق شدم
و
اي كاش زود قضاوت نمي كرد

نفرين به زندگي

بيهودگي چه واژه زيباييست
تمام صبح در بستري غلتيدن
و زير لب آوازهاي بيهودگي خواندن
بيهوده خود را آئينه ديدن
بيهوده در باغ قدم زدن
و غنچه ها را
وحشيانه پرستيدن
و گلهاي زرد را نوازش كردن
گلهايي كه هر روز و هر ساعت براي من است
تمام روز علفهاي هرزه را كندن
و شكوفه ها را
در هوا جاري نمودن
ساقه هاي شكسته را پيوند زدن
و به گلها آب دادن
غافل از اينكه خود تشنه آبم
هيچكس به من آب نمي دهد
كنار پنجره رفتن
و براي رنگ پريده خورشيد
گريستن
تمام روز بيهوده زيستن
تمام عمر در انتظار معجزه بودن
و از درون خويش
چون آب راكد تحليل رفتن
و نيست شدن
و بيهودگي ..... بيهودگي
نفرين به زندگي
خدايا خدايا
چرا نخوانمت از نو؟
تنم از يك باد سخت مي لرزد
و اضطراب فنا گشتن
براعتماد زنده بودن من چيره مي شود
و احتمال عدم
ريشه هاي حياتم را خشك ميكند
مرگ از پشت پنجره بسته به من مي نگرد
زندگي از دم در قصد رفتن دارد
روحم از سقف گذر خواهد كرد
خوب مي دانم من
كه تهي خواهم شد
كه فرو خواهم ريخت

سايه به سايه كسي كه خود سايه است

او هميشه سيه پوش است. سياه را دوست دارد. اما سياهي را نه. تلخ است. اما طاقت تلخي ندارد. كمال طلب است. همه چيز را در اوج و نهايت نهايت مي خواهد. طرفدار همه چيز و هيچ چيز است. سر و وظعي امروزي دارد ولي به نظرهاي رويايي و افسانه اي . پايش كه بيافتد قادر است ازابر ها پا بر زمين گذارد. در مصاحبت ها و ملاقاتها از مواضع منطقي اش شجاعانه سخن مي گويد و دفاع مي كند. بي هيچ هراسي ديوانه وارعاشق زيبايي است. باور ندارد كمال طلبي حدي دارد يا براي او حد و پاياني ندارد. افرادي از پاكي قلب بزرگش سواستفاده ميكنند. مي فهمد. به روي خود نمي آورد. كم مي خندد، گريه نميكند، گاهي فرياد مي زند . شهد و شرنگ را با هم مي خواهد. سياه و سفيد را نيز. اما درد او را سفيد پوشان دل سياه افزون ميكنند. گويي باور كرده جهان فقط سياه و سفيد است. عاشق رمز و راز است. جهان را چنين مي خواهد. گاهي گم ميشود. به نظر ميرسد نمايشنامه نويسي است كه دوست دارد بازيگر ، منشي صحنه و كارگردان خودش باشد. آنقدر ساده و بي آلايش است كه بازيگر نمايشنامه هاي ديگران است. سرطان مرگ دارد. او در تقاطع حس ها و حساسيتها قرار گرفته است. او مي خواهد من را با من آشتي دهد. كسي كه مرا در جهت درك آدمهاي نادان همراه بود. كسي كه نه درشعار بلكه در عمل انسان دموكرات است و جز معدود انسانهايي است كه حقيقتا به انسان باور دارد
نه به مرد يا زن

بانوي انتظار

مرد رويايي
آقاي استقامت
از آن دور دست مي آيد
در دست خود دو شاخه گل سرخ دارد
با چشماني خسته
چشماني به دنبال همراه
از اين همه سختي كه بر اوست
شاهنامه ايست خواندني
بي آنكه خم كنم سررا
با گامهاي وفا
طي ميكنم نيزه هاي خونين را ‏، شلاق را
من خواهم گذشت خواهم رفت
تا به ديار يار بنشينم
او كوهي است كه بر عدالت خود مي ايستد
او خاك را به دوستي مي خواند
اومثل آب پاك
مثل آفتاب شاد
و
مثل باد آزاد است
من خواهم گذشت
تا به او برسم
تا به ديار يار
اينجا بيد هاي مجنون
از نبودش رعشه گرفته اند
همه در دستانشان مسلسل
و در چشمانشان شرارت است
اينجا وقتي كه باد مي آيد
با آن همه عظمت و بزرگي
آه ميكشد
آنگاه
يك دسته مرغ مهاجراز آسمان آواز دلگشايي خواندند
و آمدند
او از راه رسيد
در دست خود دو شاخه گل سرخ داشت
يكي از دو گل را به سوي آنها پرتاب كرد
همه به سمت آن دويدند
و من در گوشه اي تنها ايستاده بودم
گل سرخ ديگر را به من داد
دستم را گرفت
دستش را گرفتم
مردمان مسلسلها را كنار گذاشتند
و گلهاي سرخ
تزئين كننده دستشان شد
و در چشمانشان
به جاي شرارت
شراره هاي عشق مي درخشيد
همه يك صدا مي خوانند
اي دو رفته گان راه اميد
از راه رفته باز مگرديد
شما را به بلنداي آسمان و امواج آبي رنگ آن
مي سپاريم
و خود به راه رفته مي رويم
ناگهان متوجه شدم
از ابر چشمانم باران مي بارد
چشمانم را باز كردم
باز خود را در گوشه اتاقم
در كنار روياهايم
تنها ديدم
آقاي استقامت هنوز نيامده بود
و من در روياهايم
سير مي كردم
تا غروب آنجا نشستم
غروب خورشيد امروز قرمز نبود
سياه بود
خبري برايم آورد
خبر سياه بود
غروب گفته بود
كه به او بگوييد
بانوي انتظار
شب و روز آفتاب را گرفتند
شب و روز آفتاب را گرفتند

حرفي بزن

اينجا كسي بيدار نيست
اينجا گوشها نمي شنوند
و
چشمها نمي بينند
و من كه تنهايي را
با چهره شكسته خود
پيوند داده ام
فرياد مي زنم
چرا كسي مرا
با فصل گل
با فصل آفتاب
با فصل عشق
با او
آشتي نخواهد داد
من به كدامين گناه نكرده محكومم
كه هيچ كس صداي مرا نمي شنود
صدايم را باد شنيد
در گوشه اي تنها با باد درد و دل كردم
با باد
كه از گوشه شيشه شكسته قلبم در من رخنه كرده بود
آرام و مهربان
گفتم از تو
گفتم و گريستم
كه پرواز هاي من دگر در اوج نيست
من آن پرنده اي هستم ..... خسته خسته
كه پرواز را از ياد برده ام
نمي دانم
كدامين حادثه اينسان او را
به سنگ بدل كرده
كه از كنار گريه هاي من
با سكوت مي گذرد
باد به من گفت
با او حرف بزن
از او بخواه
پيغامت را به او مي رسانم
و من باز مثل هميشه شروع كردم
حرفي بزن
شايد ديوار فاصله ها كوتاه تر شود
شايد شب از ميان پنجره بگريزد
تو مهربان بودي
مثل مهرباني باران
با
كوير تشنه غمناك
چشمهايت را نشانم ده
تا پرواز را دوباره بياموزم
عشق را به خاطره ها مسپار
اينك كه در آستان تو ميگريم
حرفي بزن
شايد فردا دير دير باشد

تشكر

مي خواستم از همه دوستان عزيزم كه در اين راه منا تشويق ميكنند تشكر كنم مخصوصا برو بچه هاي پرديسان
حرفهاي يه پنجاه و چهاري تمومي نداره. تا او هست حرفهاي منم ادامه داره.حرفهايي كه سالهاست شنونده اي نداشته .وقتي دانشجو بودم خيلي حرف مي زدم حتي خيلي نوشتم ولي همه ميگفتند اين حرفها مربوط به اين سن وساله وخيلي بچه گونه است. منا هميشه به تنهايي محكوم ميكردند .توي اين تنهايي سالها حرف نزدم و فقط نوشتم و كسي نبود كه نوشته هام بخونه تا اينكه يه نفر اونا را خوند و خوشش اومد و بيچاره قيمت زيادي هم براش پرداخت كرد . اون بيچاره مجبور شد يه عمر حرفهاي منا تحمل بكنه.....بيچاره رضا
يه مدت نوشتن را رها كردم چون دوباره ياد گرفتم حرف بزنم . دوباره حرف زدم و جالب اين بود كه باز محكوم شدم . هر چند از اون دوران ده سالي ميگذشت ولي بازم بهم گفتند هنوز بچه اي يا .اين حرفها مال دوران جوونييه.ولي من كه نفهميدم پس كي من بزرگ ميشم.بازم محكوم شدم به تنهايي بازم شروع كردم به نوشتن و اديت كردن عقايد گذشتم و حتي آپ تو ديت كردن آنها. تا اينكه بچه هاي پرديسان و دوستاي اوركاتي عزيزم اونا را پيدا كردند. يه جورايي فكر ميكنم تو نوشته هام هر كسي خودش را پيدا ميكنه. چه جوري نمي دونم.من به بچه هاي پرديسان خيلي مديونم چون نيرو از دست رفته منا دوباره بهم برگردوند و من هم براي اونا و براي دلهاي پر دردشون و براي همه اون آدمهاي تنها مينويسم.مخصوصا براي اونايي كه محكومند حرف نزنند. اميدوارم كه ديگه به تنهايي نرسم. از همتون متشكرم بچه ها و دوستتون دارم و بدون شما ديگه هرگز

نيلوفر وحشي

جواني در خواب و شايد همه در خواب
تو هم مثل همه در خواب بودي
تو هم مثل همه خواب ديدي
تو هم مثل همه عاشق شدي
تو هم مثل همه نيلوفرت
همچون قاصدكي معلق در هوا آمد
قاصدكي كه از مرز همه چيز گذشت
و باد بي پروا
آن را به سرزمين خوابت آورد
ولي آيا خود مي خواست بيايد
آيا قدرت داشت يا قدرتش دادي
باد بي پروا به او قدرت داد
يا
دل بي پرواي تو
آيا تو هم همچون قاصدك
به سرزمين خواب كسي رفته بودي
كه برايت مهمان نا خوانده اي آمد
در گوشه اي كه خودت گويي مرده بودم
در خاك مرده ها
در بين مردم مرده
در بين احساس مرده
چگونه او رشد كرد
و بر گرد همه ستونها پيچيد
آيا تو به او آب دادي
نور دادي
در شهر مرده ها
كه محبت سالهاست مرده
آب و نور يافت نمي شود
زيرا كه منشا محبت پاكي ست
و آب پاك است
اين تو بودي كه از خود گذشتي
از ذخيره آب و نورت گذشتي
و به او دادي
او رشد كرد
از اشك چشمانت سيراب شد
و از نور نگاهت روح تازه يافت
همه جا را پوشاند
همه جا سياه شد
ولي تو همه را سفيد مي ديدي
چشمانت را گشودي كه سياهي ها را ببيني
ولي حتي نيلوفر پلكهاي تو را هم پوشانده بود
هستي اش در تو ريشه كرد
همه تو بود
ولي آيا تو هم همه او بودي
اگر او نيلوفري ست
كه
به سرزميت تو و امسال تو آمد
اگر او نيلوفري ست
كه با آمدنش سايه تاريكي همه جا را پوشاند
تو گل سرخي هستي
كه هميشه همه جا يي
در خواب به سراغ كسي نمي روي
در بيداري با همه هستي
و همه با تو اي گل سرخ سخن ميگويند
تو گل سرخي هستي از سرزمين بيداري ها
از سرزمين روشنايي ها
با خود روشنايي مي بري
خار هايي داري كه حتي
نيلوفر وحشي هم نمي تواند
بر او بپيچد
براي چيدن اين گل سرخ
و بردن او به سرزمين رويا ها
نياز به باغباني ست
ماهر
عاشق
كه او همه تو است
و تو همه اويي
.
.
.
تقديم به
انسان تنهايي ها
مهرباني ها

براي نامرد ها

دل من مرگ خويش را باور نمي كند
من اين يقين را باور نمي كنم
من با خيال مرگ دمي سر نمي كنم
آخر چگونه
گل سرخ من
در ديد همه خس و خاشاك ميشود
آخر چگونه
اينهمه روياي نو نهال
نگشوده گل هنوز
ننشسته در بهار
پژمرده شد به جان تو
در تو چه وعده ها بود
در تو چه هجر ها بود
در من چه دستها به دعا مانده
روز و شب
اين ها چه ميشود
باور كنم كه دخترك تنها
بي وصل و نامراد
در پشت ميله هاي زندان زندگيش
چشم انتظار يار سيه پوش ميشود
كه عشق نهان ميشود به گور
بي آنكه سركشد گل عصيانش ز خاك
باور كنم دل روزي نمي تپد
نفرين
نفرين بر آنهايي كه دوست داشتن را
گناه مي دانند
اين ذره ذره گرمي خورشيد وار ما
يك روز بي گمان
سر مي كشد جايي و خورشيد مي شود
تا دوست داري يم
تا دوست دارمت
تا اشك ما به گونه هم ميچكد زمهر
هيچ مرگ و هيچ نفريني
نمي تواند
نام تو را
من را
و
آنها را
از ياد روزگار پاك كند
بسيار گل از كف من باد برده است
اما من
گلهاي ياد كس را پرپر نمي كنم
من مرگ هيچ عزيزي را باور نمي كنم
مي ريزد عاقبت
يك روز برگهاي درختشان
و باد آنها را
به قعر سياهي ها مي برد
جايي كه هيچ صدايي به گوش نمي رسد
ما منتظر باران مي مانيم
باران كه سبزمان كند
باران كه كاملمان كند
ما تكامل را
مثل حس تنهايي
در شب طولاني
دوست داريم
كوه با نخستين سنگها آغاز ميشود
و
انسان با نخستين دردها

پدر

نشانه ایثار ، استقامت و غرور
فاتح قله فخر
یادگار روزگار بزرگ
راوی قصه های شاد و شیرین
قصه جنگل و کوه
قصه دیو و پری
قصه مردانگی و معرفت
لب گشود باز به سخن
باز به نصیحت ، قصه های تکراری
زود دانستم
قصه میگوید برای بچه های خود پدر
قصه میگوید از عشق ورزیدن
در غم انسان نشستن
پا به پای شادمانی های مردم پای کوبیدن
کار کردن ، آرمیدن
چشم انداز بیابانهای خشک و تشنه بودن
از شبهای برفی
پیش آتش ها نشستن
آری زندگی زیباست
زندگی آتش گهی پابرجاست
رقص شعله اش در هر زمان پیداست
گر بیفروزیش
ورنه خاموش است و خاموشی گناه ماست
روزگاری بود
روزگار تلخ و تاری بود
روزگار ننگ
روز بدنامی
غیرتها در بند
عشق در بیماری دل مردگی بیجان بود
فصلها
فصل زمستان بود
ترس بود و مرگ
هیچ دل مهری نمی ورزید
هیچکس دستی به سوی کس نمی آورد
طنین گامهای ما بود به سوی ایثار
به لرزه افکندیم کوه را
هزاران نیزه زرین
به چشم آسمان پاشیدیم
تا خورشید را آزاد کردیم
فصل
فصل بهار شد
ما ، این بودیم
این کردیم
و
این شدیم
وای بر شما
که خود را اسیر کرده اید
اسیر یک نگاه ، اسیر یک احساس و به قول خودتان
اسیر عشق
این عشق چیست که تو را از زندگی مایوس میکند
این عشق توهمی است که تفاهم را آلوده میکند
حیف زندگی
حیف عمر
که تمام عمر در آرزوی یک نگاه آن باشی
به واقعیت بیا
سخن از چیزی بگو که فانی نیست
سخن بگو از قلب وسیع آسمان
که هیچ قلبی وسیع تر از قلب او نیست
هر شب به سراغت می آیند
نابود نمی شوند
نابودت نمی کنند

زن تنها

امروز به ياد اويم
به ياد يك نفر
كه در سرتاسر ابديت تنها بود
به ياد يك گمنام سالها و قرنها
كه زمين را هيچگاه دشمن ندانسته است
به ياد يك شب زنده دار
كه خاطرات روز را همواره گرامي مي دارد
به ياد چشمان پر فروغش
به ياد تنهايي و شجاعت او
به ياد دوستي هاي بي پايان و بخشش هاي بي دريغ او
به ياد خودم
امروز من تنها
بدون او
با وجود همه غم ها
در ابديت تنهايي و عشق
فرياد ميزنم كه
اگر مي دانستيد
كه چه زخمي دارد
كه چه دردي دارد
خنجر از دست عزيزان خوردن
از آن خسته دل نمي پرسيديد
آه اي زن چرا تنهايي؟

محکوم به تنهایی

مثل همیشه در خودم گریه کردم
مثل همیشه هیچکس برایم گریه نکرد
مثل همیشه من بودم ومن
مثل همیشه من متهم بودم
متهم به زندگی
مثل همیشه صبر و تحمل
چقدر خسته کننده
چقدر زشت
یک عمر تحمل
تحمل اطرافیان
یک عمر سکوت
سکوت به خاطرعزیزان
یک عمر خندیدن
خندیدن به خاطر شادی دیگران
یک عمر در دل گریستن
به خاطر یک فرمان
نه راه نجات
نه راه گریز
سوسویی از نور دیدم
خوشحال که شاید راهم را یافتم
ولی او هم گول لبخند مرا خورد
و
پشت کرد
نورش را در جهتی دیگر تاباند
بر چهره کسی که می گرید
چشمانش فقط واقعیت را از اشک می شناسد
پس من واقعیت او نیستم
زیرا که من در دل میگریم
و کس نمی بیند
چرا چرا
نگاههای من
التماسهای من
خنده های من دیگر رنگی ندارد
نه برای مادر
نه برای او
پرسش بیهوده ای بر روی لبهایم نشسته
گفتم
ناآشنا با من نگاهت آشناست
پس توکیستی؟
گفت
من بیگانه ای نا آشنا با خویشتنم
و من گفتم
شاید تو با همه آشنایی وبا من و خود نا آشنا
رفت و در را بست
حلقه ها بر در زدم در وا نشد
حلقه بر در کوفتم بار دگر
بانگ پایی آمد
گفتم این صدا به گوشم آشناست
سالهست منتظر شنیدن بودم
درها همچون چشمانش با ناز باز شدند
گفتم توآشنای منی
اندکی در چهره من خیره ماند و گفت : نه
خود را در آغوش مادر انداختم و پرسیدم: گریه چیست؟
اشک چیست؟
چگونه خود را درمانده و افسون نشان دهم
مادر خنده ای با تمسخرکرد و مرا رها کرد
مثل همه
فریاد کشیدم : گریه چیست ؟ درماندگی چیست؟
مادرگفت: دخترک دیوانه بخند
بخند که این خود گریه ایست
ولی مادر او خنده مرا از شادی می بیند
شادی اش را با من قسمت نمی کند
پاسخ تلخی لبانش را از یکدیگر گشود و گفت
برای همیشه تنها بمان
همدم تنهایی و رفیق او باش
باز مثل همیشه مادر مرا محکوم کرد
محکوم به تنهایی
باز مثل همیشه لالایی اش را برایم خواند
آنچه میخواند آواز دلش بود
که سالها می خواند
و من چون که عزیزم بود
محکوم به شنیدن بودم
به خود می گفتم که اوپاسخ همه را می دهد
چون او به من سکوت را یاد داد
ولی غافل از اینکه
اویی وجود ندارد
آن لحظه با تمام وجود گریستم

اولين سخن

شيب تا شيب
سفيد سفيد
محكم ولي نه استوار
منجمد
ولي همراه با قلبي با طپش
چقدر تلاش
بيچاره قلبم كه مي خواست
خون را به جريان بياندازد
ولي خون به نوك قله نمي رسيد
تلمبه پشت تلمبه
ثانيه ها ، دقيقه ها ، ساعت ها
شايد تنها دليل نجات از مرگ حتمي
وجود طبيب نورس بود
نمي دانم
در هر حال هر چه بود شروع شد
خوني قرمز به جريان افتاد
به قرمزي غنچه گل سرخ
از اين گوشه به آن گوشه
از اين نكته به آن نكته
از اين سخن به آن سخن
از اين پند به آن تجربه
زيبايي آن صعود و نزول آنقدر بود كه وقت از دست رفت
مي گويند وقت طلاست
و من ميگويم
كلامش طلا بود
كه وقت را هم به زانو در آورد
سوار بر مركب خون سرخ
و سيري در گذشته ها
تجربه ها
بدون ورود به آينده
عبور از ميان گل سرخ
عبور از قلبها
كينه ها
دورويي ها
و
سكوتها
و مثل هميشه
سكوت سرشار از ناگفته هاست
از سلامي شروع
و به حرفهاي يك پنجاه و چهاري
خاتمه يافت
از نگاهي
در يك شب مولود
شروع شد
و پس از آن
جرقه اي در من بود
جرقه اي در ميان شعله هاي آتش
آتشي كه هميشه روشن است
مي سوزد ولي نمي سوزاند
اين شعله ها هيچگاه نتوانست اين كوه يخي را
آب كند
پس چه شد
كه با يك جرقه
آب شد و فرو ريخت
نقابها افتاد
سردي و گرمي رفت
هيجان
شور
شوق
علاقه
چرا؟
شايد به خاطر هدف مشترك بود
هدف بازي گوش
كه مدتي خود را در من مخفي كرده بود
چه كرد كه ناگهان پيدا شد
نمي دانم
نمي داند
امشب هم در كنج همان اتاق تاريك هستم
ولي همه جا روشن است
هر شب جلوي چشمم گل رز خشك شده اي بود
ولي امشب
گل من
زنده و تازه است
شايد به خاطر اين است
كه از لاي پنجره اتاقم
نسيم زاينده رود
پيغامي مي آورد
كه چقدر زيباست
شبهاي زاينده رود
و در آخر به ياد جمله اي از كيميا افتادم
وداعي در ميان نيست كه اين آغاز سلام است

... تقدیم به

پیشکش به جانهای زلالی که خورشید وجودشان روشنی بخش سالهای ابری است
به آنان که خطا می بینند و جفا نمی کنند و جور می بینند و عطا قطع نمی نمایند
تقدیم به کسانی که به خوشبختی ایمان دارند اما راه یابی به آن را نمی شناسند
آتش را دیده ام و باران را
روزهای آفتابی را دیده ام
که به نظرم هیچگاه تمام نمی شوند
دوره های تنهایی را دیده ام
بدون اینکه بتوانم دوستی پیدا کنم
ولی همیشه فکر می کردم
یکبار دیگر او را خواهم دید
تقدیم به او