شهر من

اینجا شهر من است. زیبای خفته ای در دل گربه .

شهری که چهار فصل را در آن حس می کنی.

شهر من پایتخت نیست .... شهر من خزر ندارد..... شهر من خلیج ندارد.....ولی زیباست.

نیمه شب ..... شبهای زاینده رود.... یک دل عاشق.....غوغاست آنجا.

با صدای آب مست می شوی و پرواز را در کنار آن می توانی تجربه کنی.

آثار باستانی تکراری بسیار دارد که آدم عاشق می طلبد.

خوب و بد .... کنار هم هستند .... مردمانش .... مثل شهر تو.

گویش خاص ... کلمات منحصر.... مردمانش ... مثل شهر تو.

آسمانش آبی است. دریایش آبی است و نواری سبز شهر را به دو نیمه تقسیم می کند.

آسمان خراشهایش در کنار گنبدان فیروزه ای زندگی مسالمت آمیز دارند.

اینجا شهر من است.....اصفهان

در این عکسها سعی کردم مکانهایی را به شما نشان بدهم که تا به حال از اصفهان ندیده باشید و تکراری نباشه.همه این عکسها کار همسرجان می باشد

Q آنگاه P

یک ماه پیش وقتی دوست عزیزم فریبا از کانادا اومده بود ایران تصمیم گرفت که همکلاسی های دوران دبیرستان را دور هم جمع کنه و با توجه به قدرتی که داشت این کار را کرد. همکلاسی های سال 69 تا 72 دیروز، پزشکان و مهندسان امروز بودند. آدم به یاد ضیافت مسعود کیمیایی می افتاد.پس از برآورد این جمع و جمع مهندسین امروز به نتایجی رسیدم که زیاد جالب نبود.

توی جمع دوستان اونایی که در زمان دبیرستان رشته تجربی بودند و امروز اکثرا پزشک و دندان پزشک و رشته های پیرامون شده بودند نگاه دیگه ای به زندگی نسبت به کسانی که رشته ریاضی بودند و مهندس شدند داشتند.

درصد تاهل، درصد داشتن نی نی، درصد ندیدن یک سری مشکلات در زندگی بین آنها بیشتربود. نقطه مقابل درصد مجرد بودن، درصد طلاق ، درصد نداشتن نی نی بین ما بیشتر بود. چرا؟؟؟؟؟

به کسی بر نخوره ولی مطمئن هستم کسی که ریاضی خونده در برخورد با یک سری مشکلات منطق بهتری ارائه می ده تا کسی که نخونده ولی متاسفانه ما ریاضی ها در برخورد با یک سری مسائل بیش از اندازه از فرمول p آنگاه q استفاده میکنیم و مشکل اینجا شروع میشه. همیشه عادت داریم آدمها را توی یک ماتریس بچینیم که اگر یکی از عناصراون ماتریس جابه جا بشه همه محاسبات ما غلط از آب درمی یاد .... ریاضی خوندیم ولی یاد نگرفتیم از تلورانس استفاده کنیم.

بهتر نیست گاهی اوقات به جای And کردن از OR هم استفاده کنیم؟ گاهی وقتها من خودم در زندگیم دیدم فقط اعداد باینری حکم فرما هستند .... صفر و یک . یک جورایی با آمار و احتمال زندگی کردن سخته.

در دنیای آنها باید وجود نداشت ولی در دنیای ما باید و نتیجه هست.گاهی وقتها توی زندگی زیاد محاسبه می کنیم و همیشه هم محاسبات ما درست از آب در نمی یاد. بهتر نیست مشکلات را جذر بگیریم تا به توان برسونیم. شاید برایند همه مشکلات صفر شد....نمی دانم.

پ.ن : من دوباره خودم را نقد کردم ولی با فرمول و منطق .

بدون شرح

با خوندن یک جمله ، با شنیدن یک کلمه

می تونی پرواز کنی.

با خوندن یک جمله ، با شنیدن یک کلمه

می تونی سقوط کنی ته دره.

پ.ن : در اوج بازی بودم ......که زمین خوردم . 14:30

تکامل

کودک 5 ساله بودم

بازی با عروسک، نقش مادر .... نقش خواهر ..... گاه پدر... من بودم

کودک 10 ساله بودم

بازی با قصه ها، قصه های هزارو یک شب ... نقش شازده کوچولو....نقش فرهاد کنجکاو... نقش ماهی سیاه کوچولو من بودم

نوجوان 15 ساله بودم

بازی با اعداد، ریاضی.... فیثاغورث ... نقش یک بچه درس خوان من بودم

جوان 20 ساله بودم

بازی با کلمات، شعر ....موسیقی ... تب نوشتن .... نقش دانشجو من بودم

دختر 25 ساله بودم

بازی با زندگی، سرنوشت .... نقش عاشق .... نقش معشوق من بودم

و

امروز 30 ساله هستم

خسته از بازی......

آن شب

به چشم خود دیدم ترک برداشتن احساسش را....

سرگردان بود و گریزان

نمی دانست احساسش بود یا غرورش!

او روح سرگردانش را همراه با چشمانی پر از نیاز تقدیم کرد .... با خلوص و پاکی

و چیزی جز آغوش او نمی خواست

و در نهایت آنچه تقدیمش شد

صدای نفس های او بود که در فضا پیچیده شده بود

گویی..... در این دنیا نبود

و من به چشم خود دیدم له شدن احساسش را.....

و این که چگونه آن له شده را

در پشت کوهی از لبخند مخفی می کرد......

شراره به توصیف همکاران

این پست از طرف همکاران گرام نوشته شده . اینجانب در برابر نوشته های آنها هیچگونه مسئولیتی ندارم.

توصیف شراره در یک جمله:

الهام : شراره یک کلاغ ژیگوله که 90درصد مواقع حرفها و اخبارش درسته. اگه نباشه دل آدم می گیره.

آزاده : شراره یک دوست خوب ، دلسووووووزززززززز ، خوش تیپ ، اجتماعی ، دارای شخصیت رهبر در جمع ، سخت در ظاهر نرم در باطن، منظم و روی برنامه برعکس من ، یک مشاور عالی و اما بدی هاش : می سازه ، می سازه ، می سازه ولی یک دفعه می ریزه به هم و به قول خودش میگه ( دلم خواست! ).فکر می کنه تاثیر پذیر نیست ولی شدیدا تاثیر پذیره.اگه نباشه : اولین اتفاق در نبود شراره بسته بودن درب اتاقش که من گیج اول فکر می کنم روی صندلی داغ نشسته که درب را بسته بعد که درب را باز میکنم می فهمم که ا... نیستش .دومین اثر نبودنش در اوقات تفریح کاریه که نمی دونی کجا بری و خوب البته بقیه بچه ها در این روز بیشتر از احوال هم خبر دارند. سومین اثر سر ناهاره در اوج سکوت و بی آرامشی غذامون را می خوریم که خیلی هم جالب نیست.

پریسا : همینه! عموما! اینا تکه کلامهای شراره است.این شراره خانوم را من به زور باهاش دوست شدم .حالا شده یک دوست خوب که خیلی خیلی طرفدار علی ( همسربنده ) مثل خواهر شوهر ها. در ضمن این خانم خیلی رئیسه خدائیش منکه ازش حساب می برم.از تیپش نگو ...بیسته . معتقده چهارشنبه با همسرانتون بحث نکنید چون پنج شنبه جمعه تون خراب میشه. عاشق تهران پاساژ قائم و میلاد نور و کفش allstar . خلاصه شرارس دیگه ....اگه یه روز نباشه جاش خالیه. حسابی اگه بگم چرا جاش خالیه باید خیلی ازش تعریف کنم فقط می گم جاش خالیه چون یک خواهر مهربون و خوبه.فکر کنم صندلی داغش هم دلش واسه ما تنگ میشه. البته وقتی نیست یا وقتی ما نیستیم صداشو حتما می شنوی.

بهناز: شراره یه دوستیه که هم حال می ده هم یک موقع هایی حال آدم را می گیره.اگر یه روز نباشه همه به کارشون می رسند و الهام هم چسبیده به صندلی اش.

رضا: منظم و دقیق و ثانیه ای و عجول و لجباز . خدا نکنه چیزی به مغزش برسه فورا باید اجرا کنه. سرش بره زیر قولش نمی زنه.متعلق به همه است. به فکر همه به غیر از خودش . وقتی بیمار میشه اصلا به فکر خودش نیست ولی خدا نکنه کسی دیگه بیمار بشه . گاهی وقتها آدم از محبتهای زیادش کلافه می شه. زود جوش می یاره. تفکراتش منحصر به فرد تا حالا کسی را ندیدم مثل شراره فکر کنه.پیش بینی هاش 95 درصد درسته. خوابهاش حرف نداره.خسیس نیست. توی کار جدی و سخت. هر کاری ازش بخواهی انجام می ده. عاشق مشاوره. عاشق لباس و کفش. خدا نکنه از کسی متنفر بشه البته دیر به دیر این اتفاق می افته. پدر خودش را در می یاره نه اون شخص را. گاهی وقتها خیلی ترسو . گاهی وقتها بی فکری می کنه. ولی باید همه چیز را تجربه کنه. توی کار که موفقه توی خونه داری هم از مامان من که بهتره.یک شغلهای دیگه هم غیر حرفه اصلیش دوست داره که بهتر اینجا نگم.همیشه خودشه. شاید چیزی را نگه ولی دروغ نمی گه. قهر نمی کنه . دلش آرشیو غصه های همه است ولی به روی خودش نمی یاره.

اگه یه روز نباشه من با خیال راحت تمام کارهام انجام می دم ( خنده بدجنسی )

تقدیم به همه اونایی که با زرد من مخالف بودند

زردی من از تو سبزی تو از من..... در انتها سبزی من به همه اونایی که دوستشون دارم

شش اپيزود

اپیزود 1:

چند روزی است چیزی ننوشتم . امروز به نتیجه بدی توی ذهنم رسیدم. که چه زود آدمها فراموش می شوند. چند وقتی است خیلی برای دوستان کامنت نگذاشم و به نتیجه بدی رسیدم و این که اگر کامنت بذاری به وبلاگت می آیند و کامنت می گذارند. در واقع یک بده بستونه. جهت بالا بردن خواننده های وبلاگشون. همیشه سعی می کردم کامنتی که می گذارم خودم باشم نه برای رفع تکلیف و فکر می کردم همه کامنتهای وبلاگمم همینه ولی امروز فهمیدم که نه حقیقی نیستند بیشتر برای اینکه من یادم بمونه که به وبلاگشون سر بزنم. همیشه از رفع تکلیف کاری را انجام دادن متنفر بودم. ولی امروز حس کردم همه برای رفع تکلیف به من سر می زنند. اگر غیر از این بود کسی می آمد و دلیل نبودنم را می پرسید ولی کسی نپرسید.

اپیزود2 :

ایکس: راستی فکر کن من الان مردم . چی کار می کنی؟

وای: هیچی می روم پای کامپیوتر

اپیزود3:

هر روز می بینم زنان شیر را

نه از نوع شیر جنگل

زنانی که هر روز در صف شیر هستند

اپیزود 4 : سوء استفاده

واژه‌اي كه همه‌جا مورد استعمال است، همه‌جا ديده مي‌شود . همه بكار ‌مي‌برند . چه بسيار كساني كه در پشت تريبون‌ها داد از آن گوش آدمي را كر مي‌كند . بزرگان در كنار بخاري گرمشان از او ياد مي‌كنند . اديبان به گوشه‌اي نشسته و سرود آن را مي‌خوانند . چه گرد و خاكهايي كه به راه نمي‌اندازند . و آنگاه كه طوفاني عظيم بر پا مي‌شود همگي دكل‌هايشان را مي‌شكند و در آن موقع كه ارتباطشان با جزيره مظلوم، خلق محروم قطع مي‌شود به گوشه‌اي مي‌خزند و سوء استفاده مي‌كنند . اينها حرفهايي كليشه‌اي است مثل حرفهاي يك پنجاه و چهاري .

شايد سوء استفاده از يك نگاه باشد، شايد سوء استفاده از يك لبخند باشد، از يك تولد، از يك عمر باشد،‌ از يك زندگي باشد، از يك درد، از يك غم، از يك شادي باشد . شايد سوء استفاده از يك گريه باشد، شايد از يك زجر، از يك نام باشد . از يك نام يك نويسنده، از يك نام ديوانه، از يك نام دانشجو.

از زمين صاف و همواري عبور مي‌كنم كه در هر قدمش زمين مي‌خورم و دانشي كه جمع كرده‌ام بر زمين مي‌ريزد . در جمع كردن دانش همراه با زمين خوردنش به من ياد داد كه جوياي حقيقت و هويتم باشم و نامم را حقيقت‌جو نهادم .

آنكه كلامش طلا بود چه مي‌گويد‌؟

مي‌گويد: دانش در كنار حقيقت زيباتر است .

و من مي‌گويم : آرزويم اينست سياه و سفيد مثل شب و روز كنار يكديگر زيست نمايند و اين آرزويي بيش نيست .

و او مي‌گويد : آرزو بر جوانان عيب نيست .

سوء استفاده از يك نام براي رسيدن به هدف زيباست، حتي زيباتر از زيبايي‌ها حتي زيباتر از يك نگاه .

سوء استفاده از يك چشم، از يك چشم پاك كه همه چيز را پاك و بي‌آلايش مي‌بيند دردناك است مخصوصاً اگر سوء استفاده از چشمهاي يك دوست باشد .

سوء استفاده از يك لبخند كار هر كسي نيست هرچند كه لبخند زبان بين‌المللي محبت است .

سوء استفاده از عمر ديگران، كه گاهي زياد عمر كردن عده‌اي موجب مي‌شود عقايدشان بازيچه دست ديگران شود .

سوء استفاده از يك زندگي، كار آسانيست كه همه‌ انجام مي‌دهند، دانسته يا ندانسته .

سوء استفاده از يك درد مشترك نتيجتاً به همدردي منجرب مي‌شود .

سوء استفاده از يك غم، كار هر كسي نيست يا حداقل براي من.

سوء استفاده از غم من، سوء استفاده من از وقت او نتيجتاً به سوء استفاده از يك نگاه ختم مي‌شود .

سوء استفاده از يك شادي، كار همه است و من هيچگاه نمي‌توانم سوء استفاده كنم، چون در دنيايي كه من زندگي مي‌كند شريك شادي بودن معني ندارد . براي من شريك غم بودن است كه مفهوم دارد، چون من هميشه انتهاي آن را شادي مي‌بينم . پس نيازي به استفاده از واژه دوم ندارم .

سوء استفاده از يك گريه به هر بهانه‌اي كه باشد، به خاطر خالي كردن عقده‌هاي دروني كار زشتيست زيرا كه به دنبال آن محبتهاي دروغين وجود دارد كه اين اشكها به روي آن پرده‌اي ضخيم مي‌كشد كه هيچ‌كس نفهمد كدام راست است كدام دروغ .

اپیزود5: از يك بي خانمان اجاره نشين

نوشتن دغدغه بسياري از آنهايي است كه در دل حرفهاي بسياري براي گفتن دارند. آنهايي كه در اين وانفساي امروز فضايي را باب ميل خود نمي يابند تا نظراتشان را بيان كنند. تو گويي در اين آريايي گربه نشان، چيزي كه يافت مي نشود گوش است.

چقدر تاسف بار است كه محكومين اين فضاي آلاكاتراسي نيز از روي اشتباه يا عمدهاي بچه گانه فضاي ميليتاريزم را تشديد كرده، دشنه به دست گرفته و گلوي صداي مجازي نيز مي برند.

خداوند به انسان دو گوش داد و يك زبان. از آنجهت كه دو چندان كه گويي بشنوي.

اپیزود 6 :

وقتی کلیدش را تقدیم کرد از ته دل بود

پس این سرا سرای تو است

شاید این سرا

برای افکار بلندت کوچک باشد

ولی .....

مرغ باران

ادر تلاش شب كه ابر تيره مي بارد
روي درياي هراس انگيز
و ز فراز برج باراند از خلوت، مرغ باران مي كشد فرياد خشم آميز
و سرود سرد و پر توفان درياي حماسه خوان گرفته اوج
مي زند بالاي هر بام و سرائي موج
و عبوس ظلمت خيس شب مغموم
ثقل ناهنجار خود را بر سكوت بندر خاموش مي ريزد، -
مي كشد ديوانه واري
در چنين هنگامه
روي گام هاي كند و سنگينش
پيكري افسرده را خاموش.
مرغ باران مي كشد فرياد دائم:
- عابر! اي عابر!
جامه ات خيس آمد از باران.
نيستت آهنگ خفتن
يا نشستن در بر ياران؟ ...
ابر مي گريد
باد مي گردد
و به زير لب چنين مي گويد عابر:
- آه!
رفته اند از من همه بيگانه خو بامن...
من به هذيان تب رؤياي خود دارم
گفت و گو با يار ديگر سان
كاين عطش جز با تلاش بوسه خونين او درمان نمي گيرد.
*** اندر آن هنگامه كاندر بندر مغلوب
باد مي غلتد درون بستر ظلمت ابر مي غرد و ز او هر چيز مي ماند به ره منكوب،
مرغ باران مي زند فرياد:
- عابر!
درشبي اين گونه توفاني
گوشه گرمي نمي جوئي؟
يا بدين پرسنده دلسوز
پاسخ سردي نمي گوئي؟
ابر مي گريد
باد مي گردد و به خود اين گونه در نجواي خاموش است عار:
- خانه ام، افسوس!
بي چراغ و آتشي آنسان كه من خواهم، خموش و سرد و تاريك است.
***
رعد مي تركد به خنده از پس نجواي آرامي كه دارد با شب چركين.
وپس نجواي آرامش سرد خندي غمزده، دزدانه از او بر لب شب مي گريزد
مي زند شب با غمش لبخند...
مرغ باران مي دهد آواز:
- اي شبگرد!
از چنين بي نقشه رفتن تن نفرسودت؟
ابر مي گريد
باد مي گردد
و به خود اين گونه نجوا مي كند عابر:
- با چنين هر در زدن، هر گوشه گرديدن،
در شبي كه وهم از پستان چونان قير نوشد زهر
رهگذار مقصد فرداي خويشم من...
ورنه در اين گونه شب اين گونه باران اينچنين توفان
كه تواند داشت منظوري كه سودي در نظر با آن نبندد نقش؟
مرغ مسكين! زندگي زيباست
خورد و خفتي نيست بي مقصود.
مي توان هر گونه كشتي راند بر دريا:
مي توان مستانه در مهتاب با ياري بلم بر خلوت آرام دريا راند
مي توان زير نگاه ماه، با آواز قايقران سه تاري زد لبي بوسيد.
ليكن آن شبخيز تن پولاد ماهيگير
كه به زير چشم توفان بر مي افرازد شراع كشتي خود را
در نشيب پرتگاه مظلم خيزاب هاي هايل دريا
تا بگيرد زاد و رود زندگي را از دهان مرگ،
مانده با دندانش آيا طعم ديگر سان
از تلاش بوسه ئي خونين
كه به گرما گرم وصلي كوته و پر درد
بر لبان زندگي داده ست؟
مرغ مسكين! زندگي زيباست ...
من درين گود سياه و سرد و توفاني نظر باجست و جوي گوهري دارم
تارك زيباي صبح روشن فرداي خود را تا بدان گوهر بيارايم.
مرغ مسكين! زندگي، بي گوهري اين گونه، نازيباست!
*** اندر سرماي تاريكي
كه چراغ مرد قايقچي به پشت پنجره افسرده مي ماند
و سياهي مي مكد هر نور را در بطن هر فانوس
و زملالي گنگ
دريا
در تب هذيانيش
با خويش مي پيچد،
وز هراسي كور
پنهان مي شود
در بستر شب
باد،
و ز نشاطي مست
رعد از خنده مي تركد
و ز نهيبي سخت
ابر خسته
مي گريد،-
در پناه قايقي وارون پي تعمير بر ساحل،
بين جمعي گفت و گوشان گرم،
شمع خردي شعله اش بر فرق مي لرزد.
ابر مي گريد
باد مي گردد
وندر اين هنگام
روي گام هاي كند و سنگينش
باز مي استد ز راهش مرد،
و ز گلو مي خواند آوازي كه
ماهيخوار مي خواند
شباهنگام
آن آواز
بر دريا
پس به زير قايق وارون
با تلاشش از پي بهزيستن، اميد مي تابد به چشمش رنگ.
*** مي زند باران به انگشت بلورين
ضرب
با وارون شده قايق
مي كشد دريا غريو خشم
مي كشد دريا غريو خشم مي خورد شب
بر تن
از توفان
به تسليمي كه دارد
مشت
مي گزد بندر
با غمي انگشت. تا دل شب از اميد انگيز يك اختر تهي گردد.
ابر مي گريد
باد مي گردد...
*****
((احمد شاملو))

بدون شرح

پ . ن : در بدترین حالت بودم که این عکس را الهام به وبلاگم تقدیم کرد

قطار زندگی

قدم برداشتیم - پله اول - پله دوم – در یک واگن سوار شدیم – تیکتی در دست داشتیم – واگن 4– کوپه 6– سفری با هدف – مقصدی نا مشخص و زمان رسیدنی نامعین – وارد کوپه شدیم – در کوپه را بستیم – شروع یک زندگی – سوت قطار کشیده شد – در ابتدا حرکت آرام و سپس سریع شد – گاه می ایستد – کسی پیاده می شود – فراموش می شود – گویی به مقصدش رسیده – دیگری سوار می شود – قطار همیشه در حرکت است – چه بخواهیم چه نخواهیم – از کویر رد می شود – روزهای سخت زندگی – از دشت و چمن می گذرد – روزهای شاد و آرامش – از شب به روز می رسد – گاه چنان ترمز می گیرد که همه چیز به هم می ریزد – و چه زود به حالت اول بر می گردد – قطار می رود – در کوپه ما پنجره ای ست که راه عبور هوا و نور به آنجاست – من به هوا و نور نیاز دارم – او هم نیاز دارد – من انسان هستم – نفرین بر آنان که نور و هوا را از ما دریغ می کنند – از پنجره، انسانی در بیرون می بینم – دستی برایش تکان می دهم – لبخندی می زند – لبخند می زنم – این لبخند تغذیه روح من است – نفرین بر آنان که لبخند ما را محکوم می کنند – جرممان این است که فکرمان آزاد است –

قلم شکسته ام را بر می دارم و بر تکه ای کاغذ می نویسم : من هستم – من زندگی می کنم – با او با تو با همه – او هم زندگی می کند با من با تو با همه – من لبخند می زنم – دستش را می فشارم – این مسکن آرامش من است – کاغذم را به باد می دهم – سخن می گویم – من نیاز به سخن گفتن دارم – چون من هستم - ....

قطار زندگی همچنان می رود – و گاه من از پنجره ان به بیرون می نگرم – قطار زندگی پایان ندارد – ولی عمر من پایان دارد- می دانم روزی باید از آن پیاده شوم – روزی باید فراموش کنم و فراموش شوم – پس امروز که سوار بر او هستم – آنگونه زندگی می کنم که می گوییم باید بکنیم نه آنگونه که می گویند باید بکنید.

تست

لطفا این پست را مرحله به مرحله بخونید. به انتهای پست نگاه نکنید.

مرحله اول: ابتدا با مثلث و مربع و دایره یک آدم بکشید.

مرحله دوم: حالا تعداد هر کدوم از مثلث و مربع و دایره بشمارید و یادداشت کنید.

عکسهای بالاحاصل تنیجه این تست من و همکاران گرامی است.

.

.

.

نتیجه تست ما:

من : 10 مربع + 2 مثلث + 5 دایره

رضا (همسر جان) : 10 مربع + 0 مثلث + 4 دایره

الهام : 3 مربع + 3 مثلث +1 دایره

پریسا : 2 مربع + 1 مثلث + 7 دایره

فریده : 5 مربع + 4 مثلث + 3 دایره

و آزاده هم چون پیشنهاد دهنده بود و قبلا نتیجه را می دونست نکشید و اما شخصیت جنجالی پردیسان که الان از آلمان داره این پست را می خونه و کلی حق سکوت داده در موردش چیزی ننویسم جناب حریریان: 8 مربع + 0 مثلث + 0 دایره که الهام معتقده که این تست را قبلا دیده بوده ولی خودش انکار میکنه.

. . . .

پاسخ:

تعدادمربع = منطق شما

تعداد دایره = احساس شما

تعداد مثلث = یک کلمه سه حرفی که دو حرف مشترک داره

یه جورایی با توجه به شناختی که از همدیگه داریم نتیجه این تست درست بود. خوشحال میشم اگر شما هم کشیدید نتیجه را برایم بنویسید.فقط کلک نزنید

یک تهدید

یک نفر من را تحدید کرده که اگر یه پست خوب در موردش ننویسم میاد و وبلاگم را هک میکنه و تمام آرشیوم را پاک میکنه....البته من اول اونا تحدید کردم. داستان از اونجا شروع شد که دیشب رضا (به قول مدیر عزیز،همسر جان )پس از دو ساعت که پای کامپیوتر بود من ازش خواستم بلند بشه تا من وبلاگم را شب عیدی آپ کنم ولی اون به من و بلاگم خندید و پزهای وبلاگی و آمار بازدیدکنندگان از طرف من و از طرف اونم امتیاز عکسهاش در فتوسیگ شروع یک بحث شد و چون اون همیشه در بحث آرامش خودش را حفظ میکنه و من حرص می خورم منم تهدیدش کردم که یه پست در مورد بد جنسی هاش تو وبلاگم می نویسم اولش تهدید کرد که اگه نوشتی کامنت بدجور میزارم که آبروت بره و بعد تهدید کرد که هکت میکنم.

حالا من موندم با یک هفت تیر که روی شقیقه امه.

داستان من و اون از اونجایی شروع میشه که زمستون سال 79 پس اتمام پروژه ای که به واسطه اون در انرژی اتمی کار می کردم مدیر مربوطه دستور دادند که از فردا به دفتر داخل شهر بروم. فردای اون روز وقتی من وارد شرکت شدم برای اولین بار اونا دیدم که با یکی از همکاراش به محض ورود اینجانب یه چیزی در گوشی گفتند و شروع کردند به خندیدن (که بعدها بهم گفت که به تیپت خندیدیم که با پالتو و سامسونت اومدی). منم که خیلی بهم بر خورد با اخم رفتم نشستم. از قضا توی یک اتاق بودیم و دو تا میز کنار هم. از نظر من رضا خیلی سوسول بود و اصلا ازش خوشم نمی یومد. ساعتی یکبار هم مادر جانش بهش زنگ میزد و احوالش را می پرسید.و منم پوزخند می زدم.هر روزمان به کل کل کردن می گذشت. من عادت داشتم پرده های اتاق را روشن کنم تا نور بیاد ولی اون می خواست تاریک باشه.و بارها سر این موضوع بحث و جدل کردیم و روزی بیست بار این پرده باز و بسته می شد. هردومون برنامه نویسی می کردیم .من چون فاکس پرو کار میکردم و تحت داس بود بارها مورد تمسخر اون که اون زمان ویژوال سی کار میکرد قرار گرفتم. یادمه آخرای اسفند همون سال که من می خواستم لاتاری شرکت کنم و از قضا اونم همین قصد را داشت یک روز فرم های ثبت نام را گذاشته بود روی میزم. چهار ماهی از کل کل کردن هامون گذشت .یک روز یک بحث فمینیستی توی شرکت بین من و اون و یک از همکارا شروع شد وقتی اون عقاید من را در مورد این که ازدواج کردن اشتباه شنید خیلی تلاش کرد منا متقاعد کنه و این بحث ماه ها طول کشید .یک روزم من کتاب آتش و آتش افکن که شعرهای دوران دانشجویی ام را توش نوشته بودم را دادم بهش بخونه تا بفهمه من کله خر تر از این حرفهام.که ظاهرا اون اراجیف خیلی تو فکر برده بودش و ... قصه شروع شد.اون زمان هم من موبایل داشتم هم اون .یادمه اولین قبضی که پرداخت کردم به خاطر رضا 95000 تومن بود که تو سال 80 خیلی پول بود .که مامانم وقتی قبض را دیده بود فکر کرده بود 9500 تومن شده و سر 9500 کلی با من جنگ کرد. بگذریم .... و در شهریور همون سال مزدوجات شدیم. که اونم خودش قصه ای داره راضی کردن خانواده من که بگذریم. از حق نگذریم خیلی خوبه. بسیار آرومه که شاید این به ژن یزدی بودنش بر می گرده( یک رگه اصفهانی و یک رگه یزدی داره) . بسیار مهربونه .حتی اگر کسی بهش بدی کنه با بدی جواب نمی ده و با این کارش حرص منا در میاره. خیلی راحت بدی ها رو از ذهنش بیرون میریزه کاری که من نمی کنم. من بیشتر آرشیو می کنم. غر نمی زنه. شکمو نیست. عاشق کتاب و کار و طبیعت و عکاسیه. مغزش خوب کار میکنه. عاشق خریدن چیزهای گرونه. از فروشگاه لباس دیدن بدش می یاد. دوست داره توی سوپر چیزهای خارجی بخره. عاشق مک دونالد. توی هر سنی درس خوندن را دوست داره. از مایکروسافت بدش می یاد. عاشق جاوا.... بهترین حسنی که داره اینه که گیر نمی ده و آزادی های من را نسبت به دوران مجردیم کم نکرده بلکه بیشتر هم کرده. در عوض دوست هم نداره کسی آزادی هاش را بگیره.دروغ نمی گه .از شنیدن دروغ بدش می یاد.

حرص نمی خوره. عصبی نمیشه. یوگا کار میکنه. غذای رستوران نمی خوره. با همه خوب برخورد می کنه . حتی اگر از اون فرد متنفر باشه . فقط خدا را قبول داره. میگه اگر من مردم هیچ وقت زن نمی گیرم ولی در عوض لباس سیاه نمی پوشم و ریشمم می زنم. از رنگ تیره متنفره. شاد می پوشه. گاهی وقتها از لباس پوشیدنهای من برای سر کار خوشش نمی یاد ولی چیزی نمی گه .فقط یه نگاه میکنه که بدتر از صد تا فحشه. توی ترافیک خونسرده. موزیک ایرانی گوش نمی ده. دوستای مجازیش ایرانی نیستند. فرهنگهای مختلف را تجربه میکنه. قبلا سر ساعت به قرارش نمی رسید ولی از وقتی با من زندگی میکنه دقیق شده. و اما بدیاش.... ( جون من هک نکن این همه خوبی گفتم دیگه) خیلیییییییییی لجبازه ..... و......... دو تا زن داره. یکی من و یکی دیگه کامپیوترش ................کمک.........کمک.......کمک

سراب کوه

مثل کوه ایستاده و بعضی ها به او تکیه دادند و بعضی ها توی دامنه اش عشق بازی می کنند.رفتم بالا و بالاتر . اونجایی که آدمها کوچیک و کوچیک می شن. از اون بالا به پائین نگاه کردم. آدم ها مثل مورچه کنارش بودند. برگشتم به عقب نگاه کردم. پشتش خالی بود. کاغذی بود.به هیچکس تکیه نداده بود.

پ . ن :یکی از کارهای جوادی که توی سن 14– 15 سالگی انجام می دادم نوشتن شعر های خواننده ها در دفتری بود .الان که فکرش را می کنم نمی دونم چرا این کار را می کردم ولی می کردم.امروز موقع کار و فکر کردن داشتم به موزیکی از قمیشی گوش می دادم ( تعجب نکنید در شرکت ما موزیک گوش کردن امری عادی است و مدیران به تنوع در کار معتقدند)که یک دفعه هوس کردم متن شعرش را اینجا ثبت کنم .چون گاهی اوقات به دردم می خوره بدجور.

گریه کن گریه قشنگه

گریه سهم دل تنگه

گریه کن گریه غروره

مرحم این راه دوره

سر بده آواز هق هق

خالی کن دلی که تنگه.......

فکر کنم امروز باید من روی صندلی داغ بشینم.

یادی از گذشته های دخترک

اپیزود اول:

داشتم از کوچه پس کوچه های گذشته هایم رد می شدم ، پایم به سنگی خورد و زمین خوردم.همان دردی را احساس کردم که قبلا هم احساسش کرده بودم . فکر کنم قبلا هم پایم به همین سنگ خورده بود.

اپیزود دوم:

چند سال پیش دخترک دانشجویی بر روی کاغذ کاهی نوشت:

بابا نان داد.

بابا آب داد.

ولی

او بابا ندارد.

پس چه کسی به او نان و آب می دهد؟

کاغذ را باد برد. به سرزمینی که آنجا کسی سواد خواندن ندارد.کسی او را برداشت و خطهای قرمزی روی آن کشید و گفت : تعلیق ....

بابای دخترک به آنها آب و نان داد و کاغذ های کاهی را پس گرفت و خطهای قرمز روی آن را پاک کرد و آن را درون صندوقچه ای اسیر کرد و قفل بزرگی بر آن و لبان دخترک زد.

بابای قصه ما فراموش کرد خط قرمزی که روی قلب دخترک کشیده شده را هم پاک کند.

اپیزود سوم:

از اون روزها سالها می گذرد. در آن صندوقچه هیچ وقت باز نشد ولی لبان دخترک از هم گشوده شد و این راز به دوستی قابل اطمینان گفته شد( من هم اونجا بودم و شنیدم)....و این سه اپیزود خلق شد.

حرف نزنیم عمل کنیم

Serve

Love

Give

Purify

Meditate

Realize

به همه خدمت کنید.

همه را دوست داشته باشید.

ببخشید.

خود را خالص کنید.

در لحظه زندگی کنید.

آگاهی خود را بالا ببرید.

چقدر با هر نگاه عاشق شدیم

وقتی به جای کیف مدرسه کلاسور به دست گرفتیم، شروع کردیم به عاشق شدن/// صد ها بار عاشق شدیم/// صد ها بار فکر کردیم و عاشق شدیم/// ولی دریغ و دریغ /// از یک بار عاشق شدن/// چقدر شعرهای فروغ و شاملو ته کتاب می نوشتیم /// چقدر با هر نگاه شاعر شدیم /// و چه زود فارغ///چقدر قهر کردیم ///چقدر عیب بود در جمع خانواده گفتن کلمه عاشقی /// چقدر دیر کردیم و بهانه آوردیم ///چقدر کلاس تشکیل شد و سر کلاس نرفتیم /// چقدر وقتی تلفن خونه زنگ زد به سمت اون شیرجه زدیم ///چقدر بچه بودیم ///چقدر با یک سری کلمات درگیری داشتیم///تلفن عمومی.....سرویس دانشگاه....ترم 1...دانشجو ...حذف واحد ها...تریا و ......./// تو زمان ما موبایل ،اس ام اس و چت نبود/// رد و بدل کردن جزوه و کاغذ بود ///چه زود بزرگ شدیم /// و خندیدیم به عشق های بچه گانه/// عشق که نه.... یه جور احساس بود/// اگر هم نبود بزرگ نمی شدیم ///مسخره ترین چیز اینه که اسم این حس را عاشقی بزاریم /// نمی خوام عشق و عاشقی را زیر سئوال ببرم ولی به خدا قسم عاشقی واقعی این نیست /// شعار نمی دم ولی عاشقی واقعی فقط دوست داشتن نیست /// گذشت و درک و ایثار در برابر خواسته همدیگه توی معنی کلمه عاشقی هست /// می دونم گوشامون از این الفاظ پره و خسته /// شاید خیلی مادر بزرگی گفتم /// بگذریم....

صندلی داغ

داستان صندلی داغ از اونجایی شروع شد که پس از تغییر مکان شرکت و اسباب کشی، مدیریت محترم عامل دکوراسیون اتاق مربوطه را تغییر داد ونتیجتا صندلیهای دکوراسیون قبلی را بین بعضی اتاقها پخش کرد و در این میان یکی از 8 صندلی در اتاق اینجانب قرار گرفت و از اونجایی که صندلی از نوع چرم می باشد و کمی نیز انحنا دارد برو بچ استقبال شدیدی از اون صندلی می کنند و یه جورایی این صندلی جزو گروه 5 نفره ما شد. یک روز یکی دلش می گیره و می یاد ساعتها روی اون می شینه و فکر می کنه. یک روز یکی رویش میشنه و اشک می ریزه و یک روز 5 نفره رویش می شینند و خلاصه اینکه در غم و شادی ما شریکه ... خود من وقتی عصبانیم بیشتر پیشش می روم و مثل خیلی از آدمهای روی زمین فقط اونا توی ناراحتی هام شریک می دونم و شادی هام را با صندلی چرخون پشت کامپیوترم تقسیم می کنم. بگذریم....

خلاصه اینکه این صندلی داغ ما دوست خوبیه چون فقط گوش میکنه و حرف نمی زنه .... محکم همیشه سر جایش ایستاده و مهم تر اینکه هیچ توقعی هم ازهیچکدوممون نداره.

به راستی خصوصیت یک دوست خوب چیه ؟اینه که فقط شنونده خوبی باشه یا شنونده و گوینده خوبی ؟ یا نکنه دوست خوب اونه که همیشه کارهای ما را طبق نظر خودمون تایید کنه؟ یا نه فقط حرف حق بزنه ولا اینکه ما اون حرف را دوست نداشته باشیم..... در هر حال به نظر من کسی که وقت می گذاره و به حرف من گوش می ده حتی اگر نظری هم نده یا نظراتش درست هم نباشند یک دوست خوبه.حتی شمایی که الان وقت گذاشتی و این پست را خوندی حتی اگر کامنتی بر خلاف نظرات من بگذاری بازم برای من یه دوست خوبی.......

این هم نمایی از صندلی داغ ما

ضرایب زندگی

اشتراک زندگی همه آدمهای روی زمین خنده و گریه است.

جمع زندگی همه آدمهای روی زمین تکرار تکراره.

تفریق زندگی همه آدمهای روی زمین گاهی وقتها غم گاهی وقتها شادیه.

هممون زندگی های شبیه به همی داریم فقط ضرایبی که براشون تعریف میکنیم و در اونا ضرب میکنیم فرق میکنه .یکی ضریب غمش را صفر تعریف میکنه یکی صد.شعاره اگه بگم ضریب شادی و خنده را صد انتخاب کنید. شاید ایده آل ترین زندگی اون زندگیه که ضریب غم وشادیش یا خنده و گریه اش یک باشه. چون همه اینایی که گفتم توی زندگی هممون هست ولی این ماییم که با ضریبهایی که بهشون میدیم اونا را بزرگ بزرگتر میکنیم یا کوچیک و کوچیکتر.

چرخ صنعت

هفته گذشته چهارشنبه ساعت 5 با بچه ها از شرکت به قصد رفتن تریا و تخلیه خسته گی بیرون رفتیم. یه مدت بود که هممون خیلی درگیری فکری کاری و بیرونی داشتیم و نیاز داشتیم برای چند ساعتی بزنیم روی دنده بی خیالی و فکر نکنیم.عموما وقتی این جوری می شدیم می رفتیم تهران حالا یا به بهونه جشنواره فیلم ، نمایشگاه یا سمینار.ولی چون بعضی ها خیلی گرفتارند از اردیبهشت تا حالا نشده بریم.....

وقتی رسیدیم دم در تریا با توجه به مکان و نام تریا ( تریا کامو) فکر کردیم که دیگه خیلی توپه..... چون ما از سر کار می رفتیم و تیپ تریایی نداشتیم توقع داشتیم که مورد حمله نگاه بعضی آدمهای ظاهر بین قرار بگیریم ولی از اونجایی که ما 5 نفر اعتماد به نفس توپی داریم خیلی محکم قدم برداشتیم. در کنار میزی که ما نشستیم دختر و پسری بودند که از بس سیگار کشیده بودند ماهی دودی شده بودند . کمی نشستیم دخترکی که چهره درهم و رنگ پریده ای داشت برای گرفتن سفارش سر میز ما آمد . اصلا این کاره نبود . یه جورایی آدم عذاب وجدان می گرفت ولی سفارش دادیم. میلک شیک قهوه 5 عدد با کیک شکلاتی 2 عدد. دیوار های کثیف و شیشه میز ترک خورده و دود سیگارو...فضای اونجا را ساخته بود . باورم نمی شد تریا کامو اینجوری باشه. به یاد تریا و رستوران جام جم تهران افتادم.چقدر با بچه ها اونجا خاطره داریم.چقدر سیر بودیم و به زور کیک خوردیم .... یادش به خیر.تنها شباهت این تریا با جام جم دود سیگار بود. هممون کلافه شدیم. الهام و آزاده دو سخنگوی گروه اعتراض شدیدی به صاحب آنجا کردند . اون دختر و پسر ماهی دودی که فکر کنم می خواسته بودند بروند عروسی تا تریا به همراه صاحب تریا چنان نگاهی به ما کردند و مطمئنا توی دلشان گفتند عجب آدمهای بی کلاسی و بعد به همان دخترک رنگ پریده دستور داد لای پنجره را باز کند. نمی دونم این چه کلاسیه که بعضی ها درگیرش شدند... ما هم توی دلمون خندیدیم و گفتیم در کلاس خودتون بمونید که شما نمی دونید چند درصد چرخ صنعت کشورتون روی دوش ما 5 نفره.

روز ما

هر روز، روز زنان است.

دیروز که او را در خانه حبس میکردند و حتی خواندن و نوشتن برایش حرام بود روزش بود.

امروز که او می خواند و می نویسد ولی باید افکارش را در ذهنش حبس کند روزش است.

فردا که نمی داند چه در پیش رو دارد روزش است.

هر روز ، روز زن است.

خبری از یک دل گرفته(1

1روز

2 روز

3 روز گذشت

و امروز چهارمین روز است که ....

خیلی سخته

روزهای سختی را داره پشت سر می گذاره.شاید داره امتحان میشه. چقدر امتحان.... ولی این بار خودش خواست که امتحان بشه.....

گریه کن گریه قشنگه

گریه سهم دل تنگه

.

.

.

وقتی در سن 20 تا 25 سالگی بود تجربه از دست دادن ها و ندیدن ها را داشت ولی نه ندیدن مادر و ... .امروز دل گرفته ای داره ولی چهره اش اینو نشون نمی ده. وقتی می بینمش تمام خطهای درهم صورتش را پاک میکنه و لبخند می زنه . تا کی می تونه ادامه بده ؟ نمی دونم. سکوت بدی اختیار کرده.

وقتی ازش می خوام حرف بزنه ....میگه سکوت بهترین حربه منه...میگه سالها گفتم و محکوم شدم ....

تا کی می تونه ادامه بده؟

بازم محکوم

تقریبا سال 75 بود که خودم را محکوم به تنهایی کردم.از اون زمان 10 سالی گذشت. به خوبی ... به بدی ... هیچ وقت دلم نمی خواد به اون دوران برگردم. هر بار که به نوشته های سن 20 سالگی سری می زنم دلم بد جور می گیره. توی سن 20 سالگی درک خوبی از اطرافیان و محیط و... نداشتم. مشکلم با محیط و اطرافیان این بود که به زبان و فکر بین المللی آنها حرف نمی زدم و فکر نمی کردم پس همیشه محکوم بودم. تقریبا 7 ... 8 سالی طول کشید تا تونستم چیزایی را اثبات کنم و مستقل باشم. الان چند سالیه به زبان خودم حرف می زنم و فکر می کنم . ولی هنوز گاهی اوقات احساس تنهایی میکنم. گاهی اوقات فکر می کنم توی این مدت شاید یه چیزایی بدست آوردم ولی در عوض چیزایی را هم از دست دادم که همون چیزا امروز دوباره منا به نقطه تنهایی رسونده. برای داشتن یه دسته گل زیبا فقط داشتن چند شاخه گل شرط نیست بلکه در کنار اون شاخه های گل بودن برگ های سبز و شاخه های تزیینی زیبایی دیگه ای به اون دسته گل می ده. ولی لازم و ملزوم هم نیستد.

تنهایی

وقتی همه هستند

من نیستم

وقتی هیچکس نیست

من تنهایم

وقتی من تنهایم

همه هستند

وقتی همه هستند

من نیستم

پاهای ما

این پای من و دوستام .نظرتون در موردش چیه؟ کدوم پا متعلق به کیه؟

می خواهم خودم باشم

گاهی اوقات می خواهم فریاد بزنم ولی می ترسم بیدار شود

گاهی اوقات می خواهم گریه کنم ولی می ترسم دلتنگ شود

گاهی اوقات می خواهم فرار کنم ولی می ترسم تنها شود

ای کاش

بیدار نمی شد

دلتنگ نمی شد

تنها نمی شد

تا من خودم باشم

بی موضوعی

جند وقتی است که هر چی می خوام بنویسم بسی به بی موضوعی برخورد می کنم یا اگر هم موضوعی پیدا میشه یه دلایل متعددی نمی شود در اون مورد زیاد مانور داد. به این منظور از شما خواننده محترم و محترمه خواهشمندم اگه موضوعی به ذهنتون می رسه یه کمکی به من بکنید.

یه سری به این کلیپ بزنید

علی دایی حق مسلم ماست

دوست عزیز و روزنامه نگارم نگین حسینی ( وبلاگ روز + نامه) در مورد فوتبال دیشب اینچنین نوشته بود:

دلم می خواد اينجا حرف دلمو راحت بنويسم، قبل از اينكه مجبور باشم برم توی روزنامه، با نثر رسمی و به در بگو ديوار بشنوه و ... بنويسم.

۱. خب چه عرض کنم؟! وقتی سرنوشت يک ملت بخاطر يک نفر عوض ميشه، يک نفر که تا ۸۰ سالگی هم بايد توی تيم ملی بازی کنه، ديگه چی ميشه گفت؟! مثل اينكه علی دايي، از انرژی هسته ای هم جلو زده و حق مسلم تری شده برای ما !

۲. درسته که مکزيک تيم قوی ييه اما قبول کنيم که مقابل ما تيم آنچنانی نبود و قبول کنيم که بازی برده را باختيم.

۳. ما عملا ۱۰ نفره بازی کرديم. تعويض علی دايی می تونست يه روح تازه به تيم ايران بده تا تهاجمی تر بازی کنه و فرصت نده مکزيکی ها اينقدر فشار وارد کنند. كجای دنيا رو ديديد كه مهاجم روبروی دروازه حريف وايسه سرجاش تا توپ مستقيم بياد رو سرش؟! واقعا بلد نيست روی توپ های بلند، عقب گردكنه؟!!!!

۴. بيشتر بار مسابقه رو دوش مهدوی کيا و هاشميان بود؛ اونقدر جون کندند که ديگه انرژی شوت و گل زنی نداشتن.

۵. تيم ايران مثل هميشه از نظر قدرت بدنی کم آورد. بچه های ايران خيلی زياد۶۰-۶۵ دقيقه می تونن سرحال بازی کنن و يه دفعه می برن.

۶. ميرزا پور بيش از حد جوگير شده. اگه عابد زاده يه سری اداواطوارها رو در می آورد، عوضش واقعا عقاب بود. امشب متوجه شدم که ميرزا پور شيرجه زدن بلد نيست و فقط از بالا به پايين -تلپی- می افته. اونم از شوت زدنش!

۷. تيم ايران هميشه مقابل سانترهای روی دروازه و ضربه های کاتی توی دروازه، ضعيف ترين و بی دفاع ترين تيم بوده و هست. اگه دقت کنيد در اين مواقع، هيچ عکس العملی از کسی سر نميزنه و اگه دقت کنيد، درعوض بازيکنان خارجی در مواقعی که سرعت توپ خيلی زياده، يه حرکتی از خودشون نشون ميدن ولواينکه خيلی دير شده باشه.

۸. چرا وقت مسابقات انتخابی جام جهانی که ميشه، اينهمه زور می زنيم که حقمونه بريم جام جهاني. ولی وقت مسابقاتش که ميشه، همش میگيم نبايد از اين تيم توقعی داشته باشيم؟!!! واقعا اگه قراره توقعی نداشته باشيم، اصلا برای چی اينقدر جون می کنيم و حرص می خوريم كه بريم جام جهاني؟ اين حق ۶۰ ميليون ايرانی نيست که از تيم شون توقع داشته باشن بازی برده را اينطور مفتضحانه نبازند؟

۹. هرگز از برانکو خوشم نيومده . اصلا Honest نيست!

۱۰. هميشه حس می كنم توی تيمهامون كمبود هوش و ذكاوت داريم.

۱۱. تيم ايران اصلا قابل پيش بينی نيست. چون اونقدر كه برای بازی بد برنامه ريزی داره، برای بازی خوب نداره و فكر می كنم شانسيه كه يه دفعه خوب بازی می كنه!برای همين تعجب نكنيم اگه يه وقت پوست پرتقال رو كنديم!

۱۲.باور كنيد اينهمه را از عصبانيت ننوشتم. من هميشه اعتقاد دارم تيم ملی فوتبال ما از بيخ و بن مشكل داره. حالا اگه علی دايی داره يك تنه تيشه به ريشه همه چيز می زنه، دليل نميشه كه بقيه اشكالات را ناديده بگيريم. خوبی دايی اينه كه بودنش باعث ميشه كار به جاهای باريك ديگه نكشه!

و من هم به این تفسیر معتقدم

دل فوتبالی

اپیزود اول :

کاشکی دلم زمین بازی نبود

کاشکی اونجا کسی بازی نمی کرد

کاشکی اگه می کردند همه یه بازی بود

اپیزود دوم:

توپ سفید و سیاه

وسط یه دل سیاه

با یه دروازه خالی

گل ... گل

نه از نوع

یاس و سوسن و سنیل

یه گل شکست

از نوع سیاه

اپیزود سوم:

تب و تاب فوتباله، جدی نگیرید.

یه توپ دارم قلقلیه ... سرخ و سفید و آبیه....می زنم زمین هوا می ره .....نمی دونی تا کجا می ره ... من این توپا نداشتم .... مشقامو خوب نوشتم ... بابام به من هدیه داد .... یه توپ قلقلی داد.

همه هدیه ها نمی تونه یه توپ قلقلی باشه. هدیه می تونه یه نگاه شاد باشه . میتونه یه تبسم و یا یک کلمه محبت آمیز... وقتی بهش نگاه می کنم و دوباره لبخندش را می بینم ، وقتی درد را توی چهره اش نمی بینم .کلی خوشحال میشم حتی بیشتر از اون توپ قلقلی دوران کودکی.

پ.ن : عمل بالن پدرم به خوبی انجام شد و رگ گرفته باز شد. از همدردی و دعای شما.... مرسی

یک روز بارونی

آسمون صاف بود. خورشید در اومد. کلی سرحال بود. نور و شعف داشت. یک دفعه باد اومد. با خودش مهمون آورد. ابرهای تیکه تیکه را. ابرها چشمشون که به خورشید افتاد شروع کردند به درد و دل و درآخر گریه ..... گریه هاشون را که کردند ،رفتند. باد هم رفته بود. خورشید در اومد. ولی خسته. دل گرفته....

ابرها گاهی اوقات میاند وهر بار دلشون گرفته و گریه میکنند و غمشون را به خورشید می دهند و می روند.

یادش به خیر

اپیزود1

هوا گرم شده. اول خرداد ماهه. بوی نم کولر به مشام می رسه.صدای کولر و بوی آن منا به یاد امتحانات ثلث سوم می اندازه.دلشوره و اضطراب . چقدر دلم می خواست ظهر ها می خوابیدم و درس نمی خوندم. چقدر صبح ها به زور مامانم بیدار شدم .موقع حفظ کردن درسهای حفظی می رفتم توی رویا که وقتی تعطیل بشم فلان و بهمان میکنم و هیچ غلطی نمی کردم. امتحان آخر را که می دادم کلی ذوق می کردم. دیگه ظهر ها خوابم نمی یومد. دیگه خواب صبح بهم نمی چسبید. مامانم مجبورم می کرد اول از همه اتاقم را مرتب کنم. تابستون شروع می شد. ساعت 10 صبح برنامه کودک. واتو واتو. بارباپاپا. خوردن آلوچه و آلبالو. بستنی. بعد از ظهر کلاس زبان. فردا صبح کلاس ورزش . کلاسهای تقویتی سال آینده که دیگه واویلا بود. خداییش فایده ای هم نداشت. ولی باید می رفتم. از این کلاس تو اون کلاس تا دیگه از تابستون حالم بهم می خورد و آرزو میکردم برم مدرسه. شهریور را دوست داشتم . چون مهر را خیلی دوست داشتم و اون منا به مهر نزدیک تر میکرد.خریدن کتاب و دفتر و جامدادی ومانتو و کیف و ... اتفاقاتی بود که درهمه شهریور ها تکرار می شد. جلد کردن کتاب و گاهی از روی بیکاری خط کشی دفتر های سال آینده منو به استقبال مدرسه می برد.هفته آخر شهریور نصیحت ها شروع می شد. که هر شب درس همون روز را بخون که جمع نشه.... شیطونی نکن..... بزرگ شدی دیگه.....ولی دریغ که یک هفته اثر داشت و روز از نو روزی از نو.

اپیزود 2

یه دوستی اس ام اس زد که :

زمستان بهونه است برف از آسمون خسته میشه

پاییز بهونه است برگ از درخت خسته میشه

......

و این شد سوژه فکری جدید برای من.

که نکنه ما داریم ماهی های خسته از آب را می خوریم

رنگارنگی

سیب و موز و انار و لیمو و خیار و.... بی اختیار خودشون تویه یه ظرف میوه جا می گیرند . مثلا اول خیار می زاریم بعد میوه های بزرگتر را ته می چینیم و ریز تر ها روی ظرف می چینیم. انگور را از ظرف آویزون می کنیم که قشنگتر بشه . موز را کنار ظرف و ..... پس این میوه های رنگارنگ تونستند کنار هم قرار بگیرند . چرا ما آدما نمی تونیم کنار هم توی یه ظرف بزرگ جا بگیریم ؟ ما هم که هممون رنگارنگیم؟

سه اپیزود

اپیزود1:

بعضی ها را باید با عینک آفتابی نگاهشون کرد.

اپیزود2:

چمن نیستم ولی هر روز له می شم.

اپیزود3 :

تخم مرغه از دستم افتاد و شکست و یه جوجه آزاد شد.

تنگ ماهی از دستم افتاد و شکست و یه ماهی آزاد شد.

هر دوشون آزاد شدند.

ولی یکی شون هست، یکی شون نیست.

کاشکی من هم آزاد می شدم.

پله پله

قدم برداشتم

رفتم پله اول

قدم دوم را برداشتم

رفتم پله دوم

رفتم رفتم پله ها رو بالا

از بالا به پایین نگاه کردم

پایین قشنگ تر بود

سرم گیج رفت

افتادم چند تا پله پایین

نشتم روی همون پله

قشنگ نبود

خسته شدم

پاشدم برم بالا

ولی دیگه توان رفتن نداشتم

مرسی از شما

به دعا خیلی معتقدم ... التماس دعا دارم از شما

بدون شرح

برگرفته از وبلاگ فیلتر شده زن متولد 1357

به قول سهراب

هر که با مرغ هوا دوست شود

خوابش آرام ترین خواب جهان خواهد بود.

روز معلم

من آنچه را که دارم از خویشتن دارم و آنچه را که ندارم به معلمان خویش مدیونم.

پرویز شاپور

هر چند دل خوشی از قشر معلم ندارم ولی روزتون مبارک.

والا چی بگم

در اوایل ماه آوریل یعنی همین دو هفته‌ی پیش در خبرها آمد که در کتاب درسی بچه‌های نوجوان هندی از جمله نوشته شده : یک خر مانند یک زن خانه‌دار است. در واقع خر کمی هم بهتر است، چون زن گاهی غرولند می‌کند و قهر می‌کند و به خانه‌ی پدرش می‌رود اما تو هیچ‌وقت خری را نمی‌بینی که نسبت به صاحبش بی‌وفا باشد بچه‌های هندی در مدرسه یاد می‌گیرند که حیوان از زن بهتر است